- ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ Ο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΣΑΤΑΝΙΣΜΟ; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Όσον αφορά τον Κρίσνα και αυτός είναι φορέας του σπερματικού λόγου?
Edited by - ΠΛΩΤΙΝΟΣ on 21/03/2011 23:02:07
Υπαρχουν και οι εθνικοι που κατηγορουν τους Ορφικους και τους Πυθαγορειους, οπως και τον Πλατωνα κλπ, οτι ηταν ξενοφερτοι στην γνησια Ελληνικη κοσμοθεαση(το ποια ειναι αυτη, μονο αυτοι το καταλαβαινουν) και μαλιστα κατηγορουν τον Πλατωνα οτι ηταν προ χριστου χριστιανος!
Σε σχεση με το θεμα του Σατανα, η διδασκαλια των Ορφικων ειναι περιπου πανω στην ιδια βαση. Ο ανθρωπος πρεπει να νικησει την τιτανικη του φυση κλπ και το Χαλδαικο Τειταν(=666), εχει σχεση με το Εβραικο Σειταν.
Απαντησα οσο απαντησες εσυ. Το τι ειναι Κρισνα για μενα ειναι δικο μου θεμα και δεν εχει να κανει με το θεμα εδω μεσα.
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
O αγαπημένος μου είναι ο Ηράκλειτος, που έλεγε:
H ανθρωπότητα είναι ένα τεράστιο κτήνος, ανόητα ή αμετανόητα υποκριτικό σκληρό και αδυσώπητο, ένα κτήνος επικίνδυνο και ηλίθιο, στο οποίο δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει κανείς να διδάξει οτιδήποτε.
Θα απαντήσω με μια ρήση του Μονταίνι...
"Όποιος επιδέξια θα δεμάτιαζε ένα σωρό γαϊδουροσύνες της ανθρώπινης Σοφίας , θα είχε θαύματα να λέει...Απο αυτό ας κρίνουμε την ιδέα που πρέπει να έχουμε για τον άνθρωπο , για το αισθητήριο και την λογική του , αφού σε κείνους τους μεγάλους άνδρες που έφεραν τόσο ψηλά την ανθρώπινη ικανότητα , βρίσκονται ελαττώματα τόσο εμφανή και χονδροειδή".
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Θα ήθελα να έχω πάντως τις δικές σου απόψεις σε αυτά που υποστηρίζεις και όχι απόψεις άλλων.
Η αρχαία Ελληνική κοσμοθέαση δεν ήταν κάτι στατικό φίλε μου Κρίσνα. Όσο μεταβάλλεται ο άνθρωπος μεταβάλλεται και η …κοσμοαντίληψη του. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για την Φιλοσοφία. Η Φιλοσοφία στην αρχαία Ελλάδα ξεκινάει τον 6ο π.χ και συνεχίζει έως τον 6ο αιώνα μ.χ. Υπήρχαν διαφορετικές Φιλοσοφικές σχολές που δεν είχαν τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους. Σήμερα δυστυχώς κάνουμε γενικεύσεις και ιστορικούς αναχρονισμούς κρίνουμε τα παλιά με βάση τα νέα….
Φαντάσου λοιπόν τον Χριστιανισμό του Μεσαίωνα και της ιεράς εξέτασης, είναι κοντά στον σημερινό? Για να μην πάμε πιο πίσω πριν τις συνόδους και τις αποφάσεις περί τριαδικότητας κ.λπ….
Όσοι τώρα κάνουν λόγο για γνήσια Ελληνική κοσμοθέαση αυτή είναι μία μάλλον αυθαίρετη τοποθέτηση, αλλά προσωπικά την τοποθετώ ακριβώς στην εισαγωγή της Πυθαγόρειας και Ορφικής παράδοσης η οποία εισάγει και στον Ελληνικό χώρο την σωτηρία της ψυχής εφόσον αναγνωρίζει το επέκεινα κάτι που δεν υφίστατο πριν…
Εαρινέ το πρόβλημα είναι πως δεν μπορώ να την σουλουπώσω…. : )
Edited by - ΠΛΩΤΙΝΟΣ on 21/03/2011 23:26:05
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
"Όποιος επιδέξια θα δεμάτιαζε ένα σωρό γαϊδουροσύνες της ανθρώπινης Σοφίας , θα είχε θαύματα να λέει...Απο αυτό ας κρίνουμε την ιδέα που πρέπει να έχουμε για τον άνθρωπο , για το αισθητήριο και την λογική του , αφού σε κείνους τους μεγάλους άνδρες που έφεραν τόσο ψηλά την ανθρώπινη ικανότητα , βρίσκονται ελαττώματα τόσο εμφανή και χονδροειδή".
Καλο.
Edited by - ΠΛΩΤΙΝΟΣ on 21/03/2011 23:48:16
http://www.youtube.com/watch?v=xC2A488BKhE&feature=player_embedded#at=547
Πλωτίνε αναφέροντας το παράδειγμα των Σπαρτιατών θυμήθηκα τα λόγια του Αίαντα του Τελαμώνιου (ραψωδία Ο) στη δυσκολότερη στιγμή για τους Αχαιούς, όταν είναι ένα βήμα πριν τον αφανισμό από τους Τρώες...του Αίαντα που σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση πολέμησε στο πλάι των Σαλαμινομάχων εμψυχώνοντάς τους...
Μέσα στον ορυμαγδό της μάχης φωνάζει με σθένος: "Φίλοι ήρωες Δαναοί, άνδρες φανείτε φίλοι, και να δείξετε τη θούρια αλκή σας. Λέτε να είναι κάποιοι σωτήρες οπίσω ή κανένα δυνατό τείχος, που τους άνδρες από τον θάνατο θα προστατεύσει? Καμία πόλις δεν είναι κοντά μας με πύργους θεμελιωμένη για ν' αμυνθούμε επικουρικό δήμο έχοντες, αλλά στο πεδίο των πυκνοθωρακισμένων Τρώων σπρωγμένοι προς τον πόντο, μακριά βρισκόμαστε από την πατρίδα γη. Στα χέρια μας είναι η σωτηρία και όχι στον μειλίχιο πόλεμο".
Και σκέφτομαι τι μπορεί να καταφέρει ένας άνθρωπος ξεχωριστά ή ένας λαός συλλογικά όταν καταφέρει να διώξει από πάνω του το Φόβο που αναφέρεις? Η Ιλιάδα ήταν το υπέρτατο πρότυπο των αρχαίων και η λέξη που κυριαρχεί σ'αυτή είναι η "αιδώς"...αυτός ήταν ο πιο αμείλικτος κριτής τότε...το πώς θα μας κρίνει ο ίδιος μας ο εαυτός...ούτε το μαστίγιο του σατράπη, ούτε τα μαρτύρια του Άδη, ούτε τα καζάνια της Κολάσεως και η οργή του Θεού ήταν ικανά να φοβίσουν το μυαλό του πολίτη-οπλίτη μπροστά στο χάσιμο της αξιοπρέπειάς του και την ηθική του ήττα (όπως κι αν την ορίσουμε αυτή).
Και εδώ είναι η ειδοποιός διαφορά του ελληνικού πολιτισμού...κουσούρια είχε σίγουρα πολλά, λογοκρισία και έλεγχος υπήρχε σίγουρα και τότε, όμως για πρώτη φορά στην γνωστή ιστορία ο Άνθρωπος κατάφερε έστω και για λίγο να αποτινάξει το δουλικό φόβο απέναντι στο Θείο, απέναντι στο Θάνατο, απέναντι στην αυταρχική Εξουσία, απέναντι ουσιαστικά στον ίδιο του τον εαυτό...αντί να σκύβει να προσκυνάει τους Θεούς προτίμησε να τους γνωρίσει διά του λόγου...η δε υποταγή του στο νόμο, ειδικά σε περίπτωση ανάγκης, δεν ήταν αποτέλεσμα φόβου αλλά πειθούς. Και τελικά η ανοιχτή φιλοσοφία, όχι σαν θεωρία αλλά σαν στάση ζωής και σαν συνέπεια λόγων και έργων, γεννήθηκε σε αυτό τον τόπο ίσως τελικά καθαρά από Ανάγκη και τυχαίων συνθηκών...μία παρόμοια Ανάγκη όμως αμφιβάλλω αν θα μας κάνει και εμάς σήμερα να αρχίσουμε να λειτουργούμε με υπευθυνότητα και συνέπεια...οι εποχές είναι εντελώς διαφορετικές...το μυαλό μας έχει κουρδιστεί με λάθος τρόπο από μικροί και τα πρότυπα που έχουμε λάβει σίγουρα απέχουν πολύ από τα τότε...
Ελπίζω Πλωτίνε να σε ακούμε συχνότερα εδώ!
Κάτι τέτοιο όμως προυποθέτει ελευθερία σκέψης γνώση και βούληση.
Η θρησκεία αποτελεί ένα αναγκαίο ηθικοπλαστικό βασικό στοιχείο για τον άνθρωπο. Για τον συνειδητό όμως άνθρωπο, αυτός δεν οφείλει απλά να υπακούει σε εξ αποκαλύψεως αλήθειες, καθώς γνωρίζει ποιο είναι το καλό. - Αυτό που απλά προάγει το προσωπικό αλλά και το γενικό καλό -.
Ας μην ξεχνάμε πως η θρησκεία υπήρξε το δεκανίκι της πολιτικής χειραγώγησης.
Όχι πως η Θρησκεία δεν βοηθάει τον άνθρωπο ως ατραπός προς "Θέωση", αλλά αυτό είναι εν δυνάμη στοιχείο κάθε (σχεδόν) Θρησκείας.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η ιστορία έχει πολλές αναγνώσεις.
Για παράδειγμα η ιστορία του Μωησή θα μπορούσε να έχει και διαφορετική προσσέγιση από αυ΄τή που γνωρίζουμε... (ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΚΕΝΑΤΟΝ http://xletsos-basilhs.blogspot.com/2011/03/blog-post.html)
quote:
Είμαι το φίδι που δίνει την γνώση. Άλιστερ Κρόουλι.http://www.youtube.com/watch?v=xC2A488BKhE&feature=player_embedded#at=547
1. Και ο πέμπτος άγγελος εσάλπισε· και είδον ότι έπεσεν εις την γην αστήρ εκ του ουρανού, και εδόθη εις αυτόν το κλειδίον του φρέατος της αβύσσου.
2. Και ήνοιξε το φρέαρ της αβύσσου, και ανέβη καπνός εκ του φρέατος ως καπνός καμίνου μεγάλης, και εσκοτίσθη ο ήλιος και ο αήρ εκ του καπνού του φρέατος.
3. Και εκ του καπνού εξήλθον ακρίδες εις την γην, και εδόθη εις αυτάς εξουσία ως έχουσιν εξουσίαν οι σκορπίοι της γής·
Όχι πως η Θρησκεία δεν βοηθάει τον άνθρωπο ως ατραπός προς "Θέωση"..
Τι εν-νοείς λέγοντας το ανωτέρω Πλωτίνε , χρησιμοποιώντας τον όρο "Θέωση"???
Δέχεσαι δηλαδή την υπαρξη "Θεού" ή "Θεών"..???
Αν "όχι" , τότε τι εν-νοείς λέγοντας "Θέωση"???
Αναμένω την απάντησή σου και θα ξανα-τοποθετηθώ...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
"Θέωση" είναι η υπερβατική εμπειρία ένωση με το Θείο, -όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας - ...
Οι ατραποί διαφέρουν ο στόχος είναι κοινός. Ο ΠΛΩΤΙΝΟΣ λ.χ το επιτύγχανε αυτό δια της «εις εαυτόν διείσδυσης»...
Edited by - ΠΛΩΤΙΝΟΣ on 22/03/2011 14:01:57
Υπό αυτό το πρίσμα, “θείο” είναι τα “πάντα” και δεν απαιτείται κανένα είδους υπέρβαση για την προσέγγισή του.
Υπό αυτήν την έννοια δεν χρειάζεται διαλογισμός και μήτε κάποια υπερβατική προσπάθεια για αυτό που ονομάζεις “θέωση”
ΟΛΟΙ είμαστε και αποτελούμε μεμονωμένα αλλά και συνολικά μέρος της ουσίας του θεού.
Ο Σπινοζα θαυμαζε τον Μωηση και τον Χριστο και θεωρουσε οτι ειναι συνεχιστης τους.
quote:
Θεός/οι θα μπορούσε/αν να είναι ο αέρας που αναπνέουμε το νερό που πίνουμε, η φύση ολόκληρη, ότι μας κρατάει ζωντανούς. Το Θείο μπορούμε να πούμε τι Δεν είναι και Οχι τι είναι, ας μην ξεχνάμε την θνητή φύση μας...
"Θέωση" είναι η υπερβατική εμπειρία ένωση με το Θείο, -όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας - ...
Οι ατραποί διαφέρουν ο στόχος είναι κοινός. Ο ΠΛΩΤΙΝΟΣ λ.χ το επιτύγχανε αυτό δια της «εις εαυτόν διείσδυσης»...
Edited by - ΠΛΩΤΙΝΟΣ on 22/03/2011 14:01:57
Διάβασα κάτι στο Ίντερνετ που βρηκα (δικό σου) χρόνια έχουμε να τα ΠΟΥΜΕ..
Έχω χάσει τηλ. Κλπ κλπ. μα το Πάσχα είμαι Αθήνα για 4 μέρες. Καφεδάκι?
Τα πάντα???
Έτσι όπως το περιγράφεις -αν αντιλαμβάνομαι σωστά- , η "ουσία του Θεού" εμπεριέχει τα πάντα και τα όμορφα και τα άσχημα...και τα καλά και τα άσχημα και τα ωφέλιμα και τα καταστροφικά...
Αλλα αν όντως έτσι είναι , τότε ποιός ο ρόλος και η ύπαρξη του Σατανά , απο την στιγμή που ο "Θεός" είναι και εμπεριέχει "τα πάντα , ΟΛΑ"???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 22/03/2011 15:29:46