- Ποια δυναμη ειναι αυτη που μας σταματαει απο το πνευματικο μας μονοπατι? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

Και αυτό για έναν άνθρωπο που είναι αναζητητής από όταν θυμάται τον εαυτό του είναι αν μη τι άλλο , παράξενο , έχω παρά πολλές απαντήσεις , όμως καμιά δεν με ικανοποιεί δεν με κάνει να νιώθω , ότι αυτή είναι !

---

μήπως δεν κάνεις την σωστή ερώτηση;

...and the Predators will prevail...

Πιστεύω πως αυτή η κατάσταση είναι ένα μεταβατικό στάδιο όταν έχουμε βρεθεί σε κάποιο ¨σταυροδρόμι¨ της πνευματικής μας αναζήτησης.
Όταν ο εσωτερικός μας εαυτός κρίνει ότι δεν είμαστε έτοιμοι για την μετάβαση σε μια καινούρια μήτρα (έτσι την ονομάζω εγώ) συνήθως πέφτουμε σε κατάσταση πνευματικής απάθειας για κάποιο διάστημα και δεν το θεωρώ κατ΄ ανάγκη κακό.
Απλά θέλει την προσοχή του γιατί στην δική μου περίπτωση η συγκεκριμένη κατάσταση κράτησε γύρω στα 8 χρόνια!!

quote:

---

hierophantis

γιατί απλά εδώ και ενάμιση χρόνο έχω σταματήσει κάθε πνευματική ενασχόληση , με μεγάλη μου λυπη και απορία , απλά δεν θέλω και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα ,

---

Μεταφέρεται εκεί λοιπόν
από την ενότητα "Απόψεις, Προτάσεις κ.ά." που το άνοιξες αρχικά.

Πολλές φορές πάντως, το μονοπάτι αυτό έχει σκαμπανεβάσματα. Μπορεί να υπάρχουν ακόμα και μεγάλες χρονικές περίοδοι, όπου κάποιος να έχει φαινομενικά απομακρυνθεί από το πνευματικό μονοπάτι. Σε εμένα είχε συμβεί αυτό για ένα διάστημα αρκετών χρόνων. Αλλά μετά από την παρέλευση του διαστήματος αυτού αντιλήφθηκα, πως έπρεπε να πάρω κάποιο "μάθημα" που θα με βοηθούσε να προχωρήσω. Τότε, νόμιζα πως είχα απομακρυνθεί από αυτό, που στα νεανικότερα χρόνια μου αποτελούσε βασικό άξονα της ζωής μου. Αλλά όταν επέστρεψα, κατάλαβα πως έπρεπε να περάσω όσα πέρασα, για να μπορέσω να προχωρήσω αφήνοντας πίσω μου κάποια προσωπικά μου εμπόδια, που δε θα μου επέτρεπαν να προχωρήσω.

Πιστεύω πως κάτι τέτοιο, όπως αυτό που συνοπτικά ανέφερα πιο πάνω, επαναλαμβάνεται περιοδικά. Δεν γίνονται τα ίδια πράγματα κάθε φορά. Θα έλεγα πως για κάποια περίοδο της ζωής του, ένας άνθρωπος καταθέτει κάποια πράγματα εσωτερικά και για κάποια άλλη, εργάζεται γι' αυτά εξωτερικά. Μπορεί να γίνεται αυτό συγχρόνως, μπορεί όμως και να γίνεται σε διαφορετικές χρονικά φάσεις, έτσι ώστε να νομίζει ότι σταμάτησε, πρακτικά όμως να συνεχίζει.

Αρχικά δεν ξέρω αν μπαίνεις ακόμη στο forum.

Απαντώντας στην ερώτησή σου «Ποια δύναμη είναι αυτή που μας σταματάει από το πνευματικό μας μονοπάτι;» σου αναφέρω την γνώμη μου.

Τα περισσότερα εμπόδια που μας προκύπτουν προέρχονται από την προσωπικότητά μας. Οι περισσότεροι είμαστε αστρικά πολωμένοι που σημαίνει ότι λειτουργούμε συναισθηματικά.

Συνήθως παρασυρόμαστε από τα θέλω μας και ενεργούμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας χωρίς να αφήσουμε το νου μας να επέμβει, γιατί ο νους (ο ανώτερος νους, η ψυχή) βάζει ορισμένα πρέπει που αντιβαίνουν των επιθυμιών μας.
Ενώ θα έπρεπε να κάνουμε διαλογισμό, να μελετάμε βιβλία αποκρυφιστικού περιεχομένου ώστε να αφυπνιστεί η συνείδηση, ο συναισθηματικός παράγων υπεισέρχεται και μας παροτρύνει να βγούμε βόλτα με τους φίλους μας, να πάμε σινεμά κλπ. Εξάλλου είναι ο εύκολος δρόμος που μπορούμε να τον ακολουθήσουμε χωρίς δυσκολία. Ο άλλος, αυτός που υποδεικνύει ο νους, θέλει κόπο, πειθαρχεία, θυσία. Θέλει αποφασιστικότητα ώστε η προσωπικότητά μας να μάθει να επιμένει σε αρχές και κανόνες.

Αν είμαστε πιο νοητικοί και όχι τόσο συναισθηματικοί, υπάρχει μέσα μας η φιλοδοξία.
Η φιλοδοξία ως προσωπική δύναμη μας σταματά από το πνευματικό μονοπάτι.
Η φιλοδοξία συνήθως υπάρχει για μια καλύτερη θέση στη δουλειά μας, για χρήματα, για αναγνώριση.

Η Alice Bailey στην Λευκή Μαγεία αναφέρει:
«Ο κοινός νους είναι πάντα εγωιστικός, ιδιοτελής και εκφράζει την προσωπική εκείνη φιλοδοξία που φέρνει μέσα της το σπέρμα της καταστροφής».

Ο φόβος είναι άλλο ένα εμπόδιο γιατί μπορεί να προέρχεται από άγνοια ή από σφαλερή σκέψη. Με τη μνήμη (θυμικό παράγοντα) επανέρχεται ο πόνος που μεγεθύνεται ως σκεπτομορφή και δημιουργεί φοβίες.

Μπαίνοντας στο πνευματικό μονοπάτι εφελκύουμε ενέργειες που διεγείρουν κρυμμένες φυσικές επιθυμίες, λαγνείες. ...
Στο συναισθηματικό φορέα μας δημιουργούνται μεταπτώσεις, είτε μεγάλη έφεση, είτε απώλεια ενδιαφέροντος.
Αν είμαστε νοητικοί μια διέγερση και έφεση για γνώση, με περιόδους αδράνειας.

Στη ζωή μας, στην εργασία μας στην οικογένειά μας, πρέπει να ήμαστε ήρεμοι σε ό,τι κάνουμε. Έτσι ηρεμώντας τα συναισθήματα μας θα μπορέσει η ψυχή να ευθυγραμμιστεί με τη προσωπικότητα και σιγά σιγά να αρχίσει να την ελέγχει.
Αν το αστρικό μας είναι διαταραγμένο, η ψυχή αδυνατεί και αδιαφορεί για την προσωπικότητα.

Αν καταφέρουμε να δούμε τη ζωή που ζούμε ως παιχνίδι και αληθινή την εσωτερική ζωή, τότε θα ξεπεράσουμε τις προσωπικές μας συνθήκες. Ο,τι μας συμβαίνει είναι πρόσκαιρο και δεν πρέπει να μας επηρεάζει. Επιθυμίες της κατώτερης φύσης μας, πιστεύω μας αν μπορούμε να τα ξεριζώσουμε, θα έχουμε κάνει ένα βήμα μπροστά.

Μπορούμε να χωριστούμε πνευματικά από τους αγαπημένους μας που είναι μια ισχυρή δύναμη που μας τραβά προς τα πίσω, μια τροχοπέδη;

Ακολουθούν δύο μικρά αποσπάσματα από τα βιβλία «Το Κάλεσμα» και «Άγκνι Γιόγκα» του Μορύα.

Το Κάλεσμα
283. …Αυτό που είναι ακατόρθωτο σήμερα, έρχεται αύριο μ’ ευκολία.
Τις δυσκολίες της ατραπού τις προκαλούν οι συνήθειες του σώματος….

Άγκνι Γιόγκα
44. Μην λέτε, «Δεν θυμάμαι». Πείτε, «Δεν κατάφερα να παρατηρήσω». Μην καταδικάζετε τη μνήμη, αλλά στρέψτε το βλέμμα σε μια αδύναμη παρατήρηση. Οι άνθρωποι πιο γρήγορα κατρακυλάνε, παρά προσέχουν τα σκαλοπάτια.
Μην λέτε, «Δεν γνωρίζω». Πείτε, «Μέχρι τώρα δεν κατάφερα να μάθω». Ούτε η ηλικία, ούτε η υγεία, ούτε οι συνθήκες της ζωής δικαιώνουν το πένθιμο «δεν γνωρίζω». Η τόλμη στη ζωή ξεχειλίζει από προθυμία για γνώση.
Μην λέτε, «Αποφάσισα». Να λέτε, «Αυτό φαίνεται κατάλληλο για το σκοπό». Είναι εύκολο να αυξήσετε την ευστοχία, αλλά δεν είναι άξιο να μεταβάλετε την απόφαση σας.
Κυρίως, μην εφελκύετε επίμονα τη δυστυχία, όπως γίνεται συνήθως.

Ευχαριστώ και σε χαιρετώ.