- Τί είναι ο χρόνος; Υπάρχει χρόνος για το πνεύμα; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Πολύ ωραία αυτά που λες.

Έχω την αίσθηση ότι αυτό το υλικό συμπαν κάπου σταματά σαν ύλη και θα μπορούσα να το ονομάσω ένα κοσμικό κύτταρο. Μετά υπάρχει ένα υλικό κενό και μετά κάποιο άλλο κοσμικό κύτταρο και αυτό επ΄ άπειρο συγκροτώντας ένα παν-συμπαντικό ουράνιο σώμα.

Έχω την αίσθηση ότι κάθε κοσμικό κύτταρο έχει μια διάρκεια ζωής μέσα σε αυτό το παν- συμπαντικό σώμα. Ακμή και παρακμή δισεκατομμυρίων χρόνων.

Όταν τελειώνει ή γερνάει ένα τέτοιοι κύτταρο αφομοιώνεται μέσα στην πηγή της προέλευσης του. Τότε ο χρόνος για αυτό το κύτταρο φαίνεται να έχει σταματήσει.
Όμως μετρά σιωπηλά ένας σκοτεινός( με την έννοια του απρόσιτου) χρόνος με τελικό αποτέλεσμα στο μήκος του ,την γέννηση ενός νέου φανερού χρόνου αλλά και κοσμικού κυττάρου.

Αυτό που γεννά η φαντασία μου είναι μια αιώνια μηχανική επανάληψη αυτού του κοσμικού κυττάρου. Αυτό σημαίνει πως εγώ έχω γράψει αυτά που γράφω τώρα άπειρες φορές επειδή όλα έχουν ξαναγίνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και θα ξαναγίνουν μετά από πολλά δισεκατομμύρια χρόνια όταν αυτό το κοσμικό κύτταρο θα ξανά εκδηλωθεί με τον ίδιο μηχανικό τρόπο. Εγώ θα γράφω πάλι αυτές τις λέξεις.

Αν μπορούσα να είχα ένα μυστηριώδες μουσικό μηχάνημα που να ανοίγει μια διάσταση σε μια χώρο χρονική πύλη που ο χρόνος να ήταν σχεδόν μηδενικός, θα μπορούσα να ταξιδέψω στο παρελθών πηγαίνοντας στο μέλλων.

Θα έμπαινα τώρα σε αυτή την μηδενική διάσταση και θα έβγαινα όταν το επόμενο κοσμικό κύτταρο θα είχε διανύσει στο μήκος του χρόνου το "πριν από το τώρα" αυτού του κοσμικού κυττάρου.

Έτσι θα μπορούσα να εμφανιστώ σε ένα νεο συμπαν και θα υπήρχα δυο φορές. Μια γιατί το κοσμικό κύτταρο θα με έφτιαχνε έτσι και αλλιώς και μια γιατί μεταπήδησα από την μια δημιουργία στην άλλη.

Αλλά αυτό θα ήταν ένα πρόβλημα, επειδή από εδώ και πέρα σε κάθε κοσμικό κύτταρο θα πολλαπλάσιαζώμουν με αποτέλεσμα να μπορώ να υπάρχω πολλές φορές.

Αυτή η ανισσοροποία λύνετε μονό με τον θάνατο. «Χτυπάει η πόρτα, πάω να ανοίξω και ένας άντρας με καλυμμένο το πρόσωπο προσπαθεί να με σκοτώσει. Τρέχω έξω και μια τρελή καταδίωξη αρχίζει. Με κυνηγάνε πολλοί, δεν έχω πολλές επιλογές. Στο τέλος με περικυκλώνουν σε ένα δάσος. Εγώ σοκαρισμένος ,γονατιστός και κουρασμένος κοιτώ τα άτομα που με έχουν περικυκλώσει. Φορούν όλοι κουκούλες. Παρακαλώ να μου εξηγήσουν γιατί με κυνηγούν ,τότε με ένα νεύμα βγάζουν όλοι τις κουκούλες. Είναι όλοι εγώ. Το σοκ τρομερό. Μετά μου εξήγησαν ότι σε μερικά χρόνια από τώρα θα ανακάλυπτα το ταξίδι στο χρόνο μονό που αυτό θα είχε άσκημες συνέπειες στην κοσμική τάξη. Η λύση είναι μια, να δώσουμε τώρα ένα τέλος. Πρέπει να μείνει μονό ένας από εμάς. Και έμεινε αυτός που τώρα γράφει!»

Από την άλλη αν εγώ ή εμείς επαναλαμβανόμαστε συνεχεία σε μια αιώνια μηχανική κίνηση τότε θα μπορούσε η συνείδηση μου να χρησιμοποιεί αυτό το σώμα αλλά και αλλά από διαφορετικές εποχές για να αναπτυχθεί

Κάθε σώμα ή κάθε εγώ που έχουμε τώρα είναι απλά ένα σχολείο. Όταν η συνείδηση μου απελευθερωθεί από όλα τα σχολεία θα ενωθεί με το Απόλυτο. Τότε την επόμενη φορά( δηλ σε ένα άλλο κύκλο της δημιουργίας )την ζωή που έκανα, κάνω και που θα κάνω θα την έχει μια άλλη συνείδηση που θα μαθαίνει αυτά που εγώ μαθαίνω από αυτή την ζωή. Και σε κάθε επανάληψη μια νέα συνείδηση θα παίζει αυτό τον ρόλο. Θα κάνει την ζωή που κάνω αλλά δεν θα είναι εγώ.

Ελπίζω να σε διασκέδασα με αυτές τις νυχτερινές μου σκέψεις και φαντασιωσεις.

Να είσαι καλά

Ειρήνη απεριόριστη.

Αυτό είναι κάτι που θα το δουν πολλοί λίγοι σε σχέση με αυτούς που υπάρχουν.

Μέχρι να μάθω άμεσα, υποστηρίζω ότι δεν υπάρχει μηχανική πνευματική εξέλιξη στον άνθρωπο.

Για να υπάρχει εξέλιξη πρέπει να υπάρχει συνειδητή προσπάθεια. Αυτό τουλάχιστον είναι κάτι που το γνωρίζω. Αλλά μου δίνεις την αίσθηση ότι νομίζεις ότι μια μέρα όλοι οι άνθρωποι θα φωτιστούν .

Ο χρόνος εμφανίζετε όταν «φαίνεται» ότι εμείς θέλουμε να καλύψουμε μια απόσταση μέσα στον χώρο από το ένα σημείο στο άλλο. Αυτό θα έχει σχέση με το πώς έχουμε κατασκευάσει ότι τρέχει ο χρόνος και επίσης από την ταχύτητα που εμείς αναπτύξαμε για να καλύψουμε την απόσταση. Τον χρόνο τον μετράμε με ένα μηχάνημα που αναγκαστικά ανήκει στην 3η διάσταση.

Αυτό σημαίνει ότι είναι κάτω από την επιρροή άλλων χωροχρονικών συστημάτων που μετράνε διαφορετικα, αλλά και επηρεάζουν αλλά χωροχρονικά συστήματα.

Για αυτό όταν ταξιδεύουν δυο άνθρωποι με δυο διαστημόπλοια και με συγχρονισμένα ρολόγια μπορούν να φτάσουν καλύπτοντας διαφορετική απόσταση αλλά ίδιο τερματισμό με διάφορα στα ρολόγια τους.

Ο ένας ταξιδιώτης καθώς ταξίδευε μπορεί να έπεσε σε μια καμπύλωση ενός χωροχρονικού συστήματος με αποτέλεσμα, το ρολόι να μετράει κανονικά ενώ στην πραγματικότητα ο χωρόχρονος έχει καμπυλωθεί.

Είναι σαν να τρέχουνε δυο αυτοκίνητα σε μια ευθεία και το ένα από αυτά να έχει στην ευθεία του ένα λοφάκι αυτό το λοφάκι επηρεάζει την τελική απόσταση.

Αλλά στο παράδειγμα με τους ταξιδιώτες αυτό το λοφάκι επηρέαζε όχι μονό την απόσταση αλλά και τον χρόνο. Ενώ στο δευτερο παράδειγμα έχουμε διάφορα απόστασης αλλά τα ρολόγια παραμένουν συγχρονισμένα, στο πρωτο παράδειγμα έχουμε διάφορα απόστασης στον χρόνο, δηλαδή τα ρολόγια μετράνε διαφορετικά, σαν κάτι να επιβράδυνε την λειτουργία του ενός . Μια άγνωστη δύναμη.

Όλα αυτά γιατί κινούμαστε από το ένα σημείο στο άλλο.

Όταν όμως στην συνείδηση μας σε μια πολύ ανώτερη ας το πούμε πνευματική σφαίρα το σημείο είναι το άπειρο, το όλο, και δεν υπάρχει καμιά απόσταση για να μετρηθεί και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σημείο αλλά το όλον, τότε ο χρόνος πρέπει να εμφανίζετε σαν ένα αιώνιο παρών.

Ότι έχει υπάρξει αλλά και η δυνατότητες στο να υπάρξουν, αυτό που υπάρχει ,αυτό που θα ύπαρξη και όλες οι δυνατότητες αυτών που θα υπάρξουν, συγχωνεύονται στο αιώνιο τώρα.

Επίσης βλέπουμε ότι εμείς είμαστε εδώ και ο θεός άλλου και ότι υπάρχει μια απόσταση που πρέπει να καλυφθεί. Από το ένα σημείο στο άλλο. Αυτό από ότι φαίνεται είναι ένα λάθος.

Η συνείδηση του ανθρώπου που δεν ανήκει στην γιηνη διάσταση πρέπει να ταξιδέψει σε μια διαδρομή που δεν υπάρχει απόσταση! Είναι μια διαδρομή χωρίς μονοπάτι.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μπορέσει η συνείδηση να αποτινάξει όλα αυτά που την θολώνουν και να απο-ταυτιστεί από όλα. Αυτό είναι μια επίπονη διαδικασία κάθαρσης και αυτογνωσίας και όλα αυτά γίνονται στο τώρα. Αυτός που τα καταφέρνει ούτε έφυγε, ούτε ηρθε ούτε ποτέ κάλυψε καμιά απόσταση.

Για αυτό πιστεύω πως αν κάποιος δεν προσπαθήσει να μπει στο τώρα συνειδητά δεν πρόκειται να γίνει μηχανικά. Αυτό που συμβαίνει μηχανικά είναι ότι κάποτε όλα αυτά που λέμε δημιουργία αφομοιώνονται ξανά στην αρχική πηγή ,αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνείδησης αυτών που δεν προσπάθησαν θα ζήσουν την θεοση. Αυτό νομίζω ότι είναι και ο δεύτερος θάνατος που λέει ο Χριστός.

Αυτά φίλε trexagireve

Να είστε καλά

Ειρήνη απεριόριστη.

Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 19/03/2009 10:48:59

Δυστυχώς η ανθρωποτητα κοιμάται. Και δεν πρόκειται να ξυπνήσει από αυτό το όνειρο που θα γίνει εφιάλτης.Μονο μερικοί.

Ας συνεχίσουμε την φαντασίωση

Αν το ηλιακό μας σύστημα είναι ένα κοσμικό σώμα τότε έχει και μια κοσμική νοημοσύνη που κατοικεί σε αυτό το σώμα.

Αυτό πάλι είναι μέρος ενός άλλου ουράνιου σώματος πιο μεγάλου που και αυτό έχει μια νοημοσύνη πιο μεγάλη. Και ου το καθεξής.

Η νοημοσύνη αλλά και η καρδιά ή η ψυχή του ηλιακού συστήματος είναι ο ήλιος.
Όπως στο ανθρώπινο σώμα η καρδιά.

Όμως σε έναν μέρος αυτού του ουράνιου σώματος υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Κάποιες μονάδες αυτού του μέρους που λέγετε γη έχουν δημιουργήσει μια τεράστια αναταραχή που έχει διαταράξει την ισορροπία του ηλιακού συστήματος.

Τότε η καρδιά μέσα από την αγάπη της έστειλε μηνύματα αγάπης σε αυτές τις μονάδες που λέγονται άνθρωποι. Λίγοι ήταν αυτοί που ακούσαν και θεωρήθηκαν τρελοί.

Μετά από πολλά γηινα χρόνια που δεν είναι τίποτα μπροστά στα ηλιακά χρόνια η καρδιά αποφάσισε να κατέβει η ίδια για να μιλήσει στις μονάδες που έκαναν κακό στην αρμονία αλλά και στον εαυτό τους επειδή η καταστροφή είναι αναπόφευκτη για αυτούς που την καλλιεργούν.

Γεννήθηκε λοιπών σαν μονάδα ανάμεσα σε άλλες μονάδες. Όταν ενηλικιώθηκε άρχισε το έργο τις σωτηρίας προσπαθώντας να αλλάξει τις άλλες μονάδες έτσι ώστε να μην οδηγηθούν στην καταστροφή.

Λίγες μονάδες ήταν αυτές που ακούσαν και αφομοιωθήκαν με την καρδιά. Οι υπόλοιπες την θανάτωσαν σαν εγκληματία. Η καρδιά τότε γύρισε πίσω στον οίκο της και έστελνε από εκεί την αγάπη της. Μα η ίαση τώρα είναι θέμα χρόνου.