- Πρακτικη + Συμβουλευτικη Φιλοσοφια - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Αλλά με τι είχε σχέση; / Η πίστη δεν είναι απλώς μια λέξη, είναι ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ((Οι Επιστήμονες στερούνται πίστης;))

Πες μου, αν θες: σε τι χρειαζόμαστε την Επιστήμη; Για να μας δείξει αυτό που δεν γνωρίζουμε ή για να μας απο-δείξει αυτό που γνωρίζουμε; Και εννοώ ως Ανθρωποι, με πλήρες λογισμικό, συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου που «κοιμάται». / Αναρωτήθηκες τι είναι αυτό που σε κάνει να επιμένεις να ψάχνεις και να αναζητάς; «Μα, Μοz, αναζητώ την σιγουριά, την βεβαιότητα, την ασφάλεια» θα μου πεις. Πολύ καλά κάνεις. Μα πού ψάχνεις; Που κοιτάς; / Προσπαθείς να εκ-λογικεύσεις κάτι, δίχως να το έχεις αγγίξει και δίχως να προτίθεσαι να το κάνεις; ((Έχεις μήπως υπερβεί των αισθήσεών σου;))

Σε ένα διάλογο, η προσωπική εμπειρία στο ο,τιδήποτε, είναι για να υπάρχει ένας τουλάχιστον κοινός άξονας: η εμπειρία. Σε προσωπικό επίπεδο είναι για να μην μένεις στην «επιδερμίδα». Διότι όσα κι αν έχεις διαβάσει, όσο brilliant mind κι αν διαθέτεις, με την θεωρία μένεις εκεί. Η συμ-μετοχή/η εμπειρία/η δράση επηρρεάζουν όλη σου την ύπαρξη / συνειδητοποιείς πράγματα / και το καταλαβαίνεις από τις λειτουργίες του σώματός σου, που είναι οδοδείκτης για τα ΠΑΝΤΑ. Το να περιμένεις από τους άλλους για να κατανοήσεις κάτι ((Εαυτό-Σύμπαν)) είναι έως και βλασφημία. Χρειάζεται δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό για να καταλάβεις πως ό,τι είσαι εσύ, αντίστοιχα και όλα γύρω σου; / Η αγωνία του Όντος να αντιληφθεί τον Κόσμο, αυτή που πηγάζει από την αίσθηση μηδαμινότητας μπροστά στο «άπειρο» και το «φθαρτό» της ύλης, δεν είναι η ίδια αγωνία να κατανοήσει τον Εαυτό, να υπερβεί τον Θάνατο, να φτάσει «κάπου»... να μην τελειώσει αυτό το πανηγύρι; / Πού ψάχνεις λοιπόν απαντήσεις; Στο sceptic.com? Κοίτα μέσα σου. Κοίτα πάνω σου. Κοίτα «με την καρδιά σου». ((Ποια καρδιά όμως; Αυτήν που εννοώ ή αυτήν που εννοείς; / Θα έκανες ορμονική ανάλυση στην Αγάπη;))

Ξέρω, είναι δύσκολο για κείνον που κόπιασε να μάθει 5-10 πραματάκια, να τα ακυρώσει μεμιάς ή να τα απενεργοποιήσει προσωρινά, για να δει τι υπάρχει πίσω από τα παραφερνάλια του Νου. / Σέβομαι τον κόπο σου, μα θεωρώ ότι είναι προτιμότερο να ξοδεύεις την επιμονή σου στο να δεις πριν να σου δείξουν. Βέβαια, αυτά που θα δεις, μπορεί να μην σου αρέσουν, αλλά αξίζει να προσπαθήσεις ((έστω ως «έμπνευση» για τις όποιες μελλοντικές έρευνές σου)). Αυτό που η Επιστήμη τεκμηριώνει είναι Γνώση ΠΡΟΑΙΩΝΙΑ, που την έχεις κι εσύ κι ο καθένας από τα γεννοφάσκια του ((είναι θέμα συγκυριών το αν+πώς αυτή η Γνώση θα βρει το έδαφος για να ανθίσει)). Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να την δεις στο χαρτί για να πειστείς. Θυμήσου όταν ήσουν παιδάκι, σίγουρα ήσουν σοφότερο ((παρά τα «γιατί;» που ξεφύτρωναν σε κάθε σου βήμα)). Όσο ξεμακραίνεις από τα βασικά, το κεφάλι γεμίζει με πληροφορία ((ΟΧΙ όμως Γνώση)), που είναι δύσκολο να την διαχειριστείς εξίσου σοφά και κάποια στιγμή βλέπεις ότι είναι αδιέξοδο, γιατί γνωρίζεις μεν πολλά, αλλά και πάλι δεν καλύπτεσαι. Ξέρεις ένα «Ο» και κάτι τρέχει στα γύφτικα. Η ίδια αγωνία, ο ίδιος φόβος. / Πρόσεξε, δεν αναφέρομαι, στην περίπτωση που οφείλεις να γνωρίζεις, λόγω εργασίας ((το αναγκαίο κακό)). Ούτε και σου δείχνω την «απέναντι όχθη» ως «λύση»- σε καμία περίπτωση. Σου λέω απλώς ότι η βεβαιότητα υπάρχει μέσα σου. Μην στερείς από τον εαυτό σου εναλλακτικές θέσεις Θέασης. Διότι κι οι «θεωρίες» αναιρούνται, κι οι «τεκμηριώσεις» ανατρέπονται, κι εκεί που η Γη γυρίζει... ε, που+που κάνει και καμιά στάση... κι αν περιμένεις 100-200 χρόνια θα ακούσεις και «mind the gap». ((Καταλαβαίνεις τι εννοώ;)) / Η καραμέλα του «οικονομικού κατεστημένου» είναι μια πικρή αλήθεια, είτε το θες είτε όχι. Εκ των συνθηκών, η σοβαρή Έρευνα απαιτεί «χορηγούς», αλλιώς θα είχαμε χίλιους Αϊνστάιν, κι όλοι θα ήταν ευτυχείς που κανείς και τίποτα δεν φρενάρει τις έρευνές τους. ((Kοίτα γύρω σου, στον χώρο σου, και θα καταλάβεις και την γεύση της καραμέλας.)) Ποιος διαμορφώνει την «ισχύ»; Εσύ ή οι άλλοι; Ο ένας ή οι πολλοί; Όλοι ή κανένας; Πόσοι χρειάζονται για να ΕΙΝΑΙ μια αλήθεια Αντικειμενική; ((Μην μου πεις ολόκληρη η Επιστημονική κοινότητα...)) Σκέψου το και μην βιαστείς να μου απαντήσεις. Δεν θέλω να μου απαντήσεις απλά για να συνεχιστεί το νταβαντούρι μιας ανύπαρκτης στην ουσία αντιπαράθεσης. Δεν προσθέτει ούτε αναιρεί κάτι (για εμένα τουλάχιστον).

Σχετικά με τα σχόλιά σου στο κείμενο που παρέθεσα προ ημερών...

Πες μου: Πυρ δεν είναι αυτό που βγαίνει από τον αναπτήρα σου; Πυρ δεν είναι το τσίλι στο φαγητό σου; Πυρ δεν είναι η ερωτική σύν-πραξη με τον σύν-τροφό σου; Πυρ δεν είναι όταν συν-κρούονται οι σκέψεις σου; / Το Χάος που τείνει σε Τάξη κάνοντας κύκλους, ελλείψεις, σπιράλ και λουλουδάκια, με όλα τα «Ο» που το απαρτίζουν / τι διάολο είναι; ((Τι παράγει βρε η δράση; Καπνά ή φασόλια;;)) Κάθε στιγμή που αναπνέεις, γύρω σου γίνεται της πόπης, «παίρνουν φωτιά τα μπατζάκια του Σύμπαντος!» ΧΑΟΣ! Το ξέρεις κι ας μην το βλέπεις με γυμνό μάτι. ((Καταλαβαίνεις;)) Αυτό το ΠΥΡ που έχεις μέσα σου υπάρχει και έξω σου. Όταν γίνεσαι ΕΝΑ με αυτό ((ΕΙΣΑΙ δηλαδή ΠΥΡ)) τότε κανένα ΠΥΡ δεν σε φοβίζει. / «Φλέγεται από έρωτα», λένε για έναν ερωτευμένο. Την ίδια φράση θα βρεις και στην Σούφικη Παράδοση, για τους Εραστές του Θεού ((του Αγαπημένου)). Οι Μεβλεβί-δερβίσηδες φλέγονται δια του στροβιλισμού. / Μα θα μου πεις, εδώ μιλάμε για απτά κάρβουνα κι εξίσου απτά εγκαύματα, κι όχι σχήματα λόγου. Αν σου πω ότι δεν έχει καμία σημασία αν είναι κάρβουνα ή καρφιά, γυαλιά ή μαύρες τρύπες «θα σε πείσω»; ¶λλοι πατούν σε κάρβουνα, άλλοι τρυπούν το σώμα τους με ό,τι μπορείς να διανοηθείς κι όχι απλώς δεν παθαίνουν κάτι, αλλά δεν μένει ούτε γρατσουνιά. Είναι μάγοι; Είναι ταχυδακτυλουργοί; Είναι τσαρλατάνοι; «Είναι σε έκσταση» λένε. Χμ... Kι ο Ίγκυ Ποπ ήταν σε έκσταση όταν κυλιόταν επί σκηνής σε σπασμένα γυαλιά, αλλά την άλλη μέρα ήταν σαν οργωμένο χωράφι... Ποια η διαφορά; Έκσταση η μια έκσταση κι η άλλη. Εγώ θα έλεγα «διαφορετικές ενεργειακές καταστάσεις» αλλά Τι λέει η Επιστήμη γι-αυτό; ((Μήπως ότι ο Ίγκυ ήταν λιγότερο «τσαρλατάνος» από έναν Ρουφαή;)) Πώς λειτουργεί ένας τοξινωμένος οργανισμός και πώς ένας μετά από Κάθαρση; ((Έχεις νηστέψει ποτέ κι επί μακρόν;)) Πότε οι δυνατότητες του σώματος είναι περισσότερο διευρυμμένες; / Τι είναι οι μυήσεις εντέλει; Πώς συνδέονται με τον Πόνο; ((Κι έτσι, για να μαθαίνω κι εγώ: τι ευθύνεται για την γήρανση+απονέκρωση των κυττάρων; Μάλλον όχι τα ούφο στην Κωλοπετεινίτσα, ε;! Η ανθρώπινη Βλακεία μήπως;!; Χμ... Να ρωτήσω τον Δόκτορ Μίλλερ ή να εμπιστευτώ τον μπάρμπα-Πυθαγόρα;))

Τα Αναστενάρια είναι Μύηση. Καμία Μύηση δεν συμβαίνει στα «καλά καθούμενα» ή για πλάκα. Τα Αναστενάρια δεν είναι «show», δεν γίνονται για χαβαλέ, ούτε και για να πείσουν κανέναν για κάτι. Είναι Ιερό ((είτε με χριστιανικό «ένδυμα» είτε όχι)). Κι αυτοί που συμ-μετέχουν το κάνουν γιατί κάτι προηγήθηκε μέσα τους, κάτι τους έκανε «κλικ», άκουσαν ένα Κάλεσμα. / Μην περιμένεις όμως από την γιαγιά που ζει στο συγκεκριμένο θρησκευτικό-πολιτιστικό πλαίσιο να σου εξηγήσει με τρόπο που να σε καλύπτει, πώς το κάνει και γιατί. Αυτό όμως δεν αναιρεί ούτε την Ικανότητά της, ούτε την Δύναμή της. Σου λέει «πίστη» και το θέμα είναι λήξαν γι-αυτήν. / Το «κλικ» όμως, όταν το αντιλαμβάνεσαι, είναι αυτό που αλλάζει τον ΡΥΘΜΟ μέσα σου, αλλάζει την αναπνοή σου, την ροή στο αίμα σου, την κατάσταση των κυττάρων σου. / Είτε είναι πυροβασία, είτε ο,τιδήποτε άλλο «οδυνηρό», ο Ανθρωπος λειτουργεί με το ίδιο δυναμικό. Σε κάθε πράξη/Μύηση δουλεύουν όλα μαζί ταυτόχρονα ((σώμα-ψυχή-νους)). Όσο μπορεί το καθένα ή όσο τέλος πάντων του αναλογεί. Τα τελετουργικά μπορεί να φαίνονται «αστεία» στα μάτια ενός τετράγωνου μυαλού, αλλά η διαδικασία στην οποία μετέχει κανείς, του δίνει κλειδιά για να ξεκλειδώσει μικρά ή Μεγάλα «Μυστήρια». ¶λλοι χρειάζονται τον Δόκτορ Μίλλερ για να βρουν την άκρη, άλλοι γεμίζουν το παγκάρι κι άλλοι αφουγκράζονται την Φύση τους. Μα είτε «Ο», είτε «option», η ουσία του είναι μια και δεν αλλάζει. Όλα αυτά δεν είναι σχήμα λόγου, είναι εσωτερικές διεργασίες που αντανακλούν στο σώμα> καταστάσεις επί του συνόλου της Ύπαρξης κι όχι απλώς της Ψυχής ή του Νου, ξέχωρα. Και αυτό ισχύει για απαξ-άπαντες, είτε είναι «επιστήμονες» είτε «μεταφυσικοί». Όλο αυτό το νταβαντούρι να προσπαθείς εσύ κι ο κάθε ντεμέκ σκεπτικιστής να «απομυθοποιήσει» τα πάντα, συχνά γελοιοποιώντας τα, μου φαίνεται θλιβερό > στερείται στοιχειώδους λεπτότητας προς κοσμοθεάσεις και βιώματα, και στερείται ευρυχωρίας ((μην πω οξύνοιας και παρεξηγηθώ)) στην προσέγγιση Συμπαντικών Νόμων που ισχύουν από απαρχής Κόσμου.

Δεν εκπλήσσομαι από αντιδράσεις όπως -και- η δική σου. Αυτό χαρακτηρίζει πολλούς «νέους+ωραίους» που βρήκαν μιαν απάντηση, μέσω μίας οδού, και νομίζουν πώς έπιασαν τα @ρχ!δ!@ του Θεού. Κι άντε εγώ να σκίσω τα ντοκτορά μου, να δεχτώ ότι τα πέλματα του κάθε Αναστενάρη είναι σαν του καραγκιόζη, αλλά.............. /κάνε υπομονή, κι οσονούπω η Επιστήμη θα σερβίρει στο σκεπτικιστικό σου μυαλουδάκι όσα νομίζεις ότι χλευάζεις ως «δεισιδαιμονίες» και που έχουν ειπωθεί ήδη από «άλλους», αλλά (f*ck!) «δεισιδαίμονες». Η Επιστήμη όπως την ήξερες πνέει τα λοίσθια, επειδή ακριβώς δεν έχει και πολλά περιθώρια ύπαρξης έτσι-περιχαρακωμένη. Η σύν-πραξη έχει ήδη ξεκινήσει κι αυτό είναι Ανάγκη της Ανθρωπότητας. Σου συνιστώ να αφήσεις τα «χε-χε» και να εξοικειωθείς με αυτό που νομίζεις ότι πολεμάς (δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα στην κατανόηση των ΠΑΝτων) γιατί συν τοις άλλοις, οι Καιροί απαιτούν να είσαι over-qualified. ((Μάθε κινέζικα, θα σου χρειαστούν)) / Καλή και αναγκαία η αμφισβήτηση, «ανοίγει ορίζοντες», αλλά θέλει σύνεση / και σεβασμό > σε αυτούς που ενδεχομένως να γνωρίζουν καλύτερα από εσένα το πεδίο σου, αλλά δεν βρίσκουν τον λόγο να το διαλαλούν / και κυρίως στην έννοια του Ιερού. Γι-αυτό και «στο τζαμί μπαίνεις ξυπόλυτος», γιατί έχει σημασία πώς προσεγγίζεις κάτι. Και έχει σημασία αν/να αφήνεσαι στο βίωμα, είτε πιστεύεις είτε όχι, έστω και ως παρατηρητής. ((Προσωπικά αν θες, δεν πιστεύω ούτε στον ¶γιο Κωνσταντίνο, ούτε στον άγιο Ονούφριο. Πιστεύω στο Μοz.)) Η άρνηση/δυσ-πιστία/αντίσταση δεν είναι η Πρόθεση που αρμόζει στην συμμετοχή σε ο,τιδήποτε, από έναν απλό διάλογο έως ένα τελετουργικό. / Αυτά τα ολίγα κι ελπίζω σαφή.

Αν θεωρείς τα παραπάνω «κενά νοήματος», δε βαριέσαι, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια / πες πως δεν ξέρω που πατώ και δεν βλέπω τι γράφω...