- ΑΝΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ Η "ΟΥΣΙΑ" - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Η συνείδηση όμως δεν φαίνεται να ανήκει στον εγκέφαλο. Ο νους φαίνεται να έχει μια φυσική αντιστοιχία με τον εγκέφαλο, αλλά η συνείδηση όχι.
Πιο πρόσφατα , πολλοί φιλόσοφοι υιοθέτησαν υλιστικές απόψεις , υποστηρίζοντας ότι ο νους και η συνείδηση ταυτίζονται με τις λειτουργίες του εγκεφάλου , ή τουλάχιστον με ορισμένες από τις λειτουργίες αυτές .
Μερικές υλιστικές προσεγγίσεις , φθάνουν στο σημείο να αρνούνται ότι η συνείδηση έχει οιαδήποτε οντολογική ή γνωστική εγκυρότητα .
Επιμένουν ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέραν της λειτουργίας των εγκεφαλικών κυκλωμάτων ή , τουλάχιστον , ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να χρήζει ερμηνείας .
Αρκετοί φιλόσοφοι εξέφρασαν την άποψη ότι μόλις κατανοήσουμε επαρκώς τη λειτουργία του εγκεφάλου , η έννοια της συνείδησης θα εκλείψει , όπως εξέλειπε και η έννοια του φλογιστού (πτητικού συστατικού που παλιά πίστευαν ότι υπάρχει σε όλα τα καύσιμα υλικά και ότι απελευθερώνεται κατά την καύση με τη μορφή της φλόγας) , όταν έγινε κατανοητή η οξείδωση .
Σύμφωνα με την άποψη αυτή , λοιπόν , το πρόβλημα της σχέσης μεταξύ νου και σώματος αίρεται με την άρνηση ή τον ερμηνευτικό εξοστρακισμό της παραμέτρου της συνείδησης .
Άλλες υλιστικές θέσεις επιμένουν ότι αν και η συνείδηση δημιουργείται από φυσικά συμβάντα στον εγκέφαλο , προκύπτει μάλλον παρά περιορίζεται από αυτά , με τον ίδιο τρόπο προκύπτουν οι ιδιότητες του νερού από τον χημικό συνδυασμό δύο ατόμων υδρογόνου και ενός ατόμου οξυγόνου , οι οποίες δεν περιορίζονται από τις ιδιότητες μόνο του υδρογόνου ή μόνο του οξυγόνου .
Τέτοιου είδους απόψεις , αν και έχουν διατυπωθεί με ποικίλες επιμέρους λεπτομέρειες , σε γενικές γραμμές αναγνωρίζουν στη συνείδηση κάποια υπόσταση, τουλάχιστον σε ερμηνευτικό επίπεδο .
Παρ’όλα αυτά , κοινή πεποίθηση αποτελεί το ότι δεν υπάρχει ουσία «συνείδησης» διακριτή από την ουσία του εγκεφάλου .
Προσωπικά δεν έχω καταληξει σε κάποιο συμπέρασμα πάνω στο θέμα της συνείδησης.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Καλή η φιλοσοφία αλλά καλύτερη η εμπειρία.
Ξεκίνησα το προηγούμενο μου μήνυμα με αυτά τα λόγια.
quote:
Η αυτοσυνείδηση είναι μια κατάσταση οπού δεν υπάρχει ένα μέσο που να πληροφορεί την συνείδηση για το τι είναι η συνείδηση.. αλλά μια άμεση εμπειρία αυτής!
Αυτή η εμπειρία πρέπει να είναι το αρχικό υπόβαθρο, από ένα σημείο και μετά.. αυτού που ψάχνει για το τι είναι η πραγματικότητα, για το τι είναι η ψυχή, για το τι είναι η συνείδηση.
Όπως βλέπεις μιλώ για μια εμπειρία. Μέσα από αυτή την εμπειρία μπορεί να απαντηθεί το τι είναι η συνείδηση.
Αν υπάρχει μια κατάσταση οπού απουσιάζει η σκέψη και υπάρχει «η αυθόρμητη επίγνωση της παρουσίας της συνείδηση» τότε το «σκέφτομαι άρα υπάρχω» είναι πολύ φτωχό σε σχέση με αυτό που πραγματικά είναι η ύπαρξη!
Η σκέψη είναι ένα νοητικό κατασκεύασμα. Λέμε αυτό είναι ένα δέντρο. Το δέντρο είναι μια λέξη και μια διανοητική εντύπωση διαμορφωμένη μέσα στον νου μας σε σχέση με την αντίληψη την οποία έχουμε.
Αυτή η εντύπωση είναι μια υποκειμενική πραγματικότητα και δεν έχει καμιά σχέση με το τι είναι πραγματικά ένα δέντρο πέρα από μια λέξη, πέρα από μια ιδιότητα και πέρα από μια διανοητική εντύπωση. Με λίγα λόγια το δέντρο δεν είναι η λέξη. Η λέξη είναι ένα νεκρό πράγμα μέσα στην μνήμη μας.
Κάθε φορά που βλέπουμε ένα δέντρο ανασύρουμε μηχανικά μια προηγούμενη εμπειρία για το τι είναι ένα δέντρο και έτσι αντί να δούμε κάτι καινούριο βλέπουμε κάτι που είναι ήδη παλιό και πεπερασμένο.
Το καινούριο έρχεται μέσα από την σιωπή του νου. Μέσα από ένα άνοιγμα, μια αίσθηση, μια παρουσία αυτού που βλέπουμε που δεν έχει ένα όνομα. Αυτό το κοίταγμα δεν ανήκει στον χρόνο αλλά στην αιωνιότητα που ρέει διαρκώς.
Αυτό που δεν έχουμε φίλε Κηφεύς είναι ότι δεν γνωρίζουμε ότι έχουμε αγνοία ότι η συνείδηση λογο ταύτισης είναι «φυλακισμένη» σε κάτι που νομίζει ότι ΕΙΝΑΙ.
Για αυτό αν ρωτήσω ποιος είσαι; Όλες οι απαντήσεις που θα δώσεις στον εαυτό σου θα είναι ιδιότητες, λέξεις, και διανοητικές εντυπώσεις για το ποιος είσαι. Αλλά το ποιος είσαι; δεν είναι μια λέξη, ούτε μια ιδιότητα, ούτε μια διανοητική εντύπωση.
Αυτό που μπορεί να απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι «η εμπειρία της καθαρής επίγνωση»
Αλλά πως μπορούμε να έχουμε μια « εμπειρία της καθαρής επίγνωση»;
Η απάντηση είναι: αφυπνίζοντας την συνείδηση. Δηλ να αρχίσουμε να βλέπουμε όλα αυτά με τα οποία η συνείδηση ταυτίζετε και μέσα από την παρατήρηση και την κατανόηση αυτής της ταύτισης.. να από-ταυτιζόμαστε σιγά σιγά με αποτέλεσμα η συνείδηση να γίνετε όλο και πιο ελεύθερη.
Όταν έρθει μια στιγμή οπού υπάρχει απόλυτη σιωπή και μη κατευθυνόμενη προσοχή, τότε η συνείδηση αποκτά αυθόρμητα επίγνωση της παρουσίας της!!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Η αυτοσυνείδηση είναι μια κατάσταση στην οποία απουσιάζει η σκέψη (δηλ. υπάρχει απόλυτη σιωπή του νου) και που όταν περιέλθομε σ’αυτήν την κατάσταση αποκτάμε μια άμεση εμπειρία της συνείδησης . Η συνείδηση , όμως , λόγω ταύτισης είναι «φυλακισμένη» σε κάτι που νομίζει ότι ΕΙΝΑΙ . Αυτή την αποταύτιση μπορούμε να την πετύχουμε σιγά – σιγά αποκτώντας την «εμπειρία της καθαρής επίγνωσης» αφυπνίζοντας τη συνείδηση μέσα από την παρατήρηση και κατανόηση αυτής της ταύτισης , έχοντας σαν αποτέλεσμα να γίνεται η συνείδηση όλο και πιο ελεύθερη , με σκοπό να βρεθούμε σε μια κατάσταση απόλυτης σιωπής και μη κατευθυνόμενης προσοχής , οπότε τότε η συνείδηση αποκτά αυθόρμητα επίγνωση της παρουσίας της .
Θα ήθελα να μου πεις , πρώτα , αν κατάλαβα σωστά το περιεχόμενο του μηνύματός σου . Και , στη συνέχεια αν τα παραπάνω μπορεί να τα πετύχει κανείς εύκολα ή απαιτείται κάποιου είδους βοήθεια .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Σωστά συμπύκνωσες.
Αυτό που χρειάζεται είναι ένα σοκ στην συνείδηση. Ο ποιο απλός τρόπος είναι η «διαιρεμένη προσοχή». Δηλ κοιτώ π.χ. τον φίλο μου ή κάποιον περαστικό ή οτιδήποτε άλλο.
Αυτό σημαίνει ότι η προσοχή μου βρίσκετε σε αυτό που κοιτώ. Για να έχω λοιπών «διαιρεμένη προσοχή» πρέπει να κοιτώ ότι κοιτώ και ταυτόχρονα να έχω μια προσοχή σε εμένα. Αυτή η δεύτερη προσοχή μου θυμίζει ότι «είμαι αυτός που κοιτά» Είναι μια αίσθηση. Αποκτώ μια πρώτη επίγνωση ότι είμαι αυτός που παρατηρεί. Σε αυτή την κατάσταση δεν έχω φτάσει ακόμα να γνωρίζω ποιος παρατηρεί ,αλλά έχω μια πρώτη επίγνωση.
Πριν από αυτό, απλά κοιτούσα και ταυτιζόμουν με το οτιδήποτε χωρίς να έχω καμιά επίγνωση του παρατηρητή. Αυτή η κατάσταση ,είναι μια συνηθισμένη κατάσταση εγρήγορσης, αλλά όχι μια κατάσταση αφυπνισμένης συνείδησης. Κάθε φορά που ξεχνώ ότι είμαι αυτός που παρατηρεί τότε η συνείδηση «κοιμάται» Κάθε φορά που καταφέρνω να έχω διαιρεμένη προσοχή τότε η συνείδηση αρχίζει να αφυπνίζετε επειδή ένα μέρος από την προσοχή μας επιστρέφει στην ίδια!!
Έχοντας έως έναν βαθμό την συνείδηση μου αφυπνισμένη μπορώ να παρατηρώ και αυτό που λέμε τον «εαυτό μου».Αρχίζω να παρατηρώ το πώς περπατώ, το πώς αντιδρώ ,το πώς σκέφτομαι , το πώς αισθάνομαι , το πώς εκδηλώνεται το εγώ της λαγνείας ,της απληστίας του θυμού και πολλά αλλά.
Όταν μπορώ να παρατηρήσω τα ελαττώματα μου τότε είμαι και σε θέση να τα κατανοήσω. Ένα ελάττωμα έχει βαθιές ρίζες.. από κάπου ξεκινά. Η αιτία ξεκινά από την παιδική ηλικία. Όσο προσπαθούμε να κόψουμε τα κλαδιά τόσο το δέντρο φουντώνει ..αυτό που χρειάζεται είναι να κόψουμε την ρίζα. Αλλά για να την κόψουμε πρέπει πρώτα να την βρούμε. Και πώς να την βρούμε όταν όλη την ημέρα κοιμόμαστε.
Παρόλο αυτά είναι δυνατόν η συνείδηση να απόταυτιστεί από όλες τις προσκολλήσεις και να αποκτήσουμε « την αυθόρμητη επίγνωση της παρουσίας της» Όμως επειδή τα εγώ και τα ελάττωμα δεν έχουν εξαλειφθεί.. αυτή η εμπειρία δεν κρατά πολύ.
Μπορούμε όμως να ξανά επαναλάβουμε αυτή την εμπειρία και επίσης μπορούμε να αυξάνουμε το ποσοστό της ελεύθερης συνείδηση έτσι ώστε να συνεχίζουμε να παρατηρούμε και να κατανοούμε τα ελαττώματα μας. Αυτή η προσπάθεια μας, μπορεί να επιφέρει μια ριζική αλλαγή στην ζωή μας. Μια αλλαγή που να είμαστε πιο συνειδητοί και με λιγότερα ελαττώματα.
Ελαττώματα όλοι έχουμε… αλλά ποιος μπαίνει στο κόπο να τα δει και να τα κατανοήσει; Οι περισσότεροι τα δικαιολογούν!! Άλλοι δεν θέλουν να μπουν καν στο κόπο να προσπαθήσουν να τα δουν! Και για άλλους όλα αυτά είναι πολύ βαρετά πράγματα! Η αφύπνιση της συνείδηση είναι για αυτούς που θέλουν να κάνουν μια προσπάθεια να ανακαλύψουν από πρώτο χέρι. Είναι για αυτούς που θέλουν να κινηθούν από την περιφέρεια προς το κέντρο. Η αφύπνιση της συνείδηση είναι για τους επαναστάτες.. για αυτούς που θέλουν να σπάσουν όλα τα δεσμά!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
quote:
Αυτό που χρειάζεται είναι ένα σοκ στην συνείδηση. Ο ποιο απλός τρόπος είναι η «διαιρεμένη προσοχή». Δηλ κοιτώ π.χ. τον φίλο μου ή κάποιον περαστικό ή οτιδήποτε άλλο.Αυτό σημαίνει ότι η προσοχή μου βρίσκετε σε αυτό που κοιτώ. Για να έχω λοιπών «διαιρεμένη προσοχή» πρέπει να κοιτώ ότι κοιτώ και ταυτόχρονα να έχω μια προσοχή σε εμένα. Αυτή η δεύτερη προσοχή μου θυμίζει ότι «είμαι αυτός που κοιτά» Είναι μια αίσθηση. Αποκτώ μια πρώτη επίγνωση ότι είμαι αυτός που παρατηρεί. Σε αυτή την κατάσταση δεν έχω φτάσει ακόμα να γνωρίζω ποιος παρατηρεί , αλλά έχω μια πρώτη επίγνωση.
Πριν από αυτό, απλά κοιτούσα και ταυτιζόμουν με το οτιδήποτε χωρίς να έχω καμιά επίγνωση του παρατηρητή. Αυτή η κατάσταση ,είναι μια συνηθισμένη κατάσταση εγρήγορσης, αλλά όχι μια κατάσταση αφυπνισμένης συνείδησης. Κάθε φορά που ξεχνώ ότι είμαι αυτός που παρατηρεί τότε η συνείδηση «κοιμάται» Κάθε φορά που καταφέρνω να έχω διαιρεμένη προσοχή τότε η συνείδηση αρχίζει να αφυπνίζετε επειδή ένα μέρος από την προσοχή μας επιστρέφει στην ίδια!!
Έχοντας έως έναν βαθμό την συνείδηση μου αφυπνισμένη μπορώ να παρατηρώ και αυτό που λέμε τον «εαυτό μου».Αρχίζω να παρατηρώ το πώς περπατώ, το πώς αντιδρώ ,το πώς σκέφτομαι , το πώς αισθάνομαι , το πώς εκδηλώνεται το εγώ της λαγνείας ,της απληστίας του θυμού και πολλά αλλά.
Όταν μπορώ να παρατηρήσω τα ελαττώματα μου τότε είμαι και σε θέση να τα κατανοήσω. Ένα ελάττωμα έχει βαθιές ρίζες.. από κάπου ξεκινά. Η αιτία ξεκινά από την παιδική ηλικία. Όσο προσπαθούμε να κόψουμε τα κλαδιά τόσο το δέντρο φουντώνει ..αυτό που χρειάζεται είναι να κόψουμε την ρίζα. Αλλά για να την κόψουμε πρέπει πρώτα να την βρούμε. Και πώς να την βρούμε όταν όλη την ημέρα κοιμόμαστε.
Παρόλο αυτά είναι δυνατόν η συνείδηση να απόταυτιστεί από όλες τις προσκολλήσεις και να αποκτήσουμε « την αυθόρμητη επίγνωση της παρουσίας της» Όμως επειδή τα εγώ και τα ελάττωμα δεν έχουν εξαλειφθεί.. αυτή η εμπειρία δεν κρατά πολύ.
Μπορούμε όμως να ξανά επαναλάβουμε αυτή την εμπειρία και επίσης μπορούμε να αυξάνουμε το ποσοστό της ελεύθερης συνείδηση έτσι ώστε να συνεχίζουμε να παρατηρούμε και να κατανοούμε τα ελαττώματα μας. Αυτή η προσπάθεια μας, μπορεί να επιφέρει μια ριζική αλλαγή στην ζωή μας. Μια αλλαγή που να είμαστε πιο συνειδητοί και με λιγότερα ελαττώματα.
Ελαττώματα όλοι έχουμε… αλλά ποιος μπαίνει στο κόπο να τα δει και να τα κατανοήσει; Οι περισσότεροι τα δικαιολογούν!! Άλλοι δεν θέλουν να μπουν καν στο κόπο να προσπαθήσουν να τα δουν! Και για άλλους όλα αυτά είναι πολύ βαρετά πράγματα! Η αφύπνιση της συνείδηση είναι για αυτούς που θέλουν να κάνουν μια προσπάθεια να ανακαλύψουν από πρώτο χέρι. Είναι για αυτούς που θέλουν να κινηθούν από την περιφέρεια προς το κέντρο. Η αφύπνιση της συνείδηση είναι για τους επαναστάτες.. για αυτούς που θέλουν να σπάσουν όλα τα δεσμά!
Με αυτά που με σαφήνεια περιέγραψες , φίλε ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ , και αφορούν στην εφαρμογή της μεθόδου της «διαιρεμένης προσοχής» (όπως την λες) , ουσιαστικά τόνισες την ιδιαιτερότητα της συνείδησης .
Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μια επαρκή περιγραφή του είδους της φυσικής διαδικασίας που συνιστά η συνείδηση και να εξηγήσουμε για ποιόν λόγο αυτή διαθέτει συγκεκριμένες ιδιότητες , και υπό ποιές συνθήκες μπορεί να εκδηλωθεί .
Το ιδιαίτερο γνώρισμα της συνείδησης είναι η σχέση της με τον παρατηρητή .
Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη περιγραφή , η διαδικασία που θα επιχειρήσουμε να προσδιορίσουμε μελετώντας τη βάση της συνείδησης αναφέρεται ουσιαστικά στον ίδιο μας τον εαυτό – είμαστε ο εαυτός μας – ως ενσυνείδητο παρατηρητή .
Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη οντότητα , την οποία θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με βάση την κοινή λογική , στην περίπτωση της συνείδησης είμαστε εκείνο που περιγράφουμε .
Λέγοντας αυτό , αναγνωρίζουμε την ιδιαίτερη γνωστική θέση της συνείδησης .
Αν δεχθούμε τη θέση αυτή το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούμε να επινοήσουμε νέες μεθόδους περιγραφής με τις οποίες θα μπορέσουμε να επιχειρήσουμε μια επαρκή περιγραφή της συνείδησης σαν να επρόκειτο για οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι να κινηθούμε από την περιφέρεια προς το κέντρο.
Στην περιφέρεια βρίσκονται όλες οι ιδέες, οι διαμάχες , οι συγκρούσεις ,οι διαφωνίες ,οι λέξεις ,οι πεποιθήσεις, οι καταβολές. Στο κέντρο υπάρχει η σιωπηλή επίγνωση αυτού που είναι πέρα από όλα τα ονόματα.
quote:
Αν δεχθούμε τη θέση αυτή το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούμε να επινοήσουμε νέες μεθόδους περιγραφής με τις οποίες θα μπορέσουμε να επιχειρήσουμε μια επαρκή περιγραφή της συνείδησης σαν να επρόκειτο για οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο .
Αν κάνουμε αυτό που λες.. μπορούμε να δώσουμε έναν νέο ορισμό που θα μας ξεκαθαρίζει λίγο καλύτερα τα πράγματα.. αλλά αν παραμείνουμε στην περιφέρεια αλλάζοντας τα ονόματα και κάνοντας ακόμα μια περιγραφή τότε η ουσία και αυτό το οποίο είναι η συνείδηση θα διαφεύγει μέσα από τα χέρια μας ..μέσα από το «παιχνίδι» τον ονομάτων και των περιγραφών.
Η λειτουργία του νου είναι να ονομάζει και να εξετάζει αντικείμενα. Η συνείδηση όμως είναι πέρα από τον νου και αυτό φαίνεται όταν δεις ότι μπορείς να παρατηρήσεις τον νου σου. Δεν είναι ο νους που παρατηρεί τον νου.. αλλά η συνείδηση είναι αυτή που τον παρατηρεί!! Όσο λοιπών προσπαθούμε να δούμε με τον νου τι είναι η συνείδηση τόσο η συνείδηση θα παραμένει ένα νοητικό αντικείμενο στην περιφέρεια των πραγμάτων.
Η σκέψη δεν μπορεί να υπερβεί την σκέψη. Η σκέψη δεν μπορεί να υπερβεί τον νου. Δεν είμαστε η σκέψη, αυτό που είμαστε ανθίζει μέσα στην σιωπή. Για κάποιον που δεν μπορεί να υπερβεί τον νου αυτή η δηλώσει μοιάζει με τον θάνατο και με την βαρεμάρα! Έτσι είναι τα θορυβώδες εγώ πάντα ζητούν κάτι.
Πάντα αναζητούν να πάρουν κάτι από τον άλλο.. η πληρότητα είναι κάτι άπιαστο. Για τα εγώ η ευτυχία είναι κάτι που έρχετε από απέξω.. ενώ μέσα στην σιωπή η ευτυχία ρέει χωρίς καμιά προσδοκία. Μέσα στην σιωπή υπάρχει μοναχικότητα. Μέσα από τα εγώ υπάρχει μοναξιά.
quote:
Με αυτά που με σαφήνεια περιέγραψες , φίλε ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ , και αφορούν στην εφαρμογή της μεθόδου της «διαιρεμένης προσοχής» (όπως την λες) , ουσιαστικά τόνισες την ιδιαιτερότητα της συνείδησης.
Φαίνεται να είναι μια ιδιαιτερότητα της συνείδηση η οποία όταν αφομοιωθεί μέσα στην πηγή της… τότε δεν υπάρχει αντικείμενο ως προς παρατήρηση, αλλά μια καθαρή επίγνωση της πηγής. Αυτή είναι μια πολύ ριζική διάφορα.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 10/10/2009 08:30:28
quote:
Αν κάνουμε αυτό που λες.. μπορούμε να δώσουμε έναν νέο ορισμό που θα μας ξεκαθαρίζει λίγο καλύτερα τα πράγματα.. αλλά αν παραμείνουμε στην περιφέρεια αλλάζοντας τα ονόματα και κάνοντας ακόμα μια περιγραφή τότε η ουσία και αυτό το οποίο είναι η συνείδηση θα διαφεύγει μέσα από τα χέρια μας ..μέσα από το «παιχνίδι» τον ονομάτων και των περιγραφών.
Σκοπός μας δεν είναι , να δώσουμε απλώς έναν νέο ορισμό , αλλά να ερμηνεύσουμε το παράδοξο φαινόμενο της συνείδησης .
Διάβασα , και το μεταφέρω , ότι τόσο ο νευροεπιστήμονας Charles Sherrington όσο και ο φιλόσοφος Bertrand Russel ανέδειξαν το πρόβλημα της συνείδησης με ιδιαίτερη γλαφυρότητα , χρησιμοποιώντας το ίδιο παράδειγμα : Μια δέσμη φωτός εισέρχεται στο μάτι , προκαλεί μια σειρά από ηλεκτρικές και χημικές διεργασίες και τελικά ασκεί κάποιες επιδράσεις στην κορυφή του εγκεφάλου . Στη συνέχεια όμως , όπως επισημαίνει ο Sherrington, "επέρχεται μια μεταβολή ...... καθ’όλα ανεξήγητη και απροσδόκητη" : βλέπουμε ενσυνείδητα το φως . Πρόκειται , με λίγα λόγια , για το ιδιαίτερο πρόβλημα της συνείδησης , για το "αίνιγμα του κόσμου" .
Μερικές φορές , ο καλύτερος τρόπος για να λύσει κανείς ένα πρόβλημα είναι να θέσει απλώς τη σωστή ερώτηση . Άλλες φορές , ο καλύτερος τρόπος να θέσει κανείς τη σωστή ερώτηση είναι να σκεφθεί ένα παράδειγμα που καθιστά σαφές ποιο είναι το πρόβλημα .
Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των Sherrington και Russel και ας θεωρήσουμε μια απλή φυσική συσκευή , π.χ. μια φωτοδίοδο , η οποία μπορεί να ξεχωρίζει το φως από το σκοτάδι και να παράγει το ανάλογο ηχητικό σήμα . Ας θεωρήσουμε , στη συνέχεια , ότι ένα ενσυνείδητο ανθρώπινο όν κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα και κατόπιν δίνει μια προφορική αναφορά .
Τώρα πλέον μπορούμε να διατυπώσουμε το πρόβλημα της συνείδησης με στοιχειώδεις όρους . Γιατί η απλή διάκριση ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι όταν γίνεται από το ανθρώπινο όν συνδέεται με την ενσυνείδητη εμπειρία , και μάλιστα την προϋποθέτει , ενώ όταν η ίδια διάκριση γίνεται από μία φωτοδίοδο θεωρείται άσχετη με αυτήν ;
Μπορούμε επίσης να σκεφθούμε έναν θερμοστάτη που μπορεί να διακρίνει το ζεστό από το κρύο . Γιατί ο θερμοστάτης παραμένει μια απλή συσκευή , χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον , ανίκανη να εκδηλώσει οποιαδήποτε υποκειμενική ή φαινομενική ιδιότητα , ενώ όταν εκτελούμε εμείς την ίδια λειτουργία έχουμε την ενσυνείδητη αίσθηση του κρύου , του θερμού , ίσως και του πόνου ;
Αυτά τα απλά παραδείγματα , νομίζω , ότι δίνουν μια ιδέα του τι είναι συνείδηση .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι να κινηθούμε από την περιφέρεια προς το κέντρο.Στην περιφέρεια βρίσκονται όλες οι ιδέες, οι διαμάχες , οι συγκρούσεις ,οι διαφωνίες ,οι λέξεις ,οι πεποιθήσεις, οι καταβολές. Στο κέντρο υπάρχει η σιωπηλή επίγνωση αυτού που είναι πέρα από όλα τα ονόματα.
Δεν λέω, φίλε ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ, να επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε τα πάντα – τις πολυάριθμες μορφές αντίληψης , των πνευματικών παραστάσεων , της σκέψης , των συναισθημάτων , των διαθέσεων , της προσοχής , της βούλησης και της αυτοσυνείδησης - ούτε να αφήσουμε να μας παρασύρει η τεράστια ποικιλία των ενσυνείδητων φαινομένων . Αντίθετα , να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας σε ορισμένες θεμελιώδεις ιδιότητες της συνείδησης , σε ιδιότητες γενικές που εμφανίζονται σε όλες τις ενσυνείδητες καταστάσεις .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Αυτά τα απλά παραδείγματα , νομίζω , ότι δίνουν μια ιδέα του τι είναι συνείδηση .
Θέλω να σου πω, ότι τα παραδείγματα και οι ιδέες για το τι είναι η συνείδηση, μπορεί να είναι πολύ καλά.. αλλά παραμένουν μια ιδέα και όχι μια πραγματική εμπειρία.
Όταν παραμένουμε μόνο στα παραδείγματα και στις ιδέες, τότε παραμένουμε στην περιφέρεια των πραγμάτων. Σε αυτή την περιφέρεια μπορούμε να δίνουμε και να δίνουμε εξήγησης και παραδείγματα μέχρι το τέλος της έμβιας ζωης μας.
quote:
Δεν λέω, φίλε ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ, να επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε τα πάντα – τις πολυάριθμες μορφές αντίληψης , των πνευματικών παραστάσεων , της σκέψης , των συναισθημάτων , των διαθέσεων , της προσοχής , της βούλησης και της αυτοσυνείδησης - ούτε να αφήσουμε να μας παρασύρει η τεράστια ποικιλία των ενσυνείδητων φαινομένων . Αντίθετα , να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας σε ορισμένες θεμελιώδεις ιδιότητες της συνείδησης , σε ιδιότητες γενικές που εμφανίζονται σε όλες τις ενσυνείδητες καταστάσεις .
Θα έλεγα…όχι να επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε ..αλλά να κατανοήσουμε. Όταν κατανοήσουμε τότε εξηγούμε στους άλλους..
Πρόσεξε ..το να επικεντρωθούμε και να δούμε τις ιδιότητες της συνείδηση είναι κάτι που θα μας βοηθήσεις για τους τρόπους που η συνείδηση ταυτίζετε ..είναι κάτι που πρέπει η ίδια η συνείδηση να συνειδητοποίηση!!
Αλλά αν παραμείνουμε μόνο επικεντρωμένοι στις ιδιότητες τις συνείδηση ..θα έχουμε βρει μια «πίσω πόρτα» για να κινούμαστε πάλι στην περιφέρεια των πραγμάτων χάνοντας για μια ακόμα φορά την άμεση εμπειρία της αυθόρμητης επιγνώσεις της παρουσίας της συνείδηση!!
Το θέμα φίλε Κηφεύς είναι.. αν κάποιος θέλει πραγματικά να απόκτησει την επίγνωση του τι είναι η συνείδηση ή αν θέλει να κινείτε μέσα σε διάφορες ιδέες πεποιθήσεις ,καταβολές, δόγματα και πολλά αλλά.
Επειδή έχω δηλώσει ότι ανήκω «κάπου», έχω στιγματιστεί. Πολλοί με αντιμετωπίζουν με καχυποψία και με κάθε είδους προκατάληψη ανάλογα με το τι φαντάζονται. Αυτά που σου λέω δεν ανήκουν σε καμιά ετικέτα.. είναι κάτι που όλοι οι άνθρωποι έχουν στο βάθος τους. Αυτά που σου λέω δεν έχουν ένα μονοπώλιο, ούτε και αγοράζονται.. αλλά ούτε και μπορώ να σου το δώσω επειδή ήδη το έχεις.
Μέσα σε αυτή την σιωπή, μέσα σε αυτή την επίγνωση, όλοι οι διαχωρισμοί καταρρέουν ..στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε καν αυτός που ζει την εμπειρία!!
Επειδή η εμπειρία και αυτός που την «ζει» δεν είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Το μυστήριο της ζωης ή το τι είναι η αλήθεια δεν ανήκουν σε κανέναν. Η αλήθεια δεν μπορεί να ανήκει κάπου. Αυτό που μπορεί να ανήκει κάπου είναι ο τρόπος του να βρεθούμε μέσα σε αυτό που δεν έχει κανέναν τρόπο.
Όσο παραμένουμε ταυτισμένοι στον τρόπο και όχι σε αυτό που ο τρόπος δείχνει ..τότε παραμένουμε για μια ακόμα φορά στην περιφέρεια των πραγμάτων ..και σε αυτή την περιφέρεια. όλοι οι τρόποι και αυτοί που τους υπερασπίζονται ,συγκρούονται σε κάθε λογής διαμάχη!!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Έλεγα ….. «Θέλω να σου πω, ότι τα παραδείγματα και οι ιδέες για το τι είναι η συνείδηση, μπορεί να είναι πολύ καλά.. αλλά παραμένουν μια ιδέα και όχι μια πραγματική εμπειρία.»
Η εμπειρία ξεκινά με την αυτοπαρατήρηση! Όταν μπορώ μέσα στην ημέρα να αυτοπαρατηρούμαι τότε σιγά σιγά αρχίζω να βλέπω ανάλογα πάντα με την διάκριση που μπορώ να έχω.. τον τρόπο με τον οποίο λειτουργώ σε επίπεδο διανοητικό, συναισθηματικό ένστικτο ,κινητικό και σεξουαλικό.
Όταν μπορώ να δω το πώς η συνείδηση ταυτίζετε μέσα από το διανοητικό, συναισθηματικό ένστικτο ,κινητικό και σεξουαλικό ,τότε μέσω της κατανόησης που μου δίνει αυτή η παρατήρηση.. η συνείδηση απελευθερώνετε από αυτή την ταύτιση πάντα στο βαθμό της κατανόησης που αποκτά.
Σε ένα επίπεδο τώρα, δεν υπάρχει ταύτιση, αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο η ταυτίζει συνεχίζει!! Όσο πιο βαθιά πάμε στο υποσυνείδητο, τόσο πιο πολύ η συνείδηση απόταυτίζεται.
Αυτή η αυτόπαρατήρηση πρέπει να γίνετε έχοντας πάντα την διαιρεμένη προσοχή! Δηλ μπορεί να παρατηρώ εμένα και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργώ, που αντιδρώ, που συμπεριφέρομαι, το πιο ελάττωμα εκδηλώνω και με ποιο τρόπο, αλλά δεν ξεχνώ ότι είμαι αυτός που παρατηρεί. Παρατηρώ και ταυτόχρονα έχω την αίσθηση του παρατηρητή.
Όταν ξεχνώ αυτή την αίσθηση μπορεί να παρατηρώ αλλά χάνω την αφύπνιση της συνείδηση επειδή καμιά προσοχή δεν επιστρέφει στην ιδία την πηγή της!!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ