- Η πανδημία covid-19 στην Ελλάδα - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Συμφωνούμε απόλυτα, αγαπητέ μου Amandeus, όλα έχουν να κάνουν
με την αντίληψη...Και ναι, σωστά, η γνώση, είναι το αντικείμενο
που μπερδεύει τον άνθρωπο...
Τα πάντα εν σοφία εποίησεν,σημαίνει προφανώς, ότι κι αυτό που ζούμε
δεν είναι τυχαιο,ούτε εκτός πλάνων του Θεού...
Θα σου θυμίσω τι είπε ο Θεός, όταν ο Αδάμ, γνώρισε:"Για δες, ο Αδάμ,
έγινε σαν ένας απο μας.."
Μια κουβέντα που σηκώνει πολύ μεγάλη συζήτηση...
Κι εκεί ο χρόνος, μπορεί να παίζει το ρόλο του σταδίου, που επειδή δεν το περνάμε,γι αυτό και το ζούμε ξανα και ξανά ...
Κάτι πρέπει να κατανοήσουμε...Το ξέρουμε, αλλά, όλο γύρω του γυρνάμε...
Όσο για το προπατορικό αμάρτημα, επιμένω, κανένας Θεός δεν
θα έβαζε τυχαία στο κέντρο του κόσμου του, κάτι κακό...
Κάτι άλλο συνέβη, που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε...
με την αντίληψη...Και ναι, σωστά, η γνώση, είναι το αντικείμενο
που μπερδεύει τον άνθρωπο...
Τα πάντα εν σοφία εποίησεν,σημαίνει προφανώς, ότι κι αυτό που ζούμε
δεν είναι τυχαιο,ούτε εκτός πλάνων του Θεού...
Θα σου θυμίσω τι είπε ο Θεός, όταν ο Αδάμ, γνώρισε:"Για δες, ο Αδάμ,
έγινε σαν ένας απο μας.."
Μια κουβέντα που σηκώνει πολύ μεγάλη συζήτηση...
Κι εκεί ο χρόνος, μπορεί να παίζει το ρόλο του σταδίου, που επειδή δεν το περνάμε,γι αυτό και το ζούμε ξανα και ξανά ...
Κάτι πρέπει να κατανοήσουμε...Το ξέρουμε, αλλά, όλο γύρω του γυρνάμε...
Όσο για το προπατορικό αμάρτημα, επιμένω, κανένας Θεός δεν
θα έβαζε τυχαία στο κέντρο του κόσμου του, κάτι κακό...
Κάτι άλλο συνέβη, που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε...
AmandeusΝέο Μέλος
Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ. ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΟΤΙ ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΔΥΟ ΠΙΘΑΝΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ... ΚΑΤ ΕΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΗΤΑΝ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑΣ... ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΑΥΤΟ... ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΛΛΗΓΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΩΣΤΟΣΟ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΑΝΩΤΕΡΟ... ΝΑ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΛΗ ΑΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΚΙΟΛΑΣ ΧΡΟΝΩΝ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΑΝ ΑΥΤΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ... ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΕΣ....
ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ, ΕΡΕΥΝΑ...
Έτσι είναι αγαπητέ Amandeus, υπάρχει μια κοινή πανανθρώπινη
παράδοση, που περιγράφει τι έγινε...Πρέπει να ψάξεις πολύ
καλά και με πολλούς τρόπους για να το βρεις,αφού οι άνθρωποι,
με τον εγωισμό μας, δεν μοιραζόμαστε ότι ξέρουμε για να
έχουμε όλη την αλήθεια, αλλά την διεκδικούμε ώς πρωτοτυπία, όταν
μόνο τμήματα της μπορούμε ίσα να διακρίνουμε....
Εδώ στο τέλος του χρόνου, την εποχή της φθοράς που ζούμε, εδώ
ο άνθρωπος καλείται να βγει απο το σώμα του και να αποκτήσει
αιώνια ταυτότητα, όπως έχει σαν πνεύμα...
Τώρα είναι η εποχή των αετών και των ανθρωπινων λιπασμάτων της
γής, να διακριθούν έκαστος τω ιδίω πεδίο...
Αναμένεται μια άλλη εποχή..Όχι μια εποχή που θα κατασκευάσει ο
άνθρωπος, με την δική του αντιληψη,αλλά η φυσική συνέχεια του ανθρώπου, σε ένα πολύ άλλο και διαφορετικό πεδίο, καθαρά πνευματικό...
Κι αυτή την εποχή, επαναλαμβάνω, δεν θα την φέρουν οι άνθρωποι σφετεριστές, αλλά θα ρθει μόνη της....Κι όσοι μείνουν απο μας
θα την ακολουθήσουν...
παράδοση, που περιγράφει τι έγινε...Πρέπει να ψάξεις πολύ
καλά και με πολλούς τρόπους για να το βρεις,αφού οι άνθρωποι,
με τον εγωισμό μας, δεν μοιραζόμαστε ότι ξέρουμε για να
έχουμε όλη την αλήθεια, αλλά την διεκδικούμε ώς πρωτοτυπία, όταν
μόνο τμήματα της μπορούμε ίσα να διακρίνουμε....
Εδώ στο τέλος του χρόνου, την εποχή της φθοράς που ζούμε, εδώ
ο άνθρωπος καλείται να βγει απο το σώμα του και να αποκτήσει
αιώνια ταυτότητα, όπως έχει σαν πνεύμα...
Τώρα είναι η εποχή των αετών και των ανθρωπινων λιπασμάτων της
γής, να διακριθούν έκαστος τω ιδίω πεδίο...
Αναμένεται μια άλλη εποχή..Όχι μια εποχή που θα κατασκευάσει ο
άνθρωπος, με την δική του αντιληψη,αλλά η φυσική συνέχεια του ανθρώπου, σε ένα πολύ άλλο και διαφορετικό πεδίο, καθαρά πνευματικό...
Κι αυτή την εποχή, επαναλαμβάνω, δεν θα την φέρουν οι άνθρωποι σφετεριστές, αλλά θα ρθει μόνη της....Κι όσοι μείνουν απο μας
θα την ακολουθήσουν...
Σε αυτή την εποχή, στο σταμάτημα του χρόνου, ο άνθρωπος
καλείται να γίνει θεός....Κι η εποχή που έρχεται, δεν θέλει
αδυνάτους....Στο πνεύμα, φυσικά, γιατί κανείς δεν αμφισβητεί
ότι η εποχή που έρχεται,θα ειναι πνευματική...
Μια εποχή, που ο άνθρωπος θα αγγίξει κορυφές, που δεν δανοήθηκε..
Τότε, πως γίνεται και γεμίσαμε ζώα;
καλείται να γίνει θεός....Κι η εποχή που έρχεται, δεν θέλει
αδυνάτους....Στο πνεύμα, φυσικά, γιατί κανείς δεν αμφισβητεί
ότι η εποχή που έρχεται,θα ειναι πνευματική...
Μια εποχή, που ο άνθρωπος θα αγγίξει κορυφές, που δεν δανοήθηκε..
Τότε, πως γίνεται και γεμίσαμε ζώα;
Και σε αυτή τη σχέση του χρόνου με το πνεύμα, η διανόηση,
τι ρόλο παίζει;Γιατί η πορεία του χρόνου, δένει με το
πνεύμα, μέσα απο τη διανόηση...Την γνώση της αλήθειας, τη
συνειδητοποίηση της και την εναρμόνιση με αυτήν...
Κι αυτό είναι ένα στάδιο που θα ρθεί επόμενο απο το τωρινό..
Και τότε, θα μπορέσει πιο γρήγορα να φτάσει στον τελικό
προορισμό του, πιο γρήγορα να περνά τα επόμενα στάδια..
τι ρόλο παίζει;Γιατί η πορεία του χρόνου, δένει με το
πνεύμα, μέσα απο τη διανόηση...Την γνώση της αλήθειας, τη
συνειδητοποίηση της και την εναρμόνιση με αυτήν...
Κι αυτό είναι ένα στάδιο που θα ρθεί επόμενο απο το τωρινό..
Και τότε, θα μπορέσει πιο γρήγορα να φτάσει στον τελικό
προορισμό του, πιο γρήγορα να περνά τα επόμενα στάδια..
Αυτό το ανεβασμένο αξίωμα,δε της διανόησης, σε επίπεδα
σημαντικά πια για το μέλλον και την εξέλιξη του ανθρώπου, το βλέπουμε μέσα απο τις νέες προτάσεις και τελεολογικές θεωρίες που κυκλοφορούν,στον κόσμο...
Μπορούμε να δούμε,ότι όλες μιλανε για το τέλος αυτής της εποχής και
τον ερχομό μιας νέας, όπου ο άνθρωπος, θα φύγει απο τα έως τώρα δεδομένα του, τουλάχιστον....
Πολλοί άνθρωποι, αυτόκλητοι προφήτες και σωτήρες,προσπαθούν να
ορίσουν και προκαταλάβουν τα πράγματα,αλλά, η ίδια η αλήθεια, αυτό που θα συμβεί,το πέρασμα στην άλλη εποχή, θα τους σαρώσει σαν ξερά χόρτα που αντιστέκονται στην φωτία...
Κανεις, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ή ελέγξει αυτό που έρχεται,
αφού είναι πάνω απο τις έως τώρα γνώσεις και αντίληψη του ανθρώπου...
σημαντικά πια για το μέλλον και την εξέλιξη του ανθρώπου, το βλέπουμε μέσα απο τις νέες προτάσεις και τελεολογικές θεωρίες που κυκλοφορούν,στον κόσμο...
Μπορούμε να δούμε,ότι όλες μιλανε για το τέλος αυτής της εποχής και
τον ερχομό μιας νέας, όπου ο άνθρωπος, θα φύγει απο τα έως τώρα δεδομένα του, τουλάχιστον....
Πολλοί άνθρωποι, αυτόκλητοι προφήτες και σωτήρες,προσπαθούν να
ορίσουν και προκαταλάβουν τα πράγματα,αλλά, η ίδια η αλήθεια, αυτό που θα συμβεί,το πέρασμα στην άλλη εποχή, θα τους σαρώσει σαν ξερά χόρτα που αντιστέκονται στην φωτία...
Κανεις, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ή ελέγξει αυτό που έρχεται,
αφού είναι πάνω απο τις έως τώρα γνώσεις και αντίληψη του ανθρώπου...
Η ιστορία του ανθρώπου, χωρίζεται σε παρελθόν και
άγνωστο μέλλον, μέσω του χρόνου του ανδιάμεσου,όπως
πολλοί λένε, του χρόνου που ζούμε.....
Ένα κενό που λένε οι γραφές όπως η Αποκάλυψη, ένα κενό χρόνου,
όσο ημίωρο, ήτοι μισό αιώνα, περίπου,είναι ο χρονος,μή χρόνος,
πυ ο άνθρωπος επιλέγει, αλλά και σαν χώρος επιλογής, αποτελεί
σημαντικό για τον άνθρωπο σταθμό στην ιστορία του....
Αυτός ο μή χρόνος, έχει αξία όσο και ο γνωστός χρόνος, τόσο
σημαντικός για τον άνθρωπο, όσο όσα έζησε..Κρίνονται πολλά...
άγνωστο μέλλον, μέσω του χρόνου του ανδιάμεσου,όπως
πολλοί λένε, του χρόνου που ζούμε.....
Ένα κενό που λένε οι γραφές όπως η Αποκάλυψη, ένα κενό χρόνου,
όσο ημίωρο, ήτοι μισό αιώνα, περίπου,είναι ο χρονος,μή χρόνος,
πυ ο άνθρωπος επιλέγει, αλλά και σαν χώρος επιλογής, αποτελεί
σημαντικό για τον άνθρωπο σταθμό στην ιστορία του....
Αυτός ο μή χρόνος, έχει αξία όσο και ο γνωστός χρόνος, τόσο
σημαντικός για τον άνθρωπο, όσο όσα έζησε..Κρίνονται πολλά...
Σ αυτό το μεσοδιάστημα, όπου ο χρόνος δεν κρύβει τον
άνθρωπο, όπου ο καθείς, μονολογεί και τοποθετείται,
δεν ακούγεται ο θόρυβος που κάνουν οι ανατοποθετήσεις...
Και οι νεκροί και οι τραυματίες, δεν μετρούνται...
άνθρωπο, όπου ο καθείς, μονολογεί και τοποθετείται,
δεν ακούγεται ο θόρυβος που κάνουν οι ανατοποθετήσεις...
Και οι νεκροί και οι τραυματίες, δεν μετρούνται...
Κάποια φίλη πιο πάνω, ρωτά τι ήταν αυτό που έκανε τον άνθρωπο,
να διαλέξει τον κόσμο της φθοράς, αντί της αθανασίας...
Μα η άγνοια του, φυσικά...
Αν ήξερε ο άνθρωπος, θα έκανε τα ίδια λάθη;
Μόλις χορτάσει απο την ύλη που τον περιβάλλει, τότε, θα
καταλάβει ότι αλλού πήγαινε και σαν τους λωτοφάγους, ξέμεινε...
Και η ώρα αυτή,που θα σηκώσει το βλέμμα του ψηλά και θα δει που πηγαίνει, πλησιάζει ή ήρθε κιόλας...
να διαλέξει τον κόσμο της φθοράς, αντί της αθανασίας...
Μα η άγνοια του, φυσικά...
Αν ήξερε ο άνθρωπος, θα έκανε τα ίδια λάθη;
Μόλις χορτάσει απο την ύλη που τον περιβάλλει, τότε, θα
καταλάβει ότι αλλού πήγαινε και σαν τους λωτοφάγους, ξέμεινε...
Και η ώρα αυτή,που θα σηκώσει το βλέμμα του ψηλά και θα δει που πηγαίνει, πλησιάζει ή ήρθε κιόλας...
Στο χρόνο που τελειώνει, θα σταθούμε όλοι να διαλέξουμε
πλευρά..Να καταλήξουμε που ανήκουμε..Στο χώμα ή στο πνεύμα;
πλευρά..Να καταλήξουμε που ανήκουμε..Στο χώμα ή στο πνεύμα;
Και τώρα που ο χρόνος ετελείωσε, ο άνθρωπος βρίσκει
τροπους να τον κρατήσει..Φτιάχνει έργα που μετριούνται με
τον χρόνο, όταν αυτός είναι αιώνιος.῎.
Πολύ περίεργα και παράλογα κινείται ο άνθρωπος....
Κι αυτό, για να χαρεί το παιχνίδι με τη γη, το χώμα που φτιάχνει
όνειρα δικά του, δίχως ψυχή...
τροπους να τον κρατήσει..Φτιάχνει έργα που μετριούνται με
τον χρόνο, όταν αυτός είναι αιώνιος.῎.
Πολύ περίεργα και παράλογα κινείται ο άνθρωπος....
Κι αυτό, για να χαρεί το παιχνίδι με τη γη, το χώμα που φτιάχνει
όνειρα δικά του, δίχως ψυχή...
Όσο κοιτάμε πράγματα, που έχουν χρόνο και τελούν υπο χρόνο,
πάντα θα τελειώνουν και μαζί τους θα τελειώνουμε και μεις τον
δικό μας χρόνο..
Όταν έχουμε ήλιους και μαργαρίτες να κοιτάμε, αιώνιους, τότε
μπορούμε και μεις να παραμείνουμε αιώνιοι...
πάντα θα τελειώνουν και μαζί τους θα τελειώνουμε και μεις τον
δικό μας χρόνο..
Όταν έχουμε ήλιους και μαργαρίτες να κοιτάμε, αιώνιους, τότε
μπορούμε και μεις να παραμείνουμε αιώνιοι...
Καλό καλοκαίρι......
Γυρνώντας απο τις διακοπές, εκεί, όπου ο χρόνος σταματά,
όχι με ταξίδια κι εκδρομές, που σε κουράζουν, αλλά με μικρές
βόλτες, με ..ξάπλες, με καλοπέραση, ο άνθρωπος του σήμερα,
ξαναγίνεται άνθρωπος...Ναι οι δικαοπές, μας θυμίζουν πως ήμασταν,
όταν ο χρόνος, λίγες δεκαετίες πριν, μετρούσε πιο αργά, όλα τα
προλαβαίναμε,όλα τα χορταίναμε..
Είναι γιατι τελειώνει ο χρόνος και βιάζεται, ή γιατί η αντίληψη
μας, πιάνει περισσότερες συχνότητες;
Κι αυτό κάποια στιγμή, οδηγεί αλλού...Σε μια κατάσταση, όπου
ο χρόνος, χάνει την πρωταρχική του, θνητή σημασία και γίνεται
μια συλλογή αναμνήσεων, όπως το παρελθόν..Το πιο παλιό,πριν
δεκαετίες, που έγραφα...Τότε που θυμόμαστε, γιατί σήμερα, μπορεί
να μη θυμόμαστε, που ήμαστε χθές βράδυ...
Τόσο καλοπέραση....
Κι αυτό όμως, έχει τα θετικά του, μέσα στην αρνητικότητα του να
χάνεις το χρόνο των εμεπειριών σου:Είμαστε πιο ανώτεροι, αφού
μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας...
Πάλι αυτό είναι σημάδιότι τελειώνει ο χρόνος..Ότι ο άνθρωπος, θα γίνει θεός....
όχι με ταξίδια κι εκδρομές, που σε κουράζουν, αλλά με μικρές
βόλτες, με ..ξάπλες, με καλοπέραση, ο άνθρωπος του σήμερα,
ξαναγίνεται άνθρωπος...Ναι οι δικαοπές, μας θυμίζουν πως ήμασταν,
όταν ο χρόνος, λίγες δεκαετίες πριν, μετρούσε πιο αργά, όλα τα
προλαβαίναμε,όλα τα χορταίναμε..
Είναι γιατι τελειώνει ο χρόνος και βιάζεται, ή γιατί η αντίληψη
μας, πιάνει περισσότερες συχνότητες;
Κι αυτό κάποια στιγμή, οδηγεί αλλού...Σε μια κατάσταση, όπου
ο χρόνος, χάνει την πρωταρχική του, θνητή σημασία και γίνεται
μια συλλογή αναμνήσεων, όπως το παρελθόν..Το πιο παλιό,πριν
δεκαετίες, που έγραφα...Τότε που θυμόμαστε, γιατί σήμερα, μπορεί
να μη θυμόμαστε, που ήμαστε χθές βράδυ...
Τόσο καλοπέραση....
Κι αυτό όμως, έχει τα θετικά του, μέσα στην αρνητικότητα του να
χάνεις το χρόνο των εμεπειριών σου:Είμαστε πιο ανώτεροι, αφού
μπορούμε να ορίσουμε το μέλλον μας...
Πάλι αυτό είναι σημάδιότι τελειώνει ο χρόνος..Ότι ο άνθρωπος, θα γίνει θεός....
Σε ποιον χρόνο ανήκει ο άνθρωπος;Πως υπολογίζει τα θέλω του, μέσα σε ποιόν χρόνο;Ποιός ο χρόνος που μετράει την ζωή και τις εμπειρίες
του;
Ποιόν χρόνο υπολογίζει και γνωρίζει ότι υπόκειται ο άνθρωπος;
Του σώματος, του μυαλού, του πνεύματος ή της
ιδέας;
του;
Ποιόν χρόνο υπολογίζει και γνωρίζει ότι υπόκειται ο άνθρωπος;
Του σώματος, του μυαλού, του πνεύματος ή της
ιδέας;
Ουσιαστικά, ο άνθρωπος, όταν αναφερεται στον χρόνο,τον
μετράει ως φθροποιό, ή ως εμπειρικό αποτέλεσμα;
Θέλω να πω, ο χρόνος, υπάρχει γιατί μας φθείρει, ή γιατί
γνωρίζουμε περισσότερα, κρατάμε βιβλιοθήκες του νου, που
ΑΠΑΙΤΟΥΝ χρόνο και γι αυτό χρονομετράμε;
μετράει ως φθροποιό, ή ως εμπειρικό αποτέλεσμα;
Θέλω να πω, ο χρόνος, υπάρχει γιατί μας φθείρει, ή γιατί
γνωρίζουμε περισσότερα, κρατάμε βιβλιοθήκες του νου, που
ΑΠΑΙΤΟΥΝ χρόνο και γι αυτό χρονομετράμε;
Το θέμα αφορά στη σχέση του χρόνου με τον άνθρωπο, όχι στα
στενά σωματικά του όρια, αλλά σε σχέση με την πνευματική του υπόσταση,όπως και το Πνεύμα το ίδιο, σαν αρχή των πάντων,
σαν Δημιουργό δύναμη....
Ο άνθρωπος, λοιπόν, παρά το ότι ζει δυο χρόνους,ως σάρκα
και πνεύμα, έναν παροδικό κι εφήμερο,αυτόν που ζει το σώμα κι έναν αιώνιο, όπου όλα χρησιμεύουν ως εμπειρία,ικανότητα,
ως γνώση,ενισχύοντας έτσι την πνευματική υπόσταση...
Κάλλιστα μπορούμε έτσι να πούμε, ότι το πνεύμα του ανθρώπου, χρειάζεται τον χρόνο, για να μεγαλώσει την ύπαρξη, αντίληψη και υπόσταση, εί δυνατόν,στον χώρο, όπου αυτό μπορεί να σταθεί, προφανώς, έξω απο τον εδώ χρόνο....
στενά σωματικά του όρια, αλλά σε σχέση με την πνευματική του υπόσταση,όπως και το Πνεύμα το ίδιο, σαν αρχή των πάντων,
σαν Δημιουργό δύναμη....
Ο άνθρωπος, λοιπόν, παρά το ότι ζει δυο χρόνους,ως σάρκα
και πνεύμα, έναν παροδικό κι εφήμερο,αυτόν που ζει το σώμα κι έναν αιώνιο, όπου όλα χρησιμεύουν ως εμπειρία,ικανότητα,
ως γνώση,ενισχύοντας έτσι την πνευματική υπόσταση...
Κάλλιστα μπορούμε έτσι να πούμε, ότι το πνεύμα του ανθρώπου, χρειάζεται τον χρόνο, για να μεγαλώσει την ύπαρξη, αντίληψη και υπόσταση, εί δυνατόν,στον χώρο, όπου αυτό μπορεί να σταθεί, προφανώς, έξω απο τον εδώ χρόνο....
Γιατί βιάζεται αυτός ο χρόνος, αυτός ο κόσμος;Γιατί όλα
τρέχουν τόσο γρήγορα;Η ζωή στον πλανήτη, μετράται πλένο σε δείκτες
εγκληματικότητας, βἰας πολέμου και όλα εξαρτάνται απο το κακό, που
μπορεί να συμβεί, απο το λάθος του χρόνου και του μυαλού... Κι ο κόσμος, όμως, μοιάζει λες κι όλοι κατάλαβαν ότι τελείωσε ο
χρόνος και κάνουν φασαρία, για να μην παραδεχτούν ότι ήρθε
ο καιρός να σταθούμε όλοι μας απέναντι στις θέσεις μας..Γιατί;,
ποιός πλανήθηκε και δεν πιστεύει πια ότι το πνεύμα μπορεί να νικήσει
απέναντι στον χρόνο και την φθορά;
τρέχουν τόσο γρήγορα;Η ζωή στον πλανήτη, μετράται πλένο σε δείκτες
εγκληματικότητας, βἰας πολέμου και όλα εξαρτάνται απο το κακό, που
μπορεί να συμβεί, απο το λάθος του χρόνου και του μυαλού... Κι ο κόσμος, όμως, μοιάζει λες κι όλοι κατάλαβαν ότι τελείωσε ο
χρόνος και κάνουν φασαρία, για να μην παραδεχτούν ότι ήρθε
ο καιρός να σταθούμε όλοι μας απέναντι στις θέσεις μας..Γιατί;,
ποιός πλανήθηκε και δεν πιστεύει πια ότι το πνεύμα μπορεί να νικήσει
απέναντι στον χρόνο και την φθορά;
.........Ο χρόνος, πάλι μπορει κανείς να δει ότι δεν υπάρχει,
παρά μόνο για τον άνθρωπο....Στα ζώα, ο χρόνος, δεν αλλάζει
τη συμπεριφορά τους...Μόνο η αντίληψη του ανθρώπου, λαμβάνει
τον χρόνο και τον χρησιμοποιεί κατά βούλησην...
Η ενοχή, μήπως τρέφει τον χρόνο;
παρά μόνο για τον άνθρωπο....Στα ζώα, ο χρόνος, δεν αλλάζει
τη συμπεριφορά τους...Μόνο η αντίληψη του ανθρώπου, λαμβάνει
τον χρόνο και τον χρησιμοποιεί κατά βούλησην...
Η ενοχή, μήπως τρέφει τον χρόνο;
Αλλά, μήπως δεν είναι ο άνθρωπος, αυτός που μετρά τον χρόνο;
Δεν είμαστε εμείς που αγωνιούμε, για το αύριο;Το αύριο,δεν
υπάρχει, όμως...Πως μπορούμε να το μετράμε πιο πολύ απο ότι
υπάρχει;Μόνο αν η άρνηση του χρόνου, σημαίνει την ενοχή μας ,σε ένα έγκλημα του νου...
Δεν είμαστε εμείς που αγωνιούμε, για το αύριο;Το αύριο,δεν
υπάρχει, όμως...Πως μπορούμε να το μετράμε πιο πολύ απο ότι
υπάρχει;Μόνο αν η άρνηση του χρόνου, σημαίνει την ενοχή μας ,σε ένα έγκλημα του νου...