- Κανένα Ανέκδοτο να γελάσουμε? Part 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Αρχικά είμαι φίλος (Γιάννης). Καμία σχέση με τον Γιάννη της λίλιθ που γύρισε από τον Αμαζόνιο. Εγώ εδώ στη ζούγκλα της Αθήνας βολοδέρνω.
Νομίζω ότι δεν διαφωνούμε (πρέπει να τα βρούμε με τον εαυτό μας). Απλά περιγράφουμε τη σημερινή κατάσταση στο εργασιακό περιβάλλον, που όπως γράφεις και εσύ "ζούγκλα είναι"! Προσωπικά πιστεύω ότι θα επιβιώσει ο εξυπνότερος και όχι ο δυνατότερος!!
Φιλικά
--Je^3--
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...
όταν "ξίνιζα" με κάποια πρόταση που μου είχε γίνει για δουλειά...
"πρέπει ν'απαρνηθείς λίγο τον εαυτό σου, για το καλό του εαυτού σου" (;!!)
quote:
"πρέπει ν'απαρνηθείς λίγο τον εαυτό σου, για το καλό του εαυτού σου"
Στο πλαίσιο της κουβέντας μας και θεωρώντας ότι η κατάσταση στην οποία αναφερόμαστε είναι η πραγματικότητα, τότε όλοι απαρνούνται τους εαυτούς τους. Και τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: (α) Ποιος κερδίζει από τη στάση μας; Κάνουμε καλό στους εαυτούς μας ή στον άλλο τελικά; (β) Πως οριοθετούμε το "λίγο" και το "πολύ"; (γ) Τι σημαίνει "απαρνηθώ"; Και γιατί να απαρνηθώ τον εαυτό μου για τη δουλειά;
Φίλε Tommy,
αυτός ακριβώς (ή τουλάχιστον κάπως έτσι) είναι αυτός που ονομάζω "έξυπνος"... δηλαδή όχι απαραίτητα αυτός που έχει υψηλότερο IQ!
Φιλικά
--Je^3--
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...
Μιλώ για τα φυσιολογικά πλαίσια.
8 ώρες , φτάνουν και περισσεύουν.
Παραπάνω είναι - για μένα - σκλαβιά.
Και να σου πω και κάτι σημαντικό.
Έχω περιφρονήσει τα καλά επαγγέλματα , προς χάριν του μεροκάματου.
Κι έχω και πτυχίο Γερμανικής φιλολογίας.
Αλλά τι σημασία έχουν αυτά?
Καλύτερα είναι για μένα να έχω πέντε δραχμές παραπάνω(ευρώ ήθελα να πω),παρά να αναλώνομαι σε εργασιακά περιβάλλοντα , που μου προξενούν άγχος.
Δεν έχει νόημα το τι κάνεις , όσο το πόσο ευχαριστημένος είσαι από αυτό που κάνεις.
Συνεχίζεται...
Γιατί οι ώρες να είναι 8 και να μην είναι 5 ή 6 ή και 10; Αν μας πρόσφεραν το ιδανικό επάγγελμα (των "ονείρων μας" όπως λέμε λαϊστί), με το ιδανικό αντικείμενο, προοπτικές, μισθό, περιβάλλον, θα δουλεύαμε μόνο 8 ώρες; Μήπως δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την εργασία μας ή δεν έχουμε βρει αυτό που ψάχνουμε πραγματικά; Το θέμα δεν είναι έτσι απλό... 8 ώρες και ούτε λεπτό παραπάνω... ένα ή δυο πτυχία ή μεταπτυχιακά. Τι μας προσφέρει (αν μας προσφέρει) η εργασία μας; Και ξαναδιαβάζω το κείμενο του Χαριτόπουλου και συμφωνώ ακόμα και πιο πολύ με αυτά που γράφει.
Πολλές ερωτήσεις... δεν περιμένω απαντήσεις πάντως... ξέρω σίγουρα που έχεις τις απαντήσεις σου... απλά προβληματίζομαι και ψάχνομαι!
Φιλικά
--Je^3--
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...
ΦΙΛΕ ΜΟΥ Jejeje ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΑΠΑΝΤΩ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΤ' ΕΜΕ ΘΕΜΑ ΣΟΥ.
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΦΕΣΙΟΝΑΛ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ...
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΟΣ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ...
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΣ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ.....
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΑΤΟΥΣ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ...
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ..
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΤΗΝΩΔΗΣ ΑΜΟΡΑΛΙΣΤΗΣ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ....
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΒΗΣΗ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΙΑ ΣΟΥ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ...
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ..........
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΗΣ..
ΑΝ ΑΝ ΑΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝ.....
ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ....
Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ...
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΚΑΤΙ...
ΠΩΣ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΑΝΤΙΤΙΜΟ ΤΟΥΣ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
**ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
TI KI AN DEN SKEFTOSASTAN OLES TIS PITHANOTHTES ALLA MONO AYTES POU SAS APASXOLOYN..
Αν και όλο το κείμενο μπορεί να αποτελέσει αφορμή για πολλούς προβληματισμούς όπως:
- ο ρόλος της γυναίκας όπως διαμορφώνεται στη σύγχρονη κοινωνία
- η ποιότητα ζωής του σύγχρονου ανθρώπου όπως είναι κι όχι όπως μας κάνουμε να νομίζουμε πως είναι
- οι παρασιτικοί εργασιακοί ρόλοι σε μία κοινωνία ψευτοδημοκρατικών τάξεων
κ.λ.π.,κ.λ.π.
διάλεξα την παρακάτω φράση, ως αυτή που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση:
quote:
Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία.Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας του αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σαν ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την "ανάπτυξη", οι διαφημιστές μοχθούν για την "επικοινωνία", οι ασφαλιστές χτίζουν την "ασφαλιστική συνείδηση" κ.ο.κ.
Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα.
Για μένα βέβαια δεν είναι καθόλου "καταγέλαστη" η ιεροσιλία του κόσμου των ιδεωδών! Αντιθέτως είναι πέρα για πέρα ανησυχητική η επιβολή στις μάζες, τεχνιτών ιδεών, σα να λέμε η επιβολή μίας νέας ηθικής, με σκοπό να δώσει άλοθι στον σκληρό και στερημένο νοήματος κόσμο της παγκοσμιοποίησης, του οποίου η ανάπτυξη συντελείται μπροστά στα - για τους περισσότερους δυστυχώς - αδιάφορα μάτια μας.
Δείτε και το θέμα που άνοιξε ο drumx13,
Κράτος προαιρετικό, κράτος επιχείρηση
το οποίο συμπληρώνει το παρόν, δίνοντας μία εφιαλτική προοπτική την οποία ήδη βιώνουμε, και σκεφτείτε καλά, κατά πόσον αυτές οι καταστάσεις μας αφορούν ως χρέος δράσης κι όχι μόνο ως συζήτηση!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στην προσπάθεια του ESOTERICA να προωθήσει την ελληνική γραφή στο διάλογο που διεξάγεται στις ομάδες συζήτησης, αλλά και να διευκολύνει
την περιήγηση των μελών στα FORUMS, συνιστούμε την αποφυγή χρήσης των greeklish στα μηνύματα, όπου αυτό είναι εφικτό.
Σε περίπτωση που υπάρχουν κάποιοι τεχνικοί λόγοι που το εμποδίζουν, μπορείτε να ανατρέξετε στα θέματα:
Προτάσεις - Λύσεις για την αποφυγή των Greeklish !
Τα ΠΩΣ και τα ΓΙΑΤΙ του ΚΩΔΙΚΑ Forum!!!
Provlima me ta ELLHNIKA
και να ακολουθήσετε τις εκεί συμβουλές. Υπάρχουν πρόθυμοι άνθρωποι να σας βοηθήσουν, εάν προκείψουν περεταίρω προβλήματα.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου
Να σπας τα σύνορα
Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου
Να πεθαίνεις και να λες:
ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Είναι προφανές ότι για οποιαδήποτε απόφασή μας θα πρέπει να λάβουμε υπόψη και το αντίτιμο που θα πρέπει να πληρώσουμε. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι από εμάς είμαστε γνώστες της κατάστασης. Ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε. Τι φταίει; Αυτό που με προβληματίζει είναι το ποια θα πρέπει να είναι η στάση μας. Δηλαδή όπως πολύ σωστά έγραψε η αγαπητή amalia κατά πόσον αυτές οι καταστάσεις μας αφορούν ως χρέος δράσης κι όχι μόνο ως συζήτηση. Σε ευχαριστώ για το σχόλιο amalia.
Φιλικά
--Je^3--
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...
Σε κάποιο σταυροδρόμι της ζωής μου έπρεπε να αποφασίσω: προαγωγή και περισσότερα χρήματα αλλά ελάχιστη προσωπική ζωή ή στα ίδια έως τώρα δεδομένα?
Για μένα:
- το να έχεις το χρόνο να βγεις με ένα φίλο για καφέ σε καθημερινή βάση και όχι να περιμένεις Σαββ?κο είναι σημαντικό...
- το να έχει μια μητέρα χρόνο να γυρνάει σπίτι νωρίς και να μπορεί να αφιερώσει χρόνο στο παιδί της είναι ανεκτίμητο...
- το να μπορείς να καθιερώσεις τη μεσημεριανή σιέστα είναι το ιδανικό...
Ποιός μας απομακρύνει τελικά από αυτά?
Ποιός είναι αυτός που μας οδηγεί στην αλλοτροίωση?
Το σύστημα ή οι ίδιες μας οι επιλογές?
Υ.Γ. jejeje το όνομά σουαπλά μου θυμίζει το ρεφρέν από ένα τραγούδι των WHAM...
(μη το παίρνεις τόσο κατάκαρδα...)
Μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά δεν μας ανέφερες ποια ήταν η επιλογή σου και με ποια κριτήρια την επέλεξες;!
Και σε σχέση με το ΥΓ μου, δεν μπορούσα να βρω ποιο απλό τρόπο για να σε ρωτήσω. Μία απορία είχα:
quote:
ΥΓ: Τι σχέση έχει το Jejeje με τους Wham;
Γιατί πιστεύεις ότι το πήρα κατάκαρδα; Εσύ πως περίμενες να σε ρωτήσω; Τέλος πάντων... κατάλαβα το τραγούδι των Wham που αναφέρεσαι! Είναι γεγονός!
Φιλικά
--Je^3--
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...
Edited by - Jejeje on 17/03/2004 13:19:46
ποιος είναι αυτός που μας αλλοτριώνει?το σύστημα ή οι ίδιες μας οι επιλογές?
Θα πω το δεύτερο.
Μπορείς να μην ακολουθείς το σύστημα,πληρώνοντας φυσικά και κάποιο αντίτιμο.Πάντως έχεις τη δυνατότητα να ΜΗΝ το ακολουθείς.
Όσον αφορά τις επιλογές,εκεί πρέπει να είμαστε προσεχτικοί.Οι λάθος επιλογές,οδηγούν και σε λάθος τρόπο ζωής.
Και είναι τραγικό να παθαίνουμε αλλοτρίωση,όντες θύματα των ίδιων μας των επιλογών.
Έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι από εμάς,δεν έχουμε πάρει χαμπάρι ότι όλα είναι θέμα μιας απλής κίνησης και αλλαγής.Θάρρος χρειάζεται,ώστε να αφήνουμε πίσω ότι μας χαλάει και να διαλέγουμε καλύτερη πιότητα ζωής.
Όμως υπάρχει ο παράγοντας φόβος,που μας κρατάει "πίσω" αρκετές φορές.
Για παράδειγμα,θα πω ότι είναι πολύ δύσκολο (φαινομενικά),να αφήσεις μία στρωμένη αλλά αγχωτική δουλειά στην πρωτεύουσα,για να αρχίσεις κτηνοτροφία σε κάποια επαρχία.
Κι όμως είναι πολύ απλό,το ρίσκο (σχεδόν) μηδαμινό,όσον αφορά το κόστος και ταυτόχρονα επιτυγχάνεις ένα στάνταρ επίπεδο ζωής,χωρίς σκαμπανεβάσματα.
Νομίζω πως αυτό που χρειάζεται είναι θάρρος.
ΥΓ-ΑΤΜΑ,σ'αγαπώ!
ΦΙΛΕ ΜΟΥ Jejeje ΟΛΟΙ ΘΕΣΑΜΕ ΝΟΜΙΖΩ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΜΕ ΑΜΕΣΩ Η ΕΜΕΣΩ ΤΡΟΠΟ.
Η ΦΙΛΗ Avallon ΑΝΑΦΕΡΕΙ..
quote:
Σε κάποιο σταυροδρόμι της ζωής μου έπρεπε να αποφασίσω: προαγωγή και περισσότερα χρήματα αλλά ελάχιστη προσωπική ζωή ή στα ίδια έως τώρα δεδομένα?
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ...
ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ O ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
**ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
Βλέπουμε το ίδιο θέμα από διαφορετική οπτική γωνία. Δεν διαφωνώ με αυτά που γράφετε. Εγώ θα έθετα το ερώτημα: παραμένω στο σύστημα, αποσύρομαι ή προσπαθώ να θέσω νέες βάσεις και πώς; Δεν βλέπω το θέμα καθαρά σε επίπεδο οικονομικών απολαβών γιατί σε οποιαδήποτε περίπτωση είμαι τμήμα του. Πάντα θα υπάρχει κάποιος προϊστάμενος / εργοδότης ο οποίος θα θέλει να με «εκμεταλλευτεί» σε χαμηλό ή υψηλό βαθμό. Και αυτό δεν οφείλεται στους εργοδότες αυτούς καθαυτούς αλλά στο σύστημα και στον ανταγωνισμό ο οποίος τους αναγκάζει να μειώνουν τα κόστη στο ελάχιστο δυνατό. Ναι, το ξαναγράφω, θα πρέπει να πάρω την απόφαση και να πληρώσω το τίμημα. Αλλά ρωτώ ποια θα πρέπει να είναι η απόφαση. Δηλαδή ο καθένας από εμάς τι θα έκανε (εγώ δεν γνωρίζω) ή τι έχει κάνει ήδη. Ο φίλος ασπρίγια πρότεινε μία λύση, η οποία μπορεί να ισχύσει (κατά τη γνώμη μου) σε θεωρητικό επίπεδο. Δηλαδή αν ρωτούσα την αγαπητή Avallon τι θα προτιμούσε: να αποσυρθεί στην επαρχία και να ασχοληθεί με τη γεωργία / κτηνοτροφία ή να εργάζεται ατελείωτες ώρες βάσει του προτύπου μοντέρνας δουλειάς που αναφέρει το αρχικό κείμενο (στο οποίο συμφωνεί), τι θα έκανε;
Ίσως οι πολλές ώρες εργασίας (είπαμε είμαι και εγώ μέρος του συστήματος) να έχουν επηρεάσει τη λειτουργία του εγκεφάλου μου, οπότε συγχωρέστε μου κάποια λάθη!!
Φιλικά
--Je^3--
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...
quote:Συγγνώμη αλλά.. αν ασχοληθείς με τη γεωργία ή την κτηνοτροφία.. δεν δουλεύεις πολλές ώρες; Yποθέτω πως δουλεύεις ακόμα περισσότερες...
Δηλαδή αν ρωτούσα την αγαπητή Avallon τι θα προτιμούσε: να αποσυρθεί στην επαρχία και να ασχοληθεί με τη γεωργία / κτηνοτροφία ή να εργάζεται ατελείωτες ώρες βάσει του προτύπου μοντέρνας δουλειάς που αναφέρει το αρχικό κείμενο (στο οποίο συμφωνεί), τι θα έκανε;
Tώρα όσον αφορά τα υπόλοιπα.. είναι προτεραιτότητα του καθένα μας//το τι θέλει...
Aν θες (συνειδητοποιημένα) να ξεφύγεις από το σύστημα άποψή μου είναι ότι μπορείς...
Εννοούσα την ενασχόληση με τη γεωργία ή κτηνοτροφία στο πλαίσιο που αναφερόταν ο ασπρίγια (αν κατάλαβα καλά) δηλαδή την εργασία χωρίς οικονομικό όφελος (δηλαδή από την παραγωγή στην κατανάλωση). Οποιαδήποτε εργασία έχει σαν στόχο το κέρδος (για να επιβιώσει σήμερα) έχει και το σχετικό ρίσκο, άγχος, στρες, επιθετικότητα. Ακριβώς γιαυτό ανέφερα (στο προηγούμενό μου μήνυμα) ότι πιστεύω ότι η άποψή του ισχύει σε θεωρητικό επίπεδο.
Προφανώς συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!!
quote:
Aν θες (συνειδητοποιημένα) να ξεφύγεις από το σύστημα άποψή μου είναι ότι μπορείς...
Θεωρητικά μπορείς, αλλά ο τρόπος είναι ένας. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που πρότεινε ο ασπρίγια. Δύσκολα τα πράγματα όμως... υπάρχουν άνθρωποι που έχουν φθάσει σε αυτό το επίπεδο, το να απαρνηθούν δηλαδή τη ζωή με τη σημερινή της μορφή;
Φιλικά
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...
Νιώθω πλέον ικανός να τα παρατήσω όλα μια μέρα και να σηκωθώ να πάω εκεί όπου αισθάνομαι καλύτερα.
Μισώ το γεγονός ότι σε κανένα εργασιακό περιβάλλον δεν νιώθω βολικά,όλα μου φαίνονται τυποποιημένα και μέσα στα "πλαίσια".
Σώνει και καλά υπάρχουν οι ιεραρχίες και οι διαφορετικές προσωπικότητες εγλωβίζονται σε τρόπους και μανιέρες άσχετες με τον κανονικό τρόπο ζωής τους.
Μετά τη δουλειά βέβαια,η στολή αλλάζει,το πρόσωπο γίνεται πιο ανθρώπινο,αλλά για σκεφτείτε την τραγικότητα του να υποδύεστε ένα ρόλο για οχτώ ώρες,ρόλο που πολλές φορές ούτε καν τον έχετε αναζητήσει.
Από ένα χρονικό σημείο κι έπειτα-και που εγώ το εντοπίζω περί τα μέσα της δεκαετίας του 1980,τα πάντα άλλξαν στον εργασιακό τομέα.
Οι γυναίκες πίστεψαν ότι επειδή μπορούσαν πλέον να κατέχουν διευθυντικές θέσεις-φυσικά ,κάτι ΑΠΟΛΥΤΩΣ θεμιτό,από οποιαδήποτε υγιή κοινωνία-,αυτό λοιπόν τις έκανε και "άντρες".
Οι ώρες και οι υπερωρίες στην καθημερινή εργασία αυξήθηκαν,αλλά τα έσοδα μειώθηκαν(σταδιακά).
Οι δουλειές άρχισαν να γίνονται όλο και πιο εξειδικευμένες,χωρίς όμως να υπάρχει η ανάλογη εξειδίκευση από την πλευρά του εργαζομένου.
Μερικοί μόνο από τους λόγους,που -τουλάχιστον στη μικρή μας χώρα-αρκετές πληθυσμιακές ομάδες άρχισαν να νιώθουν όλο και πιο "αποκομμένες" από την αγορά εργασίας.
ΚΙ όλα αυτά γιατί?
Για να έχεις μια μέτρια σύνταξη,όταν θα σου μένουν το πολύ 10 χρόνια ζωής για να την "απολαύσεις"?
Για να νιώθεις ότι αν -χτυπάτε ξύλο-αρρωστήσεις,κινδυνεύει η ζωή σου από την ελλιπή παροχή ιατρικής κάλυψης?
Για να μη σου μείνει τίποτα στην τελική,άπαξ κι έχεις δύο παιδιά για να σπουδάσεις(ή να αποκαταστήσεις γενικά)?
Ή για να σου μείνει το άγχος,το οποίο θα κουβαλάς μέχρι τη μέρα που θα πεις τετέλεσται?
Μπα,ίσως τελικά η ζωή να είναι μια παραλία,μια αυλή,δυο κότες ,δυο αρνιά και μια μπανανιά.
Αυτόματα έχεις φαγητό,φρούτα,γάλα και φυσική ζωή.
Για σκεφτείτε το...
ασπρίγια.Αρα, καλό είναι να κάνεις μία δουλειά που να σου αρέσει και να σου ταιριάζει, παρά να προσπαθείς μία ζωή να πείσεις τον εαυτό σου ότι κάτι τέτοιο όντως συμβαίνει.
Μόνο που κάτι τέτοιο, για τα τωρινά δεδομένα, είναι απλά ανέφικτο.
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!