- Η Τρίπτυχη Ζωή - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Σαν αποτέλεσμα των τριών χωριστών σχημάτων στη Φύση,
ο άνθρωπος είναι ανοιχτός στην επιλογή μεταξύ των τριών ειδών της ζωής:
Την κοινή φυσικο-υλική ύπαρξη,
τη ζωή της διανοητικής δραστηριότητας και ανάπτυξης,
τη μόνιμη πνευματική ομορφιά.
Αλλά ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα, καθώς αναπτύσσεται,
να συνδυάσει αυτά τα τρία σχήματα, να διαλύσει τις δυσαρμονίες τους
μέσα σε έναν αρμονικό ρυθμό, και να δημιουργήσει έτσι, μέσα του,
ολάκερη την θεότητα, τον τέλειο Άνθρωπο.
Στην κοινή Φύση, τα τρία αυτά σχήματα, έχει το καθένα,
και τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά και τις
ρυθμιστικές του ροπές που κυβερνούν το κάθε σχήμα.
Η χαρακτηριστική ενέργεια της σωματικής ζωής δεν είναι τόσο στην πρόοδο όσο στην επιμονή, όχι τόσο στην ατομική αυτο-διεύρυνση, όσο στην αυτο-επανάληψη. Υπάρχει πράγματι, στην υλική Φύση, μια πρόοδος από είδος σε είδος από το φυτό στο ζώο, από το ζώο στον άνθρωπο, επειδή ακόμη και στην ανόργανη Ύλη ο Νους βρίσκεται σε δράση.
Αλλά, άπαξ κι ένας τύπος τελειοποιηθεί υλικά, η κύρια και άμεση απασχόληση της γήινης Μητέρας φαίνεται πως είναι να διατηρήσει την συνεχή αναπαραγωγή.
Διότι η Ζωή πάντοτε αποζητά την αθανασία, αλλά εφόσον το ατομικό σχήμα δεν είναι μόνιμο,
και μόνο η ιδέα του σχήματος είναι μόνιμη στη συνείδηση Εκείνου που δημιουργεί το Σύμπαν,
-επειδή δεν φθείρεται- μια τέτοια συνεχής αναπαραγωγή είναι η μόνη δυνατή υλική αθανασία. Αυτοσυντήρηση, αυτο-επανάληψη, αυτο-πολλαπλασιασμός είναι απαραιτήτως
τα επικρατέστερα ένστικτα όλων των υλικών υπάρξεων.
Η χαρακτηριστική ενέργεια του γνήσιου/καθαρού Νου, είναι η αλλαγή και όσο πιο πολύ αποχτάει την ανύψωση και την διοργάνωση, τόσο αυτός ο νόμος του Νου προσλαμβάνει την άποψη μιας διαρκούς διεύρυνσης, προόδου και καλύτερης διευθέτησης των όσων έχει αποκτήσει, καθώς και ενός συνεχούς περάσματος από μια μικρότερη και απλή τελειότητα σε μια πλατύτερη και πιο πολύπλοκη.
Επειδή ο Νους, αντίθετα από την ζωή του σώματος,
είναι άπειρος στο πεδίο του, ελαστικός στη διεύρυνσή του κι εύκολα μεταβλητός στους σχηματισμούς του.
Η αλλαγή, λοιπόν, η αυτο-διεύρυνση, και η αυτο-βελτίωση, είναι τα κύρια ένστικτά του.
Η πίστη του είναι η τελειότητα, το σύνθημά του η πρόοδος.
Ο χαρακτηριστικός νόμος το Πνεύματος είναι η αυτο-υπαρκτή τελειότητα και το αμετάβλητο άπειρο. Πάντα κατέχει, και δικαιωματικά, την αθανασία που είναι ο στόχος της Ζωής, και την τελειότητα που είναι ο σκοπός του Νου.
Η επίτευξη του αιώνιου, και η πραγματοποίηση αυτού το οποίο είναι το ίδιο σε όλα τα πράγματα αλλά και πέραν των πραγμάτων, εξ ίσου ευδαίμον στο κόσμο αλλά και έξω από τον κόσμο, ασύνδετο, όμως, με τις ατέλειες και τους περιορισμούς των σχημάτων και δραστηριοτήτων μέσα στα οποία κατοικεί.
Υ.Γ. Φίλε Εχέμβροτε, αυτό το κάτι που σου "λεει" είναι πολύ φλύαρο. Και όχι μόνο...Τα παραλέει κιόλας. Να του πεις πως δεν βρίσκομαι παρά μόνο στο πρώτο στάδιο.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
επειδή το Αιώνιο επιβεβαιώνεται εξ ίσου όχι μόνο στο χωριστό σχήμα αλλά και στην ομαδική ύπαρξη
είτε αυτό είναι οικογένεια, φυλή και έθνος ή ομάδες που δεν εξαρτώνται τόσο στα υλικά στοιχεία,
ή στην ανώτερη ομάδα όλων αυτών, στην συλλογική μας ανθρωπότητα.
Ο άνθρωπος επίσης θα μπορούσε να αποζητάει το καλό του από μια ή από όλες αυτές
τις σφαίρες της δραστηριότητας, ή να ταυτίσει τον εαυτό του σε αυτές τις σφαίρες
με την συλλογικότητα και να ζήσει γι αυτήν ή, να υψωθεί σε μια αληθινότερη αντίληψη
αυτού του πολύπλοκου Σύμπαντος, να εναρμονίσει
την ατομική πραγμάτωση με τον συλλογικό στόχο.
Στη σωστή σχέση με το σύμπαν, δεν διεκδικεί εγωιστικά
την χωριστή του ύπαρξη, ούτε να την εξαλείψει στο Απροσδιόριστο,
αλλά προσπαθεί να αντιληφθεί την ένωσή του
με το Θείο και τον κόσμο και να τα ενώσει όλα στο ατομικό,
έτσι και η σωστή σχέση του ατομικού με την συλλογικότητα θα έπρεπε να είναι τέτοια
που να μην επιδιώκει εγωιστικά την υλική ή διανοητική του πρόοδο ή την πνευματική
σωτηρία του, χωρίς να σέβεται στους συνανθρώπους του.
Αλλά ούτε όμως και για χάρη της κοινωνίας να καταστείλει
ή να ακρωτηριάσει την πρέπουσα ανάπτυξή του, αλλά να συνοψίσει
μέσα του όλες τις καλύτερες και τέλειες πιθανότητες και να τις περιχύσει με την σκέψη,
τη δράση, και με όποια άλλα μέσα έχει στη διάθεσή του, στο περιβάλλον του,
ώστε όλο το έθνος να πλησιάσει πιο κοντά
στην επίτευξη των μεγάλων του προσωπικοτήτων.
Έπεται πως το αντικείμενο της υλικής ζωής πρέπει να εκπληρωθεί, πάνω απ΄όλα,
ο ζωτικός στόχος της Φύσης. Ο σκοπός του υλιστή ανθρώπου είναι να ζήσει,
να περάσει από τη γέννηση στον θάνατο με όση πιο πολύ άνεση ή απόλαυση
που θα υπάρξει στο δρόμο, εν πάση περιπτώσει να ζήσει.
Θα μπορούσε να υποτάξει αυτό το σκοπό, αλλά μπορεί να τον υποτάξει μόνο
στα άλλα υλικά ένστικτα της Φύσης, αναπαραγωγή του ατομικού
και διατήρηση τους είδους στην οικογένεια, στη τάξη ή στη κοινωνία.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
NA TA XIΛΙΑΣΕΙΣ ,ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ,ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ,ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ...
ΠΛΗΡΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗ ΣΥΝΕΙΡΜΩΝ...ΣΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΡΙΝ
Let there be Light!
Τώρα που συμφωνούμε, μήπως θα έπρεπε να περάσουμε και στο hard part?
Να τα κάνουμε πράξη.
Πως αισθάνεσαι φίλη Κάθυ?
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Αρχίσαμε με την υπόθεση πως η Φύση είναι μια εξέλιξη,
που έχει τρία διαδοχικά σχήματα για τις τρεις βαθμίδες της ανύψωσής της.
Ο άνθρωπος είναι μια τριπλή γέννηση: Σώμα, Νους, Πνεύμα.
Σκοπός της Φύσης είναι να τελειοποιήσει τα τρία σχήματα, αφού υποθέτουμε πως είναι μια εξέλιξη.
Η νοητική ύπαρξη δεν θά ‘πρεπε να υποτιμάει την υλική,
και η πνευματική δεν θα έπρεπε να υποτιμάει ούτε την υλική ούτε την διανοητική ύπαρξη.
Η πνευματική ύπαρξη θα πρέπει να μετασχηματίζει τις νοητικές,
συναισθηματικές, αισθητικές και ζωτικές δραστηριότητες.
Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να συνδυάσει τα τρία σχήματα
να διαλύει τις δυσαρμονίες τους και να δημιουργήσει μέσα του τον τέλειο Άνθρωπο.
Είδαμε τις χαρακτηριστικές ενέργειες των τριών σχημάτων
Σώμα: Αυτοσυντήρηση, αυτο-επανάληψη, αυτο-πολλαπλασιασμός.
Νους: Αλλαγή, αυτο-διεύρυνση, αυτο-βελτίωση, πίστη στην τελειότητα, πρόοδος.
Πνεύμα: αυτο-υπαρκτή τελειότητα, αμετάβλητο, άπειρο, αθάνατο.
Η Φύση δρα πάνω στα τρία σχήματα και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.
Ας πάρουμε τρία παραδείγματα 1) στο ατομικό επίπεδο:
Υλική ύπαρξη= Ποιον να βάλουμε εδώ; Ηρακλή; Αχιλλέα, Μίδα; Όποιον θέλεις.
Διανοητική ύπαρξη= Πλάτωνα; Αριστοτέλη; Όποιον θέλεις.
Πνευματική ύπαρξη= Χριστό; Βούδα; Όποιον θέλεις.
2) Συλλογικό επίπεδο (Δυναστεία, έθνος, κράτος)
Υλική ύπαρξη= (βάζομε εδώ ένα έθνος, δυναστεία, κράτος που φημίζονται για την υλική τους Ύπαρξη)
Διανοητική ύπαρξη= (βάζομε εδώ ένα έθνος, οικογένεια κράτος που φημίζονται για την διανοητική τους Ύπαρξη)
Πνευματική ύπαρξη= (βάζομε εδώ ένα έθνος, οικογένεια, κράτος που φημίζονται για την πνευματική τους Ύπαρξη)
Η σωστή σχέση του ανθρώπου και με τα τρία αυτά σχήματα είναι
να μην παραβλέπει την ατομική του ανάπτυξη
για χάρη της κοινωνίας και τανάπαλιν.
Κι αυτό θα έπρεπε να ισχύει και για τα 3 επίπεδα της ύπαρξής του.
Το τέλειο, για έναν άνθρωπο θα ήταν να συνοψίσει μέσα του
τις καλύτερες πιθανότητες, και να φωτίσει
με την σκέψη του , με τη δράση του, ή με άλλα μέσα που θα διέθετε,
το περιβάλλον του, να γίνει κάτι σαν φωτεινό παράδειγμα, ο ήρωας και ο σκαπανέας,
ώστε και το σύνολο να επωφεληθεί αλλά και να
εκδηλωθούν οι μεγάλες προσωπικότητες του συνόλου.
Αυτά προς το παρόν και θα μιλήσουμε, πιο αναλυτικά,
για τον υλιστή άνθρωπο (και όχι μόνο) την επόμενη φορά, μέχρι να καλύψουμε
και τα τρία σχήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Στην αναζήτηση αυτή πρέπει να συνδυάζουμε τις αρετές και του Νού και της καρδιάς.
Δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε...ξεδίπλωνε σταδιακά το σκεπτικό σου.
Μέχρι στιγμής είναι πολύ μεστά και εκ βαθέων αντιληπτά απο σένα και ειπωμένα εξ' ίσου με σαφήνεια.
Καλούμαστε να περιγράψουμε με το λόγο, κάτι που είναι εκτός λόγου
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 06/07/2003 05:48:05
Ευχαριστώ για την ευχή σου. Αν και θα προτιμούσα με ένα μόνο μήνυμά μου να κατάφερνα αυτό που θα πετύχαινα(;) με χίλια.
Ω, φίλε Reptile Salonica,
Πρέπει να έχεις τρομερή διαίσθηση, εκτός κι αν επιβεβαιώνεται για μιαν ακόμη φορά ο κανόνας των πνευματικών: Όλοι είμαστε ένα!
Διότι αυτός ακριβώς ήταν ο φόβος μου από την αρχή γι αυτό και σας κάλεσα να συζητήσουμε τη τρίπτυχη ζωή «να την αναλύσουμε μήπως και βρούμε το μυστικό της!!!»
Γιατί ο μονόλογος μοιραία καταλήγει όπως σωστά λες σε «φιλολογική-ρητορική προσέγγιση».
Όπως έγραψα στο μήνυμά μου στη Valnta: «Σίγουρα τα λόγια δεν είναι ικανά να αποδώσουν μια τέτοια εμπειρία, καμιά φορά την απογυμνώνουν, κιόλας, από την γνησιότητά της,
μέχρις ότου μάθουμε την «άλλη γλώσσα», ας έχομε υπομονή.
Όσον αφορά το hard part, ας ακούσουμε ξανά τον ΕΧΕΜΒΡΟΤΟ. Φαίνεται πως ξέρει κάτι.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Φίλε reptile αναφέρεις ότι…..’’Καλούμαστε να περιγράψουμε με το λόγο, κάτι που είναι εκτός λόγου’’
Γιατί όμως; Υπάρχει λόγος; και αν ναι, ποιος;
Προσωπικά, σαν ένα είδος άσκησης θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω, παρά σαν οδό αναζήτησης.
Εδώ γενάτε ένα δισυπόστατο ερώτημα, ‘’ τι είναι ο Νους και τι Πνεύμα.’’
Πρώτον, Πιστεύω ότι είναι βασικό να μας εξηγήσεις τι εννοείς ως Νου και τι ως Πνεύμα, διότι αυτή και η βάση του θέματος που αναλύεις. Σώμα, Νους, Πνεύμα.
Και δεύτερον, αποδεικνύετε η ύπαρξη αυτών των στοιχείων;