- ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ! ! ! - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Αν ο σκλάβος ή ο δούλος στην αρχαία Ελλάδα
ήταν όπως περιγράφεται στο παρακάτω κείμενο
μακάρι να ζούσα εκείνη την εποχή έστω και ως
τέτοιος!!!

Περιοδικό «Δαυλός», τεύχος 310, Φεβρουάριος 2008

Ἡ κατασκευή τῶν μνημείων τῆς Ἀκρόπολης

Τα μνημεία της Ακρόπολης αποτελούν ένα καλό παράδειγμα για το πώς διεκπεραιωνόταν ένα δημόσιο πολιτισμικό έργο στην Αρχαία Ελλάδα. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν σχεδόν πλήρως αυτοματοποιημένη. Το μάρμαρο που εξορυσσόταν από μεγάλο βάθος ανελκύετο με γερανούς μέχρι το στόμιο του λατομείου όπου φορτωνόταν απ’ ευθείας σε έλκηθρα και μετά σε άμαξες. Από εκεί μεταφερόταν στην Αθήνα με μια διαδρομή διάρκειας 6 ωρών. Στην Ακρόπολη ανέβαινε από μια μεγάλη ράμπα εκατό μέτρων. Η εξερεύνηση των κοιτασμάτων είχε γίνει συστηματικά με μεθόδους γεωλογικής διασκόρπισης (ακόμη και σήμερα μετά δυσκολίας ειδικοί μεταλλειολόγοι μπορούν να προσδιορίσουν που υπάρχουν κοιτάσματα και ποιάς ποιότητας) (6).
Έκπληξη εξακολουθεί να προκαλεί και η ποσότητα του εξορυχθέντος μαρμάρου, ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Η εργασία γινόταν παράλληλα και κατά τμήματα. Υπήρχαν εργοτάξια όχι μόνον στην Αθήνα αλλά και στο Χαλάνδρι και στην Πεντέλη. Στην Ακρόπολη λειτουργούσαν ταυτόχρονα 8 γερανοί ύψους 27 μέτρων, που μπορούσαν να ανελκύσουν βάρος 10 τόνωνστο ύψος του κτηρίου σε 15 λεπτά. Σε κάθε γερανό υπήρχαν 10 χειριστές που χρησιμοποιούσαν ένα σύστημα με τροχαλίες και πολύσπαστα (πρόκειται για αρχές Μηχανικής που απλώς θα συστηματοποιούσε ο Αρχιμήδης 200 χρόνια αργότερα) (6) .
Όπως λέει ο Μανώλης Κορρές (καθηγητής ΕΜΠ με πολυετή προσφορά στα έργα αποκατάστασης της Ακρόπολης), «Στην Αθήνα υπήρχαν ευνοϊκές πολιτικές συνθήκες για να υλοποιηθεί ένα όραμα».
Εργάστηκαν χιλιάδες ειδικευμένοι, ελεύθεροι και δούλοι λατόμοι, λιθοξόοι, υλοτόμοι, κτίστες, βυρσοδέψες, σχοινοποιοί, κεραμοποιοί, μηχανικοί, κηροπλάστες, ξυλουργοί, σιδεράδες, πριονιστές, συναρμοστές, τορνευτές και φυσικά αρχιτέκτονες και οι καλλιτέχνες γλύπτες και ζωγράφοι.
Οι λεπτομερείς πίνακες μισθοδοσίας που έχουν διασωθεί για τον Παρθενώνα και το Ερεχθείο παρέχουν αναλυτική πληροφόρηση κατά ειδικότητα εργαζομένου, όνομα, δήμο, έργο που επιτέλεσε και την αμοιβή του. Από εκεί προκύπτει ότι το 30% των εργαζομένων ήσαν ελεύθεροι αθηναίοι πολίτες και μέτοικοι, 30% από τις Κυκλάδες (κυρίως καλλιτέχνες) και 30% δούλοι της Αθήνας (κυρίως Θράκες και Φρύγες), επί μισθώ.
Προκύπτει επίσης, ότι οι αμοιβές ήσαν ίδιες για όλους, ελεύθερους και δούλους. Όλοι αμείβονταν με ημερομίσθιο μία(1) δραχμή εκτός από τους αρχιτέκτονες που έπαιρναν δυο(2) δραχμές.
Οι Αθηναίοι πρόσφεραν προσωπική εργασία για την οικοδόμηση του Ιερού της Παλλάδας. Είναι τουλάχιστον συγκινητικό να διαβάζει κανείς από τον οικονομικό απολογισμό για τα ανάγλυφα λ.χ. του Ερεχθείου, δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά:
« στον Φυρόμαχο από την Κηφισιά για τον νέο δίπλα στον θώρα 60 δραχμές/ στον Πραξία, κάτοικο Μελίτης, για το άλογο και τον άνδρα που φαίνεται πίσω του 120 δραχμές/ στον Αντιφάνη από τους Κεραμείς για το άρμα, τον νέο και τα δυο ζεμένα άλογα 240 δραχμές…» (7)
Ή για τις ραβδώσεις των κιόνων:
« Τον τρίτο κίονα από τον βωμό της Διώνης, Αμεινιάδης, που κατοικεί στην Κοίλη, δραχμές 18, Αισχίνης, 18 δραχμές, Λυσανίας 18 δραχμές, Σωμένης (δούλος του Αμεινιάδη) 18 δραχμές, Τιμοκράτης 18 δραχμές/ Τον επόμενο κίονα, Σιμίας που κατοικεί στον Δήμο Αλωπεκής:13 δραχμές,Κέρδων: 12 δραχμές και 5 οβολούς,Σίνδρων(δούλος του Σιμία)12 δραχμές και 5 οβολού…» (2)
Ο Παρθενών ήταν έτοιμος σε οκτώ μόλις χρόνια. Σε όλο αυτό το διάστημα γινόταν έκθεση και απολογισμόςταμείου κατ’ έτος. Υπήρχε ειδικά επιφορτισμένη επιτροπή, το λογιστήριο έκανε κάθε χρόνο ισολογισμό, και επί 8 χρόνια υπήρξε συνεχής απορρόφηση των κονδυλίων. Δεν αναφέρεται η παραμικρή κατάχρηση.
Έκτοτε κρατάει στα φτερά του την Ανθρωπότητα.
Πρόκειται πράγματι για έργο Θείας μανίας.

Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος

Πηγές:
(2) M. M Austin, P. Vidal-Naquet, «Οἰκονομία καὶ Κοινωνία στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα», ἐκδόσεις
Δαίδαλος-Ι. Ζαχαρόπουλος, Ἀθήνα 1998.

(6) Μανώλης Κορρές, «Ἀπὸ τὴν Πεντέλη στὸν Παρθενῶνα», ἐκδόσεις Μέλισ σα, Ἀθήνα
1994.
(7) Ἀγγλικὸ Ἀνοικτὸ Πανεπιστήμιο, «Κοινωνικὴ Ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἀθή νας», ἐκδόσεις
Κουτσουμπὸς 1985.

Μα καλά για ποιο ίδιο σου σπίτι μιλάς;
Ένα παράδειγμα από το wikipedia:

"Τα Γλυπτά του Παρθενώνα, γνωστά και ως Ελγίνεια Μάρμαρα, είναι μεγάλη συλλογή από μαρμάρινα γλυπτά που μεταφέρθηκαν στην Βρετανία το 1806 από τον Τόμας Μπρους, Ζ' Κόμη του Έλγιν, πρέσβη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1799 μέχρι το 1803. Εκμεταλλευόμενος την Οθωμανική ηγεμονία στην ελληνική επικράτεια, κατάφερε και απέκτησε φιρμάνι από τον Οθωμανό Σουλτάνο για την αποκαθήλωσή τους από τον Παρθενώνα"

για ποια κλεψιά μπορούμε να μιλάμε;

Και ο Παρθενώνας για 350 χρόνια περίπου βρίσκονταν υπό "τουρκικό καθεστώς", το αμφισβητείς;

Ο άνθρωπος απευθύνθηκε στις κατά τόπου αρχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και με επίσημο χαρτί μετέφερε τα μάρμαρα όπου του επιτράπηκε. Και ολόκληρο τον Παρθενώνα να ήθελε να σηκώση, ποιο θα ήταν το πρόβλημα;

Υπήρχε επίσημο ελληνικό κράτος τότε, επίσημη ελληνική κυβέρνηση για να μιλήσουμε ότι μας έκλεψε στη χώρα μας; Άσε που και μετά την απελευθέρωση, οι ελληναράδες τα ίδια έκαναν, μόνο που το έκαναν με λάδωμα ή έβγαζαν χοντρά λεφτά με τις "παλιοκοτρώνες", όπως κάνει κάθε γνήσιος Έλληνας.

Αμφιβάλεις ότι ο τρόπος σκέψης μου είναι ίδιος με τον δικό σου;
Ή μήπως όταν πρόκειται για κληρονομιά της Οθροδόξου Εκκλησίας τα γράφουμε στα αχαμνά μας γιατί ο φανατισμός μας δεν μας αφήνει να τα δούμε ως ελληνική κληρονομιά, ενώ όταν πρόκειται για πέντε "παλιομάρμαρα" τότε ξυπνά μέσα μας ο "Έλληνας";

Edited by - Ψηλός on 21/09/2010 18:51:05

Edited by - Ψηλός on 21/09/2010 18:53:45