- Το Δωδεκαθεο,ο Σωκρατης Και Ο Μιθρας ως ιστορικα προσωπα. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ξεκινώντας από τον Μίθρας παραπέμπω ένα άρθρο..

http://www.focusmag.gr/articles/printable-article.rx?aid=186952

θα παρέθεσω μόνο ένα απόσπασμα από το άρθρο..:

quote:

---

Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από μία παρθένο εντός σπηλαίου. Ήρθε στη Γη για να διδάξει τη δικαιοσύνη και για να προσφέρει στους πιστούς του τη σωτηρία της ψυχής και την αιώνια ζωή. Αναλήφθηκε στους ουρανούς στα 33 του χρόνια, με την υπόσχεση να επιστρέψει την Ημέρα της Κρίσης. Ποιος είναι; Όχι ο Ιησούς αλλά ο Μίθρας, ο μεγαλύτερος "ανταγωνιστής" Του. Παρότι οι μαρτυρίες είναι φειδωλές, κάποιοι ιστορικοί και αρχαιολόγοι κάνουν λόγο για πηγές σχετικές με τη ζωή και το έργο του. Όπως ήταν αναμενόμενο, το ενδιαφέρον του κόσμου γι' αυτόν, τον άλλο Σωτήρα και τις "εκκλησίες" του, τα ιερά όπου λατρευόταν, είναι σήμερα περιορισμένο. Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι οι τουρίστες που επισκέπτονται τους ναούς του στην Ιταλία, τη χώρα όπου ο μιθραϊσμός γνώρισε τη μεγαλύτερη άνθηση κυρίως κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. Επρόκειτο για μικρά λατρευτικά κέντρα που χωρούσαν μετά βίας σαράντα άτομα και ήταν λαξευμένα σε βράχους. Στις πόλεις τα ιερά του Μίθρα, τα Μιθραία, χτίζονταν σε υπόγειες στοές και ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένα. Μόνο στη Ρώμη, υπολογίζεται ότι υπήρχαν περίπου χίλια τέτοια.

Α)

Άρτος και οίνος

Οι πιστοί του Μίθρα βάπτιζαν τους μυημένους ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο τελετουργικό. Ο ιερέας ευλογούσε τον άρτο, το ύδωρ και τον οίνο. Κατόπιν οι βοηθοί του τα πρόσφεραν στους κοινωνούς της Θείας Λειτουργίας. Όταν το 313 μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος επέβαλε το χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους, πολλά Μιθραία καταστράφηκαν. Ο μιθραϊσμός επανήλθε πρόσκαιρα επί Ιουλιανού του Αποστάτη, από το 361-363, για να εκτοπιστεί εκ νέου από τον Μέγα Θεοδόσιο το 394. Πάνω στα ερείπια των κατεστραμμένων ιερών του Μίθρα ανεγέρθηκαν χριστιανικές εκκλησίες, όπως συνέβη και με τους αρχαιοελληνικούς ναούς. Ο μιθραϊσμός πέρασε στη λήθη. Οι περισσότεροι τον θυμούνται ως ειδωλολατρική δεισιδαιμονία με την κατηγορία ότι επέβαλε ανθρωποθυσίες.

---

http://www.archive.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=33

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

Ο συσχετισμός είναι, κατά την γνώμη μου, άνευ αντικρίσματος.

Για τον Σωκράτη έχουμε στοιχεία, όπως επισημαίνεις, από τον Πλάτωνα, ο οποίος τον γνώρισε γύρω στα είκοσι του χρόνια και έγραψε για το έργο του. Να υπενθυμίσω ότι για τον Ιησού που μας παραδίδει η Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει απολύτως κανένα στοιχείο από κάποιον σύγχρονο του που να μαρτυρά τη δράση και την παρουσία του.

Επιπλέον, οι όποιοι παραλληλισμοί επιχειρούνται στο πρόσωπο του με γεγονότα που όντως συνέβησαν εκείνη την εποχή, είναι δίχως τεκμήρια και προπάντων χωρίς να επιβεβαιώνεται η ταύτιση των Ιησού που υπήρξαν και έδρασαν με τον χαρακτήρα που προβάλει από την σχολαστική αντιμετώπιση του Ευαγγελισμού.

Υπήρξε σαφέστατα και ο «Χριστός» των Γνωστικών Ιουδαίων, ένας συμβολισμός που είναι πολύ παλαιότερος της σχολαστικής άποψης.

Σε κάθε περίπτωση, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να «διεκδικεί» ένας φιλόσοφος ή ένας ποιητής την θέση που του αναγνώρισαν οι άνθρωποι στην ιστορία, και κάτι ασύγκριτα διαφορετικό να διεκδικεί μια αυστηρά περιορισμένη ομάδα πιστών την αυθεντία του Δημιουργού του Σύμπαντος που και εμείς ζούμε, στο πρόσωπο ανθρώπων και συμβάντων που συνάμα δεν επιβεβαιώνονται, πλην των όσων οι ίδιοι περί της αυθεντίας των λένε.