- ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ; Πώς λειτουργεί τι την προκαλεί και απο τι προκαλειται - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

Όσο περισσότερο συζητάτε για την Αγάπη, τόσο περισσότερο απομακρύνεστε από αυτήν.

---

Δέν θα έλεγα οτι απομακρυνόμαστε απο αυτήν,αλλά απο την κατανόησή της.
Επειδή πολύ απλά δέν κατανοείται.Θέλω να πώ δηλαδή οτι απλώς το μπλέκουμε το θέμα.

Δεν θα σταθώ ηθικολογικά μιάς και δεν είμαι , διότι δεν πιστεύω σε έναν προστακτικό κώδικα , δοσμένο προκειμένου εφόσον ακολουθηθεί να εμφανιζόμαστε ως καλοί αλλα θα πώ τούτο:"τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι..." , και θα προσθέσω ότι η ύπαρξη των θρησκειών και των κανόνων τους αυτό ακριβώς επισημαίνει , το γεγονός δηλαδή ότι δεν είμαστε "καλοί" άνθρωποι με όλα όσα συνεπάγεται αυτό!

Και η προσέλευση των ανθρώπων στην εκκλησία αυτό δηλώνει , την ανημπόρια τους να ισορροπήσουν εκ των έσω , με αποτέλεσμα να απευθύνονται αλλού!

Και άνθρωπος που δεν μπορεί να ισορροπήσει δεν μπορεί ν"αγαπήσει...πολύ δε περισσότερο ν"αγαπηθεί!

Το 1ο έχει δυο βίντεο από την Helen Fisher (Διδάκτωρ Βιολογίας, Ανθρωπολόγος και ερευνήτρια συμπεριφοριστικών επιστημών) .

Ο ερωτευμένος εγκέφαλος

Και το 2ο αναλύει την εγκεφαλική δραστηριότητα όταν είμαστε …

Ο εγκέφαλος του έρωτα

Στο μήνυμα που έδωσα πριν, ο ερωτευμένος και ο σεξουαλικά διεγερμένος ανήκουν στην ψυχική μας αδυναμία να μπορούμε να είμαστε πλήρεις. Αυτό που λέγετε αγάπη φαίνεται να είναι μια ΕΓΩΙΣΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ που παίρνει χιλιάδες μορφές και εκφράσεις.

Ο ερωτευμένος είναι εξαρτημένος θέλει. Το ίδιο και σεξουαλικά διεγερμένος.

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ Μας ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗ.

Μπορεί τα λόγια να απομακρύνονται από την αγάπη αλλά τα λόγια χρησιμοποιούνται κατάλληλα από κάποιων που νιώθει αγάπη. Το θέμα είναι πολυδιάστατο, αλλά χωρίζετε σε δυο κατηγορίες.

Σε αυτή που λέμε ΑΓΑΠΗ αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκφράσεις των εγώ, του θέλω, της ικανοποίησης που λαμβάνω από τον άλλο.

Και στην ΑΓΑΠΗ που είναι μια κατάσταση χωρίς όρια, που μοιάζει με μια πηγή η οποία αναβλύζει ασταμάτητα και διαχεεται παντού, όχι επειδή έχει καμιά ανάγκη αλλά, επειδή μοιράζει την πληρότητα της αυθόρμητα γύρω της.

Αυτή η αγάπη δεν ζητά δίνει.

Λένε πως το αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Η αγάπη είναι ανοιχτή δίνει. Ο φόβος είναι κλειστός δεν δίνει αλλά παίρνει.

Στη πρώτη αγάπη υπάρχει πάντα ο φόβος. Όλα τρέφουν αυτόν. Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΩ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΟΥ. Δείτε με ειλικρίνεια και θα καταλάβατε τι λέω. Μέσα στον φόβο αυτό υπάρχει και η απόρριψη. Είναι αγάπη αυτό;

Στην δεύτερη αγάπη δεν υπάρχει επιθυμία δεν υπάρχει φόβος αλλά πραγματική αγάπη χωρίς διακρίσεις.

Για σκεφτείτε γιατί διαλέξαμε να αγαπάμε μια γυναικά ή έναν άντρα που είναι κάτι ιδανικό εμφανησιακα και όχι ένα άντρα η μια γυναικά που δεν είναι του γούστου μας.

Το πρώτο που κάνουμε τουλάχιστον εμείς οι άντρες (αν όχι όλοι) είναι όταν δούμε μια γυναίκα κατευθείαν την κόβουμε και λεμέ μου κάνει δεν μου κάνει. Το πρώτο που εργάζεστε για το αν είναι κάποια αποδεχτή είναι το σεξουαλικό. Είναι αυτό αγάπη; Ή είναι ικανοποιήσει κάποιου εγώ;

Ποια είναι όμως η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ(γενικά) και τι έχει να κάνει με τον ΈΡΩΤΑ. Γίνεται αυτά τα δύο να συνυπάρχουν? Δηλαδή, γίνεται εγώ να σας αγαπάω όλους και να αγαπάω ξέχωρα(περισσότερο?) την pyramid?

Αν πούμε ναι τότε είναι σαν να λέμε οτι για αυτήν ΕΙΔΙΚΑ νιώθω είτε περισσότερη αγάπη είτε νιώθω ΕΚΤΟΣ απο αγάπη προς αυτή και κάποιο άλλο θετικό συναίσθημα(το οποίο όμως πάλι δεν πρεπει να το νιώθω για άλλα άτομα).

Αν όμως η Αγάπη(η γενική αγάπη, το "αγάπατε αλλήλους") καταργεί την ερωτική αγάπη, τότε δεν είναι το ίδιο με το να "συνουσιάζομαι" με την Χ και την Ψ παράλληλα?(Αν ναι τότε επίσημα θα σας αγαπάω όλους)
Ιδού η απορία.

Και ρωτάω. Η αγάπη ΠΟΥ ιφισταται?
Ανάμεσα σε ΌΜΟΙΑ πράγματα ιφίσταται αγάπη?

Αν εκλάβουμε την αγάπη σαν απλά μια εστίαση της συνειδησιακής προσοχής κάπου τότε υποθέτω πως ναι.
Αν όχι..
Τι άλλο μπορεί να θεωρηθεί αγάπη?
Τι εννοούσε ο Χριστός λέγοντας "ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ"??

quote:

---

Μια όμορφη γυναίκα μπορεί να διεγείρει κάποιον σεξουαλικά(με μια ματιά δηλαδή) μπορεί και όχι. Θεωρώ οτι αυτή η διεγερση είναι κατα 99,9% αν όχι 100% επιθυμία.

---

Πολλύ σωστό αυτό.Όταν όμως είμαστε παιδιά και είμαστε αγνοί, τότε στην ίδια περίπτωση όταν βλέπουμε μια όμορφη κοπέλα,τότε πιστεύω οτι η αγάπη γεννιέται μέσα μας.Μου έχει συμβεί αυτό απο την πρώτη δημοτικού και πραγματικά είναι ότι ομορφότερο υπάρχει στον κόσμο.Είναι κάτι το αληθινό,μένει για πάντα στην καρδιά σου και διαρκώς αυξάνεται.

"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με την επιθυμία(-τη σκεψη) και το συναίσθημα

quote:

---

Εγώ πάλι απο μικρός κοιτούσα φούστες.
Όχι έχεις δίκαιο βασικά και τυχαίνει και γω να έχω ανάλογη εμπειρία και όντως η αγάπη της νιότης είναι πολύ αγνή.. και αυθόρμητη.. και άντε να την βρείς τώρα!!
Πώς γίνεται όμως να ξαναποκτήσεις αυτήν την καθαρότητα?

---

Πάντως το θέμα είναι πολύ περίπλοκο, θελω να πώ κι άλλα,αλλά άστο καλύτερα.

Η ανάγκη κατέχει πάντα την υψηλότερη θέση, τα υπόλοιπα απλά ακολουθούν…

Δεν υπάρχει αγάπη (είτε είναι αγάπη σε ένα πρόσωπο, σε ένα πράγμα , σε ένα χόμπι…κλπ) που να είναι πραγματικά ανιδιοτελής, πάντα θα υπάρχει κάποια ανάγκη, είτε αυτή η ανάγκη φανερώνεται μέσα από ένα συναίσθημα, είτε αυτή η ανάγκη φανερώνεται μέσα από μια «επιθυμία» στο να προσφέρει χωρίς καμία διάκριση, είτε στο να γεμίζει το «εγώ» της, νοιώθοντας το συναίσθημα της ανάγκης στο να δώσει, χωρίς να την νοιάζει αν θα πάρει, είτε γιατί ότι δώσει πρέπει να πάρει .

Πάντα όμως πρέπει να υπάρχει κάτι που θα την κάνει να υπάρχει, που θα την κάνει να νοιώθει ζωντανή…

Ακόμα και το παράδειγμα με τον Ήλιο που έδωσες, όπου η «αγάπη του» φανερώνεται με το να προσφέρει το φως του παντού και εξαιτίας αυτού υπάρχει η εξέλιξη και η διατήρηση της ζωής στην Γη (φωτοσύνθεση), μην ξεχνάς ότι για να υπάρχει αυτό το φως ο Ήλιος έχει ανάγκη από κάποια άλλα στοιχεία (υδρογόνο και το ήλιο) .

Όταν έχεις εμπειρίες που έχουν να κάνουν μονό με την ανάγκη είναι λογικό να διαφωνείς.

Αν στην ζωη σου κάποια στιγμή μπεις σε μια κατάσταση που δεν έχεις καμιά συνειδησιακή κατεύθυνση και έχεις γίνει ένα άνοιγμα ,μια αποδοχή στο εδώ και τώρα. Όταν τα πράγματα δεν ερμηνεύονται διανοητικά αλλά ενυπάρχουν με ένα τρόπο που η απόσταση χάνετε ,τότε ίσως να συμφωνούσες.

Αυτό το άνοιγμα και η αποδοχή είναι μια αγάπη που δεν θέλει, δεν ζητά ,δεν χρειάζεται τίποτα . Απλά αναβλύζει παντού, ολόγυρα χωρίς καμιά κατεύθυνση.

Όσο για το παράδειγμα με τον ήλιο, μιας και ήθελες να το συνεχίσεις ότι και ο ήλιος από κάπου αντλεί, δηλ έχει ανάγκη… τότε και τα στοιχεία (υδρογόνο και το ήλιο) από κάπου αντλούν κάποιος τους δίνει.

Επαγωγικά θα υπάρχει κάτι συμπαντικά που δίνει σε όλα, αλλά αυτό το ίδιο δεν παίρνει απο πουθενά. Τότε ΑΥΤΟ είναι η εσχάτη αγάπη. Μπορούμε να έχουμε την επίγνωση αυτής της αγάπης; Τι μας εμποδίζει;