- ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΑΒΕΛΗ ΞΑΝΑ ! ! ! ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

<< Και όχι μόνο, εκλεκτέ μου φίλε Βριλ... Μετά την πρόσφατη επίσκεψή μου στην Σπηλιά του γνωστού Μάγου Νταβ-έλ-η (και όχι "Σατανιστή" όπως συνηθίζουν να τον αποκαλούν κάποιοι / σσ. στα λατινικά συναντάται και ως "Tez-cat-lip-oca"), κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι συνδέεται ΚΑΙ με τη Χιλή και μέσω κάποιων μυστικών (αλλά ανεξερεύνητων ακόμη...) Xochi-milc-o canals με το Ten-och-titlan. Και έχω την βαθειά πεποίθηση ως ερευνητής ότι ο Μάγος Νταβ-έλ-ης ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με την ενεργοποίηση του D-N-A. / Παραθέτω παρακάτω ντοκουμέντα της έρευνάς μου και κάποια στοιχειώδη τεκμηρίωση (διότι όπως καταλαβαίνεις κάποια πράγματα δεν μπορούν ακόμη να δημοσιοποιηθούν, για λόγους ασφαλείας του έθνους)... >>

((Χιλή, 1 Αυγούστου 2006 / Εδώ φαίνομαι κάπου δεξιά-στη μέση, κατά τη διάρκεια του διακτινισμού...))

((Tenochtitlan, 1 Αυγούστου 2006 / Εδώ φαίνομαι κάπου στα δεξιά, με τα άσπρα επίσης...))

Κλικ εδώ >http://hiddenmeanings.com/dna.html

[Ερευνητής MOZ, από την Ουγκάντα και το Λίβανο, για το esoterica-channel...]

((AiraBased_ΜΟΖ society))

Ενημερωτικά, ήμουν με τον Dim.Kar και άλλους της "παρέας" το ΣΚ για σπηλαιοεξερέυνησεις...

Η είσοδος ήταν θολωτή και έβλεπες το παγωμένο και μαύρο νερό να χάνεται στο βάθος, εκεί που δε φτάνει ποτέ ο ήλιος...
Μπήκαμε στο παγωμένο νερό. Κολημπήσαμε. Φτάσαμε στην απέναντι στεριά, μέσα στο αιώνιο σκοτάδι. Ανεβήκαμε. Περπατήσαμε πάνω σε κατακρυμνησμένους βράχους και προχωρήσαμε τόσο, που δε φαινόταν πιά ούτε το άνοιγμα και ούτε και τίποτα από το φώς του ήλιου. Προχωρήσαμε και φτάσαμε σε δεύτερη λίμνη. Μπήκαμε στο νερό και κολυμπήσαμε. Φτάνοντας στο τέλος τς λίμνης, είδαμε ένα μικρό άνοιγμα στο βράχο πάνω από το νερό, που δεν χωρούσε το κεφάλι. Κρατήσαμε αέρα όσο κρατά μια βαθιά ανάσα και βάλαμε το καφάλι κάτω από το νερό και περάσαμε το βράχο. Φτάσαμε σε τρίτη αίθουσα. Περπατήσαμε ανάμεσα σε κατακρυμνήσεις, σαθρούς βράχους και πέτρες που κουνιόντουσαν. Από πάνω μας πετούσαν εκατοντάδες νυχτερίδες και η ανάσα γινόταν ολοένα και πιο δύσκολη σε αυτό το αποπνιχτηκά ομιχλώδες περιβάλον. Φτάσαμε σε τρίτη λιμνούλα, που μπήκαμε και την κολυμπήσαμε. Στο τέλος της, πάλι άνοιγμα στο βράχο, επίσεις χαμηλό, που παίρνοντας ανάσα και περνώντας κολυμπόντας κάτω α΄πο το νερό, βγήκαμε από την άλλη μεριά.

Μέσα στα βάθη της Γής, μετά από αρκετό κολύμπι και αρκετό περπάτημα, μετά από τουλάχιστον δύο ώρες έντονης δράσης, φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής. Δεν αποκλείεται να συνεχίζει η σπηλιά, αλλά στο σημείο αυτό έχει γίνει κατολίσθηση και πιθανότατα να έχει φράξει για πάντα.

Σφηνωθήκαμε εκεί μέσα, δώσαμε τα χέρια μας, γελάσαμε με ικανοποίηση, κρατήσαμε ενός δευτερολέπτου σιγή για τα θύματα της συγραφικής βιομηχανίας μυστηρίων και το μόνο μας μέλημα ήταν να βγούμε ζωντανοι έξω.

Μπορώ να σου πώ εκλεκτό μου Μόζ, ότι μετά το πρώτο βούτηγμα κάτω από το νερό και ξέροντας ότι έχω μια παλάμη απόσταση από το βράχο και δεν έχω αρκετό αέρα για περιθώρια για λάθη, κατάλαβα ότι εγώ βούτηξα πιά για τα καλά για άλλες αίθουσες και βαπτίστηκα πλέον με άλλα νερά...

Τα νερά των σπηλαίων είναι παγωμένα. Δεν κρύωσα ούτε μιά φορά. Αυτό ήταν για μένα το ΜΟΝΑΔΙΚΟ παράξενο που μου έχει τύχει.

Πόσο ... λίγα (!) μου φαίνονται πλέον κάποια πράγματα...

Το Τέρας της Σπηλιάς της Πεντέλης