- ΜΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ! - .-= Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ =-.

Οι ασθένειες των δοντιών και του στόματος, ιδιαίτερα αυτές που έχουν σχέση με μια παρατεινόμενη μόλυνση, μπορεί να είναι μια χρόνια γενεσιουργός αιτία εγκεφαλικών και καρδιακών επεισοδίων.

Η ουλίτιδα, η περιοδοντίτιδα, η τερηδόνα και η απώλεια δοντιών μπορεί να προκληθούν από χρόνιες βακτηριδιακές μολύνσεις.

Τα βακτηρίδια που προσβάλουν τους ιστούς του στόματος, μπορούν να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος.

Οι επιστήμονες εδώ και χρόνια υποπτεύονται ότι τα βακτηρίδια που προέρχονται από τη στοματική κοιλότητα, έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν φλεγμονή και στένωση των αιμοφόρων αγγείων της καρδίας και του εγκεφάλου.

Έρευνες που έγιναν στο παρελθόν συσχέτισαν τις ασθένειες των ούλων με αυξημένο κίνδυνο για καρδιακό και εγκεφαλικό επεισόδιο. Πρόσφατα μάλιστα φάνηκε ότι η πρωτεΐνη CRP, η οποία είναι δείκτης βακτηριδιακής μόλυνσης και φλεγμονής, είναι εξ' ίσου και ίσως καλύτερος δείκτης κινδύνου για αγγειακή καρδιακή πάθηση παρά η χοληστερόλη.

Μάλιστα ασθενείς που έχουν ψηλή CRP και ψηλή χοληστερόλη πιθανόν να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για στεφανιαία νόσο ή για εγκεφαλικό επεισόδιο παρά οι ασθενείς που έχουν μόνο ψηλή χοληστερόλη.

Οι βακτηριδιακές λοιμώξεις και η φλεγμονή, αυξάνουν τη συγκέντρωση της CRP στο αίμα. Οι ουλίτιδες, περιοδοντίτιδες και η τερηδόνα όπως και σε αρκετές περιπτώσεις οι απώλειες δοντιών, οφείλονται σε μολύνσεις από βακτηρίδια.

Σε μια ακόμη πρόσφατη έρευνα που έγινε από γιατρούς στην Οδοντιατρική σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ της Βοστόνης, εξετάστηκε η σχέση που υπήρχε μεταξύ του αριθμού δοντιών των ασθενών και του κινδύνου που είχαν για εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο λιγότερος αριθμός δοντιών μαρτυρεί σε πολλές περιπτώσεις, όχι όμως πάντα, την ύπαρξη περισσότερων βακτηριδιακών λοιμώξεων της στοματικής κοιλότητας στους ασθενείς αυτούς.

Τα ευρήματα έδειξαν ότι όσο πιο λίγα δόντια είχαν οι ασθενείς, τόσο ψηλότερο κίνδυνο είχαν διαχρονικά να πάθουν ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Οι ασθενείς με 17 έως 24 δόντια είχαν 50% ψηλότερο κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο σε σύγκριση με αυτούς πού είχαν 25 έως 32 δόντια.

Οι ασθενείς με 11 έως 16 δόντια είχαν 74% μεγαλύτερο κίνδυνο για εγκεφαλικό σε σύγκριση με αυτούς που είχαν τα περισσότερα δόντια.

Τα ευρήματα δεν σημαίνουν ότι αναγκαστικά όλοι όσοι έχουν λιγότερα δόντια διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο.

Εάν όμως ο λόγος για λιγότερα δόντια, είναι μια κακή στοματική υγιεινή με ουλίτιδες και περιοδοντίτιδες, τότε υπάρχει η υποψία ότι οι χρόνιες βακτηριδιακές μολύνσεις μπορεί να είναι υπεύθυνες για τον αυξημένο κίνδυνο.

Τα αποτελέσματα των ερευνών αυτών χρειάζονται επιβεβαίωση. Είναι αναγκαίο να γίνουν και άλλες έρευνες και κατά τη γνώμη μας, θα ήταν καλά σε μελλοντικές μελέτες, να διευκρινίζεται κατά πόσο σε ασθενείς με λιγότερα δόντια υπάρχει και αυξημένη CRP, γεγονός που θα μαρτυρεί μια χρόνια υποβόσκουσα βακτηριδιακή μόλυνση. Η χρόνια αυτή μόλυνση θα ήταν στις περιπτώσεις αυτές η εξήγηση για τα αυξημένα εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια.

Με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα πιστεύουμε ότι θα πρέπει να τονίσουμε με έμφαση την ανάγκη για μια πολύ καλή φροντίδα και υγιεινή του στόματος.

Η καλή κατάσταση των δοντιών και των ούλων, η αντιμετώπιση της τερηδόνας, της ουλίτιδας και των περιοδοντικών νόσων θα απομακρύνει νοσηρά βακτηρίδια που με τις μολύνσεις που προκαλούν πιθανόν να είναι αυξημένος κίνδυνος για εγκεφαλικά και ίσως καρδιακά επεισόδια.

Πρόληψη εγκεφαλικών επεισοδίων από θρεπτικές ουσίες
03-08-2002

Ο ρόλος που παίζουν ορισμένες θρεπτικές ουσίες στη γένεση των αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων δεν έχει ακόμη μελετηθεί και κατανοηθεί ικανοποιητικά.

Τα λιπαρά οξέα, όπως το λινολικό οξύ, που υπάρχουν στο πλάσμα του αίματος και που προέρχονται από τη διατροφή έχουν απασχολήσει τους επιστήμονες διότι έχουν δράση που πιθανόν να επηρεάζει την πηκτικότητα του αίματος και την αρτηριακή πίεση.

Το λινολικό οξύ περιέχεται σε ψηλές ποσότητες μέσα στο καλαμπόκι, στο ηλιοτρόπιο, στο λάδι από σπόρους κάρδαμου και στη σόγια.
Ερευνητές από την Ιαπωνία κατέληξαν στο σημαντικό συμπέρασμα ότι τα άτομα τα οποία έχουν μια διατροφή πλούσια σε λινολικό οξύ έχουν πολύ λιγότερο κίνδυνο να υποστούν εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο ισχαιμικού τύπου.

Μάλιστα παρατήρησαν ότι μια αύξηση κατανάλωσης λινολικού οξέως της τάξης του 5% οδηγούσε σε 28% μείωση του κινδύνου για οποιασδήποτε μορφής εγκεφαλικό, σε μείωση κατά 34% του κινδύνου για ισχαιμικό επεισόδιο και σε μείωση της τάξης του 19% για κίνδυνο αιμορραγικού επεισοδίου.

Τα εγκεφαλικά αγγειακά επεισόδια είναι βασικά 2 κατηγοριών: Τα ισχαιμικά που αποτελούν το 80% των περιπτώσεων και τα αιμορραγικά που αποτελούν το 20% των περιπτώσεων.

Τα ισχαιμικά επεισόδια οφείλονται σε απόφραξη μιας αρτηρίας που τροφοδοτεί ένα μέρος του εγκεφάλου ενώ τα αιμορραγικά οφείλονται σε ρήξη αγγείου με αιμορραγία που απειλεί μια περιοχή του εγκεφάλου.

Οι Ιάπωνες ερευνητές κατέληξαν στα πιο πάνω συμπεράσματα αφού παρακολούθησαν την εξέλιξη 7.450 ανδρών και γυναικών ηλικίας από 40 έως 85 ετών για μια χρονική περίοδο που κυμαινόταν από 6 έως 14 χρόνια.

Στην αρχή της έρευνας, οι συμμετέχοντες απήντησαν σε ερωτηματολόγιο και ελήφθησαν δείγματα αίματος για μετρήσεις λινολικού οξέος και άλλων παραγόντων.

Στο τέλος της έρευνας περίπου 200 άτομα είχαν παρουσιάσει εγκεφαλικά επεισόδια.

Το σημαντικότερο εύρημα ήταν ότι η αύξηση των επιπέδων του λινολικού οξέος στο αίμα συνδυαζόταν με χαμηλότερο κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο. Η μείωση του κινδύνου ήταν μεγαλύτερη για εγκεφαλικά επεισόδια ισχαιμικού τύπου.

Ιδιαίτερα φάνηκε ότι μειωνόταν ακόμη περισσότερο ο κίνδυνος για ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια που επηρέαζαν τις μικρές αρτηρίες που τροφοδοτούν μέρη βαθιά μέσα στον εγκέφαλο.

Οι γιατροί θεωρούν ότι ένας από τους πιθανότερους λόγους για τους οποίους το λινολικό οξύ μειώνει τον κίνδυνο εγκεφαλικών, είναι διότι μπορεί να μειώνει την αρτηριακή πίεση και τη συσσώρευση και συγκόλληση των αιμοπεταλίων.

Επιπρόσθετα αυξάνει την ικανότητα των ερυθρών αιμοσφαιρίων να αλλοιώνουν το σχήμα τους όταν χρειάζεται για τη διέλευσή τους από τα μικρά τριχοειδή αγγεία και έτσι μειώνει τον κίνδυνο ρήξης τους ή πρόκλησης βλάβης στα αγγεία.

Τώρα το πρόβλημα και το ερώτημα που τίθεται για μάς είναι τι κάνουμε μετά από τις διαπιστώσεις αυτές;

Σίγουρα τα νέα αυτά είναι καλά και ενθαρρυντικά. Είναι ήδη γνωστό ότι λιπαρές ουσίες που προέρχονται από το φυτικό βασίλειο όπως και τα φυτικά έλαια έχουν ευεργετικές δράσεις.

Το καλαμπόκι, η σόγια και το ηλιέλαιο περιέχουν εκτός από το λινολικό οξύ και άλλες πολλές ωφέλιμες ουσίες και βιταμίνες.

Η λογική κατανάλωσή τους μέσα στα πλαίσια μιας καλά διαφοροποιημένης διατροφής, πλούσιας σε λαχανικά και φρούτα και χαμηλής περιεκτικότητας σε ζωικό λίπος, μπορεί να είναι ευεργετική όχι μόνο για τον εγκέφαλο αλλά και για άλλα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού.

Η βιταμίνη C στην πρόληψη των εγκεφαλικών επεισοδίων
07-06-2002

Άτομα τα οποία έχουν χαμηλότερες συγκεντρώσεις της βιταμίνης C μέσα στο αίμα τους, έχουν σημαντικά μεγαλύτερο κίνδυνο από άλλους να παρουσιάσουν εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο.

Ο κίνδυνος είναι ακόμη μεγαλύτερος εάν τα άτομα με χαμηλή βιταμίνη C στο αίμα τους έχουν ταυτόχρονα και ψηλή πίεση ή είναι υπέρβαρα.

Τα σημαντικά αυτά συμπεράσματα προκύπτουν από κλινική έρευνα που έγινε στη Φινλανδία σε 2.429 άνδρες, ηλικίας από 42 έως 60 ετών για μια χρονική περίοδο 10 περίπου ετών.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι άνδρες με τα χαμηλότερα επίπεδα βιταμίνης C μέσα στο αίμα τους, είχαν 2,4 φορές ψηλότερο κίνδυνο να παρουσιάσουν αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Οι άνδρες που ήσαν υπέρβαροι ή έπασχαν από υπέρταση και είχαν και χαμηλή βιταμίνη C στο αίμα τους διέτρεχαν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο, 3 φορές περισσότερο, να εκδηλώσουν εγκεφαλικό επεισόδιο ισχαιμικού ή αγγειακού τύπου.

Τα ευρήματα των Φιλανδών ερευνητών είναι σημαντικά διότι θα μπορούσαν να εφαρμοστούν για την πρόληψη των εγκεφαλικών επεισοδίων.

Τα εγκεφαλικά αγγειακά επεισόδια, ισχαιμικού ή αιμορραγικού τύπου αποτελούν την τρίτη συχνότερη αιτία θανάτου.

Το ερώτημα που τίθεται είναι, με ποιο τρόπο η βιταμίνη C επιδρά για να προσφέρει αυτή την προστασία;

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν γίνει αποδεκτά μέχρι σήμερα, η βιταμίνη C λόγω της αντι-οξειδωτικής της δράσης, εξουδετερώνει τις νοσηρές ελεύθερες ρίζες που παράγονται από τον μεταβολισμό του οργανισμού.

Οι ελεύθερες αυτές ρίζες συμβάλλουν στη διαδικασία γήρανσης του οργανισμού, στην αρτηριοσκλήρυνση και ακόμη στη διαδικασία καρκινογένεσης.

Η βιταμίνη C προστατεύει τα αιμοφόρα αγγεία από τη νοσηρή δράση των ελευθέρων ριζών. Παράλληλα λόγω του ρόλου της στη σύνθεση του κολλαγόνου, σταθεροποιεί και ενδυναμώνει τα τοιχώματα των αρτηριών.

Παρεμποδίζει επίσης τη συγκόλληση των λευκών αιμοσφαιρίων σε περιοχές των αρτηριών που πιθανόν να υπάρχουν βλάβες. Η δράση αυτή προλαμβάνει τη δημιουργία θρόμβων που μπορούν να αποφράξουν τις αρτηρίες του εγκεφάλου οδηγώντας έτσι σε ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια.

Η βιταμίνη C περιέχεται σε πολλά φρούτα και λαχανικά: εσπεριδοειδή, μπρόκολο, χυμούς φρούτων, κουνουπίδι, λαχανάκια των Βρυξελλών, πατάτες και ντομάτες.

Είναι πιθανόν ότι τα ευεργετικά αποτελέσματα που έχουν παρατηρηθεί στην έρευνα, οφείλονται όχι μόνο στη βιταμίνη C αλλά και σε άλλες ωφέλιμες φυτοχημικές ουσίες που περιέχονται μέσα στα φρούτα και λαχανικά, που κατανάλωναν αυτοί που είχαν ψηλές συγκεντρώσεις της βιταμίνης αυτής μέσα στο αίμα τους.

Συμπερασματικά θα τονίσουμε ότι η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, λόγω του ότι προσφέρει στον οργανισμό ψηλές συγκεντρώσεις βιταμίνης C και άλλων ωφέλιμων φυτοχημικών ουσιών, μπορεί να συμβάλλει αποτελεσματικά στην πρόληψη εγκεφαλικών επεισοδίων που αποτελούν σοβαρότατη αιτία θνησιμότητας και μόνιμων αναπηριών.

Βιταμίνη, φολικό οξύ για πρόληψη εγκεφαλικών επεισοδίων
23-07-2005

Το φολικό οξύ που ανήκει στην οικογένεια των βιταμινών Β (βιταμίνη Β9), μπορεί να συμβάλλει στην πρόληψη των εγκεφαλικών επεισοδίων αιμορραγικού τύπου.

Τα εγκεφαλικά επεισόδια αιμορραγικού τύπου οφείλονται σε ρήξη εγκεφαλικών αρτηριών. Η αιμορραγία που προκύπτει προκαλεί σοβαρές βλάβες στον εγκέφαλο. Είναι αιτία μόνιμων αναπηριών και θανάτων.

Τα εγκεφαλικά επεισόδια χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες, τα ισχαιμικά και τα αιμορραγικά. Τα ισχαιμικά που αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό, της τάξης του 85%, οφείλονται σε απόφραξη αρτηριών που τροφοδοτούν τον εγκέφαλο με αίμα.

Γιατροί από πανεπιστήμια της Σουηδίας εξέτασαν σε 396 ασθενείς με εγκεφαλικά επεισόδια τα επίπεδα στο αίμα του φολικού οξέως και της βιταμίνης Β12. Επίσης αξιολογήθηκε στους ασθενείς αυτούς, η πρόσληψη από τη διατροφή των δύο αυτών βιταμινών.

Από τους ασθενείς, οι 334 είχαν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο ισχαιμικού τύπου. Οι υπόλοιποι 62 είχαν υποστεί επεισόδιο αιμορραγικού τύπου.

Οι Σουηδοί γιατροί διαπίστωσαν τα ακόλουθα:
Τα ψηλά επίπεδα φολικού οξέως στο αίμα και στη διατροφή, συσχετίζονταν με χαμηλότερο κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο αιμορραγικού τύπου

Το φολικό οξύ δεν βρέθηκε να προσφέρει προστασία από τα εγκεφαλικά επεισόδια ισχαιμικού τύπου

Όσον αφορά στη βιταμίνη Β12 δεν βρέθηκε να υπάρχει οποιοσδήποτε συσχετισμός για κάποια από τις δύο μορφές εγκεφαλικών επεισοδίων

Ο μεταβολισμός του φολικού οξέως έχει εμπλακεί στους μηχανισμούς γένεσης των εγκεφαλικών επεισοδίων. Παράλληλα το φολικό οξύ μειώνει στο αίμα το αμινοξύ ομοκυστεϊνη.

Η μείωση της ομοκυστεϊνης στο αίμα, πιθανόν να βοηθά στην πρόληψη των καρδιοπαθειών και ιδιαίτερα της στεφανιαίας νόσου της καρδίας.

Οι Σουηδοί γιατροί διευκρινίζουν ότι η προστατευτική δράση του φολικού οξέως όσον αφορά στα αιμορραγικά εγκεφαλικά επεισόδια είναι ανεξάρτητη από την προληπτική του δράση στη στεφανιαία νόσο της καρδίας.

Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί παρατηρήθηκε προστατευτική δράση του φολικού οξέως για τα αιμορραγικά και όχι για τα ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια.

Εκείνο που επισημαίνουμε είναι ότι επιβεβαιώνεται η ευεργετική δράση του φολικού οξέως στο αγγειακό σύστημα. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η καθημερινή λήψη 400 μικρογραμμαρίων φολικού οξέως από έγκυες γυναίκες, συμβάλει στην πρόληψη ανωμαλιών του κεντρικού νευρικού συστήματος στα παιδιά (εγκέφαλο και σπονδυλική στήλη).

Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν πολλά άγνωστα για τη δράση του φολικού οξέως. Οι έρευνες θα προσθέσουν τα επόμενα χρόνια νέα χρήσιμα δεδομένα στις γνώσεις μας σχετικά με το ζήτημα.

Αναμένοντας είναι καλό στη διατροφή να περιλαμβάνουμε καθημερινά, τρόφιμα πλούσια σε φολικό οξύ και άλλες βιταμίνες:
Μπρόκολο, μπιζέλι, σπαράγγια, πράσινα φυλλώδη λαχανικά

Μπανάνες, πορτοκάλια

Ψωμί, δημητριακά, μακαρόνια

Ξηροί καρποί, όσπρια

πηγη http://www.medlook.net/category.asp?category=33

Οι γυναίκες είναι περισσότερο ευάλωτες από τους άνδρες στις αρνητικές συνέπειες του αλκοόλ.

Οι γυναίκες παρουσιάζουν γρηγορότερα ατροφία του εγκεφάλου λόγω αλκοόλ σε σύγκριση με τους άνδρες.

Η χρόνια υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, εκτός από τον εγκέφαλο, επηρεάζει αρνητικά την καρδία, τους μυς και το συκώτι. Οι βλάβες στον εγκέφαλο και στα άλλα όργανα που προκαλούνται λόγω χρόνιας υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, αναπτύσσονται πιο γρήγορα στις γυναίκες παρά στους άνδρες.

Η ευπάθεια που έχουν οι γυναίκες στο αλκοόλ δημιουργεί για αυτές περισσότερους κινδύνους.

Η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ από τις γυναίκες που παρατηρείται στην εποχή μας, εκτός από τους άλλους κινδύνους για την υγεία, αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες για τροχαία δυστυχήματα όπως επίσης και για σεξουαλικά μεταδιδόμενες νόσους λόγω αλόγιστης σεξουαλικής συμπεριφοράς και απουσίας λήψης προστατευτικών μέτρων.

Δυστυχώς παρατηρείται σήμερα στην Ευρώπη μια σημαντική αύξηση της κατανάλωσης αλκοόλ. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι η αύξηση κατανάλωσης αλκοόλ καταγράφεται σε μεγάλο βαθμό στους νέους μεταξύ 18 και 24 ετών και ιδιαίτερα στις γυναίκες.

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης το πρόβλημα επηρεάζει όχι μόνο τους νέους ενήλικες αλλά και τους έφηβους. Επηρεάζονται πολλές χώρες αλλά τα σκήπτρα στην κατανάλωση αλκοόλ από γυναίκες τα έχουν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και η Ολλανδία.

Τα κορίτσια εφηβικής ηλικίας φαίνεται ήδη να φτάνουν ή και να ξεπερνούν την κατανάλωση των συνομήλικων τους αγοριών. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η κατανάλωση αλκοόλ των νεαρών γυναικών έχει διπλασιαστεί σε περίοδο 10 ετών.

Για άνδρες και γυναίκες που καταναλώνουν την ίδια ποσότητα αλκοόλ, οι βλάβες στον εγκέφαλο και στα άλλα όργανα, εγκαθίστανται γρηγορότερα. Άτομα που πάσχουν από εξάρτηση στο αλκοόλ, έχουν απώλεια εγκεφαλικού ιστού, γεγονός που οδηγεί στην εγκεφαλική ατροφία.

Γερμανοί γιατροί από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, μελέτησαν με τη βοήθεια αξονικής τομογραφίας, τον εγκέφαλο 158 ατόμων. Από τους συμμετέχοντες στην έρευνα, οι 76 ήσαν γυναίκες και οι 82 άνδρες. Οι 34 άνδρες και οι 42 γυναίκες είχαν πρόβλημα αλκοολισμού.

Οι γυναίκες ήσαν αλκοολικές κατά μέσο όρο για χρονική διάρκεια 5,5 ετών και κατανάλωναν περίπου 13 ποτά κάθε μέρα. Στους άνδρες η χρονική διάρκεια αλκοολισμού ήταν κατά μέσο όρο 10,5 χρόνια και η κατανάλωση αλκοόλ ανερχόταν στα 17 ποτά ημερησίως. Η κατανάλωση αλκοόλ ανά χιλιόγραμμο βάρους σώματος, ήταν περίπου η ίδια και στα δύο φύλα.

Η εξέταση του εγκεφάλου των ανδρών και γυναικών με πρόβλημα αλκοολισμού όπως επίσης και αυτών που συμμετείχαν στην έρευνα αλλά δεν είχαν εθισμό στο αλκοόλ, έδειξε ότι οι γυναίκες είχαν το ίδιο βαθμό ατροφίας του εγκέφαλου όπως οι άνδρες.
Δηλαδή μετά από 5 χρόνια υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, οι γυναίκες είχαν χάσει την ίδια ποσότητα εγκεφάλου όπως οι άνδρες που έπιναν την ίδια περίπου ποσότητα για 10 χρόνια.

Παράλληλα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ταχύτητα εγκατάστασης του εθισμού στο αλκοόλ στις γυναίκες είναι μεγαλύτερη.

Δηλαδή οι γυναίκες όχι μόνο παρουσιάζουν γρηγορότερα βλάβες σε όργανα τους όπως ο εγκέφαλος λόγω αλκοόλ, αλλά και εθίζονται στο αλκοόλ γρηγορότερα.

Τα καλά νέα είναι ότι η αποχή από το αλκοόλ, τουλάχιστο για 6 εβδομάδες συνοδεύεται από μερική υποχώρηση της εγκεφαλικής ατροφίας.

Μια αδυναμία της εν λόγω ενδιαφέρουσας έρευνας, είναι ότι η χρονική διάρκεια υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, ήταν διαφορετική στους άνδρες παρά στις γυναίκες. Είναι αναγκαίο να γίνουν μελέτες που να συγκρίνουν τις αρνητικές επιπτώσεις του εθισμού στο αλκοόλ σε άνδρες και γυναίκες που καταναλώνουν ισοδύναμες ποσότητες αλκοόλ για τον ίδιο αριθμό ετών.

Συνοπτικά εμείς θα συγκρατήσουμε ότι επιβεβαιώνεται η ύπαρξη διαφορών μεταξύ των δύο φύλων όσον αφορά στις αρνητικές συνέπειες του αλκοόλ στην υγεία.

Ο ταχύτερος εθισμός των γυναικών στο αλκοόλ, συνοδεύεται από μεγαλύτερους κινδύνους για τον εγκέφαλο, την καρδία, τους μυς, το συκώτι χωρίς να ξεχνούμε τον αυξημένο κίνδυνο των τροχαίων δυστυχημάτων και των σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων που χαρακτηρίζουν την κοινωνική μάστιγα του αλκοολισμού.

Το κρασί, το αλκοόλ, η πίεση και η καρδία
25-03-2004

Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ συνοδεύεται από κινδύνους για το καρδιαγγειακό σύστημα. Αυξάνει στο αίμα λιπαρές ουσίες όπως τα τριγλυκερίδια, ψηλώνει την πίεση και τον κίνδυνο για καρδιακή ανεπάρκεια ενώ ταυτόχρονα φορτώνει τον οργανισμό με περιττές θερμίδες.

Επίσης είναι γνωστό ότι η κατάχρηση αλκοόλ είναι αιτία εγκεφαλικών επεισοδίων, αρρυθμίας της καρδίας, καρδιομυοπάθειας και ξαφνικών θανάτων.

Ο αλκοολισμός της εγκύου γυναίκας μπορεί να οδηγήσει στο σύνδρομο του εμβρυϊκού αλκοολισμού με σοβαρές συνέπειες για το παιδί που συμπεριλαμβάνουν αυξημένο κίνδυνο θανάτου κατά τη γέννηση, μειωμένες πνευματικές ικανότητες και χαμηλό βάρος γέννησης.

Σύμφωνα με επιδημιολογικές στατιστικές η κατάχρηση αλκοόλ οδηγεί σε αυξημένο αριθμό οδικών δυστυχημάτων και αυτοκτονιών. Σε άτομα που η κατανάλωση αλκοόλ γίνεται εθισμός, τα κοινωνικά και ιατρικά προβλήματα που προκύπτουν, μπορούν να καταστρέψουν τη ζωή τους.

Είναι αδύνατον να προβλεφθεί ποιοι από αυτούς που αρχίζουν να πίνουν αλκοόλ, θα καταλήξουν να γίνουν αλκοολικοί λόγω εθισμού.
Για το λόγο αυτό και λαμβάνοντας υπ' όψη τους κίνδυνους που έχει η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, είναι προτιμότερο να αποφεύγεται η κατανάλωση αλκοόλ ιδιαίτερα από τους νέους αλλά και από τους πιο μεγάλους.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι γιατροί σε σημαντικό αριθμό ερευνών εξέτασαν την επίδραση στην υγεία της μέτριας κατανάλωσης κρασιού και άλλων αλκοολούχων ποτών. Ιδιαίτερα εξετάστηκε η επίδραση του κόκκινου κρασιού στην καρδία και το αγγειακό σύστημα.

Τα θετικά αποτελέσματα της μέτριας κατανάλωσης του κρασιού για την καρδία και για τη μείωση της πίεσης, αποδόθηκαν στις αντιοξειδωτικές ουσίες όπως οι φλαβονοειδείς που περιέχονται σε αυτό. Οι ουσίες αυτές περιέχονται και σε άλλα τρόφιμα όπως τα σταφύλια και ο χυμός.

Παράλληλα ο συσχετισμός που βρέθηκε, πιθανόν να οφείλεται σε άλλους παράγοντες που έχουν σχέση με τον τρόπο ζωής αυτών που πίνουν κρασί σε μέτριες ποσότητες, όπως η αυξημένη σωματική άσκηση, η διατροφή πλούσια σε φρούτα, λαχανικά και χαμηλής περιεκτικότητας σε κορεσμένα λίπη.

Μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμη αποδειχθεί ότι η αιτία των θετικών που παρατηρούνται σε αυτούς που πίνουν κρασί με μέτρο, είναι πράγματι το κρασί. Τονίζεται παράλληλα ότι ακόμη και εάν αποδειχθεί ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες που περιέχονται σε αυτό είναι η αιτία των θετικών για το καρδιαγγειακό σύστημα, οι ουσίες αυτές υπάρχουν και σε άλλα τρόφιμα που δεν περιέχουν αλκοόλ.

Με βάση τα δεδομένα αυτά, συστήνεται σε αυτούς που δεν άρχισαν ακόμη να πίνουν αλκοολούχα ποτά, να μην αρχίσουν.

Σε αυτούς που ήδη πίνουν συστήνεται να πίνουν με μέτρο. Αυτό σημαίνει κατά μέσο όρο ένα έως δυο ποτά ημερησίως για τους άνδρες και ένα ποτό για τις γυναίκες.
Ένα ποτό ισοδυναμεί με:

355 χιλιοστά του λίτρου μπύρας

118 χιλιοστά του λίτρου κρασιού

και από 30 έως 45 χιλιοστά του λίτρου πιο δυνατών αλκοολούχων ποτών

Παράλληλα οι επιστημονικές έρευνες για τις δράσεις του αλκοόλ και του κρασιού συνεχίζονται. Μέχρι σήμερα έχει αποδειχθεί ότι το αλκοόλ προκαλεί μια μικρή αύξηση στο αίμα της καλής χοληστερόλης HDL. Όμως η τακτική σωματική άσκηση έχει το ίδιο αποτέλεσμα.

Η ρεσβερατρόλη που περιέχεται στο κρασί και μερικά άλλα αλκοολούχα ποτά, μειώνει τη συγκόλληση των αιμοπεταλίων. Αυτό συμβάλλει στη μείωση του κινδύνου δημιουργίας θρόμβων μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο καρδιακών επεισοδίων. Σε ασθενείς με ψηλό κίνδυνο θρόμβωσης, αυτό επιτυγχάνεται με τη χορήγηση της ασπιρίνης.

Πρόσφατη έρευνα που έγινε από Έλληνες γιατρούς, έδειξε ότι σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική, η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ μέχρι δύο ποτά την ημέρα, σχετίζεται με μείωση του κινδύνου νέας στένωσης των στεφανιαίων αγγείων. Το αλκοόλ φαίνεται ότι το πετυχαίνει αυτό λόγω του ότι μειώνει τη φλεγμονή. Παρά τα θετικά αυτά στοιχεία, δεν υπάρχουν δεδομένα που αφορούν την εξέλιξη των ασθενών που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική και τη σχέση της με τη μακροχρόνια κατανάλωση αλκοόλ.

Επίσης ακόμη μια πρόσφατη έρευνα που έγινε στη Βοστόνη έδειξε ότι σε ασθενείς που πάσχουν από ψηλή πίεση, η ελαφριά μέχρι μέτρια κατανάλωση αλκοόλ μειώνει τον κίνδυνο θανάτου λόγω καρδιακής ανεπάρκειας.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ενώ η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και ο αλκοολισμός είναι πηγή πολλών κακών, η μέτρια κατανάλωση μπορεί να συνοδεύεται από θετικά αποτελέσματα.

Τονίζουμε το γεγονός ότι υπάρχουν καλύτεροι τρόποι παρά το αλκοόλ για να βελτιώσει κάποιος την υγεία του και να μειώσει τους μακροχρόνιους κίνδυνους για την καρδία του.

Η υγιεινή διατροφή, η σωματική άσκηση, ο έλεγχος του σωματικού βάρους και οι συμβουλές του γιατρού για τη μείωση της χοληστερόλης δεν μπορούν να αντικατασταθούν από το κρασί ή άλλο αλκοολούχο ποτό.

Η σχέση καρκίνου του μαστού και κατανάλωσης αλκοόλ
14-01-2003

Η κατανάλωση αλκοόλ αυξάνει τον κίνδυνο των γυναικών για καρκίνο του μαστού.

Για κάθε αλκοολούχο ποτό που καταναλώνεται καθημερινά από τις γυναίκες, αυξάνεται ο κίνδυνος εκδήλωσης καρκίνου του μαστού κατά 6%.

Αντίθετα ενώ το κάπνισμα είναι υπεύθυνο για το 33% όλων των καρκίνων που εμφανίζονται, εντούτοις δεν προκαλεί καρκίνο μαστού.

Επιπρόσθετα, η κατανάλωση αλκοόλ είναι υπεύθυνη για την πρόκληση του 4% των καρκίνων του μαστού που καταγράφονται στις ανεπτυγμένες χώρες.

Οι γυναίκες πίνουν όλο και περισσότερο αλκοολούχα ποτά.
Εάν το φαινόμενο αυτό συνεχιστεί, τότε υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να αυξηθούν και τα περιστατικά καρκίνου του μαστού που οφείλονται στο αλκοόλ.

Οι βαρυσήμαντες αυτές διαπιστώσεις προκύπτουν από την πιο μεγάλη έρευνα που έγινε μέχρι σήμερα για το θέμα της σχέσης καρκίνου του μαστού, αλκοόλ και καπνίσματος.

Η έρευνα έγινε από το Cancer Research UK, που είναι μια από τις πλέον αναγνωρισμένες επιστημονικές οργανώσεις για την έρευνα στον καρκίνο στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στην έρευνα αυτή συμπεριλήφθηκε το 80% του συνόλου των πληροφοριών που υπάρχουν παγκοσμίως σχετικά με τον καρκίνο μαστού, καπνίσματος και αλκοόλ. Τα στοιχεία που εξετάσθηκαν αφορούσαν 150.000 γυναίκες από διάφορες χώρες του κόσμου.

Η σημασία της έρευνας έγκειται στο γεγονός ότι συμπεριέλαβε ένα πολύ μεγάλο αριθμό γυναικών και κατάφερε για πρώτη φορά να διαχωρίσει τις επιδράσεις του αλκοόλ και του καπνίσματος όσον αφορά το ρόλο τους στην πρόκληση καρκίνου του μαστού.

Το γεγονός ότι οι νεαρές γυναίκες πίνουν περισσότερα αλκοολούχα ποτά σήμερα παρά στο παρελθόν, αυξάνει τις ανησυχίες για περισσότερους καρκίνους του μαστού.

Το αλκοόλ μέχρι σήμερα αποδεικνύεται ότι μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για διάφορους καρκίνους όπως αυτούς του λάρυγγα, του ήπατος και του μαστού.
Από την άλλη μεριά όμως έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο για καρδιακά και εγκεφαλικά αγγειακά επεισόδια.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι οι αντιφατικές αυτές επιδράσεις του αλκοόλ, πρέπει να ερμηνευθούν σε σχέση με την ηλικία των γυναικών. Πριν από την ηλικία των 60, ο καρκίνος του μαστού είναι σημαντικότερη αιτία θανάτου παρά οι καρδιοπάθειες. Μετά την ηλικία των 65 ετών, ο κίνδυνος από τις καρδιακές παθήσεις γίνεται μεγαλύτερος σε σύγκριση με τον καρκίνο του μαστού. Έτσι στις ηλικίες άνω των 65 ετών, οι προστατευτικές ιδιότητες της μέτριας κατανάλωσης αλκοόλ, γίνονται περισσότερο εμφανείς.

Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι η μεγάλη αυτή έρευνα δείχνει ότι η κατανάλωση του αλκοόλ αυξάνει ουσιαστικά τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού στις γυναίκες. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα λόγω του ότι παρατηρείται μια σημαντική αύξηση της κατανάλωσης αλκοόλ από νεαρές γυναίκες που με τον τρόπο αυτό εκτίθενται περισσότερο.

Το γεγονός ότι το κάπνισμα βρέθηκε ότι δεν παίζει ρόλο στην πρόκληση καρκίνου του μαστού, δεν θα πρέπει να μας κάνει να ξεχνούμε ότι το κάπνισμα είναι η αιτία για 1 στους 3 καρκίνους που εκδηλώνονται.

Επιπρόσθετα υπενθυμίζουμε ότι καρκίνοι που προκαλούνται από το κάπνισμα, όπως ο καρκίνος του πνεύμονα, είναι πολύ περισσότερο επιθετικοί από τον καρκίνο του μαστού.

Η επιβίωση των ασθενών με καρκίνο πνεύμονα είναι πολύ μικρότερη σε σύγκριση με αυτή των ασθενών με καρκίνο του μαστού. Και ας μη ξεχνούμε το λυπηρό γεγονός της μεγάλης αύξησης του ποσοστού γυναικών που καπνίζουν που παρατηρείται κατά τις τελευταίες δεκαετίες, με αποτέλεσμα τα ποσοστά καρκίνου του πνεύμονα στις γυναίκες να έχει φτάσει τα επίπεδα που παρατηρούνται στους άνδρες.

Το αλκοόλ εμπλέκεται στον 1 για κάθε 4 θανάτους νέων Ευρωπαίων ηλικίας από 15 έως 29 ετών.
21-04-2001

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), το αλκοόλ παίζει ρόλο στον 1 για κάθε 4 θανάτους που συμβαίνουν σε νέους Ευρωπαίους, ηλικίας από 15 έως 29 ετών. Σε μερικές περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, για τις ίδιες ηλικίες, το αλκοόλ ευθύνεται για τον 1 θάνατο στους 3.

Τα συνταρακτικά αυτά στοιχεία δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα με την ευκαιρία διεθνούς συνεδρίου για τους νέους και το αλκοόλ που διοργάνωσε ο ΠΟΥ στη Στοκχόλμη το Φεβρουάριο του 2001.

Το πρόβλημα της κατανάλωσης αλκοόλ από τους νέους θεωρείται πολύ σοβαρό. Η αύξηση της κατανάλωσης αυτής μαζί με τις καταστροφικές συνέπειες που επιφέρει ανησυχούν έντονα όχι μόνο τους εμπειρογνώμονες αλλά και τις κυβερνήσεις Ευρωπαϊκών χωρών που συμμετείχαν στο συνέδριο αυτό με υπουργούς τους.

Η επιθετική πολιτική προώθησης των αλκοολούχων προϊόντων τους από τις εταιρείες, οι διαφημιστικές εκστρατείες που προβάλλουν θετικές εικόνες της κατανάλωσης αυτής, η χρήση και ανάμιξη μέσα στα ποτά και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών επιδεινώνουν την κατάσταση. Επιδιώκουν να προσελκύσουν όλο και περισσότερους νέους στο αλκοόλ ή στα μείγματα του με άλλες ουσίες που παράγονται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αρνητικά φαινόμενα για την υγεία τους και την κοινωνία σαν σύνολο.

Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν για το θέμα φάνηκε ότι υπάρχει έντονος συσχετισμός μεταξύ της ψηλής κατανάλωσης αλκοόλ και της βίαιης συμπεριφοράς, της μη ασφαλούς σεξουαλικής συμπεριφοράς, των σοβαρών τροχαίων ή άλλων ατυχημάτων, της πρόκλησης μόνιμων αναπηριών και θανάτων.

Επίσης υπάρχει συσχετισμός μεταξύ της κατανάλωσης αλκοόλ, καπνού και παράνομων ουσιών όπως τα ναρκωτικά.

Οι νέοι είναι πολύ πιο ευάλωτοι στο να υποστούν σωματικές, συναισθηματικές και κοινωνικές βλάβες λόγω κατάχρησης του αλκοόλ είτε από τους ίδιους είτε από άλλα άτομα. Πολλά παιδιά είναι θύματα βίαιης συμπεριφοράς λόγω προβλημάτων που προκύπτουν από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ από μέλη της οικογένειας τους.

Τα οικονομικό κόστος και τα κοινωνικά προβλήματα που προκαλεί η κατάσταση αυτή είναι πολλά και δύσκολα και αποτελούν επιπρόσθετο βάρος για τις κυβερνήσεις των χωρών.

Το συνέδριο εξέδωσε στο τέλος μια διακήρυξη, την οποία υιοθέτησε και ο ΠΟΥ που στόχο έχει να δώσει κατευθυντήριες γραμμές και στόχους για την καταπολέμηση του φαινομένου αυτού.

Στη διακήρυξη "Declaration on young people and alcohol" τονίζεται ότι πρέπει να γίνουν προσπάθειες για να μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των νέων που εθίζονται στο αλκοόλ και αυτών που το καταναλώνουν υπερβολικά, μέχρι το έτος 2006.

Επίσης συστήνεται όπως τα κράτη μέλη να εφαρμόσουν μια πολιτική επιμόρφωσης και διαφώτισης των νέων για το πρόβλημα και ταυτόχρονα να γίνουν προσπάθειες να εμπλακούν οι ίδιοι οι νέοι στην όλη προσπάθεια.

Η συνεργασία μεταξύ των κρατών, η προώθηση πολιτικής ελέγχου των επιθετικών εκστρατειών προώθησης των αλκοολούχων προϊόντων, η παροχή υποστηρικτικού περιβάλλοντος για τους νέους, η απαγόρευση αγοράς από ανήλικους αλκοολούχων ποτών, η επιβολή αυστηρών ποινών για οδήγηση υπό την επιρροή αλκοόλ είναι μεταξύ των μέτρων και θεμάτων που αναλύει και προτείνει η διακήρυξη.

Αναμφίβολα οι νέοι αποτελούν ένα εύκολο στόχο για τις έντονες διαφημιστικές εκστρατείες των εταιρειών αλκοολούχων ποτών. Πολύ συχνά είναι ευάλωτοι περισσότερο από άλλους και οι συνέπειες μπορεί να είναι καταστροφικές.

Το γεγονός ότι ο 1 στους 4 θανάτους στην Ευρώπη έχει σχέση με το αλκοόλ πρέπει να μας αφυπνίσει για να εφαρμοσθεί μια αποτελεσματική πολιτική πρόληψης του κακού αυτού. Ίσως η διαφώτιση των νέων, η επιμόρφωση τους για το αλκοόλ και η ενεργός συμμετοχή και εμπλοκή τους σε οποιοδήποτε πρόγραμμα πρόληψης να είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο στην καταπολέμηση της μάστιγας αυτής.

ΠΗΓΗ http://www.medlook.net/category.asp?category=5

Γιάννη Eλαφρού

Nέες επιστημονικές έρευνες συνδέουν την ακτινοβολία τους με πνευματικές ανεπάρκειες και την εμφάνιση Aλτσχάιμερ

Aποτελούν πια τον αχώριστο σύντροφο των περισσότερων ανθρώπων στις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά πόσο ακίνδυνος είναι; O λόγος για τα κινητά τηλέφωνα, τα οποία βρίσκονται στο επίκεντρο μιας επιστημονικής αντιπαράθεσης. Μιας αντιπαράθεσης που δεν δείχνει να βαδίζει προς εκτόνωση. Αντίθετα, νέες επιστημονικές έρευνες θέτουν και πάλι υπό αμφισβήτησιν την ασφάλεια των κινητών τηλεφώνων, υποχρεώνοντας σε ακόμα πιο λεπτομερή εξέταση των συνεπειών.
Tο δεύτερο εξάμηνο του 2003, ο νευροχειρουργός Λιφ Σάλφορντ και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο Λουντ της Σουηδίας (μια ομάδα που θεωρείται αξιόπιστη), δημοσίευσαν μια έρευνα που αποκαλύπτει για πρώτη φορά σαφέστατη σύνδεση της ακτινοβολίας που εκπέμπουν τα GSM κινητά τηλέφωνα (ο πιο διαδεδομένος τύπος κινητών παγκοσμίως και στην Eλλάδα) με βλάβες στους εγκεφάλους ποντικών, που χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα. Η ομάδα του Λ. Σάλφορντ υπέβαλε 32 ποντικούς σε δίωρη ημερήσια έκθεση ακτινοβολίας από τα συγκεκριμένα κινητά. Oι ερευνητές τοποθέτησαν τα τηλέφωνα στις πλευρές των μικρών κλουβιών των ποντικών, δίνοντας τη δυνατότητα σε διακοπτόμενη αλλά άμεση έκθεση στην ακτινοβολία, ενώ μετέβαλαν την ένταση της ακτινοβολίας σε κάθε πειραματική ομάδα, ώστε να αναπαραστήσουν το εύρος της έκθεσης που έχει ένας άνθρωπος χρήστης κινητού. Πενήντα μέρες μετά, οι εγκέφαλοι των ποντικών παρουσίαζαν σημαντική διάρρηξη των αιμοφόρων αγγείων και εκτεταμένες περιοχές από ζαρωμένους κατεστραμμένους νευρώνες. O αιματοεγκεφαλικός φραγμός, που διασφαλίζει ότι ουσίες που βρίσκονται στο αίμα δεν πρόκειται να περάσουν στο εγκεφαλικό υγρό, είχε διαρρηχθεί. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη ήταν η έκθεση στην ακτινοβολία, τόσο μεγαλύτερη και η ζημιά.
Eάν οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι παρουσιάζουν παρόμοιες αντιδράσεις, σημειώνει ο Σουηδός επιστήμονας στο αμερικανικό περιοδικό Popular Science, τότε μπορεί να παραχθούν μετρήσιμες πνευματικές ανεπάρκειες, μεγάλης διάρκειας. Η έρευνα αυτή προκάλεσε σοκ στην επιστημονική κοινότητα, ενώ το συγκεκριμένο περιοδικό δεν δίστασε να χαρακτηρίσει «εκπληκτικά» τα αποτελέσματά της, τα οποία εκτός των άλλων συνδέουν την κινητή τηλεφωνία και με την εμφάνιση της νόσου του Αλτσχάιμερ.

Tο μυαλό απορροφά το 70% της ακτινοβολίας

H σουηδική έρευνα στράφηκε στο πιο «σκοτεινό», στο πιο ανεξερεύνητο πεδίο των επιδράσεων της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας (που εκπέμπουν και τα κινητά τηλέφωνα), τις λεγόμενες μη θερμικές επιδράσεις. Θερμικές ονομάζονται εκείνες οι επιδράσεις που αυξάνουν τη θερμοκρασία των ιστών που ακτινοβολούνται, σε ένα επίπεδο που μπορεί να μετρηθεί. Mη θερμικές είναι εκείνες που φαίνεται να μην προκαλούν αύξηση της θερμοκρασίας. Mέχρι τώρα στη Δύση, το σύνολο σχεδόν των ερευνών και τα όρια που θεσπίστηκαν αφορούσαν τις θερμικές επιδράσεις. Μόνο στην πρώην Σοβιετική Eνωση και στην Aνατολική Eυρώπη είχαν ερευνηθεί οι μη θερμικές επιδράσεις, γεγονός που είχε οδηγήσει σε πολύ αυστηρότερα όρια.
Εάν η έρευνα του Σάλφορντ επιβεβαιωθεί και από άλλες έρευνες που γίνονται παγκοσμίως, δεν μπορεί παρά να υπάρξει διαφοροποίηση της χρήσης του κινητού για πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπων που το χρησιμοποιούν. Φυσικά, υπάρχει και ο αντίλογος των εταιρειών που κατασκευάζουν κινητά και που ισχυρίζονται ότι η ακτινοβολία των προϊόντων τους είναι σήμερα κάτω από τα όρια που έχουν θεσπίσει οι αρμόδιες επιτροπές σε HΠA και E.E. «H επιθεώρηση των ερευνών που έγιναν τα τελευταία 30 χρόνια δεν έδωσαν κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι υπάρχει η οποιαδήποτε σύνδεση των κινητών τηλεφώνων με βλάβες στην υγεία», λέει ο Mέι Σβίκορντ, επιστημονικός διευθυντής της «Mοτορόλα». Είναι γνωστό, βέβαια, ότι τα «όρια ασφαλείας» που κάθε φορά αποφασίζονται είναι μάλλον ένας συμβιβασμός μεταξύ της διαπιστωμένης επικινδυνότητας και των οικονομικών «δυνατοτήτων» της βιομηχανίας. Το σύνηθες φαινόμενο των τελευταίων χρόνων είναι τα όρια αυτά να γίνονται διαρκώς αυστηρότερα, καθώς η έρευνα και η εμπειρία από τη χρήση της νέας τεχνολογίας ανατρέπει τις εκάστοτε γραμμές άμυνας των εταιρειών.
Πάντως, όπως σημειώνει το Popular Science, πολλές από τις εκατοντάδες μελέτες της τελευταίας δεκαετίας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η χρήση των κινητών μπορεί να προκαλέσει ένα σύνολο ανεπιθύμητων συνεπειών, όπως πονοκέφαλοι και αδυνάτισμα της μνήμης. H κ. Κωνσταντίνα Νικήτα, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο ΕΜΠ, σημειώνει ότι μια σειρά ερευνών για τις μη θερμικές επιδράσεις καταγράφουν επιπλέον εξάντληση και μυϊκή αδυναμία.
Kαι καρκίνος
Μελέτες που έχουν γίνει σε πειραματόζωα εμφανίζουν πολύ πιο ανατριχιαστικά αποτελέσματα, όπως διπλασιασμό της πιθανότητας εμφάνισης λεμφώματος σε ποντίκια, που είχαν προδιάθεση, ύστερα από μακρά έκθεση σε GSM ακτινοβολία (Aυστραλία) και βλάβες στο DNA (πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον), που μπορεί να οδηγήσουν και σε καρκινογενέσεις. Μελέτη που έγινε παλιότερα στο πανεπιστήμιο του Eσεν συνδέει τη χρήση του κινητού με την εμφάνιση καρκίνου του οφθαλμού.
Το σίγουρο είναι ότι απαιτούνται περισσότερες και πιο συνολικές έρευνες, πόσω μάλλον που η τόσο εκτεταμένη (σε χρόνο συνομιλίας και σε αριθμό κατόχων) χρήση των κινητών είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών. Hδη ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διεξάγει μια πολυετή επιδημιολογική έρευνα για τη διαπίστωση της σύνδεσης των κινητών με τον καρκίνο του εγκεφάλου και του τραχήλου. Tην ανάγκη παραπέρα ερευνών υπογραμμίζει ουσιαστικά και η έκθεση των αρμόδιων συμβούλων της βρετανικής κυβέρνησης, που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη Τετάρτη: «Αν και τα κινητά τηλέφωνα φαίνονται ασφαλή, απαιτούνται παραπέρα μελέτες για να είναι σίγουρο ότι δεν εμπεριέχουν κινδύνους για την υγεία». Μάλιστα, σημειώνουν ότι «υπάρχει πιθανότητα να προκαλούν επιδράσεις στην υγεία, ακόμα και όταν οι εκπομπές βρίσκονται κάτω από τα όρια», έγραφαν οι βρετανικοί Τimes, παρουσιάζοντας την έκθεση.
Oι ελληνικές έρευνες
Συμβολή έχει και το Eθνικό Mετσόβιο Πολυτεχνείο, μέσω του Eργαστηρίου Bιοϊατρικών Προσομοιώσεων και Aπεικονιστικής Tεχνολογίας και του πολυετούς ερευνητικού προγράμματος COST 281 – σε συνεργασία με ιδρύματα από άλλες έξι χώρες. Tο πρόγραμμα, που ολοκληρώθηκε πρόσφατα, έγινε με βάση ομοιώματα ανθρώπινων εγκεφάλων και μέσω προσομοιώσεων σε υπολογιστές. Tα συμπεράσματα δεν προκαλούν πανικό, αλλά δημιουργούν βάσιμες ανησυχίες και ερωτήματα. Kατ’ αρχάς, ο υπολογισμός του Pυθμού Eιδικής Aπορρόφησης (PEA) ακτινοβολίας (πρόκειται για το μέγεθος με το οποίο μετρείται η ακτινοβολία που δέχεται το κεφάλι) έδωσε αποτελέσματα τα οποία είναι πάνω από τα όρια που έχουν υιοθετήσει οι HΠA, ενώ είναι χαμηλότερα, αλλά αρκετά κοντά στα όρια της E.E. Eνώ το αμερικανικό όριο είναι 1,6 w/kg ο μέσος PEA με τη συγκεκριμένη μέθοδο έφτασε στα 2,2 w/kg για τους ανηλίκους και 2,4 για τους ενήλικες. Mε την ευρωπαϊκή μέθοδο, ο PEA ξεπέρασε το 1,4 w/kg για τους κάτω των 18, ενώ κινήθηκε κάτω του 1,4 για τους ενήλικες με ευρωπαϊκό όριο τα 2 w/kg.
Δεν υπάρχουν ασφαλή όρια
Οπως σημειώνει η κ. Kωνσταντίνα Nικήτα, συντονίστρια της ελληνικής συμμετοχής στο πρόγραμμα, «η εναποτιθέμενη ισχύς σε ευαίσθητους ιστούς του κεφαλιού, κατά τη χρήση του κινητού τηλεφώνου, μπορεί να υπερβαίνει τα όρια ασφαλείας για την απορροφούμενη από τους βιολογικούς ιστούς ισχύ». Kι ακόμα, «δεν είναι δυνατό να είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι η έκθεση στην ακτινοβολία κινητών τηλεφωνικών συσκευών, ακόμη και σε επίπεδα χαμηλότερα απ’ αυτά που προτείνονται στα πρότυπα ασφαλείας, δεν σχετίζεται με πιθανές μη αναστρέψιμες επιδράσεις στην υγεία. Γι’ αυτό θα πρέπει να αποθαρρύνεται η εξάπλωση της χρήσης κινητών τηλεφώνων από ενήλικες και ιδιαίτερα από παιδιά για όχι ιδιαίτερα σημαντικούς λόγους».
«O εγκέφαλος του χρήστη φωτίζεται και θερμαίνεται, καθώς απορροφά έως και το 70% της ισχύος που εκπέμπει το κινητό τηλέφωνο», τονίζει ο Kώστας Λιολιούσης, επίκουρος καθηγητής Hλεκτρονικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. «Oι αρνητικές επιδράσεις αναδεικνύονται πια στατιστικά ως βεβαιότητα», υπογραμμίζει.

Eγκλημα η χρήση από τα παιδιά

H εικόνα παιδιών με κινητά στο χέρι εμφανίζεται όλο και πιο συχνά, δημιουργώντας τρομερές ανησυχίες. Oι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας αφού εξάντλησαν σχεδόν τη δυνατότητα πωλήσεων στους ενήλικες στρέφουν τη διαφήμισή τους ειδικά στα παιδιά και τους εφήβους, με πιθανά καταστροφικά αποτελέσματα. Πολλοί γονείς υποχωρούν, είτε για να κάνουν τον «καλό» στα παιδιά τους, είτε για να εξασφαλίσουν μια στοιχειώδη επαφή και έλεγχο. Kι όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο ανεύθυνο. «Kαθώς ο οργανισμός των παιδιών και των νέων είναι σε ανάπτυξη, τα κύτταρα πολλαπλασιάζονται πάρα πολύ γρήγορα. Αυτό σημαίνει ότι οι χημικές αντιδράσεις μέσα στα κύτταρα, που προκαλούνται από την ακτινοβολία των κινητών, εξελίσσονται με απίστευτο ρυθμό και εξαπλώνονται τάχιστα. Γι’ αυτό και η χρήση των κινητών, μέχρι και την ηλικία των 18 ετών, που ο εγκέφαλος αναπτύσσεται, δεν είναι αποδεκτή σε καμιά περίπτωση», τονίζει ο κ. Λιολιούσης. Tην αποφυγή χρήσης κινητής τηλεφωνίας από παιδιά, υπογραμμίζει και η κ. Nικήτα.
Eνδεικτική των επιπτώσεων είναι μια ισπανική μελέτη του Nευροδιαγνωστικού Kέντρου της Mαρμπέλα, το 2002, που κατέγραψε ότι ελάχιστα λεπτά χρήσης του κινητού από ένα παιδί αρκούν για να μειωθούν οι εγκεφαλικές του λειτουργίες για σχεδόν μία ώρα. Μάλιστα, η πτώση της δραστηριότητας του εγκεφάλου ήταν μεγαλύτερη στην πλευρά εκείνη που ακουμπούσε το τηλέφωνο. «H συμβουλή μου προς όλους τους γονείς είναι να μην επιτρέπουν στα παιδιά τους να χρησιμοποιούν κινητό. Δεν γνωρίζουμε εάν και πόσο επικίνδυνο είναι, αλλά ξέρουμε ότι ο εγκέφαλος του παιδιού δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως είναι πιο ευάλωτος από του ενήλικα», σχολίασε ο Γερμανός Mίχαελ Kλιάσεν, από τους συντελεστές της έρευνας.
Mέτρα προστασίας
Tο πρώτο μέτρο είναι η υποχρέωση των εταιρειών να τηρούν αυστηρά τις προδιαγραφές και να αναζητήσουν κατασκευαστικές λύσεις που μειώνουν τις εκπομπές. Tαυτόχρονα, πρέπει να αναγράφεται πάνω στη συσκευή ο Pυθμός Eιδικής Aπορρόφησης που επιτυγχάνει ώστε να μπορεί ο καταναλωτής να επιλέξει και με αυτό το κριτήριο. Aλλά σίγουρα τα πιο αποτελεσματικά μέτρα είναι εκείνα που μπορούν να πάρουν οι χρήστες. Tο πρώτο είναι και το πιο βασικό: Xρήση και όχι κατάχρηση! Tο να περνάμε ώρες με το κινητό στο αυτί είναι σαν να τηγανίζουμε το κεφάλι μας. H κ. Nικήτα συστήνει: «Πρέπει να αποφεύγουμε τις άσκοπες, συχνές και μακράς διάρκειας κλήσεις. Επίσης, τις κλήσεις μέσα στο αυτοκίνητο, χωρίς εξωτερική κεραία, γιατί το μεταλλικό αμάξωμα πολλαπλασιάζει την ακτινοβολία. Tο ίδιο και σε υπόγειους χώρους, γιατί απαιτείται πολλαπλάσια ισχύς. Πρέπει επίσης να υπάρχει μια απόσταση του κινητού από το κεφάλι, να μην ακουμπάμε δηλαδή την τερματική συσκευή πάνω στο αφτί μας. Τέλος, η χρήση ακουστικών, το λεγόμενο σύστημα hands free’ είναι επίσης απαραίτητη».
H απεικόνιση της φρίκης
Tα πειράματα που διεξήγαγε το Eργαστήριο Bιοϊατρικών Προσομοιώσεων και Aπεικονιστικής Tεχνολογίας του EMΠ έδειξαν ότι η ακτινοβολία που απορροφείται από ευαίσθητους ιστούς της κεφαλής, κατά τη χρήση τού κινητού τηλεφώνου, μπορεί να πλησιάζει ή και να υπερβαίνει τα όρια ασφαλείας. Ειδικά, όταν ο χρήστης είναι παιδί οι συνέπειες είναι πολύ πιο αρνητικές, όπως φαίνεται και στην παραπάνω αναπαράσταση. Oι περιοχές με τις κόκκινες αποχρώσεις εκφράζουν μεγαλύτερο ερεθισμό και όπως βλέπουμε είναι πολύ πιο εκτεταμένες στον εγκέφαλο του παιδιού.

(Πηγή: "Καθημερινή")

ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΣΟΒΑΡΕΣ ΒΛΑΒΕΣ, ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

Ραδιενέργεια από τα κινητά
Τα κινητά τηλέφωνα και οι βλάβες που προκαλούν στον ανθρώπινο οργανισμό βρίσκονται, για μία ακόμα φορά, στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος.

Κίνδυνος: κινητά! Πρόσφατες ανακαλύψεις επιστημόνων έρχονται να φανερώσουν ότι η χρήση κινητών τηλεφώνων ευθύνεται για πολλές πολύ σοβαρές και συχνά θανατηφόρες ασθένειες!
Οι νευρολόγοι δηλώνουν ότι οι χρήστες κινητών τηλεφώνων κινδυνεύουν να παρουσιάσουν σωρεία σοβαρότατων ασθενειών όπως νόσο του Αλτσχάιμερ, σκλήρυνση κατά πλάκας και ασθένεια του Πάρκινσον, εξαιτίας της εκπομπής ραδιενέργειας στον εγκέφαλο του χρήστη από το ακουστικό του κινητού τηλεφώνου.
Πρόσφατη μελέτη που πραγματοποίησαν Σουηδοί επιστήμονες αποκαλύπτει πως η ραδιενέργεια που ακτινοβολούν τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να προκαλέσει μία αλυσιδωτή αντίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό, που θα μπορούσε να αποβεί καταστροφική για την υγεία.
Οι Σουηδοί ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Λουντ ανακάλυψαν ότι ύστερα από έκθεση των αρουραίων επί δύο λεπτά στην ακτινοβολία αυτή, η «ασπίδα ασφαλείας» του κυκλοφοριακού συστήματος και του εγκεφάλου των αρουραίων έπεφτε, αφήνοντας τον εγκέφαλό τους εκτεθειμένο, και επιτρέποντας έτσι να εισχωρήσουν εκεί πρωτεΐνες και τοξίνες.
Και ένα ακόμα πολύ ανησυχητικό στοιχείο που προκύπτει από την έρευνα: ακόμα και όταν η μικροκυματική ακτινοβολία δεν ήταν επαρκώς ισχυρή ώστε να θερμάνει τα κεφάλια των αρουραίων, εντούτοις οι επιστήμονες εντόπισαν δηλητηριώδη και καταστροφική ραδιενεργό δραστηριότητα στον εγκέφαλό τους.
Αυτό σημαίνει ότι οι παρούσες οδηγίες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας για την ασφαλή χρήση των κινητών τηλεφώνων, οι οποίες είναι βασισμένες στις επιπτώσεις από τη ραδιενεργό θέρμανση, μπορεί να μην είναι επαρκείς ώστε να προστατεύουν τους χρήστες τους.
Φόβοι για όγκους στον εγκέφαλο
Αλλά, σαν να μην έφθαναν αυτά τα ανησυχητικά ευρήματα των Σουηδών επιστημόνων, οι εφιαλτικές αποκαλύψεις για τις παρενέργειες των κινητών συνεχίζονται. Ειδικός ερευνητής που προσέλαβε η Αμερικανική Οργάνωση της Βιομηχανίας Κινητών Τηλεφώνων (CTIA), προκειμένου να αποδείξει ότι η χρήση κινητών τηλεφώνων «δεν βλάπτει την υγεία», αποκάλυψε ότι τα κινητά προκαλούν ακουστικό νεύρωμα (όγκο του ακουστικού νεύρου), κακοήθεις όγκους στον εγκέφαλο και λειτουργικές γενετικές βλάβες. Ο Τζορτζ Κάρλο, επιστήμονας ειδικευμένος σε θέματα δημόσιας υγείας, ήταν διακεκριμένος βιομηχανικός ερευνητής, γνωστός για το ότι «έβγαζε ασπροπρόσωπους» τους πελάτες του.
Το ακριβώς αντίθετο έγινε με την έρευνα για τα κινητά τηλέφωνα που του ανέθεσε η CTIA το 1993. Το 1995 ο Κάρλο ανακάλυψε ότι τα κινητά τηλέφωνα προκαλούν παρεμβολές στους βηματοδότες. Τότε η CTIA σταμάτησε να τον χρηματοδοτεί. Ξανάρχισε, υπό τον όρο ότι θα τερματίσει την προηγούμενη εκτεταμένη έρευνά του για τις πιθανές παρενέργειες των κινητών.
Ο Κάρλο δέχθηκε. Και αυτό που πρόσφατα ανακάλυψε μπορεί να αποδειχθεί ο χειρότερος εφιάλτης μέχρι τώρα, τόσο για τη βιομηχανία κινητών τηλεφώνων όσο φυσικά και για τους χρήστες κινητής τηλεφωνίας. Ανακάλυψε ότι υπάρχει αιτιώδης σχέση ανάμεσα στη χρήση κινητών τηλεφώνων και στην εμφάνιση και ανάπτυξη καλοηθών ή καρκινογόνων όγκων στον εγκέφαλο.

Η κατάθλιψη και η μοναξιά είναι παράγοντες που συμβάλλουν στη γένεση καρδιακών παθήσεων όπως η στεφανιαία νόσος της καρδίας, το έμφραγμα και η καρδιακή ανεπάρκεια.

Επιπρόσθετα σε ασθενείς που παρουσιάζουν καρδιακή ανεπάρκεια, η κατάθλιψη είναι παράγοντας κινδύνου που επιδεινώνει την πρόγνωση τους.

Δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί για ποιο λόγο, η κατάθλιψη μπορεί να έχει τόσο αρνητικές επιπτώσεις στην καρδία.

Μερικά δεδομένα που προέκυψαν από πρόσφατες έρευνες σχετικά με το ρόλο της κατάθλιψης στο καρδιαγγειακό σύστημα είναι τα ακόλουθα:

Η κατάθλιψη επηρεάζει το ρυθμό της καρδίας

Αυξάνει την τάση των αιμοπεταλίων να συγκολλούνται μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι μεγαλύτερο κίνδυνο απόφραξης λόγω θρόμβων, σημαντικών αιμοφόρων αγγείων όπως οι στεφανιαίες αρτηρίες της καρδίας

Σε έρευνα που διήρκεσε 13 χρόνια, φάνηκε ότι οι ασθενείς με κατάθλιψη έχουν 4,5 φορές περισσότερες πιθανότητες από τους άλλους για να υποστούν καρδιακή προσβολή

Άλλη έρευνα έδειξε ότι οι ασθενείς με κατάθλιψη έχουν 3 φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν μετά από καρδιακή προσβολή σε σύγκριση με άλλους ασθενείς με καρδιακή προσβολή που δεν έπασχαν από κατάθλιψη

Σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια που παρουσίαζαν κατάθλιψη, βρέθηκε ότι ο παράγοντας TNF-alpha που προκαλεί φλεγμονή, βρίσκεται σε διπλάσια επίπεδα από ότι σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια χωρίς κατάθλιψη. Η ύπαρξη φλεγμονής σχετίζεται με την αθηρωμάτωση και αυξημένο κίνδυνο απόφραξης αγγείων
Στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο είναι η κατάθλιψη που προκαλεί τη φλεγμονή, οδηγώντας έτσι στη νόσο ή εάν είναι η ίδια η καρδιακή ανεπάρκεια που προκαλεί την κατάθλιψη με αποτέλεσμα η φλεγμονή που προκύπτει να επιδεινώνει την κατάσταση της καρδίας.

Η σχέση μεταξύ σώματος και ψυχής είναι αμφίδρομη. Όταν κάποιος υποφέρει από κατάθλιψη, τότε όλο το σώμα υποφέρει. Προσβάλλεται πιο εύκολα από ασθένειες και η ανάρρωση του είναι βραδύτερη.

Οι επιστήμονες μόλις πρόσφατα άρχισαν να κατανοούν με ποιους μηχανισμούς η κατάθλιψη προετοιμάζει το πεδίο για άλλες ασθένειες ή επιδεινώνει ήδη υπάρχουσες. Η κατανόηση των μηχανισμών αυτών θα οδηγήσει σε νέες προσεγγίσεις αντιμετώπισης για την πρόληψη και θεραπεία ασθενειών.

Αναμφίβολα οι ασθενείς με κατάθλιψη δεν πρέπει να μένουν χωρίς βοήθεια.

Η κατάθλιψη δεν είναι μια κατάσταση που μπορεί να αγνοηθεί ή που μπορεί απλά και ανώδυνα να εξαφανιστεί. Εάν παραμείνει χωρίς αντιμετώπιση, θα βλάπτει όχι μόνο τη συναισθηματική, ψυχική υγεία αλλά μπορεί να έχει και σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στη σωματική, οργανική υγεία.

Τα στάδια του πένθους: Τι πρέπει να ξέρετε
01-09-2005

Το πένθος είναι οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις και επιπτώσεις που αισθάνονται οι άνθρωποι λόγω θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου.

Περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα συναισθημάτων όπως λύπη, θυμό, απελπισία, ενοχές, φόβο. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό συνδυασμό συναισθημάτων και σωματικών ενοχλήσεων.

Ο θάνατος ενός παιδιού δημιουργεί ένα ανυπόφορο αίσθημα αδικίας. Η απώλεια του μέλλοντος του παιδιού, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και το παράλογο της συμφοράς, καθιστούν το χαμό ενός παιδιού από τις πλέον οδυνηρές ανθρώπινες εμπειρίες.

Οι γονείς μπορεί να αισθάνονται υπεύθυνοι για το θάνατο του παιδιού όσο παράλογο και εάν αυτό φαίνεται. Οι γονείς παράλληλα νιώθουν ότι έχουν χάσει ένα σημαντικό μέρος του ίδιου του εαυτού τους.

Ο θάνατος ενός συζύγου, είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία. Εκτός από το σοβαρό συναισθηματικό σοκ, προκαλούνται νέα δύσκολα προβλήματα όπως αποδιοργάνωση της οικογένειας, ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής, απώλεια εισοδήματος, κοινωνικές επιπτώσεις.

Στους ηλικιωμένους ανθρώπους, ο θάνατος συζύγου σημαίνει απώλεια του ή της συντρόφου με τον οποίο πέρασε μια ολόκληρη ζωή αυτός ή αυτή που μένει πίσω. Στις προχωρημένες ηλικίες, η απώλεια συζύγου και τα αισθήματα μοναξιάς που ακολουθούν μπορεί να επιδεινωθούν και από την απώλεια λόγω θανάτου άλλων φίλων.

Ο θάνατος αγαπημένου προσώπου λόγω αυτοκτονίας είναι από τις δυσκολότερες καταστάσεις. Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος, της οικογένειας και οι φίλοι δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν και να ξεπεράσουν το δράμα που τους συμβαίνει. Νιώθουν ένα τεράστιο βάρος ευθύνης, ενοχών, θυμού και ντροπής. Μπορεί ακόμη να αισθάνονται σαν υπεύθυνοι για το θάνατο του αγαπημένου τους προσώπου.

Ο ψυχικός πόνος του πένθους είναι τόσο μεγάλος που μερικές φορές οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να τον αποφύγουν παρά να περάσουν από τα στάδια του. Δυστυχώς ο τρόπος αυτός δεν επιτρέπει την ανάρρωση από την ψυχική και σωματική οδύνη του πένθους.

Οι άνθρωποι για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την τραυματική αυτή εμπειρία, πρέπει να περάσουν από τα στάδια του πένθους. Χρειάζονται τη βοήθεια της οικογένειας τους, των συγγενών και των φίλων τους. Ακόμη η βοήθεια εξειδικευμένων επαγγελματιών, ψυχολόγων, ψυχιάτρων, από τα πρώτα στάδια του πένθους, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε κάποια στάδια από τα οποία οι άνθρωποι που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα θα περάσουν κατά τη διάρκεια του πένθους τους.

Το αρχικό σοκ, χαρακτηρίζεται από την κρίση που ακολουθεί το δυστυχές συμβάν. Το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκέσει μέρες ή εβδομάδες μετά από το θάνατο του αγαπημένου προσώπου. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από πολλές αντιδράσεις σωματικές, συναισθηματικές, συμπεριφορικές και γνωσιακές.

Η δεύτερη κρίση, μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τους πρώτους μερικούς μήνες. Το αρχικό μούδιασμα που παρατηρείται κατά το πρώτο στάδιο που ως ένα σημείο βοηθά τον άνθρωπο που πενθεί, εξαφανίζεται. Ο πόνος μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερος και η κατάσταση δυσκολότερη από ότι αρχικά το άτομο που πενθεί, νόμιζε ότι θα μπορούσε να είναι.

Είναι σημαντικό στο στάδιο αυτό, να μην αποκρύβεται ο πόνος. Αυτός που πενθεί πρέπει να αναζητά βοήθεια από τα άτομα του περιβάλλοντος του, τα οποία μπορούν να το στηρίζουν.

Στο τρίτο στάδιο των αναμνήσεων, το άτομο που πενθεί ξαναθυμάται, αναπολεί πάρα πολύ και συνεχώς, το αγαπημένο του πρόσωπο που πέθανε. Πολλοί που πενθούν, εκπλήσσονται για το μεγάλο αριθμό πραγμάτων που ξαναθυμούνται και των εμπειριών που είχαν μαζί με τα χαμένα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οποίες βιώνουν ξανά νοητικά.

Στο τέταρτο στάδιο της προσαρμογής, το άτομο που πενθεί προσπαθεί να αντεπεξέλθει και να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση πραγμάτων που διαμορφώθηκε μετά την απώλεια του αγαπημένου προσώπου. Η ζωή χωρίς αυτό, είναι μια αδυσώπητη πραγματικότητα και στο τέταρτο στάδιο αρχίζει η επανεκτίμηση της ζωής. Η πορεία προς τα πάνω μπορεί τώρα να αρχίσει.

Στο πέμπτο στάδιο της παράδοσης, το άτομο που πενθεί, κερδίζει απόσταση από τις παλιές καταστάσεις και τους παλιούς ρόλους που είχε όταν ζούσε το αγαπημένο του πρόσωπο.

Στο έκτο στάδιο της μνήμης, με το αγαπημένο πρόσωπο που πέθανε δημιουργείται περισσότερο μια νέα σχέση μνήμης.

Στο έβδομο στάδιο της ολοκλήρωσης, οι σκέψεις για το αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε, γίνονται με λιγότερο ή και καθόλου πόνο. Υπάρχει πάντοτε το αίσθημα της λύπης αλλά όχι ο σπαρακτικός πόνος των πρώτων σταδίων.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που πενθούν που θα περάσουν απαραίτητα από όλα τα πιο πάνω στάδια ή με τη συγκεκριμένη χρονολογική σειρά.

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει διαφοροποιήσεις όσον αφορά στη σειρά των σταδίων του πένθους που θα διέλθει και όσον αφορά στην ένταση και χρονική διάρκεια τους. Συνήθως χρειάζονται δύο χρόνια για να ξεπεράσει κάποιος το θάνατο αγαπημένου του προσώπου. Όταν πρόκειται για ξαφνικό τραυματικό θάνατο, ο χρόνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος.

Υπάρχουν και περιπτώσεις που η φυσιολογική διαδικασία του πένθους μπορεί να μην εξελιχθεί κανονικά. Είναι δυνατόν να παρατηρηθούν επιπλοκές του πένθους όπως παρατεταμένη περίοδος θλίψης, μη αποδοχή της απώλειας, επίμονες ιδέες για το θάνατο του αγαπημένου προσώπου, κατάθλιψη σοβαρού βαθμού, ψυχοκινητικά προβλήματα και σύνδρομο μετατραυματικού στρες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγκαία η βοήθεια και παρακολούθηση από ψυχολόγους και ψυχιάτρους με εμπειρία στα θέματα σχετικά με την απώλεια αγαπημένων προσώπων λόγω θανάτου και το πένθος.

Με υπομονή, υποστήριξη, βοήθεια από τους συγγενείς και φίλους, οι περισσότεροι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πλήγμα του θανάτου του αγαπημένου τους προσώπου. Ο πόνος μειώνεται και παραμένουν οι προσφιλείς αναμνήσεις.

Ποια η σχέση του στρες και της κατάθλιψης με τη νόσο του Αλτσχάιμερ;
06-02-2005

Οι άνθρωποι που παρουσιάζουν έντονο χρόνιο στρες ή νιώθουν ψυχολογικά καταπονημένοι, πιθανόν να κινδυνεύουν περισσότερο από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Η σχέση μεταξύ στρες, κατάθλιψης, ψυχολογικής καταπόνησης, γεροντικής άνοιας και νόσου του Αλτσχάιμερ είναι πολύπλοκη. Είναι όμως πολύ ενδιαφέρουσα και ήδη τα πρώτα στοιχεία μας προτρέπουν να χαλαρώνουμε και να προστατεύουμε τον εαυτό μας από το χρόνιο στρες και άλλες μορφές καταπόνησης.

Το χρόνιο στρες προκαλεί ένα φάσμα αλλοιώσεων στην περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται ιππόκαμπος. Ο ιππόκαμπος ανήκει στο μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου το οποίο έχει κεντρικό ρυθμιστικό ρόλο στη συμπεριφορά, στη μνήμη και στα συναισθήματα των ανθρώπων.

Οι βλάβες που παρατηρούνται στον ιππόκαμπο και σε άλλες δομές του μεταιχμιακού συστήματος του εγκεφάλου, περιλαμβάνουν ατροφία των νευρώνων και των δενδριτικών καταλήξεων.

Οι δενδρίτες είναι λεπτές διακλαδισμένες εκφύσεις του κυτταρικού σώματος ενός νευρώνα. Σχηματίζουν συνδέσεις με τους άλλους νευρώνες και έχουν καθοριστικό ρόλο στη μεταφορά των μηνυμάτων μεταξύ των νευρώνων.

Η ατροφία των νευρώνων και των δενδριτών του μεταιχμιακού συστήματος και ιδιαίτερα του ιππόκαμπου, ευθύνονται για απώλεια δεξιοτήτων εκμάθησης και μνήμης. Έρευνες έχουν δείξει ότι επηρεάζεται ιδιαίτερα η επεισοδιακή μνήμη.

Η επεισοδιακή μνήμη επηρεάζεται όχι μόνο από το στρες και το άγχος αλλά και από άλλες μορφές ψυχολογικής καταπόνησης όπως η κατάθλιψη και οι φοβίες.

Η σχέση μεταξύ στρες, ψυχολογικής καταπόνησης και απώλειας μνήμης και δεξιοτήτων μάθησης έχουν ιδιαίτερη σημασία στους ηλικιωμένους.
Με την αύξηση της διάρκειας ζωής που παρατηρούμε στην εποχή μας, οι ηλικιωμένοι κινδυνεύουν περισσότερο από γεροντική άνοια ή και από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο τα νευροτοξικά αποτελέσματα του στρες στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι δυνατόν να προληφθούν.

Πράγματι μερικές πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι υπάρχει συσχετισμός μεταξύ στρες και ψυχολογικής καταπόνησης από τη μια και νόσου του Αλτσχάιμερ από την άλλη.

Σε έρευνα που έκαναν νευρολόγοι από το Σικάγο, συμπεριλήφθηκαν 1,064 άνθρωποι άνω των 65 ετών που δεν έπασχαν από νόσο του Αλτσχάιμερ. Αξιολογήθηκε το επίπεδο στρες που παρουσίαζαν και στη συνέχεια έτυχαν παρακολούθησης για χρονική περίοδο από 3 έως 6 χρόνια.

Διαπιστώθηκε ότι οι ηλικιωμένοι με προδιάθεση στο στρες και στην ψυχολογική καταπόνηση, είχαν 2,4 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για να προσβληθούν από νόσο του Αλτσχάιμερ.

Μια άλλη παλαιότερη μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2003 από την ίδια ομάδα νευρολόγων, εξέτασε σε ηλικιωμένους καθολικούς ιερείς, το ρόλο της ψυχολογικής καταπόνησης στις γνωστικές δεξιότητες. Διαπίστωσαν ότι αυτοί που είχαν ψηλό δείκτη καταπόνησης, είχαν διπλάσιο κίνδυνο να παρουσιάσουν νόσο του Αλτσχάιμερ σε σύγκριση με αυτούς είχαν χαμηλό δείκτη ψυχολογικής καταπόνησης.

Τα πιο πάνω αποτελέσματα από τις δύο έρευνες, δεν αποδεικνύουν ότι η καταπόνηση και το στρες είναι αιτία άνοιας και νόσου του Αλτσχάιμερ.

Παρά το γεγονός ότι για να αποδειχθεί αυτό χρειάζονται περισσότερα στοιχεία, εντούτοις υπάρχουν υποψίες ότι τα επίπεδα των ορμονών του στρες όταν διατηρούνται ψηλά για χρόνια, είναι πιθανόν να προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο ανάλογες με αυτές που παρατηρούνται στη νόσο του Αλτσχάιμερ και τη γεροντική άνοια, επηρεάζοντας τη μνήμη και τη συμπεριφορά.

Βλέπουμε λοιπόν ότι έχουμε κάθε λόγο να μειώνουμε το χρόνιο στρες και άλλες μορφές ψυχικής καταπόνησης στις οποίες υποβαλλόμαστε καθημερινά. Πρέπει να ενεργοποιούμε μηχανισμούς χαλάρωσης και ψυχικής αποσυμφόρησης με στόχο την προστασία του εγκεφάλου μας.

Η αισιοδοξία, η μακροζωία και η καρδία
02-11-2004

Είναι γνωστό ότι η κατάθλιψη σοβαρής μορφής είναι δυνατόν να προκαλεί περισσότερες καρδιακές παθήσεις. Το αποτέλεσμα είναι αυξημένη νοσηρότητα και μείωση της διάρκειας της ζωής σε ασθενείς με σοβαρή κατάθλιψη.

Η επίδραση της ψυχικής υγείας στον οργανικό τομέα και ιδιαίτερα στο καρδιαγγειακό σύστημα είναι ένα επίκαιρο και ενδιαφέρον θέμα που απασχολεί την ιατρική και επιστημονική κοινότητα.

Το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι σχετικό με τις διαφορετικές επιδράσεις στη σωματική υγεία της καλής ή της κακής ψυχικής κατάστασης.

Εάν η κακή ψυχική κατάσταση και ειδικά η σοβαρή κατάθλιψη μπορεί να μειώνει τη διάρκεια ζωής λόγω καρδιακών προβλημάτων, τι γίνεται με την καλή ψυχική διάθεση; Μήπως τα άτομα που είναι αισιόδοξα και που βρίσκονται σε καλή ψυχική διάθεση, μπορούν να ελπίζουν ότι θα ζήσουν περισσότερα και πιο ευτυχισμένα χρόνια;

Για να βρουν στοιχεία σχετικά με τα ενδιαφέροντα αυτά ερωτήματα, ερευνητές από την Ολλανδία, για πρώτη φορά εξέτασαν σε 999 άνδρες και γυναίκες ηλικίας από 65 έως 85 ετών, τη σχέση μεταξύ ψυχικής κατάστασης και εξέλιξης της υγείας. Η έρευνα διήρκεσε 9,1 χρόνια.

Οι συμμετέχοντες στην έρευνα, στο αρχικό στάδιο συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια αναφορικά με την υγεία τους, την αυτοεκτίμηση, το ηθικό τους, την αισιοδοξία που τους χαρακτήριζε και τις επαφές που είχαν με άλλους ανθρώπους.

Ο στόχος των ερευνητών ήταν να αξιολογήσουν για τον κάθε συμμετέχοντα κατά πόσο ο χαρακτήρας του ήταν βασικά αισιόδοξος ή απαισιόδοξος. Παράλληλα ελήφθησαν υπ' όψη και άλλες παράμετροι που επηρεάζουν την εξέλιξη των ανθρώπων όπως το επάγγελμα, το επίπεδο μόρφωσης, ο τρόπος ζωής και το ιστορικό υγείας.

Μετά από τα 9 περίπου χρόνια που διήρκεσε η έρευνα, 397 από τους συμμετέχοντες είχαν αποβιώσει.
Το χαμηλότερο ποσοστό θανάτων (30%) παρατηρήθηκε στην ομάδα των ατόμων που είχαν το ψηλότερο επίπεδο αισιοδοξίας.

Το ψηλότερο ποσοστό θανάτων (57%) παρατηρήθηκε στην ομάδα των ατόμων με το ψηλότερο επίπεδο απαισιοδοξίας.

Το συμπέρασμα των ερευνητών είναι ότι η αισιοδοξία είναι ένας προστατευτικός παράγοντας της σωματικής υγείας και αυξάνει τη διάρκεια της ζωής. Μειώνει τη θνησιμότητα λόγω καρδιαγγειακών παθήσεων στους ηλικιωμένους.

Μετά από τα ενδιαφέροντα αυτά νέα στοιχεία, κάποιος μπορεί να διερωτηθεί, τι είναι εκείνο που κάνει τους αισιόδοξους πιο υγιείς και τους προσφέρει μακροζωία;

Δεν υπάρχουν εύκολες ή έτοιμες απαντήσεις στο εν λόγω ερώτημα. Πιθανόν η θετική διάθεση για το μέλλον και η αισιοδοξία να επιδρούν δια μέσου βιολογικών μηχανισμών, στο μεταβολισμό, στο καρδιαγγειακό σύστημα, στο ανοσολογικό και ορμονικό σύστημα.

Πιστεύουμε ότι τα δεδομένα αυτά δείχνουν ότι η διάγνωση της κατάθλιψης πρέπει να γίνεται καλύτερα και έγκαιρα.

Η αντιμετώπιση των απαισιόδοξων καταστάσεων, η καλλιέργεια θετικών συμπεριφορών στις δύσκολες και αντίξοες καταστάσεις που συμβαίνουν τόσο συχνά στη ζωή, μπορούν να συμβάλλουν στην αύξηση της διάρκειας και ποιότητας ζωής μας.

Κατάθλιψη στα παιδιά: Γιατί περνά απαρατήρητη και μένει χωρίς θεραπεία;
26-08-2005

Τα παιδιά με πρόβλημα κατάθλιψης χάνουν το ενδιαφέρον που είχαν παλαιότερα για δραστηριότητες που απολάμβαναν. Επικρίνουν τους εαυτούς τους, είναι απαισιόδοξα και νιώθουν ότι για το μέλλον δεν έχουν καμία ελπίδα.

Είναι ευερέθιστα και λυπημένα. Στο σχολείο δημιουργούνται προβλήματα λόγω της αναποφασιστικότητας τους και των δυσκολιών που έχουν για να συγκεντρωθούν.

Η κατάθλιψη στα παιδιά μειώνει την ενέργεια τους και δημιουργεί προβλήματα ύπνου. Μπορεί να έχουν πονοκέφαλους και πόνους στο στομάχι.

Οι θλιβερές, κακές σκέψεις που έχουν τα παιδιά με κατάθλιψη, μπορούν να εξελιχθούν σε ιδέες αυτοκτονίας. Κάποτε μάλιστα προχωρούν σε απόπειρες αυτοκτονίας.

Για διάφορους λόγους οι ενήλικες δυσκολεύονται να αποδεχθούν το γεγονός ότι τα παιδιά μπορούν να εισέρχονται σε δυσάρεστες ψυχολογικές καταστάσεις όπως η κατάθλιψη. Σε σύγκριση με τα ερευνητικά βιβλιογραφικά δεδομένα που υπάρχουν για τους ενήλικες, τα στοιχεία που υπάρχουν για την αποτελεσματικότητα των θεραπειών της κατάθλιψης στα παιδιά είναι περιορισμένα.

Έρευνα στην Αυστραλία, έδειξε ότι στα παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών, 3,7% των αγοριών και 2,1% των κοριτσιών είχαν τουλάχιστο ένα επεισόδιο κατάθλιψης στους 12 μήνες που προηγήθηκαν. Συνολικά δηλαδή, 5,8% των παιδιών στην ηλικιακή αυτή ομάδα παρουσίασαν πρόβλημα κατάθλιψης.

Ο μέσος όρος διάρκειας ενός καταθλιπτικού επεισοδίου σε νέους ανθρώπους, είναι περίπου 9 μήνες. Η πιθανότητα υποτροπής του επεισοδίου στα 5 χρόνια που ακολουθούν είναι της τάξης του 70%.

Φαίνεται ότι υπάρχει μια συνέχεια μεταξύ της κατάθλιψης στην παιδική ηλικία και της κατάθλιψης στην ενήλικη ζωή. Όσο το παιδί μεγαλώνει και περνά από την εφηβική ηλικία προς την ενηλικίωση, τόσο περισσότερο τα καταθλιπτικά επεισόδια μοιάζουν με την κλινική εικόνα που υπάρχει στην ενήλικη ζωή.

Η κατάθλιψη στα παιδιά είναι συνήθως το αποτέλεσμα του συνδυασμού μιας γενετικής προδιάθεσης, προβλημάτων των πρώιμων αναπτυξιακών εμπειριών και της έκθεσης σε πιέσεις, εντάσεις και άγχος.
Κάποτε όμως τα καταθλιπτικά σύνδρομα στα παιδιά, μπορεί να είναι το αποτέλεσμα συνεπειών επιπλοκών σωματικών ασθενειών όπως ιογενείς λοιμώξεις που μπορεί να συμβαίνουν ταυτόχρονα με σύνδρομα κούρασης.

Οι γιατροί βλέπουν τα παιδιά με κατάθλιψη όταν παρουσιάζονται με σωματικά προβλήματα ή λόγω συμπεριφοράς αυτοκτονίας. Τα παιδιά αυτά επισύρουν την προσοχή στο σχολείο για διάφορους λόγους όπως η μείωση της απόδοσης τους, οι πολλές απουσίες και η προβληματική συμπεριφορά.

Όμως πολλά παιδιά με κατάθλιψη υποφέρουν σιωπηλά. Τα συμπτώματα περνούν απαρατήρητα διότι η κατάθλιψη στα παιδιά έχει τάση να ξεκινά με ύπουλο τρόπο και διότι η ένταση των συμπτωμάτων τους έχει τάση να αυξομειώνεται.

Ακόμη ένας λόγος για τον οποίο η κατάθλιψη στα παιδιά μπορεί να περνά απαρατήρητη είναι διότι το βάρος των ευθυνών τους είναι λιγότερο από ότι στους ενήλικες με αποτέλεσμα η μείωση της αποδοτικότητας τους να είναι λιγότερο εμφανής. Παράλληλα τα συμπτώματα κατάθλιψης πιθανόν να συγχυστούν με άλλες παθολογικές καταστάσεις που πιθανόν να συνυπάρχουν όπως ανωμαλίες της συμπεριφοράς και υπερκινητικότητα.

Όταν υπάρχει υποψία ότι ένα παιδί πάσχει από κατάθλιψη, μαζί με τις πληροφορίες που δίνουν οι γονείς και οι δάσκαλοι, χρειάζονται συνέντευξη και παρατήρηση του παιδιού. Ακόμη και μικρά παιδιά μπορούν να απαντούν σε ερωτήσεις που επιτρέπουν τη διάγνωση της κατάθλιψης.

Δεν υπάρχουν δεδομένα που με αυστηρό τρόπο να τεκμηριώνουν την αποτελεσματικότητα των θεραπειών της κατάθλιψης σε παιδιά.

Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα εάν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι μόνο λίγες θεραπευτικές δοκιμές διαχωρίζουν τα δεδομένα για τα παιδιά από εκείνα για τους έφηβους. Η διαφοροποίηση αυτή είναι σημαντική διότι τα παιδιά ανταποκρίνονται διαφορετικά στις θεραπείες από ότι οι έφηβοι και οι ενήλικες.

Όσον αφορά στην αποτελεσματικότητα των διαφόρων μορφών ψυχοθεραπείας, μόνο η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία δοκιμάσθηκε σε παιδιά πριν από την εφηβική ηλικία. Η θεραπεία αυτή βρέθηκε να είναι ανώτερη άλλων ψυχοθεραπειών για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης στα παιδιά.

Η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία είναι μια πολλά υποσχόμενη μορφή θεραπείας για την κατάθλιψη των παιδιών. Φαίνεται μάλιστα ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για την πρόληψη καταθλιπτικών καταστάσεων σε έφηβους με προδιάθεση για κατάθλιψη.

Το πρόβλημα με τη γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία είναι ότι δυστυχώς, οι έμπειροι γιατροί με την κατάλληλη εκπαίδευση που μπορούν να κάνουν αυτού του είδους τη θεραπεία, είναι λίγοι.

Τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των φαρμάκων για την κατάθλιψη των παιδιών είναι περιορισμένα. Τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (αμιτριπτυλίνη, νορτριπτυλίνη, ιμιπραμίνη, χλωριμιπραμίνη, δοξεπίνη) έχουν δοκιμασθεί σε πολύ μικρό αριθμό παιδιών.

Οι κλινικές δοκιμές δεν έδειξαν σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα των τρικυκλικών από ότι τα εικονικά φάρμακα. Παράλληλα τα τρικυκλικά έχουν σοβαρές παρενέργειες γεγονός που δεν πρέπει να παραγνωρίζεται. Οι κίνδυνοι τους υπερτερούν των ωφέλιμων ενεργειών τους στα παιδιά.

Όσον αφορά στο λίθιο, δεν βρέθηκε ότι επιτυγχάνεται σημαντική βελτίωση των παιδιών με κατάθλιψη που το ελάμβαναν σε μια θεραπευτική δοκιμή που συμπεριέλαβε 30 παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών.

Από τα νεώτερα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, η φλουοξετίνη και η μοκλοβεμίδη, έδειξαν σε κλινικές θεραπευτικές δοκιμές καλά αποτελέσματα όσον αφορά στην αξιολόγηση από τους γιατρούς που έκαναν τις έρευνες. Όμως επισημαίνεται ότι οι γονείς και οι ασθενείς δεν εκτίμησαν ότι υπήρξε διαφορά μεταξύ αυτών που έλαβαν τα εν λόγω φάρμακα και αυτών που έλαβαν εικονικά φάρμακα.

Είναι γεγονός ότι χρειάζονται φαρμακολογικές και κλινικές έρευνες για την ανεύρεση αποτελεσματικών ψυχοτρόπων φαρμάκων για τα παιδιά. Οι προσπάθειες προς την κατεύθυνση αυτή συναντούν μια αρνητική αντίδραση για τη χρήση φαρμάκων για τη θεραπεία της κατάθλιψης στα παιδιά.

Υπάρχει ο κίνδυνος ότι λόγω της περιορισμένης έρευνας που γίνεται για αποτελεσματικά φάρμακα κατά της κατάθλιψης στα παιδιά και λόγω της άρνησης για φαρμακευτική αντιμετώπιση της, πολλά παιδιά να μην παίρνουν τη θεραπεία που χρειάζονται.

Θα παρατηρείται δηλαδή κάτι ανάλογο όπως με τα φάρμακα κατά του πόνου όπου τα παιδιά έχουν λιγότερες πιθανότητες να πάρουν αποτελεσματική αναλγησία σε σύγκριση με τους ενήλικες.

ΠΗΓΗ http://www.medlook.net.cy/category.asp?category=68

Μια παρατηρηση θελω να κανω.Παρατηρησα παλιοτερα απο καποιους γνωστους μου οτι ευκολα χαρακτηριζουν καποιον τρελο.Π.χ βλεπουν ενα ηλικιωμενο η καποιον μεσιληκα που συμπεριφερεται αλλοκοτα και λενε π.χ ο τρελος,γερασε και τρελαθηκε.

Οταν καποιος ηλικιωμενος συνανθρωπος σας η συγγενης σας συμπεριφερεται μη φυσικολογικα δεν σημαινει απαραιτητα οτι τρελαθηκε ξαφνικα λογω ηλικιας και οτι ειναι κατι απαραιτητα φυσιολογικο λογω γηρανσης.

Εχετε υποψη σας οτι οταν καποιος συγγενης συνηθως μεγαλυτερης ηλικιας πανω απο 60 αρχιζει και αλλαζει συμπεριφορα σε μεγαλο βαθμο,γινεται επιθετικος,λεει αλλοκοτα πραγματα κ.λ.π πρεπει να τον πηγαινετε στον γιατρο.Πολλοι δεν το κανουν αυτο.Εχετε λοιπον υποψη σας οτι οι διανοητικες ασθενειες οπως αλτςχαιμερ εχουν ορισμενα συμπτωματα που μοιαζουν με ψυχιατρικες ασθενειες π.χ σχιζοφρενια κ.λ.π

Δεν ειναι ολοι που βλεπουμε στον δρομο τρελοι,υπαρχουν ασθενειες που δημουργουν αυτα τα συμπτωματα.

ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ

Ο όρος Σχιζοφρένεια προτάθηκε από τον Eugene Bleuler το 1911 για να περιγράψει το σύνδρομο που νωρίτερα (1860) ο Benedict Augustin Morel είχε ονομάσει πρώιμη άνοια (demence precoce - dmentia praecox) και που με το όνομα αυτό ο Emil Kraepelin (1896) το διέδωσε σ' όλο τον κόσμο.

Βέβαια, γρήγορα έγινε φανερό ότι δεν επρόκειτο για «άνοια» («που άρχιζε νωρίς») κι ότι επρόκειτο για βαριά ψυχωτική διαταραχή, για «σχίσιμο του μυαλού», από όπου και ο όρος Σχιζοφρένεια.

Στα χρόνια που πέρασαν, παρ' όλες τις έρευνες και τις προσπάθειες μας, δεν μάθαμε πολλά πράγματα για τη μάστιγα αυτή της ανθρωπότητας, που εξακολουθεί να ρημάζει άτομα και οικογένειες. Δεν ξέρουμε ακόμα ούτε πώς να τη θεραπεύσουμε ολοκληρωτικά, ούτε πώς να προφυλάξουμε τον άνθρωπο από τη Σχιζοφρένεια. Κι αυτό γιατί τα αίτια της ακόμα μας διαφεύγουν.

Έτσι, λοιπόν, σήμερα θεωρούμε τη Σχιζοφρένεια σαν ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από έντονη αλλοίωση της εσωτερικής και εξωτερικής πραγματικότητας, στην οποία το άτομο απαντά με τρόπους που βλάπτουν τη ζωή του. Αυτή η αλλοίωση ή παραμόρφωση της πραγματικότητας - ο ψυχωτικός πυρήνας της αρρώστιας - παρουσιάζεται με διαταραχές - συμπτώματα στην αντίληψη, στη σκέψη, στο συναίσθημα, στην ομιλία και στην ψυχοκινητικότητα.

Έχει σημασία να μην προσπαθήσουμε να κλείσουμε μέσα μας μια συγκεκριμένη εικόνα-«στίγμα» σχιζοφρενικού. Οί κλινικές εικόνες - οί άνθρωποι - παρουσιάζουν πολύ μεγάλη ποικιλία, από την έντονη διέγερση ως την απάθεια και την απόσυρση, από την απλή εκκεντρικότητα ως την πιο αλλόκοτη συμπεριφορά. Καλό, είναι λοιπόν, να μην έχουμε «κλισέ» στο μυαλό μας και κυρίως να μην ξεχνούμε ότι οί σχιζοφρενικοί μας άρρωστοι είναι απλώς άρρωστοι, δεν είναι «λεπροί».

Χαρακτηριστικά συμπτώματα

Η Σχιζοφρένεια είναι μια διαταραχή που προσβάλλει πολλές ψυχικές λειτουργίες. Έτσι, χαρακτηριστικά ψυχωτικά συμπτώματα προέρχονται από διαταραχή της σκέψης, της αντίληψης, του συναισθήματος, της αίσθησης του εαυτού, της βούλησης, της διαπροσωπικής λειτουργικότητας και σχέσης με τον εξωτερικό κόσμο, της ψυχοκινητικότητας κ.ά.

Σκέψη

Διαταραχές του περιεχομένου της σκέψης με τη μορφή παραληρητικών ιδεών είναι κοινές στη σχιζοφρένεια. Όσο πιο παράξενες ή αλλόκοτες οί παραληρητικές ιδέες, τόσο πιθανότερο να είναι σχιζοφρενικής προέλευσης: π.χ. παραληρητικές ιδέες μεταβίβασης ή εκπομπής της σκέψης, παραληρητικές ιδέες ελέγχου της σκέψης από εξωτερικές δυνάμεις, παραληρητικές ιδέες τοποθέτησης σκέψης από άλλους κτλ. Κοινές είναι και οί παραληρητικές ιδέες συσχέτισης και δίωξης, ενώ παραληρητικές ιδέες μεγαλείου, θρησκευτικού περιεχομένου, μηδενιστικές, σωματικές κτλ. είναι λιγότερο συχνές .Συχνά στη Σχιζοφρένεια είναι παρούσα και διαταραχή του ειρμού ή της μορφής της σκέψης (μορφολογική ή τυπική διαταραχή της σκέψης). Αυτή εκδηλώνεται συνήθως ως χάλαση των συνειρμών και μπορεί να φθάσει μερικές φορές την ασυναρτησία ή τη γλωσσική σαλάτα.

'Άλλες διαταραχές της σκέψης που παρατηρούνται στη Σχιζοφρένεια είναι η φτώχεια του λόγου, η συγκεκριμένη ή άκαμπτη σκέψη, οί νεολεξίες, η εμμονή, οί ηχητικοί συνειρμοί, η ανακοπή, η ηχολαλία, κ.ά.

Αντίληψη

Οί πιο χαρακτηριστικές διαταραχές της αντίληψης είναι οί ψευδαισθήσεις και ιδιαίτερα οί ακουστικές. Οί ακουστικές ψευδαισθήσεις μπορεί να είναι διάφοροι ήχοι, χαρακτηριστικές όμως θεωρούνται οί φωνές που ακούει ο ασθενής να προέρχονται μέσα από το κεφάλι του ή από έξω και που είτε τον σχολιάζουν είτε εφόσον είναι περισσότερες από μια συζητούν μεταξύ τους (διάλογος) ή του δίνουν εντολές. Οί τελευταίες είναι πολύ επικίνδυνες γιατί μπορεί να τον διατάξουν να κάνει κακό στον εαυτό του ή σε άλλους.

Οπωσδήποτε, καθώς ακουστικές ψευδαισθήσεις μπορούν σπάνια να εμφανισθούν και σε φυσιολογικά ακόμη άτομα, θα πρέπει οί φωνές που αναφέραμε να είναι παρούσες για πολλές μέρες ή εβδομάδες είτε συνέχεια είτε κατά διαστήματα. Οπτικές, απτικές, οσφρητικές και γευστικές ψευδαισθήσεις συμβαίνουν λιγότερο συχνά στη Σχιζοφρένεια (είναι πιο συχνές σε «οργανικές» ψυχικές διαταραχές).

Σωματικές ψευδαισθήσεις - και κιναισθητικές ψευδαισθήσεις - παρατηρούνται επίσης στη Σχιζοφρένεια .

Μια γενική υπερευαισθησία στον ήχο, το φως και τις οσμές είναι συχνή στη Σχιζοφρένεια.

Συναίσθημα

Συχνά στη Σχιζοφρένεια παρατηρούμε αμβλύ ή επίπεδο συναίσθημα ή απρόσφορο συναίσθημα . Η διαταραχή του συναισθήματος, εκτός από τις περιπτώσεις που είναι παρούσα σε υπερβολικό βαθμό (πρόσωπο ακίνητο σαν μάσκα, ανόητο γέλιο) δεν είναι από τα πιο χρήσιμα διαγνωστικά στοιχεία, καθώς είναι και δύσκολο να προσδιορισθεί ακριβώς. Επίσης τα αντιψυχωτικά φάρμακα προκαλούν επιπέδωση του συναισθήματος που μπερδεύει ακόμη περισσότερο τη διαγνωστική αξιολόγηση. Ιδιαίτερα, σημειώνουμε ότι στον Παρανοϊκό Τύπο της Σχιζοφρένειας είναι συχνή η ύπαρξη φυσιολογικού συναισθήματος.

Αίσθηση του εαυτού

Η αίσθηση του εαυτού που δίνει στο φυσιολογικό άτομο ένα αίσθημα ατομικότητας, μοναδικότητας και αυτοκατεύθυνσης συχνά διαταράζεται. Έτσι μιλούμε για απώλεια των ορίων τον εγώ που εκδηλώνεται με σύγχυση ταυτότητας, παραληρητικές ιδέες εξωτερικού ελέγχου κτλ.

Βούληση

Σχεδόν πάντα υπάρχει κάποιου βαθμού διαταραχή στην αυτόνομη, πρωτοβουλιακή, στοχοκατευθυνόμενη δραστηριότητα, γεγονός που παραβλάπτει σε έντονο βαθμό την ικανότητα για εργασιακή και γενικότερα για παραγωγική λειτουργία.

Η διαταραχή της βούλησης εκδηλώνεται ως ανεπαρκές ενδιαφέρον ή ανικανότητα να ακολουθήσει ο ασθενής μια πορεία ενεργειών μέχρι τη λογική τους κατάληξη.

Διαταραχή της βούλησης αποτελεί και η αμφιβουλησία (αμφιθυμία) που παρατηρείται συχνά στη Σχιζοφρένεια και που εκδηλώνεται ως δυσκολία ή αδυναμία επιλογής ανάμεσα σε εναλλακτικές πορείες δράσης. Και η αμφιβουλησία μπορεί να οδηγήσει σε διακοπή της στοχοκατευθυνόμενης δραστηριότητας.

Διαπροσωπική λειτουργικότητα και σχέση με τον εξωτερικό κόσμο

Σχεδόν πάντα υπάρχει δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις. Συχνή είναι η απόσυρση του ασθενή από τον εξωτερικό κόσμο με ταυτόχρονη υπέρμετρη προσήλωση και ενασχόληση με εγωκεντρικές και παράλογες ιδέες και φαντασίες, όπου η αντικειμενικότητα έχει χαθεί. Αυτή η κατάσταση, ιδιαίτερα όταν είναι έντονη έχει αναφερθεί σαν «αυτισμός». Έτσι, ο ασθενής συχνά περιγράφεται από τους οικείους του ή φίλους του σαν χαμένος στον κόσμο του και συναισθηματικά "αποκομμένος από τους άλλους.

Ψυχοκινητικότητα

Μια ποικιλία διαταραχών χαρακτηρίζει την ψυχοκινητικότητα ιδιαίτερα του βαριά χρόνιου ή σε έντονα οξεία φάση ασθενή. Εκτός από την έντονη διέγερση που μπορεί να χαρακτηρίζει τον ασθενή που βρίσκεται σε οξεία φάση (αρχική ή υποτροπής), η διαταραχή της ψυχοκινητικότητας μπορεί να εμφανισθεί σαν αντίσταση σε εντολές ή προσπάθειες μετακίνησης - κατατονικός αρνητισμός, σαν κατατονικό stupor, σαν κατατονική διέγερση ή σαν ανάληψη απρόσφορων ή παράδοξων κατατονικών στάσεων.

Επίσης, μπορεί να εμφανίζονται παράξενοι μαννερισμοί, ηχοπραξία ή κηρώδης ευκαμψία (κατά τις παθητικές κινήσεις των μελών δίνεται η εντύπωση σαν να είναι αυτά από κερί, καθώς παραμένουν στις θέσεις που τα μετακινήσαμε).

Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της Σχιζοφρένειας (Κριτήριο Α) μπορούν να ομαδοποιηθούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες : σε θετικά συμπτώματα, που προέρχονται από αύξηση ή διαστρέβλωση φυσιολογικών λειτουργιών και σε αρνητικά συμπτώματα που προέρχονται από μείωση ή απώλεια φυσιολογικών λειτουργιών. Τα θετικά συμπτώματα περιλαμβάνουν τις διαταραχές του περιεχομένου της σκέψης (παραληρητικές ιδέες), της αντίληψης (ψευδαισθήσεις), του λόγου και της επικοινωνίας δηλ. του ειρμού της σκέψης (αποδιοργανωμένος λόγος όπως π.χ. ασυναρτησία) και του ελέγχου της συμπεριφοράς δηλ. της ψυχοκινητικότητας (έντονα αποδιοργανωμένη ή κατατονική συμπεριφορά). Τα αρνητικά συμπτώματα περιλαμβάνουν διαταραχή του εύρους και της έντασης του συναισθήματος (συναισθηματική επιπέδωση ή αμβλύτητα), της παραγωγής και του πλούτου του λόγου (αλογία δηλ. φτώχεια του λόγου) και της στοχοκατευθυνόμενης συμπεριφοράς (αβουλία δηλ. έλλειψη κινητοποίησης).

Συνοδά συμπτώματα και σημεία. Συνοδές διαταραχές

Σχεδόν οποιοδήποτε σύμπτωμα μπορεί να εμφανισθεί σαν συνοδό σύμπτωμα. Συχνές είναι ανωμαλίες της ψυχοκινητικότητας - βάδισμα πάνω - κάτω, κούνημα μπρος - πίσω ή απάθεια και ακινησία. Συχνά εμφανίζεται ιεροτελεστική ή στερεότυπη συμπεριφορά σε συνάρτηση με μαγική σκέψη. Δυσφορική συναισθηματική διάθεση είναι συχνή και μπορεί να πάρει τη μορφή κατάθλιψης, άγχους, θυμού ή συνδυασμού τους. Συχνά παρατηρούνται αποπροσωποποίηση, αποπραγματοποίηση, ιδέες συσχέτισης, παραισθήσεις, υποχονδριακές ιδέες που μπορεί ή όχι να είναι παραληρητικού επιπέδου. Τυπικά, δεν υπάρχει διαταραχή της συνείδησης. Σε περιόδους, όμως, οξείας αναζωπύρωσης μπορεί να εμφανισθεί σύγχυση, διαταραχή του προσανατολισμού ή ακόμη και διαταραχή της μνήμης.

Επίσης, μπορεί να εμφανισθούν ανηδονία (απώλεια δηλ. του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης), που είναι ένα άλλο αρνητικό σύμπτωμα, απώλεια του ενδιαφέροντος για φαγητό, απώλεια του libido, διαταραχές του σχήματος του ύπνου (π.χ. να μην κοιμάται την ημέρα και ν' ασχολείται με διάφορες δραστηριότητες τη νύχτα), διαταραχή της συγκέντρωσης.

Συχνά συνυπάρχουν Διαταραχές Σχετιζόμενες με Ουσίες (πολύ κοινή είναι η Εξάρτηση από Νικοτίνη στους σχιζοφρενικούς). Διαταραχές της Προσωπικότητας όπως Σχιζότυπη, Σχιζοειδής ή Παρανοειδής Διαταραχή της Προσωπικότητας μερικές φορές προηγούνται της έναρξης της Σχιζοφρένειας (ως «προνοσηρές» προσωπικότητες).

Οί σχιζοφρενικοί ασθενείς συχνά αναπτύσσουν και σωματικά συμπτώματα: «μαλακά» νευρολογικά σημεία όπως σύγχυση αριστερού / δεξιού, διαταραχή του συντονισμού των κινήσεων ή φαινόμενο του καθρέφτη, αυτόματες κινητικές ανωμαλίες όπως ρουθουνίσματα, πλατάγισμα της γλώσσας ή γρυλλίσματα, χρόνια δυσκοιλιότητα κ.ά.

Ορισμένες ελάσσονες σωματικές ανωμαλίες π.χ. υψηλότοξη υπερώα, μικρή ή μεγάλη απόσταση των ματιών ή ελάχιστες δυσμορφίες των αυτιών, μπορεί να είναι πιο συχνές σε άτομα με Σχιζοφρένεια. Βέβαια, μπορεί να εμφανισθούν και κινητικές ανωμαλίες δευτερογενώς, που να οφείλονται στα αντιψυχωτικά φάρμακα, όπως Παρκινσονισμός Προκαλούμενος από Νευροληπτικά, Κακόηθες Νευροληπτικό Σύνδρομο, Οξεία Δυστονία Προκαλούμενη από Νευροληπτικά, Οξεία Ακαθισία Προκαλούμενη από Νευροληπτικά, Όψιμη Δυσκινησία Προκαλούμενη από Νευροληπτικά.

Εργαστηριακά, αν και δεν υπάρχουν ευρήματα παθογνωμονικά για τη Σχιζοφρένεια, εν τούτοις ορισμένα ευρήματα ανευρίσκονται πιο συχνά σε σχιζοφρενικούς ασθενείς. Έτσι, δομικές νευροαπεικονιστικές τεχνικές (CΤ, ΜRΙ) έχουν δείξει δομικές αλλοιώσεις στον εγκέφαλο, όπως διεύρυνση των κοιλιών, διεύρυνση των αυλακών και παρεγκεφαλιδική ατροφία. Ακόμη, ελάττωση του μεγέθους των βασικών γαγγλίων, ελάττωση του όλου μεγέθους του εγκεφάλου. Λειτουργικές νευροαπεικονιστικές τεχνικές (SPECΤ, ΡΕΤ) έχουν δείξει ελαττωμένη ροή του αίματος ή ελαττωμένη κατανάλωση της γλυκόζης σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου όπως π.χ. στον προμετωπιαίο λοβό. Νευροψυχολογικές δοκιμασίες δείχνουν διάφορες δυσλειτουργίες, όπως δυσκολία στον εστιασμό της προσοχής, δυσκολία στην αφαιρετική σκέψη ή δυσκολία στην αλλαγή του πλαισίου απάντησης. Νευροφυσιολογικές δοκιμασίες δείχνουν επιβράδυνση του χρόνου αντίδρασης, προβλήματα στην παρακολούθηση με το βλέμμα κ.ά. Ορισμένα άτομα με Σχιζοφρένεια πίνουν πολύ νερό («τοξίκωση από νερό») και μπορεί να εμφανίσουν διαταραχές στο ειδικό βάρος των ούρων ή ηλεκτρολυτικές διαταραχές.

Κλινική εικόνα και Πορεία. Πρόγνωση

Η εμφάνιση της Σχιζοφρένειας γίνεται συνήθως στην εφηβεία ή στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής (υπάρχει όμως και όψιμη έναρξη, όταν η διαταραχή (συμπεριλαμβανόμενης και της πρόδρομης φάσης) αναπτύσσεται μετά τα 45 . Έτσι π.χ. ένας φοιτητής αρχίζει να αδιαφορεί για τα μαθήματα χωρίς συγκεκριμένο λόγο, οί βαθμοί του χειροτερεύουν και αρχίζει να περνά τις ώρες του στο κρεβάτι χαμένος στον κόσμο του. Ή μια γυναίκα εγκαταλείπει σιγά - σιγά τους φίλους της και δεν νοιάζεται για την εμφάνιση της. Εκκεντρική ή παράξενη συμπεριφορά αρχίζει να εμφανίζεται, όπως π.χ. η αναζήτηση κάποιου ειδικού προσωπικού μηνύματος στους τίτλους των εφημερίδων ή χρησιμοποίηση λέξεων με παράξενο τρόπο. Σιγά - σιγά το άτομο δεν μπορεί να εκπληρώσει τις καθημερινές του υποχρεώσεις σαν εργαζόμενος, φοιτητής ή νοικοκυρά, αποσύρεται κοινωνικά και χάνει την πρωτοβουλία του και τα ενδιαφέροντα του. Μπορεί να πάψει να ενδιαφέρεται για την προσωπική του υγιεινή και εμφάνιση και μπορεί να εμφανίσει πολύ παράξενη συμπεριφορά, όπως π.χ. να μαζεύει σκουπίδια, να μιλά μόνος του στο δρόμο, να μαζεύει τροφές κτλ. Στην αρχή το άτομο μπορεί να δείχνει σημαντικού βαθμού άγχος και υπερευαισθησία σε εξωτερικά και διαπροσωπικά ερεθίσματα, αλλά σιγά-σιγά απορροφάται στον εσωτερικό του κόσμο και μπορούν να εμφανισθούν αμβλύ συναίσθημα, φτώχεια του λόγου, παράξενες πεποιθήσεις, προκαταλήψεις, ιδέες συσχέτισης, παραισθήσεις κ.ά. Όλα τα παραπάνω αποτελούν την πρόδρομη φάση της Σχιζοφρένειας που μπορεί να διαρκέσει για μέρες ή μήνες. Εντούτοις, μερικοί άνθρωποι δεν αναπτύσσουν τη Σχιζοφρένεια μ' αυτόν τον τρόπο, αλλά αντίθετα ξαφνικά εμφανίζουν μια ψυχωτική διάσπαση, δηλαδή μπαίνουν κατ' ευθείαν στην ενεργό φάση.

Άσχετα με το αν εμφανισθεί ή όχι πρόδρομη φάση, όλοι οί σχιζοφρενικοί ασθενείς έχουν αυτό που ονομάζεται ενεργός φάση, στη διάρκεια της οποίας η ψύχωση είναι έντονη και φανερή και οί ασθενείς παρουσιάζονται έντονα διαταραγμένοι. Σ' αυτή τη φάση χαρακτηριστικά ψυχωτικά συμπτώματα, όπως παραληρητικές ιδέες, ψευδαισθήσεις, χάλαση των συνειρμών, ασυναρτησία, παράλογη σκέψη και συμπεριφορά που είναι έντονα αποδιοργανωμένη ή κατατονική κυριαρχούν στην κλινική εικόνα. Σ' αυτή τη φάση ο σχιζοφρενικός ασθενής μπορεί να είναι σίγουρος ότι είναι ο Ιησούς Χριστός και η αποστολή του είναι να σώσει τον κόσμο ή ότι θα μεταμορφωθεί σε γυναίκα και θα ξεκινήσει μια νέα φυλή ανθρώπων ή ότι τον παρακολουθούν ή ελέγχουν τον εγκέφαλο του με ραδιοκύματα από διαστημικούς σταθμούς ή άλλους πλανήτες ή ότι τα έντερα του σαπίζουν με καρκίνο κτλ. Έντονες ακουστικές ψευδαισθήσεις κατηγορούν το άτομο για ομοφυλόφιλο ή του δίνουν εντολές για ασυνήθιστες πράξεις, πολλές φορές, όπως αναφέρθηκε, επικίνδυνες. Το άτομο μπορεί να είναι φοβισμένο από αυτές τις αντιληπτικές ή σκεπτικές εμπειρίες ή να τις έχει αποδεχθεί και να φαίνεται ικανοποιημένο.

Η ενεργός φάση της Σχιζοφρένειας μπορεί να διαρκέσει για απροσδιόριστο χρόνο ή μόνο λίγες εβδομάδες.

Βασικό στοιχείο για τη διάγνωση της Σχιζοφρένειας είναι η ύπαρξη χαρακτηριστικών ψυχωτικών συμπτωμάτων στην ενεργό φάση - το ονομαζόμενο κριτήριο Α - για 1 τουλάχιστον μήνα (ή λιγότερο αν θεραπεύθηκαν με επιτυχία).

Όταν η ενεργός φάση υποχωρήσει (με ή χωρίς θεραπεία), ο σχιζοφρενικός ασθενής συνήθως δεν επιστρέφει στην προηγούμενη προνοσηρή του λειτουργικότητα, αλλά μπαίνει σε μια υπολειμματική φάση, της οποίας τα συμπτώματα είναι παρόμοια με τα συμπτώματα της πρόδρομης φάσης, αν και η αμβλύτητα ή επιπέδωση του συναισθήματος και η κοινωνικοεπαγγελματική έκπτωση τείνουν να είναι πιο κοινές στην υπολειμματική φάση. Στη διάρκεια της υπολειμματικής φάσης μερικά από τα ψυχωτικά συμπτώματα, όπως παραληρητικές ιδέες ή ψευδαισθήσεις, μπορεί να επιμένουν αλλά συνήθως είναι λιγότερο συναισθηματικά φορτισμένα.

Επομένως, τα συμπτώματα της πρόδρομης ή υπολειμματικής φάσης είναι είτε εξασθενημένα θετικά (π.χ. παράξενες πεποιθήσεις ή μαγική σκέψη όπως δεισιδαιμονία, πίστη σε μαντικές ικανότητες, τηλεπάθεια, «έκτη αίσθηση», «άλλοι μπορούν να νιώσουν τα αισθήματα μου», ιδέες συσχέτισης ασυνήθιστες αντιληπτικές εμπειρίες όπως υποτροπιάζουσες παραισθήσεις, αίσθηση παρουσίας κάποιας δύναμης ή κάποιου ατόμου· παρεκβατικός, ασαφής, αόριστος λόγος ιδιόρρυθμη συμπεριφορά όπως το να μαζεύει σκουπίδια ή να μιλά μόνος του) είτε αρνητικά συμπτώματα (κοινωνική απομόνωση ή απόσυρση, έλλειψη πρωτοβουλίας, ενδιαφερόντων ή ενεργητικότητας, ελάττωση της ομιλητικότητας κτλ).

Σημειώνουμε, ότι πάντα υπάρχει η πιθανότητα για πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων ή και ίαση, αν και η συχνότητα της είναι άγνωστη. Η πιο συνηθισμένη πορεία είναι η εμφάνιση κατά καιρούς οξέων εξάρσεων με αύξηση της υπολειμματικής βλάβης ανάμεσα στα επεισόδια ή στασιμότητα. Έτσι, αν συναντήσουμε ένα σχιζοφρενικό ασθενή που επιστρέφει σε φυσιολογική λειτουργικότητα μετά τα ψυχωτικά του επεισόδια, θα πρέπει να αναρωτηθούμε για τη διάγνωση μας και να κοιτάξουμε και γι' άλλες πιθανότητες (π.χ. διπολική διαταραχή ή ψύχωση από ψυχοδραστικές ουσίες).

Έτσι, μολονότι δεν αποκλείεται η πλήρης ύφεση ή ίαση, ο σχιζοφρενικός ασθενής θα παρουσιάσει συνήθως κάποιο υπόλειμμα ψύχωσης, διαπροσωπικής αδεξιότητας, επαγγελματικής ή κοινωνικής ανικανότητας που θα ποικίλλει ευρύτατα, ώστε άλλοι ασθενείς να χρειάζονται χρόνια φροντίδα σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, άλλοι να ζουν στην κοινότητα σε ξενώνες, οικοτροφεία, διαμερίσματα κτλ. ή στις οικογένειες τους, άλλοι να εργάζονται με επίβλεψη, άλλοι χωρίς επίβλεψη, άλλοι να σπουδάζουν, άλλοι να διατηρούν κοινωνικές σχέσεις, να έχουν σεξουαλικές σχέσεις (ή και να παντρεύονται) κτλ., πολύ δύσκολα, όμως, να μπορούν να κάνουν και να κρατήσουν χωρίς ν' αρρωστήσουν μιαν ολοκληρωμένη διαπροσωπική -συναισθηματική-ερωτική σχέση.

Παρανοϊκός Τύπος

Τύπος Σχιζοφρένειας στον οποίο πληρούνται τα παρακάτω κριτήρια:

Α. Έντονη ενασχόληση με μία ή περισσότερες παραληρητικές ιδέες ή συχνές ακουστικές ψευδαισθήσεις.

Β. Δεν προεξάρχει κανένα από τα παρακάτω: αποδιοργανωμένος λόγος, αποδιοργανωμένη ή κατατονική συμπεριφορά ή επίπεδο ή απρόσφορο συναίσθημα.

Η λειτουργικότητα του παρανοϊκού σχιζοφρενικού συνήθως παραβλάπτεται λιγότερο από του κατατονικού ή του αποδιοργανωμένου και παρανοϊκοί σχιζοφρενικοί μπορεί να λειτουργούν ικανοποιητικά σε κοινωνικές / επαγγελματικές καταστάσεις, που δεν διεγείρουν τους παρανοϊκούς τους φόβους. Έτσι, μπορεί να είναι παντρεμένοι, να έχουν παιδιά και να εργάζονται.

'Άγχος, θυμός, λεκτική και σωματική επιθετικότητα, καχυποψία και υπερευαισθησία στη διαπροσωπική επαφή συχνά χαρακτηρίζουν αυτόν τον τύπο, όπως και αμφιβολίες για την ταυτότητα του φύλου ή φόβος ότι θα θεωρηθεί το άτομο ομοφυλόφιλο ή θα το προσεγγίσουν ομοφυλόφιλοι.

Η έναρξη αυτού του τύπου τείνει να συμβαίνει αργότερα στη ζωή απ' ότι των άλλων τύπων και τα χαρακτηριστικά του γίνονται πιο σταθερά με το πέρασμα του χρόνου.

Οί παραληρητικές ιδέες είναι τυπικά δίωξης ή μεγαλείου, αν και παραληρητικές ιδέες με άλλα θέματα, π.χ. ζήλεια, θρησκεία, σωματοποίηση, μπορεί να εμφανισθούν. Οί παραληρητικές ιδέες μπορεί να είναι πολλαπλές, αλλά συνήθως οργανώνονται /συστηματοποιούνται γύρω από ένα θέμα. Οί παραληρητικές ιδέες δίωξης μπορεί να προδιαθέσουν το άτομο για αυτοκτονία και ο συνδυασμός παραληρητικών ιδεών δίωξης και μεγαλείου μαζί με θυμό μπορεί να προδιαθέσουν για βία.

Αποδιοργανωμένος Τύπος

Τύπος σχιζοφρένειας στον οποίο πληρούνται τα παρακάτω κριτήρια:

Α. Προεξάρχουν όλα τα παρακάτω:

(1) αποδιοργανωμένος λόγος

(2) αποδιοργανωμένη συμπεριφορά

(3) επίπεδο ή απρόσφορο συναίσθημα

Β. Δεν πληρούνται τα κριτήρια Κατατονικού Τύπου.

Πρόκειται για τον τύπο της Σχιζοφρένειας που παλιότερα ονομάζονταν ήβηφρενικός. Την αποδιοργανωμένη συμπεριφορά και τον αποδιοργανωμένο λόγο μπορεί να συνοδεύσουν ανόητη συμπεριφορά και ανόητο γέλιο. Λείπουν οί συστηματοποιημένες παραληρητικές ιδέες, μπορεί όμως να υπάρχουν διασπασμένες παραληρητικές ιδέες ή ψευδαισθήσεις χωρίς οργανωμένο περιεχόμενο. Μαννερισμοί, υποχονδριακά ενοχλήματα παραληρητικού επιπέδου, υπερβολική κοινωνική απόσυρση και παραξενιές στη συμπεριφορά είναι συχνά. Η κοινωνική έκπτωση είναι μεγάλη. Συνήθως υπάρχει προνοσηρή διαταραχή της προσωπικότητας, πρώιμη και ύπουλη έναρξη και χρόνια πορεία χωρίς σημαντική ύφεση.

Κατατονικός Τύπος

Τύπος Σχιζοφρένειας στην κλινική εικόνα του οποίου κυριαρχούν δύο τουλάχιστον από τα παρακάτω:

(1) κινητική ακινησία όπως γίνεται φανερή με καταληψία (συμπεριλαμβανομένης και της κηρώδους ευκαμψίας) ή με εμβροντησία (stupor)

(2) υπερβολική κινητική δραστηριότητα (που είναι εμφανώς άσκοπη και δεν επηρεάζεται από εξωτερικά ερεθίσματα)

(3) ακραίος αρνητισμός (προβολή αντίστασης που προφανώς δεν έχει κανένα κίνητρο σε κάθε εντολή ή διατήρηση δύσκαμπτης στάσης σε κάθε προσπάθεια μετακίνησης) ή αλαλία

(4) ιδιορρυθμίες των εκούσιων κινήσεων όπως γίνονται φανερές από στάσεις του σώματος (εκούσια λαμβανόμενες απρόσφορες ή αλλόκοτες στάσεις), στερεότυπες κινήσεις, έκδηλους μαννερισμούς, ή έκδηλους μορφασμούς

(5) ηχολαλία ή ηχοπραξία

Η καταληψία είναι η άκαμπτη διατήρηση μιας θέσης του σώματος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η κηρώδης ευκαμψία, όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι η εντύπωση που δίνεται κατά τις παθητικές κινήσεις των μελών από τον εξεταστή, ότι αυτά μοιάζουν σαν να είναι από κερί, καθώς παραμένουν στη θέση που τα μετακίνησε. Η ηχολαλία είναι η επανάληψη σαν ηχώ (ή σαν ομιλία παπαγάλου) από τον ασθενή αυτών που λέει κάποιο άλλο άτομο. Η ηχοπραξία είναι η επαναληπτική μίμηση από τον ασθενή των κινήσεων ενός άλλου ατόμου. Κατά τη διάρκεια του κατατονικού stupor ή της κατατονικής διέγερσης το άτομο χρειάζεται προσεκτική παρακολούθηση για να μη βλάψει τον εαυτό του ή τους άλλους και μπορεί να χρειασθεί ιατρική φροντίδα λόγω μη λήψης τροφής, εξάντλησης, υπερπυρεξίας, αυτοτραυματισμού κτλ. Η μορφή αυτή της σχιζοφρένειας αν και συχνή πριν μερικές δεκαετίες, είναι πια σπάνια στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Σημειώνουμε, ότι για να διαγνωσθεί αυτός ο τύπος, θα πρέπει κατ' αρχήν να πληροί όλα τα κριτήρια της Σχιζοφρένειας και επίσης να μην υπάρχει άλλη αιτιολογία για την κατατονία όπως κάποια ουσία (π.χ. νευροληπτικά), κάποια γενική ιατρική κατάσταση ή κάποιο μανιακό ή καταθλιπτικό επεισόδιο.

Αδιαφοροποίητος Τύπος

Τύπος Σχιζοφρένειας στον οποίο υπάρχουν συμπτώματα που πληρούν το Κριτήριο Α αλλά δεν πληρούνται τα κριτήρια του Παρανοϊκού, Αποδιοργανωμένου, ή Κατατονικού Τύπου.

Υπολειμματικός Τύπος

Τα διαγνωστικά κριτήρια του Υπολειμματικού Τύπου κατά DSM-IV είναι:

Τύπος Σχιζοφρένειας στον οποίο πληρούνται τα παρακάτω κριτήρια:

Α. Απουσιάζουν προεξάρχουσες παραληρητικές ιδέες, ψευδαισθήσεις, αποδιοργανωμένος λόγος και έντονα αποδιοργανωμένη ή κατατονική συμπεριφορά.

Β. Υπάρχουν σημεία που δείχνουν ότι η διαταραχή συνεχίζεται, όπως φαίνεται από την παρουσία αρνητικών συμπτωμάτων ή δύο ή περισσότερων συμπτωμάτων από αυτά που αναφέρονται στο Κριτήριο Α για τη Σχιζοφρένεια, που είναι παρόντα με εξασθενημένη μορφή (π.χ. παράξενες πεποιθήσεις, ασυνήθιστες αντιληπτικές εμπειρίες).

Όπως φαίνεται, λοιπόν, από τα κριτήρια, ο τύπος αυτός αναφέρεται στις περιπτώσεις που έχει υπάρξει τουλάχιστον ένα επεισόδιο Σχιζοφρένειας, αλλά στην τωρινή κλινική εικόνα δεν υπάρχουν έντονα ψυχωτικά συμπτώματα, ενώ υπάρχουν αρνητικά συμπτώματα ή εξασθενημένα θετικά.

Σημειώνουμε, ότι αυτό που έχει κυρίως σημασία δεν είναι η ακριβής διάκριση των τύπων, όσο η διαφοροδιάγνωση της Σχιζοφρένειας από άλλες διαταραχές.

Θεραπεία

Η θεραπεία της Σχιζοφρένειας είναι μια μακρόχρονη και επίπονη διεργασία για τον ασθενή, την οικογένεια του, το γιατρό και όλα τα άλλα μέλη της θεραπευτικής ομάδας που φροντίζουν τον ασθενή - ψυχιατρικές νοσηλεύτριες, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, σύμβουλοι επαγγελματικής αποκατάστασης, εργοθεραπευτές κ.ά.

Κατά καιρούς, πολλοί ισχυρίστηκαν ότι βρήκαν τη θεραπεία της Σχιζοφρένειας. Καμιά, όμως, δεν αποδείχτηκε αποτελεσματική. Δεν υπάρχει θεραπεία για αυτή τη χιλιάδων ετών καταστροφική αρρώστια, γι' αυτό η θεραπευτική μας παρέμβαση απευθύνεται στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και στην ψυχοκοινωνική αποκατάσταση του ασθενή. Έτσι, η θεραπευτική αντιμετώπιση της Σχιζοφρένειας θα περιγραφεί κάτω από δύο μεγάλες διαστάσεις - σωματικές θεραπείες και ψνχοκοινωνικές θεραπείες - που οπωσδήποτε όμως έχουν περιορισμένη αποτελεσματικότητα (και δυνητικά μπορούν να αποβούν και βλαβερές). Παρόλα αυτά προσεκτικά σχεδιασμένα θεραπευτικά προγράμματα που συνθέτουν τις δύο διαστάσεις μπορούν να βοηθήσουν πολλούς ασθενείς να επανακτήσουν τη χαμένη τους λειτουργικότητα και ψυχολογική ακεραιότητα και υγεία.

Αυτό, πάντως, που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι θεραπευτική αντιμετώπιση των σχιζοφρενικών σημαίνει μακρόχρονη παροχή συστήματος βιοψυχοκοινωνικής υποστήριξης, που είναι η βάση για την εξασφάλιση ποιότητας στη ζωή τους.

Σωματικές θεραπείες

Αντιψυχωτικά φάρμακα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αντιψυχωτικά φάρμακα αποτέλεσαν αληθινή επανάσταση στον θεραπευτικό χειρισμό της Σχιζοφρένειας τόσο με την ικανότητα τους να καταστέλλουν την ψυχωτική διέγερση, όσο και με τη δυνατότητα τους να θεραπεύουν ψυχωτικά συμπτώματα. Αν και δεν μπορούν, βέβαια, να θεραπεύσουν την αρρώστια, μπορούν να θεραπεύσουν ή να ελαττώσουν την ψυχωτική σύγχυση, την αποδιοργάνωση, το άγχος, τις παραληρητικές ιδέες, τις ψευδαισθήσεις, δηλ. τα θετικά συμπτώματα. Με εξαίρεση, ίσως, κάποια νεότερα αντιψυχωτικά, δεν μπορούν, όμως, να επηρεάσουν καθόλου (ή επηρεάζουν πολύ λίγο) την απομόνωση, την αβουλία κτλ. δηλ. τα αρνητικά συμπτώματα . Μολονότι η κατασταλτική και αντιψυχωτική δράση των φαρμάκων αυτών μπορεί να είναι εμφανής μέσα σε ώρες από την έναρξη της θεραπείας, εντούτοις το μέγιστο, ιδιαίτερα της αντιψυχωτικής τους αποτελεσματικότητας μπορεί να μην επιτευχθεί πριν περάσουν έξι εβδομάδες. Όταν τα οξέα ψυχωτικά συμπτώματα της Σχιζοφρένειας ελεγχθούν (συνήθως μέσα σε 4-12 εβδομάδες), η δόση ελαττώνεται στο επίπεδο της θεραπείας συντήρησης, που είναι περίπου 10%-50°/ο της ποσότητας φαρμάκου που χρειάστηκε στην οξεία κρίση. Και φυσικά, η μείωση γίνεται προσεκτικά σε διάρκεια εβδομάδων, με στενή παρακολούθηση μήπως χρειαστεί και πάλι αύξηση λόγω επανόδου των συμπτωμάτων. Για άτομα που δεν είμαστε σίγουροι ότι ακολουθούν πιστά τις εντολές για λήψη του φαρμάκου από το στόμα σε εξωνοσοκομειακή βάση, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε θεραπεία συντήρησης με δεκανοϊκή φλουφαιναζίνη ή δεκανοϊκή αλοπεριδόλη κάθε 10-30 ημέρες. Μολονότι σχιζοφρενικοί ασθενείς υποτροπιάζουν και ενώ βρίσκονται σε αντιψυχωτική αγωγή συντήρησης, εντούτοις η προφυλακτική χορήγηση αντιψυχωτικών μπορεί να προφυλάξει ένα σημαντικό αριθμό σχιζοφρενών γι' αυτό και συνιστάται. Δεν θα πρέπει όμως να παραλείπεται να γίνεται επανεκτίμηση κατά διαστήματα της ανάγκης για φαρμακευτική αγωγή. Ασθενείς που εμφανίζουν πλήρη ύφεση για 12 μήνες ή περισσότερο κι αυτοί που έχουν σταθεροποιηθεί σε χαμηλή δόση συντήρησης αξίζει (πολύ προσεκτικά!) να δοκιμάσουν μήπως δεν χρειάζονται φάρμακα, καθώς υπάρχει και ο φόβος της όψιμης δυσκινησίας .

Σήμερα, προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε τη μικρότερη δυνατή δόση που θα κρατήσει τον ασθενή κοινωνικά λειτουργικό (με έλεγχο των ψυχωτικών συμπτωμάτων αφενός και τις λιγότερες ανεπιθύμητες παρενέργειες αφετέρου).

Ακόμη περισσότερο, αν είναι δυνατόν, προσπαθούμε ύστερα από λεπτομερή ενημέρωση του ασθενή και με βάση μια ισχυρή θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης μαζί του να τον οδηγήσουμε ουσιαστικά σε αυτορρύθμιση, δηλαδή αυτός να κανονίζει πόσο φάρμακο χρειάζεται. Αυτό, έχει ιδιαίτερη σημασία ενόψει κοινωνικών ή διαπροσωπικών απαιτήσεων, όπως σαββατοκύριακο, σεξουαλικές σχέσεις κτλ., όπου προσωρινή ελάττωση ή διακοπή του φαρμάκου μπορεί να συνοδεύεται από βελτιωμένη λειτουργικότητα.

Σε διεγερμένους ασθενείς μπορεί να χρειασθεί «ταχεία χορήγηση νευροληπτικών» για τον έλεγχο της διέγερσης και των έντονων ψυχωτικών συμπτωμάτων τους . Σε τέτοιους ασθενείς ακόμη καλύτερα είναι αν η αντιψυχωτική αγωγή συνδυασθεί με χορήγηση βενζοδιαζεπινών, που δρουν κατασταλτικά έως ότου η δράση των αντιψυχωτικά^ εγκατασταθεί ικανοποιητικά.

Λίθιο. Κατά πάσα πιθανότητα το λίθιο δεν έχει ένδειξη, αν η διάγνωση της Σχιζοφρένειας είναι σίγουρη. Οποτεδήποτε, όμως, υπάρχει έντονο συναισθηματικό στοιχείο, παρορμητική ή επιθετική συμπεριφορά και η διάγνωση δεν είναι σίγουρη, είναι καλό να δοκιμάζεται.

Ηλεκτροσπασμοθεραπεία. Μολονότι η ηλεκτροσπασμοθεραπεία προτείνεται σαν θεραπεία της σχιζοφρένειας (κυρίως στην οξεία φάση /έξαρση ή στις περιπτώσεις που δεν απάντησαν στη θεραπεία), η βασική της ένδειξη είναι το stupor ή η διέγερση του Κατατονικού Τύπου Σχιζοφρένειας .

Αντικαταθλιπτικά. Όπως, ήδη, αναφέρθηκε οί σχιζοφρενικοί ασθενείς μερικές φορές παρουσιάζουν κατάθλιψη, ιδιαίτερα ύστερα από την υποχώρηση ενός οξέος ψυχωτικού επεισοδίου (ενεργός φάση), όταν αντιλαμβάνονται τι τους συνέβη. Φυσικά, θα πρέπει η πιθανή κατάθλιψη να διαφοροδιαγνωσθεί από την ακινησία που μπορεί να προκαλεί το αντιψυχωτικά φάρμακο (χορήγηση αντιπαρκινσονικού ή ελάττωση του αντιψυχωτικού μπορεί να βοηθήσει) και από τα αρνητικά συμπτώματα της νόσου. Εφόσον ο σχιζοφρενικός είναι γνήσια καταθλιπτικός, τότε προσθέτουμε ένα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικό στη θεραπεία του.

Ψυχοκοινωνικές θεραπείες

Η ψυχοκοινωνική παρέμβαση στη Σχιζοφρένεια έχει σαν σκοπό την κατά το δυνατό καλύτερη λειτουργικότητα του σχιζοφρενικού ασθενή, ούτως ώστε στην ιδανικότερη μορφή αποκατάστασης του να ζει, ν' αγαπά /ερωτεύεται, να εργάζεται και να διασκεδάζει όπως όλοι οί άλλοι άνθρωποι. Μολονότι, πολλές φορές αυτό είναι ένα ουτοπιστικό ιδεώδες, σίγουρα αυτή είναι πάντα η κατεύθυνση της θεραπευτικής παρέμβασης. Συνάρτηση της θεραπευτικής αυτής φιλοσοφίας είναι ότι οπωσδήποτε κάθε προσπάθεια να παραμείνει ο σχιζοφρενικός ασθενής ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους - στην κοινότητα - είναι πρωταρχική, οπότε αν χρειασθεί να νοσηλευθεί, αυτό θα γίνει μόνο κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και όσο το δυνατό για λιγότερο χρόνο. Η φορά λοιπόν είναι πάντα προς την εξωνοσοκομειακή περίθαλψη και οί νοσηλείες όταν χρειάζονται λόγω υποτροπών είναι βραχείες (και γίνονται κυρίως στα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων).

Έτσι, η παλιά άποψη της μακράς ή ασυλικής νοσηλείας με την τυπική εικόνα των αποσυρμένων και παλίνδρομη μένω ν - ιδρυματοποιημένων - ασθενών έχει προοδευτικά αντικατασταθεί στις περισσότερες χώρες από προγράμματα επανένταξης των ασθενών στην κοινότητα — κοινωνία, από προσπάθειες δηλαδή αποϊδρυματοποίησης. Βέβαια, η επιτυχία αυτών των προγραμμάτων για λόγους οικονομικούς ή κακού προγραμματισμού ή αδυναμίας πολλών ασθενών ν' αποκατασταθούν δεν είναι γενικευμένη, οπότε και τα ψυχιατρικά νοσοκομεία παραμένουν στις περισσότερες χώρες σαν αναγκαίοι χώροι περίθαλψης, όταν η αποκατάσταση στην κοινότητα δεν μπορεί να επιτύχει. Και πάλι, όμως, γίνεται ειδική προσπάθεια συρρίκνωσης τους και μέγιστης βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης και απασχόλησης των ασθενών. Κυρίως, όμως, η θεραπευτική μάχη δίνεται στην κοινότητα, στα κέντρα ψυχικής υγείας (και αν χρειασθεί νοσηλεία κυρίως στα ψυχιατρικά τμήματα των γενικών νοσοκομείων), στους ξενώνες, στα οικοτροφεία, στα διαμερίσματα που μοιράζονται σχιζοφρενικοί, στις συνεργατικές εργασιακές μονάδες, στα σπίτια τους κτλ.

Έτσι, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τις ψυχοκοινωνικές θεραπείες σε ενδονοσοκομειακές και εξωνοσοκομειακές σ' ένα συνεχές, όμως, που έχει κατεύθυνση από το νοσοκομείο προς την κοινότητα και ταυτόχρονα που έχει σκοπό την αποφυγή κατά το δυνατό της επανάληψης της νοσηλείας. Βασικές ενδονοσοκομειακές ψυχοκοινωνικές θεραπείες είναι η θεραπεία περιβάλλοντος, η ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία, οί δημιουργικές θεραπείες, η εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων και η θεραπεία συμπεριφοράς γενικότερα, η απασχολησιοθεραπεία ή εργοθεραπεία κ.ά. Βασικές εξωνοσοκομειακές ψυχοκοινωνικές θεραπείες είναι η οικογενειακή θεραπεία (που μπορεί φυσικά να αρχίσει και ενδονοσοκομειακές, η ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία, η συνέχιση της εκμάθησης κοινωνικών δεξιοτήτων κ.ά. Παρακάτω θ' αναφερθούμε σύντομα στις θεραπείες αυτές με βάση τη φιλοσοφία της εξωνοσοκομειακής κατεύθυνσης, που διαμορφώνει τις εξής μορφές ψυχοκοινωνικής παρέμβασης: θεραπεία περιβάλλοντος και νοσηλεία, ψυχοθεραπεία, αποκατάσταση, μετανοσοκομειακή φροντίδα.

ΠΗΓΗ http://www.psychologia.gr/disorders/schizophrenia.htm

Το αντισυλληπτικό χάπι και ο καρκίνος του μαστού
29-06-2002

Το ερώτημα του κατά πόσο το αντισυλληπτικό χάπι προκαλεί καρκίνο του μαστού, είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει έντονα την επιστημονική κοινότητα και το πλατύ κοινό για αρκετές δεκαετίες.
Η μακροχρόνια λήψη του, που πολλές φορές αρχίζει από πολύ νεαρή ηλικία, είχε συσχετισθεί παλαιότερα με τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού, του οποίου ο κίνδυνος εκδήλωσης μεγαλώνει με την αύξηση της ηλικίας.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας μεγάλης επιδημιολογικής έρευνας που έγινε σε 9.200 γυναίκες ηλικίας από 35 έως 65 ετών, το αντισυλληπτικό χάπι δεν προκαλεί καρκίνο του μαστού.
Ένα πολύ σημαντικό σημείο στη μελέτη αυτή είναι ότι συμπεριέλαβε και τις γυναίκες που είχαν πάρει τα αντισυλληπτικά πρώτης γενεάς από την εποχή που είχαν πρωτοεμφανιστεί και τα οποία θεωρούνταν ότι είχαν αυξημένο κίνδυνο για να προκαλέσουν καρκίνο του μαστού.
Παράλληλα δεν βρέθηκε μεγαλύτερος κίνδυνος για καρκίνο του μαστού σε γυναίκες που άρχιζαν να παίρνουν το χάπι από πολύ νεαρή ηλικία ή για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Επίσης δεν βρέθηκε αυξημένος κίνδυνος ακόμη και σε γυναίκες που είχαν οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού.
Οι γυναίκες στην έρευνα είχαν πάρει διαφόρων ειδών αντισυλληπτικά χάπια και για κανένα από αυτά δεν εντοπίστηκε κίνδυνος για καρκίνο του μαστού.
Παρά το γεγονός ότι τα αποτελέσματα αυτά είναι ενθαρρυντικά και δίνουν το απαιτούμενο αίσθημα ασφάλειας σε τόσες πολλές γυναίκες που παίρνουν το αντισυλληπτικό χάπι, εντούτοις οι έρευνες πρέπει να συνεχίζονται για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας.
Ο αριθμός των γυναικών που παίρνουν το χάπι αυτό είναι πολύ μεγάλος και έτσι απαιτείται μια συνεχής μακροχρόνια παρακολούθηση των επιδράσεων στην υγεία τους.
Επιπρόσθετα,πολύ λίγα είναι γνωστά για το τι προκαλεί τον καρκίνο του μαστού. Παράγοντες όπως η ηλικία, η διατροφή και το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου είναι μεταξύ των παραγόντων που έχουν εμπλακεί και διερευνούνται.

Το αντισυλληπτικό χάπι της επόμενης μέρας
20-12-2002

Το αντισυλληπτικό χάπι της επόμενης μέρας μπορεί να χρησιμοποιηθεί με επείγοντα τρόπο σε περίπτωση που έχει προηγηθεί συνουσία χωρίς να ληφθούν μέτρα αντισύλληψης.
Το χάπι αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε περίπτωση βιασμού ή ακόμη εάν έχει χρησιμοποιηθεί μέτρο προφύλαξης ανεπιτυχώς.
Τέτοιες περιπτώσεις είναι για παράδειγμα ένα προφυλακτικό που έχει σπάσει ή η περίπτωση γυναίκας που έχει ξεχάσει να πάρει τα συνήθη αντισυλληπτικά της χάπια.
Το χάπι αυτό έχει μειώσει δραστικά τον αριθμό των εκτρώσεων. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, από το 1994 μέχρι το 2000, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο αριθμός των εκτρώσεων μειώθηκε κατά 43% χάρις στην επείγουσα χορήγηση του αντισυλληπτικού χαπιού της επόμενης μέρας.
Το αντισυλληπτικό χάπι της επόμενης μέρας δεν πρέπει να χρησιμοποιείται συστηματικά σαν τρόπος αντισύλληψης αλλά μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που οι καταστάσεις που έχουν προηγηθεί, επιβάλλουν με επείγοντα τρόπο, τη χορήγηση μιας θεραπείας που θα αποτρέψει άμεσα την αντισύλληψη.
Το αντισυλληπτικό, χάπι της επόμενης μέρας έχει τις ακόλουθες δράσεις:
· Εμποδίζει την ωορρηξία
· Εμποδίζει τη γονιμοποίηση
· Εμποδίζει την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου στη μήτρα
Τα χάπια επείγουσας αντισύλληψης περιέχουν ορμόνες σε ψηλή δόση. Υπάρχουν βασικά δύο κατηγορίες τέτοιων χαπιών, εκείνα που περιέχουν συνδυασμό οιστρογόνων και προγεστερόνης σε ψηλές δόσεις όπως το Preven και εκείνα που περιέχουν μόνο προγεστερόνη σε ψηλή δόση όπως το Plan B.
Η πρώτη κατηγορία των χαπιών έχει μέχρι και 25% αποτυχίες ενώ η δεύτερη κατηγορία έχει καλύτερα αποτελέσματα με 11% αποτυχίες.
Για να είναι αποτελεσματικά τα χάπια αυτά, πρέπει να λαμβάνονται μέσα στις πρώτες 72 ώρες από τη στιγμή που έλαβε χώρα η συνουσία που δεν είχε τη δέουσα αντισυλληπτική προστασία. Συνήθως λαμβάνονται δύο χάπια με 12 ώρες διαφορά. Όσο πιο γρήγορα μετά από τη συνουσία λαμβάνονται τα χάπια, τόσο πιο καλές είναι οι πιθανότητες επιτυχίας.
Το πρόβλημα που υπάρχει με τα χάπια αυτά είναι ότι είναι διαθέσιμα μόνον κατόπιν ιατρικής συμβουλής και συνταγής.
Επειδή η αποτελεσματικότητα είναι μεγαλύτερη μέσα στις πρώτες 24 ώρες από τη συνουσία, είναι πολύ σημαντικό η γυναίκα να μπορεί να έχει άμεση πρόσβαση σε γιατρό για να μπορέσει να εξασφαλίσει συνταγή και να πάρει το φάρμακο.
Είναι σημαντικό να τονίσουμε τη διαφορά που έχουν τα αντισυλληπτικά χάπια της επόμενης μέρας, από το χάπι της έκτρωσης.
Τα αντισυλληπτικά χάπια της επόμενης μέρας, χορηγούνται με επείγοντα τρόπο για να προλάβουν και να αποτρέψουν μια κύηση, ενώ το χάπι της έκτρωσης (Mifeprex, mifepristone γνωστό σαν RU-486) δίνεται για να σταματήσει μια εγκυμοσύνη που έχει αρχίσει και οδηγεί στην αποβολή.
Επίσης είναι καλό να προσθέσουμε ότι γυναίκες οι οποίες πήραν το χάπι της επόμενης μέρας αλλά δεν πέτυχε και παρέμειναν έγκυες, τα παιδιά που κάνουν δεν έχουν ανωμαλίες.
Συμπερασματικά εμείς θα τονίσουμε ότι είναι απαραίτητο οι γυναίκες και οι άνδρες να είναι πολύ καλά πληροφορημένοι για τη γονιμότητα και την αντισύλληψη.
Επίσης να είναι ενήμεροι για τις πιθανότητες εγκυμοσύνης όταν χρησιμοποιείται ή όταν δεν χρησιμοποιείται μέθοδος αντισύλληψης.
Επιπρόσθετα είναι καλό να είναι και πληροφορημένοι για το αντισυλληπτικό χάπι της επόμενης μέρας το οποίο κάτω από ορισμένες συνθήκες και μετά από ιατρική συμβουλή μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο.

Το ροχαλητό και η σεξουαλική ζωή
19-08-2004

Το ροχαλητό είναι δυσάρεστο για το άτομο που υποφέρει αλλά και για εκείνο ή εκείνη που κοιμάται μαζί του.
Προκαλεί αϋπνία, κούραση και αυξάνει τη νευρικότητα.
Στους άνδρες επιπρόσθετα, προκαλεί προβλήματα της σεξουαλικής λειτουργίας και ιδιαίτερα δυσκολίες της στύσης.
Οι λόγοι που προκαλούν ροχαλητό είναι διάφοροι αλλά υπάρχει μια πάθηση αρκετά συχνή, το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου, η οποία συνδέεται και με την πρόκληση άλλων διαταραχών.
Το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου πλήττει περίπου 4% των γυναικών και 9% των ανδρών ηλικίας από 30 έως 60 ετών.
Ο ύπνος των ατόμων αυτών είναι πολύ διαταραγμένος και χαρακτηρίζεται από έντονο ροχαλητό.
Η άπνοια του ύπνου είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα, παρατεταμένα επεισόδια διακοπής της αναπνοής που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Τα επεισόδια διακοπής της αναπνοής διαρκούν συνήθως 10 δευτερόλεπτα. Οι διακοπές αυτές είναι πολλές και η συχνότητά τους μπορεί να είναι και μέχρι 20 έως 30 ανά ώρα.
Τα άτομα αυτά δεν ξεκουράζονται από τον ύπνο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας νιώθουν εξαιρετικά κουρασμένα. Όταν οδηγούν οι επιδόσεις τους συγκρίνονται με αυτές κάποιου που οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ.
Οι διαταραχές αυτές επηρεάζουν σοβαρά και τη σεξουαλική ζωή των ασθενών που πάσχουν από το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου.
Οι κανονικές ορμονικές λειτουργίες που έχουν σχέση με την αναπαραγωγή καθώς και η ανεπαρκής οξυγόνωση του αίματος πιθανόν να διαταράσσονται σε ασθενείς που πάσχουν από σοβαρές παθήσεις που οδηγούν στο ροχαλητό, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται και επιπρόσθετα διαταραχές της σεξουαλικής ζωής.
Είναι επίσης εύκολα κατανοητό ότι η κούραση και ο εκνευρισμός κάθε άλλο παρά ευνοούν μια κανονική, αρμονική σεξουαλική συμπεριφορά.
Έρευνες που έγιναν σε ασθενείς με το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου έδειξαν ότι όταν αυτοί ελάμβαναν θεραπεία για το πρόβλημα, τότε η σεξουαλική τους κατάσταση βελτιωνόταν.
Συγκεκριμένα είχαν μια καλύτερη διάθεση και διέγερση για σεξ, και είχαν περισσότερους οργασμούς και ικανοποίηση.
Άλλες έρευνες που έγιναν στο Ηνωμένο Βασίλειο έδειξαν αξιόλογα στοιχεία: · Περίπου 25% των ζευγαριών, δήλωσαν ότι το ροχαλητό καταστρέφει τη σεξουαλική τους ζωή · 10% των ζευγαριών δεν δίστασαν να δηλώσουν ότι σκέφτηκαν το χωρισμό σαν ένα τρόπο για να γλιτώσουν από το πρόβλημα · 40% των ζευγαριών, δήλωσαν ότι η ποιότητα της σχέσης μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας επηρεάζεται αρνητικά από το ροχαλητό · 80% των ζευγαριών, επιλέγουν να κοιμούνται ξεχωριστά για να ξεφύγουν από τις αρνητικές συνέπειες του ροχαλητού
Από τα πιο πάνω στοιχεία γίνεται σαφές ότι το ροχαλητό προκαλεί σωματική αλλά και συναισθηματική ταλαιπωρία. Το άτομο που υποφέρει επηρεάζεται στην καθημερινή του ζωή και στην επαγγελματική του δραστηριότητα. Παράλληλα το ροχαλητό και οι διαταραχές που προκαλεί βλάπτουν τη σχέση του με το σύντροφό του όπως και τη σεξουαλική του ζωή.
Το ροχαλητό επηρεάζει σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν, από 20% έως 40% του πληθυσμού.

Είναι λοιπόν απαραίτητο για μια πάθηση πολύ συχνή όπως το ροχαλητό, να γίνεται η διερεύνηση του προβλήματος, να αναγνωρίζεται η αιτία και να εφαρμόζεται μια θεραπεία αντιμετώπισης το ταχύτερο δυνατό.

ΠΗΓΗ http://www.medlook.net/category.asp?category=99

Ο ύπνος και η μνήμη
16-02-2002

Η στέρηση ύπνου μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ποιότητα ζωής του ατόμου, μειώνει την παραγωγικότητα, είναι πηγή ατυχημάτων, αυξάνει τη νευρικότητα και επηρεάζει αρνητικά τη μνήμη.
Οι πληγές, τα τραύματα και οι κακώσεις στον οργανισμό χρειάζονται περισσότερο χρόνο να επουλωθούν κάτω από συνθήκες έλλειψης ικανοποιητικού ύπνου.
Επίσης η ικανότητα συγκέντρωσης και εκμάθησης νέων πραγμάτων μειώνεται όταν ο ύπνος είναι ανεπαρκής.
Κατά τη διάρκεια του ύπνου, ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις πληροφορίες που έχουν ληφθεί και αποθηκευτεί κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης και που έχουν σχέση με την εκμάθηση και απόκτηση νέων δεξιοτήτων.
Έρευνες που έγιναν με τη βοήθεια εξειδικευμένων απεικονιστικών μεθόδων του εγκεφάλου (positron emission tomography) έδειξαν με ακρίβεια τις περιοχές εκείνες του εγκεφαλικού ιστού οι οποίες εργάζονται έντονα όταν κάποιος είναι ξύπνιος και μαθαίνει καινούργια πράγματα.
Χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο, οι ερευνητές βρήκαν ότι οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου παρουσιάζουν έντονη δραστηριότητα κατά τον ύπνο.
Το γεγονός αυτό δείχνει ότι οι πληροφορίες τυγχάνουν επεξεργασίας και αποθήκευσης στη μνήμη όταν ένα άτομο κοιμάται, με τρόπο τέτοιο που να μπορούν να καλούνται αποτελεσματικά για μελλοντική χρήση όταν υπάρξει η ανάλογη ανάγκη.
Σε πειράματα που έγιναν σε εθελοντές φάνηκε ότι κατά τη διάρκεια της φάσης REM (Rapid Eye Movement) του ύπνου, ο εγκέφαλος δοκιμάζει τις πληροφορίες που έχει αποκτήσει, με αποτέλεσμα όταν το άτομο ξυπνήσει να μπορεί να τις καλεί από τη μνήμη και να μπορεί να τις χρησιμοποιεί αποτελεσματικά.
Το στάδιο REM του ύπνου, είναι αυτό που χαρακτηρίζεται από ταχείες κινήσεις των ματιών και συμβαίνει περίπου κάθε 90 λεπτά.
Είναι κατά τη διάρκεια του REM που βλέπουμε όνειρα. Επίσης επηρεάζει τις γνωστικές ικανότητες, τη συμπεριφορά, την απόδοση και τη ψυχική διάθεση μας.
Αποδεικνύεται λοιπόν ότι ο ποιοτικά και ποσοτικά καλός ύπνος είναι καίριας σημασίας για την ενημέρωση, βελτίωση και συντήρηση μιας αποτελεσματικής μνήμης.
Όμως το ερώτημα που προκύπτει είναι, πόσο χρόνο χρειαζόμαστε να κοιμόμαστε για να ικανοποιούνται οι ανάγκες του εγκεφάλου για την ανανέωση της μνήμης;
Το ερώτημα παίρνει ακόμη μεγαλύτερη σημασία εάν λάβουμε υπ' όψη ότι στην εποχή μας η διάρκεια του ύπνου έχει μειωθεί. Το 1910 μελέτες είχαν δείξει ότι η μέση διάρκεια ύπνου ήταν 9 ώρες ενώ σήμερα έχει μειωθεί στις 7 ώρες.
Μάλιστα υπήρξαν και υποψίες ότι ο ύπνος μικρής διάρκειας συνδέεται με μείωση της διάρκειας ζωής.
Η αϋπνία που μπορεί να προέλθει από διάφορες αιτίες και η στέρηση ύπνου, είτε λόγω φόρτου εργασίας είτε λόγω ιδιαιτεροτήτων του ατόμου που δεν κοιμάται πολλές ώρες, θα μπορούσαν σε τέτοια περίπτωση να συσχετίζονται με μικρότερη διάρκεια ζωής.
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε πρόσφατα στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, η διάρκεια ύπνου από 5 έως 8 ώρες δεν συνοδευόταν με οποιαδήποτε σημαντική παθολογία ή μείωση της διάρκειας της ζωής.
Φαίνεται λοιπόν ότι ένας ύπνος από 5 έως 8 ώρες είναι ικανοποιητικός ανάλογα με το άτομο, για την επούλωση των βλαβών που δημιουργούνται στον οργανισμό κατά την διάρκεια των δραστηριοτήτων που γίνονται όταν το άτομο είναι ξύπνιο.
Η μνήμη ανανεώνεται και οργανώνεται κατά τον ύπνο αυτό και επιτρέπει στο άτομο να επεξεργαστεί και να αποθηκεύσει τις πληροφορίες, επιτρέποντας του έτσι μια πιο καλή χρήση τους, όταν προκύψει η ανάγκη.

Χρόνια αϋπνία: Αιτίες, συμπτώματα, συνέπειες, αντιμετώπιση
14-07-2005

Η αϋπνία είναι η συχνότερη διαταραχή του ύπνου στον ανεπτυγμένο κόσμο. Επηρεάζει όλα τα στάδια της ενήλικης ζωής και για πολλούς το πρόβλημα είναι χρόνιο.
Υπολογίζεται ότι μέχρι 50% του πληθυσμού παρουσιάζει συχνά πρόβλημα αϋπνίας. Μόνο στο 6% έχει τοποθετηθεί η διάγνωση της χρόνιας αϋπνίας.
Τα συχνότερα συμπτώματα της αϋπνίας που εμφανίζονται τουλάχιστο μερικές νύχτες κάθε εβδομάδας περιλαμβάνουν δυσκολία αποκοίμισης, ξύπνημα πολύ νωρίς, ξύπνημα χωρίς ο ασθενής να νιώθει ξεκούραστος και αγρυπνία με τον ασθενή να μένει ξύπνιος κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Έχουν αναγνωριστεί ορισμένοι παράγοντες κινδύνου και αιτίες για την αϋπνία. Όμως οι λόγοι για τους οποίους αυτό συμβαίνει δεν έχουν γίνει πλήρως κατανοητοί. Μεταξύ των παραγόντων που αυξάνουν τον κίνδυνο για χρόνια αϋπνία περιλαμβάνονται το γυναικείο φύλο, η προχωρημένη ηλικία, η ανεργία, το χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, ο χωρισμός ή το διαζύγιο και οι ασθένειες.
Η αϋπνία μπορεί να είναι πρωτογενής ή δευτερογενής λόγω άλλων προβλημάτων του ύπνου και μπορεί να συνοδεύεται από άλλες παθολογικές καταστάσεις.
Έχει βρεθεί ότι υπάρχει συσχετισμός μεταξύ αϋπνίας και ψυχιατρικών ή ψυχολογικών διαταραχών. Η κατάθλιψη και οι αγχώδεις καταστάσεις μπορεί να συνοδεύονται από αϋπνία.
Όλο και περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι η χρόνια αϋπνία προδιαθέτει στην ανάπτυξη ψυχιατρικών διαταραχών. Η χρόνια επίμονη, συνεχής αϋπνία αυξάνει τον κίνδυνο για αγχώδεις καταστάσεις, κατάθλιψη, χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ.
Παράγοντες όπως οι ακανόνιστες ώρες ύπνου, η κατανάλωση καφεΐνης και άλλων διεγερτικών ουσιών, η εργασία με βάρδιες και άλλες συνυπάρχουσες παθολογικές καταστάσεις, καθιστούν τους ανθρώπους περισσότερο ευάλωτους στο να παρουσιάσουν αϋπνία.
Η χρόνια αϋπνία έχει άμεσες και έμμεσες συνέπειες στην υγεία και ποιότητα ζωής των ατόμων που πάσχουν από αυτή. Ασθενείς με χρόνια αϋπνία έχουν αυξημένο κίνδυνο για καρδιακά προβλήματα, ψηλή πίεση και μυοσκελετικά προβλήματα.
Επίσης η ύπαρξη χρόνιας αϋπνίας έχει συσχετισθεί με αυξημένη χρήση των ιατρικών υπηρεσιών, με χρόνια προβλήματα υγείας και αυξημένο κίνδυνο χρήσης φαρμάκων ή ναρκωτικών.
Οι συνέπειες της αϋπνίας κατά την ημέρα, περιλαμβάνουν μειωμένη συγκέντρωση, δυσκολίες μνήμης, υπνηλία, φτωχή απόδοση στην εργασία, αποτυχίες στον επαγγελματικό τομέα, αλλαγές της ψυχικής διάθεσης, κατάθλιψη και αυξημένη χρήση των ιατρικών υπηρεσιών.
Οι οικονομικές συνέπειες της αϋπνίας είναι εξαιρετικά μεγάλες. Οι άμεσες δαπάνες λόγω αϋπνίας περιλαμβάνουν το κόστος των θεραπειών και γενικά των ιατρικών υπηρεσιών.
Το έμμεσο κόστος της χρόνιας αϋπνίας οφείλεται στην απώλεια χρόνου εργασίας και παραγωγικότητας. Παράλληλα η στέρηση ύπνου λόγω αϋπνίας αυξάνει τον κίνδυνο ατυχημάτων.
Η αντιμετώπιση της χρόνιας αϋπνίας παραδοσιακά βασίστηκε στη θεραπεία με φάρμακα. Παρά το γεγονός ότι πολλά φάρμακα δεν έχουν επίσημα εγκριθεί για την αϋπνία, εντούτοις πολλά χορηγούνται για το σκοπό αυτό.
Φάρμακα που χρησιμοποιούνται συχνά για την αντιμετώπιση της αϋπνίας περιλαμβάνουν τα αντικαταθλιπτικά, τα αντιισταμινικά, τα αντιχολινεργικά, τις βενζοδιαζεπίνες και άλλα υπνωτικά. Υπάρχουν σε κάθε κατηγορία φαρμάκων παρενέργειες που περιορίζουν τη χρήση και αποτελεσματικότητα τους.
Η αποτελεσματικότητα των φαρμάκων στην αντιμετώπιση της χρόνιας αϋπνίας δεν έχει αξιολογηθεί συστηματικά.
Η γνωστική συμπεριφορική ψυχοθεραπεία, έχει αναγνωρισθεί ως μία αξιόλογη και αποτελεσματική θεραπεία για την αντιμετώπιση της χρόνιας αϋπνίας.
Συμπερασματικά θέλουμε να τονίσουμε ότι η χρόνια αϋπνία είναι ένα κοινό πρόβλημα με σοβαρές προεκτάσεις και συνέπειες τόσο για τους ασθενείς όσο και για το κοινωνικό σύνολο.
Παρά το γεγονός ότι κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει γίνει σημαντική πρόοδος στην έρευνα για το ύπνο, εντούτοις παραμένουν ακόμη πολλά άλυτα προβλήματα όσον αφορά στην θεραπεία της αϋπνίας.

Πόσο ύπνο χρειάζεστε πραγματικά;
27-04-2004

Τα προβλήματα που σχετίζονται με λίγο ή κακό ύπνο έχουν μελετηθεί εκτεταμένα. Αντίθετα δεν έχουν ερευνηθεί αρκετά οι επιπτώσεις που έχουν αυτοί που κοιμούνται πολύ.
Πρόσφατες έρευνες έφεραν στην επιφάνεια στοιχεία που δείχνουν ότι αυτοί που κοιμούνται πολύ έχουν αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας. Είναι ήδη γνωστό ότι ο ίδιος κίνδυνος υπάρχει και σε άτομα που κοιμούνται συστηματικά, λιγότερο από 7 ώρες κάθε νύχτα.
Φαίνεται ότι όπως ο λίγος ύπνος συνοδεύεται από προβλήματα υγείας έτσι και ο πολύς ύπνος έχει τις δικές του αρνητικές επιπτώσεις. Ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας εξέτασαν το χρόνο που κοιμούνταν κάθε νύκτα 1.004 ενήλικες και τα προβλήματα που παρουσίαζαν σε σχέση με τη διάρκεια του νυκτερινού τους ύπνου.
Διαπίστωσαν ότι τα άτομα που κοιμούνται από εννέα έως δέκα ώρες κάθε νύκτα ένιωθαν περισσότερη κούραση κατά τη διάρκεια της ημέρας. Επιπρόσθετα κατά καιρούς ξυπνούσαν τη νύκτα ή πολύ νωρίς την αυγή και μετά δεν μπορούσαν να κοιμηθούν ξανά.
Συνοπτικά αυτοί που κοιμόντουσαν περισσότερες από 9 ώρες κάθε νύκτα αντιμετώπιζαν περισσότερα προβλήματα από αυτούς που κοιμόντουσαν 8 ώρες.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν τη σχέση που έχει ο ύπνος με την κατάθλιψη. Είναι γνωστό ότι η κατάθλιψη κάνει τον ασθενή να θέλει να κοιμάται. Εκείνο που δεν είναι ξεκάθαρο είναι όταν κάποιος κοιμάται πολύ, από 9 έως 10 ώρες, κατά πόσο αυτό ευνοεί την εκδήλωση της κατάθλιψης.
Φαίνεται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανάγκη για 7 έως 8 ώρες ύπνο καθημερινά. Με τον ύπνο αυτό νιώθουν αναζωογονημένοι και ξεκούραστοι. Εάν κάποιος ξοδεύει περισσότερο χρόνο στο κρεβάτι για ύπνο, θα πρέπει να ξέρει ότι αυτό είναι πηγή κούρασης και άλλων προβλημάτων.
Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι υπάρχουν άτομα που πάσχουν από υπερβολική υπνηλία. Τα άτομα αυτά δεν παρουσιάζουν υπνηλία λόγω του ότι δεν κοιμούνται αρκετά.
Παρουσιάζουν περιόδους που είναι παροδικές κατά τις οποίες κοιμούνται υπερβολικά τη νύχτα και παράλληλα χρειάζονται να κοιμούνται και την ημέρα. Είναι δυνατό ενώ εργάζονται, όταν τρωνε ή όταν συνομιλούν να αποκοιμούνται.
Ο επιπρόσθετος ύπνος που παίρνουν κατά την ημέρα δεν τους ξεκουράζει. Δυσκολεύονται να ξυπνήσουν και παράλληλα παρουσιάζουν ψυχολογικές διαταραχές όπως άγχος, εκνευρισμό, ψευδαισθήσεις, ανησυχίες και προβλήματα μνήμης.
Τα άτομα που πάσχουν από πρωτογενή υπερβολική υπνηλία, μπορούν να έχουν προβλήματα στην οικογένεια, στην εργασία και στην κοινωνικότητα τους. Συνήθως επηρεάζονται από την πάθηση αυτή έφηβοι και νεαροί ενήλικες.
Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται ιατρική βοήθεια. Σε αριθμό περιπτώσεων πιθανόν να υπάρχει μια άλλη πάθηση που υποβόσκει. Επίσης υπάρχουν και φάρμακα που προκαλούν υπερβολική υπνηλία.
Η πρόγνωση της πάθησης αυτής εξαρτάται από την αιτία που την έχει προκαλέσει. Δεν απειλεί τη ζωή όμως είναι δυνατόν να έχει σοβαρές συνέπειες όπως οδικά δυστυχήματα.
Ο ασθενής πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζει το πρόβλημα αυτό και να αντιλαμβάνεται πότε βρίσκεται σε περιόδους υπερβολικής υπνηλίας διότι η κατάσταση συνεχίζεται για όλη τη ζωή.

Ροχαλητό: Πώς σταματά;
13-02-2004

Το ροχαλητό είναι η θορυβώδης αναπνοή κατά τη διάρκεια του ύπνου, η οποία επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα του ύπνου τόσο του ίδιου του ασθενούς αλλά και του ατόμου που κοιμάται μαζί του.
Έχει υπολογιστεί ότι στο γενικό πληθυσμό το ροχαλητό είναι πολύ συχνό. Σύμφωνα με τις στατιστικές, επηρεάζει ποσοστό που κυμαίνεται από 20% έως 40% του πληθυσμού.
Το ροχαλητό συχνά διακόπτει τον ύπνο του ατόμου που κοιμάται με τον ασθενή. Μπορεί να ενοχλεί και τα υπόλοιπα άτομα μιας οικογένειας μέσα στο ίδιο σπίτι.
Προκαλεί σε αρκετές περιπτώσεις και διακοπές του ύπνου του ίδιου του ασθενούς. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται στέρηση ύπνου με συνεπακόλουθα τη δημιουργία προστριβών και κούρασης κατά την διάρκεια της ημέρας.
Το ροχαλητό είναι μια παθολογική κατάσταση που υποδεικνύει ότι υπάρχει κάποια μορφή απόφραξης της αναπνοής. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνοδεύεται από πολλούς κινδύνους τόσο για τον ασθενή όσο και για το περιβάλλον του και το κοινωνικό σύνολο.
Το ροχαλητό μπορεί να έχει διάφορες αιτιολογίες. Είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό ότι ενώ υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το ροχαλητό οφείλεται σε λειτουργικές ανωμαλίες υπάρχουν και περιπτώσεις όπου το ροχαλητό μπορεί να είναι η έκφραση μιας πολύ πιο σοβαρής κλινικής κατάστασης όπως για παράδειγμα το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου.Για τους λόγους αυτούς είναι καλό όταν υπάρχει ένα τέτοιο πρόβλημα, να ενημερώνεται ο θεράπων ιατρός του ασθενούς ο οποίος και θα κρίνει εάν χρειάζονται να γίνουν περισσότερες εξετάσεις και ειδικές θεραπείες για την αντιμετώπιση μιας σοβαρής ασθένειας που πιθανόν να αποτελεί την αιτία του ροχαλητού.
Ορισμένα απλά αλλά αποτελεσματικά μέτρα μπορούν να ληφθούν για την αντιμετώπιση του ροχαλητού, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς και των ατόμων του περιβάλλοντός του.
Τα μέτρα αυτά είναι:
1. Υιοθετείστε ένα υγιεινό τρόπο ζωής: Η σωματική εξάσκηση βελτιώνει και ενδυναμώνει το μυϊκό τόνο. Αυτοί οι οποίοι εξασκούνται, βελτιώνουν ταυτόχρονα και τον τόνο των μυών της γλώσσας και του λάρυγγα. Η καλή κατάσταση των μυών αυτών μειώνει τον κίνδυνο ροχαλητού

2. Διατηρείστε ένα κανονικό βάρος για το ύψος σας: Τα άτομα που είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα έχουν ογκώδεις σωματικούς ιστούς στο λαιμό. Αυτοί στενεύουν τις διόδους του αέρα κατά την αναπνοή. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται λειτουργικές δονήσεις μεταξύ της γλώσσας και του άνω μέρους του λάρυγγα όταν προσεγγίζουν το μαλακό μέρος του ουρανίσκου και της σταφυλής και έτσι δημιουργείται ροχαλητό

3. Αποφεύγετε φάρμακα όπως τα ηρεμιστικά, τα υπνωτικά και τα αντί-ισταμινικά πριν τον ύπνο: Τα φάρμακα αυτά, επειδή χαλαρώνουν πολύ τους μυς, μπορούν να μειώνουν τους μυϊκούς τόνους στις διόδους του αέρα της αναπνοής, προκαλώντας έτσι ροχαλητό.

4. Αποφεύγετε το αλκοόλ πριν πάτε για ύπνο: Επειδή το αλκοόλ μπορεί και αυτό να χαλαρώνει υπερβολικά τους μυς προκαλώντας έτσι ροχαλητό, είναι καλό να το αποφεύγετε για τις 4 ώρες που προηγούνται της χρονικής στιγμής που θα πάτε να κοιμηθείτε

5. Αποφεύγετε να φάτε κάτι πριν πάτε για ύπνο: Η λήψη τροφής προκαλεί την έκκριση σάλιου και βλέννας. Αυτά μπορούν να επηρεάσουν την αναπνοή κατά τον ύπνο και να δημιουργήσουν ροχαλητό. Για τους λόγους αυτούς συστήνεται να αποφεύγετε την λήψη τροφής κατά τις 3 ώρες που προηγούνται του ύπνου

6. Διατηρείστε ένα σταθερό ρυθμό ύπνου: Αυτό σημαίνει ότι θα κοιμάστε κανονικά, για ικανοποιητικό αριθμό ωρών και χωρίς να εξαντλείστε υπερβολικά προτού να πάτε για ύπνο. Η υπερβολική κούραση συντείνει στο ροχαλητό

7. Να κοιμάστε στο πλευρό και όχι πάνω στην πλάτη σας: Όταν κοιμάστε πάνω στην πλάτη σας, η κάτω σιαγόνα έχει την τάση να ανοίγει και η πιθανότητα ροχαλητού είναι μεγαλύτερη.
Το άτομο που κοιμάται μαζί σας μπορεί για παράδειγμα να σας τοποθετεί ενώ κοιμάστε, στο πλευρό σας εάν κοιμάστε πάνω στην πλάτη σας.
Σε έντονο ροχαλητό, που προκύπτει όταν ο ασθενής κοιμάται πάνω στην πλάτη του, ορισμένοι συστήνουν να ραφτεί μια κάλτσα στο πίσω μέρος της πυτζάμας στη ράχη και να τοποθετηθεί μέσα μια μπάλα του τένις που θα εμποδίζει τον ασθενή να κοιμάται πάνω στην πλάτη του.

8. Ανυψώστε το άνω μέρος του κρεβατιού σας, εκεί που βάζετε το κεφάλι σας, κατά 12 εκατοστά: Η ανύψωση αυτή υποβοηθά την ευκολότερη ροή του αέρα δια μέσου των αναπνευστικών οδών της μύτης και του λάρυγγα. Μπορείτε να κάνετε την ανύψωση αυτή χρησιμοποιώντας μαξιλάρια ή ακόμη με ειδικό μηχανισμό που έχουν κάποια κρεβάτια

9. Φροντίστε να μην είναι ξηρός ο αέρας του υπνοδωματίου σας: Φροντίστε να δημιουργήσετε ικανοποιητική υγρασία του αέρα στο υπνοδωμάτιό σας σε περίπτωση που διαπιστώσετε ότι ο αέρας αυτός είναι ξηρός. Ο λάρυγγας όταν είναι στεγνός πάλλεται προκαλώντας ήχους περισσότερους παρά όταν είναι υγρός. Μια συσκευή διατήρησης της υγρασίας μπορεί να απομακρύνει τον κίνδυνο να ξηραθεί το στόμα και ο λάρυγγας σας

10. Συμβουλευτείτε το γιατρό σας: Όπως έχουμε αναφέρει και πιο πάνω το ροχαλητό υποδεικνύει ότι υπάρχει κάποια μορφή απόφραξης της αναπνοής. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι η έκφραση μιας σοβαρότερης ασθένειας όπως το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου.
Το σύνδρομο αυτό χαρακτηρίζεται από θορυβώδες ροχαλητό, με πολλές συχνές διακοπές του ύπνου λόγω ολοκληρωτικής απόφραξης της αναπνοής. Οι αποφράξεις αυτές σταματούν την αναπνοή για δευτερόλεπτα ή ακόμη για λεπτά. Αυτή η πάθηση χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση.

Προβλήματα ύπνου, κούραση, καρδιακή προσβολή και γυναίκες
17-11-2003

Πολλοί πιστεύουν ότι η κυριότερη αιτία θανάτου λόγω ασθένειας στις γυναίκες είναι ο καρκίνος ή τα εγκεφαλικά επεισόδια. Αυτό δεν είναι αληθές και όπως και στους άντρες έτσι και στις γυναίκες ο μεγαλύτερος ένοχος είναι οι καρδιακές παθήσεις.
Σε αντίθεση όμως με το τι συμβαίνει στους άνδρες, τα συμπτώματα που προηγούνται μιας καρδιακής προσβολής είναι διαφορετικά.
Στους άνδρες το σημαντικότερο σύμπτωμα είναι ένας έντονος πόνος στο στήθος που επεκτείνεται προς το λαιμό ή προς τον αριστερό βραχίονα. Στις γυναίκες το σύμπτωμα αυτό είναι πολύ πιο σπάνιο.
Μέχρι σήμερα τα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τόσο κατά τη φάση που προηγείται όσο και κατά το καρδιακό επεισόδιο ειδικά στις γυναίκες, δεν είχαν μελετηθεί αρκετά.
Σε μια έρευνα που συμπεριέλαβε 515 γυναίκες ηλικίας από 29 έως 97 ετών, οι οποίες είχαν υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου κατά τους 4 έως 6 μήνες που είχαν προηγηθεί της έρευνας, εξετάστηκαν τα συμπτώματα που παρουσίασαν πριν και κατά τη διάρκεια του καρδιακού επεισοδίου.
Τα αποτελέσματα δίνουν νέες πληροφορίες αναφορικά με τη συχνότητα των συμπτωμάτων που εκδηλώνονται ειδικά στις γυναίκες κατά τις εβδομάδες που προηγούνται μιας καρδιακής προσβολής: · 95% των γυναικών ανέφεραν ότι είχαν ασυνήθιστα συμπτώματα κατά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της καρδιακής προσβολής · Ασυνήθιστη κούραση: 71% των γυναικών. Η κούραση ήταν έντονη. Για παράδειγμα για να στρώσουν ένα κρεβάτι έπρεπε στα ενδιάμεσα να σταματήσουν για να ξεκουραστούν ή ακόμη είχαν μεγάλη δυσκολία για να ανεβούν τα σκαλιά · Προβλήματα ύπνου: 48% · Δυσκολίες αναπνοής: 42% · Λιγότερο από το 30% των γυναικών δήλωσαν ότι είχαν πόνο στο στήθος, που είναι το κυριότερο σύμπτωμα στους άνδρες με την ίδια πάθηση · Ένα μικρότερο ποσοστό ανάφερε δυσπεψία και ανησυχία
Βλέπουμε λοιπόν ότι οι κυριότερες ενοχλήσεις που είχαν οι γυναίκες πριν από ένα έμφραγμα μυοκαρδίου, είναι η μεγάλη κούραση και τα προβλήματα ύπνου που εκδηλώνονται κατά τις εβδομάδες που προηγούνται του επεισοδίου.
Πολλές γυναίκες αγνοούν τα προειδοποιητικά αυτά συμπτώματα. Πιστεύουν ότι οφείλονται σε άλλες αιτίες όπως για παράδειγμα λόγω αύξησης της ηλικίας.
Ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνες που καταφεύγουν στο γιατρό τους για τα προβλήματα αυτά, ο τελευταίος μπορεί να αγνοεί ότι πιθανόν αυτά να είναι προειδοποιητικά σημεία ενός επερχόμενου εμφράγματος μυοκαρδίου. Συνήθως οι γιατροί ψάχνουν να βρουν άλλες αιτίες για τα προβλήματα ύπνου και μεγάλης κούρασης.
Κατά την εκδήλωση της καρδιακής προσβολής, οι γυναίκες παρουσίαζαν με μεγαλύτερη συχνότητα τα ακόλουθα συμπτώματα: · Δυσκολίες αναπνοής · Αδυναμία · Ασυνήθιστα μεγάλη κούραση · Κρύους ιδρώτες · Ζαλάδες · Πόνο στο στήθος, ο οποίος όμως δεν είχε τα σοβαρά και έντονα χαρακτηριστικά του πόνου στο στήθος που νιώθουν οι άνδρες με το ίδιο πρόβλημα. Το 43% των γυναικών δεν ανέφεραν ότι είχαν πόνο στο στήθος
Η έρευνα αυτή προσθέτει σημαντικά νέα δεδομένα. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι γιατροί πρέπει να είναι ενήμεροι για τις ιδιαιτερότητες αυτές.
Χρειάζεται ακόμη περισσότερη προσοχή εάν η γυναίκα με αυτά τα συμπτώματα έχει και άλλους παράγοντες κινδύνου για καρδιακή νόσο όπως ιστορικό καρδιαγγειακής πάθησης, παχυσαρκία, διαβήτη ή ψηλή πίεση
Εάν μια γυναίκα παρουσιάζει ασυνήθιστη κούραση, διαταραχές του ύπνου της και εάν δεν βρεθούν οι λόγοι των προβλημάτων αυτών, τότε πρέπει να ελεγχθεί κατά πόσο τα συμπτώματα αυτά είναι η εκδήλωση μιας καρδιακής νόσου που υπάρχει και εάν είναι τα πρόδρομα σημεία ενός επερχόμενου εμφράγματος του μυοκαρδίου.

Η απώλεια ύπνου επηρεάζει τον εγκέφαλο των παιδιών
05-03-2003

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας που χάνουν έστω και μια ώρα από τον καθημερινό νυχτερινό τους ύπνο, παρουσιάζουν μείωση της προσοχής τους και των νοητικών τους λειτουργιών.
Τα παιδιά σχολικής ηλικίας χρειάζονται τουλάχιστο 9 ώρες ύπνου για να ξεκουραστούν καλά. Σήμερα όμως η τηλεόραση, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το διαδίκτυο και άλλες ελκυστικές για τα παιδιά δραστηριότητες, τα εμποδίζουν από το να κοιμηθούν όταν πρέπει.
Επιπρόσθετα, πολλά παιδιά έχουν μέσα στο υπνοδωμάτιο τους τηλεόραση ή άλλες ηλεκτρονικές συσκευές. Το υπνοδωμάτιο από τόπος ύπνου και ξεκούρασης γίνεται χώρος για πολλές άλλες δραστηριότητες που τα κρατά ξύπνια.
Οι γονείς πολλές φορές δεν αντέχουν στις πιεστικές απαιτήσεις των παιδιών τους για να μείνουν ξύπνια. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, είναι ότι ο συνολικός χρόνος που κοιμούνται τα παιδιά σχολικής ηλικίας, συνεχώς μειώνεται.
Γιατροί από το Ισραήλ, εξέτασαν πρόσφατα 77 παιδιά ηλικίας από 9 έως 12 ετών για να εξακριβώσουν τις επιπτώσεις της στέρησης ύπνου σε αυτά. Χρησιμοποίησαν μια ειδική συσκευή που τοποθετούταν σαν ρολόι στο χέρι των παιδιών για να καταγράφουν τις δραστηριότητες τους επί συνεχούς βάσης.
Τα αποτελέσματά τους έδειξαν ότι τα παιδιά που είχαν 41 λεπτά λιγότερο ύπνο, παρουσίαζαν λιγότερο καλά αποτελέσματα όσον αφορά τη μνήμη, τις νοητικές λειτουργίες, την ετοιμότητα και δυναμικότητα σε σύγκριση με τα παιδιά που κοιμόντουσαν μια ώρα περισσότερο.
Σε μια άλλη έρευνα που έγινε από γιατρούς της Ιατρικής Σχολής του Κεντάκι, φάνηκε ότι η στέρηση ύπνου στα παιδιά δημιουργεί μια κλινική εικόνα που μοιάζει πάρα πολύ με το σύνδρομο Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής με Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ).
Τα παιδιά που πάσχουν από ΔΕΠΥ παρουσιάζουν παρορμητική συμπεριφορά, ελλειμματική προσοχή και υπερκινητικότητα με υπερβολική δραστηριότητα. Δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, αφαιρούνται και ξεχνούν εύκολα. Υπολογίζεται ότι επηρεάζονται από το ΔΕΠΥ περίπου 5% των παιδιών. Τα αγόρια επηρεάζονται συχνότερα από τα κορίτσια.
Στην έρευνα τους οι γιατροί από το Κεντάκι διαπίστωσαν ότι περίπου 25% των παιδιών με ήπιας μορφής ΔΕΠΥ, στην ουσία έπασχαν από έλλειψη ύπνου λόγω του συνδρόμου της άπνοιας του ύπνου.
Το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου, λόγω ανατομικών ανωμαλιών προκαλεί ροχαλητό και δεν επιτρέπει στα παιδιά να κοιμούνται κανονικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουν κακή ποιότητα ύπνου και πάσχουν από χρόνια έλλειψη ύπνου. Η χρόνια έλλειψη ύπνου, τους δημιουργεί ελλειμματική προσοχή και υπερκινητικότητα με αποτέλεσμα να θεωρούνται ότι πάσχουν από ΔΕΠΥ.
Δυστυχώς, αφού τοποθετηθεί η διάγνωση ΔΕΠΥ, τους δίνεται φαρμακευτική αγωγή γεγονός που περιπλέκει σοβαρά την κατάσταση. Εάν όμως διορθωθεί η οργανική αιτία που προκαλεί την ανεπάρκεια του ύπνου τους, δηλαδή το σύνδρομο της άπνοιας του ύπνου, τότε τα παιδιά ανακάμπτουν και δεν παρουσιάζουν ΔΕΠΥ.
Βλέπουμε λοιπόν στα δύο παραδείγματα που μας αναφέρονται από τις έρευνες στο Ισραήλ και στο Κεντάκι, ότι οποιαδήποτε και εάν είναι η αιτία που προκαλεί στέρηση ύπνου, το αποτέλεσμα είναι μια μείωση των πνευματικών δεξιοτήτων και της μνήμης του παιδιού.
Είναι απαραίτητο πιστεύουμε ότι παιδιά που θεωρούνται ότι πάσχουν από ΔΕΠΥ να ελέγχονται κατά πόσο παρουσιάζουν ροχαλητό ή πάσχουν από το σύνδρομο άπνοιας του ύπνου. Σε τέτοιες περιπτώσεις η θεραπεία της οργανικής αιτίας που προκαλεί τη στέρηση ύπνου στο παιδί, θα διορθώσει και το σύνδρομο ΔΕΠΥ.
Τα άλλα παιδιά σχολικής ηλικίας, θα πρέπει απαραίτητα να κοιμούνται τουλάχιστο για 9 ώρες κάθε βράδυ για να μπορέσει ο εγκέφαλός τους να αναπτυχθεί και να αποδώσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

ΠΗΓΗ http://www.medlook.net/category.asp?category=109