- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
τι σκέφτεσαι? τι νιώθεις?
το πρωί που ξεκινάς
τα βράδυα που γυρνάς...
Πες μου όταν κοιμάσαι
ο νούς σου που σε τρέχει
σε ποιά χώρα, σε ποιά γή
σε ποιά μαγική φυγή....
χρώμα λευκό, σαν γάλα
Απόκοσμο, μυστηριακό...
Σπέρμα Θεών,
ψιχάλα...
Ακτίνες ασημόχρωμες,
του φεγγαριού κοντάρια,
καρφώνονται στον ουρανό.
άστρα..
μικρά φεγγάρια.
Τόποι όπου ζούνε ποιητές,
γλύπτες μα και ζωγράφοι
Μύστες που περιμένουνε
στου Απόλλωνα
το .. ράφι
Απολλώνιο,
Θείο φως, φωτίζει τις μορφές τους
Άσπρες, καθάριες,
φωτεινές,
οι άσπιλες ψυχές τους.
Σαν πεφταστέρια
θα σταλούν
στην γη,
σαν έρθ' η ώρα.
Οδηγητές της νόησης
Υπερβορείων δώρα!!!
Στη σιγαλιά του δειλινού
το κύμα μουρμουρίζει
μονότονα.. τραγουδιστά
κοντά του με καλούσε
σήκωσε ο νους μου
τα πανιά
στα πέλαγα αρμενίζει..
Χάθηκα μέσα στ' όνειρο,
εκεί δίπλα
στο μώλο
Ξέχασα το σώμα που..
φορώ
βυθίστηκα στο Όλο..
Γαλήνια κι ανάλαφρη
η σκέψη
φτερουγίζει
Του Ποσειδώνα
η μιλιά
το νου μου πλημμυρίζει..
Νοιώθω την παρουσία του
κι αυτό
με γαληνεύει..
Η ήρεμη του
η φωνή
την ακοή μαγεύει
Δεν ξέρω πότε τέλειωσε
ετούτο
το ταξίδι..
Η Μνήμη το φυλάκισε
στο όνειρο
σαν.. στρείδι
Πολλές φορές προσπάθησα
το στρείδι
αυτό ν' ανοίξω.
Μα στάθηκε
αδύνατο
την πόρτα να.. διαρρήξω!
ξεπήδησαν στων ματιών
την αναπάντεχη συνάντηση
στης ρουφιάνας
συγκυρίας το αδιέξοδον
Λαχανιασμένες ενοχές
στριμώχνουν το αφθόρμητο
του κτήνους
ξέσπασμα
Γελιότης η
εκ της ευγενείας
επιβαλλόμενη
αβρότης
-Απο δω η σύζυγος
-Χαίρω πολύ
-Απο δω ο σύζυγος
-Χαίρω πολύ
Και χαρήκαμε μια χαρά!
Μα μιά χαρά!!!
Είναι κάποιες Κυριακάτικες νύχτες που μοιάζουν με... Δευτέρες!
παρέα κάνει η σκέψη
την ώρα που το απόγευμα
απαγκιστρώνεται απ'
την χαλαρή αγκαλιά
της μέρας
Λιγοστεύει το φώς
στον ορίζοντα
του νού, και του απέναντι,
του τώρα και
του χθές...
του "λησμονώ
και του "συγχωρώ"
Έννοιες ταυτόσημες
πασπαρτού της πόρτας
του λησμονητηρίου
και της θέοσης..
Τις παγίδες των
εντυπώσεων
και των αισθημάτων
αχρήστευσα
και τα βάθη του
ειμαι και του ήμουν
ελευθέρωσα..
Όρμησε μέσα το "μετά"
με το "ύστερα"¨παρέα
ανεμοστρόβιλος σφοδρός..
Κάλλιο με τον άνεμο
παρά με αγκιλώσεις.
Μασκαρεμένες ιστορίες?...
Προβολές του παρελθόντος
με αλλαγμένο σενάριο,
ή εκ της χρονο-απόστασης
παραμόρφωση,
της ενδο-οράσεως
νεο-ερμηνευτικές
αποδόσεις?
Νεο-ειδομένες αναπαλαιώσεις,
αναδομήσεις αισθημάτων,
αισθήσεων αναζωογονήσεις.
χαρμολύπης κομιστές..
Γλυκόπικρον ενστάλαγμα
της απουσίας σας...
η αποχώρησης.
διερχομένων αυτοκινήτων,
στον τοίχο τον απέναντι..
Φαντασμάτων ίσκιοι,
τρέχουν κυνηγημένοι..
Κυνηγοί.
Αρχέγονων φόβων
ενσαρκωτές.
Παράλογον το πρωτόγονον.
Αφουγκράζεται τη φύση
και προσπαθεί να μιμηθεί
τους θορύβους της.
Μονότονη,
της βροχής η υπόκρουση.
Λαίμαργα
ραμφίσματα πουλιών,
στων παραθύρων τα τζαμια ..
Της Ευριδίκης ο ίσκιος,
χάνεται,
κυνηγημένος απ' του Ορφέα
τ' ανυπόμονον,
της λαχτάρας βλέμμα..
Της απόγνωσης του
το αδιέξοδον,
οι κυνηγημένοι ίσκιοι,
η βροχή,
της λύρας του παράπονο...
Κι οι βροντές,
της καρδιάς του
οι βουβές κραυγές.
Θέατρο σκιών
στου τοίχου την οθόνη.
Νύχτα βροχής...
Στο πλήρες,
της απουσίας σου
δωμάτιο.
Καληνύχτα...
Με κούρασε πολύ αυτή η γεύση,
κι αυτά τα δέντρα που βαδίζουν μόνα τους
κάτω απο φυλλοροημένες συναντήσεις..
Καληνύχτα.
Καλό Σαββατοκύριακο...
Πολλή Σαββατοκύριακο για έναν άνθρωπο.
Ένα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου.
Με κούρασε πολύ το πρόσωπο του κόσμου.
Κι εσύ ένα αστεράκι, το πιο φωτεινό...
Χωμένο στην βελούδινη αγκαλιά της Ανδρομέδας
Μαζί και χώρια μου
κοντά και μακρυά μου
χαρά και λύπη μου
ελπίδα και καημέ μου
νεράιδα και άγγελε μου
μούσα μου και σειρήνα
που κούρσεψες την σκέψη μου
στης ονειροπαγίδας σου το δίχτυ...
Νάσαι καλά εκεί ψηλα στην ονειροχώρα των χρωμάτων και του γιασεμί..
Τα μηνύματα σου άνοιξα
στου υπολογιστή το μπαλκόνι
ν' αεριστούν..
Λέξεις...
κελαιδίσματα
παραδείσιου πουλιού
ξυπνούν
ξεχασμένα
στη λήθη του χρόνου
γλυκά συναισθήματα..
Σε σκέφτομαι,
κι εύχομαι...
οι χαμογελαστοί
παγιδευμένοι στο παραμύθι
άψυχοι ήρωες
να πάρουν ζωή
απ' την ψυχή μου κι..
"Εγώ" να γίνουν!
Σε σκέφτομαι
κι εύχομαι...
το χάδι της ματιάς σου
να νοιώσουν ..
Τη μυρωδιά
των μαλιών σου,
τον ήχο της ανάσας σου
και της καρδιά σου
τον κτύπο...
Σε σκέφτομαι
κι εύχομαι...
Την γεύση
του κορμιού σου
στο στόμα μου
καθώς θα σε λιώνει
ο γίγαντας Χρόνος
περνώντας βάναυσα,
απο πάνω σου...
Σε σκέφτομαι
κι εύχομαι...
συχνά την ψυχή μου
με ρέμβη
κι ευδοκιμούν
εδώ - εκεί εικόνες.
Στο άναμμα ενός σπίρτου
προφταίνω να δω ένα κορίτσι..
Σε κατακόρυφη νεότητα ανεβαίνει
ώσπου χάνω τα ίχνη της σε άλλες ηλικίες.
Στο σβήσιμο του σπίρτου
φωσφορίζουσες,
γεμάτες φωτεινά χρώματα
πεταλούδες, πετούν γύρω μου
χαμογελώντας...
Ησυχία...
Όποιος πνίγεται
δεν φωνάζει πάντα βοήθεια.
Αλλά δεν φοβάμαι.
Ξέρω των σκοταδιών τους νόμους..
Η μορφή σου κομάτια..
Γρίλιες στο ταβάνι
όταν περνάνε τ' αυτοκίνητα στο δρόμο...
Φεύγεις....
Τρομερά βιαστική με τις πεταλούδες..
Στόμα και μάτια είναι συμφωνημένο..
να μήν υπάρχουν.
Στο άναμμα του σπίρτου
από την πίσω πόρτα της σιωπής
φ ε ύ γ ε ι ς...
Μαγεμένη,
παγιδευμένη σε λέξεις
που σου ψιθυρίζει στ' αυτί
ο σκοτεινός σου άγγελος...
Βήμα ίσκιων μεταμεσονυκτίου...
Σαν να υπάρχει άλλος κόσμος,
πιο φευγαλέος απο τούτον,
Τρέχουν να μισοκρυφτούν...
Στο δρόμο τα ερωτεύεται η απομάκρυνση..
Στενό και μακρύ το κρεβάτι,
σοκάκι του ύπνου..
Στο άναμμα του τελευταίου σπίρτου
έκανες μια προσπάθεια
να φτιάξεις μια φράση μικρή
με λέξεις
Πήγες να πείς...
Στο σβήσιμο του σπίρτου αποκοιμήθηκα...
Κρατήσου επάνω μου...
Ας με πάρει..τ' όνειρο.
Πικρίζει η μορφή σου μέσα στο βλέμμα
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη βουβή.. φωνή σου
Καληνύχτα καλή μου νεράϊδα.....
Όπου και νά 'σαι...
Όποια και νά 'σαι...
Νά 'σαι καλά!!!
Σε σκέφτομαι κι αντέχω...
Σαν να έκρυβε κάτι..
Κάτι που δεν έπρεπε να δω..
Κοιτάς, κοιτάς δεν βλέπεις τι θυμάσαι..
Μέρα θολή, θολό και το αντίκρυ
απ' το μπαλκόνι
στο χείλος της θέας..
Κι εκεί προς τα νερά
θολό αργά κινείται σαν ακίνητο
το εμποράδικο βαπόρι...
Ακούγονται ακόμη τα βότσαλα
σούρσιμο απο πόδια χορευτών..
Τίποτα δεν αδημονεί.
Απάγκια
πλοία ουδέτερα΄
ούτε έρχονται ούτε φεύγουν
ούτε μάταια περιμένεις ούτε αποχωρίζεσαι.
Χάθηκα ή κρύφτηκα?
Μήπως με απήγαγε καμμιά
νυχτονεράιδα, συλέκτης φαντασμάτων
απ' την μακρυνή Ονειροχώρα..
Να είναι ίσως μεταμφίεση,
αυτή η απώλεια μου
μια μυστική αυτοφυής έξοδος κινδύνου?
Η Μοναξιά φοβάται μόνο τον άνθρωπο δίπλα σου...
που σε κρατούν στην φυλακή του τώρα...
Όχι τόσο γιατί διακόπτουν το ταξίδι σου σε μένα
αλλά γιατί "αγγίζουν" την μορφή σου...
Να ελπίζω στο "αύριο" μου λέει η.. απουσία σου.
Να μου λείπει η απουσία σου!
Να ελπίζω..
Προς στιγμή απελπίζομαι..
Να ελπίζω..
Μυστικά της ψευδαίσθησης τοιχώματα.
Είναι η Ελπίδα λαθραία εξουσία.
Όπως κι η επιβίωση.
Λαθραιότης είναι.
Όμως ας αναβάλουμε.
Θάρθουνε βράδυα πιο κατάλληλα.
Τρομάζει μια μικρή λιποψυχία στο παράθυρο
αφήνει αργά το κουρτινάκι της να πέσει..
Κι εγώ μένω εδώ κλεισμένος
μέσα σ' αυτό το ξένο "μέσα" συνεχίζομαι..
ουρλιαχτό στ' αυτιά μου
το παράπονο της αντοχής σου..
Κρέμεται η εικόνα σου στο παράθυρο.
Ασημόχρωμο λουσμένο
απο τον ολόγιομο
της νύχτας ήλιο
αστράφτει μπρούτζινο
το ιδρωμένο απο τον πυρετό
κορμί σου..
Το βλέμμα σου
απλώνεται και μ' αγκαλιάζει.
Ριγώ στης ματιάς σου το άγγιγμα
κι η φλόγα της σαν λάβα
κατακαίει το είναι μου..
Άηχος ήχος
το γραπτό σου παράπονο
πολυμήχανο ταξίδι η φωνή σου
λεπτεπίλεπτο ρούχο. Το φορώ,
κρεμώντας το δικό μου στο λησμονητήριο,
σ' ενα χαμηλό κλαδί..
Παλεύω να ξεμπλοκάρω
το πόδι μου απ' το "θυμάμαι" μόνο εσάς,
του κάτω κόσμου αλίωτες αγάπες
και να ξεχνώ εμένα...
Είναι κάποιες νύχτες καλή μου
αυτές που το φεγγάρι γίνεται ήλιος
που φωτίζει μνήμες γκρίζες, σε
αναχωρητές στην χώρα των ψυχών που ακόμα με κρατάνε...
Φωνάζει η διάθεση να σ' εντοπίσω
στη συστρεφόμενη εντός μου γη
έτσι σε βρίσκει:
γλυκειά παραθαλάσια αοριστία..
Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει
κι ας νύχτωσε τόσο εδώ...
Κάτι σαν φως και ούτε φως
χορεύουν φύκια
κάτω απ' το τζάμι του νερού..
Τώρα θα έχουν λύσει τα μαλλιά σου
οι αγνές ησυχίες τριγύρω
ξαπλώνουν δίπλα σου..
Η σκέψη στερεώνει σκαλοπάτια στον αέρα
κι ανεβαίνει. Σε κρατάει στο ράμφος της.
Αναπνέεις το γιασεμί του
στεναγμού μου τ' άρωμα..
Η κίνηση του πελάγους
φθάνει στα πόδια σου αφρός...
Ψευτοεραστής στα πρώτα βότσαλα..
Τους σκάει ένα φιλί και ξεμεθάει.
Σηκώνεις το χέρι...
Κάθεσαι και
την θέση των άστρων ορίζεις..
Ξέρει καλά το χέρι σου
την άγονη γραμμή των λάμψεων.
Σ' αυτά τα βουλιαγμένα άστρα
κοντοστέκει το χέρι σου
στο πολύ μακρινό...
Τον φάρο της μοναξιάς μου,
...δείχνει.
Βαδίζω χαμηλόφωνα. Θέλω να περάσω
απ' τον αφρό απαρατήρητος. Έχω να βγώ
σε πειρασμούς ευδιαλυτότητας απο τότε
πριν μπω στο μοναστήρι των καιρών.
Υπάρχω χαμηλόφωνα. Μα ο αχός της θάλασσας
απο τους τηλεβόες της γαλήνης
πολύ με θορυβεί.
Επιταχύνω το βήμα μου.
Πρόθυμα σκαλώνει κάθε τόσο
στων αστεριών τα μυροβόλα αγκάθια.
Εικόνα ενός χεριού που πνέει σαν άνεμος..
Εικόνα και το μεγάλο κυμα χρόνου
που ορμάει και σε παίρνει,
γιατί κάθε φορά ξεχνάς, ανοιχτή του ονείρου την πόρτα...
Κι αυτό το άρωμα του γιασεμιού...
Για σένα στις επιθυμίες μου
λόγος δεν έγινε ποτέ.
Δεν σε προέβλεψαν ποτέ
τα όνειρα μου.
Οι προαισθήσεις μου
δεν σε συνάντησαν.
Ούτε η φαντασία μου.
Κι όμως
μια ανεξακρίβωτη στιγμή
σ' εξακριβώνω μέσα μου..
των αυτιών μου ανάγκη
στης καρδιάς σου τον ψίθυρο...
Επαίτης αισθημάτων
απωθημένων
στα κατάβαθα της
ψυχοθάλασσας μου
λημέρια...
Μεθυσμένα τα φύκια χωρεύουν
αγκαλιασμένα με
την μελωδία της φωνής σου
Μαγεμένη η ψυχή μου
απ' την προσμονή των φιλιών σου
λάβα καυτή η ανασεμιά
στων χειλιών την επιτακτική
ανάγκη..
Αναζητά
του γιασεμιού την γεύση
στην αγκαλιά της σιγαλιάς
στα μονοπάτια τ' ουρανού
ψηλά
στο δρόμο των αστεριών...
Ασημόλουστη συνεφάμαξα
μας ταξιδεύει
στις γειτονιές της ονειροχώρας
Χώνεσε βαθιά στην αγκαλιά μου..
Κοιτώ τα μάτια σου που λαμπυρίζουν
καθώς καθρεφτίζουν υπέροχα
τον χορό των αστεριών γύρω μας...
Γέρνεις το βλέμμα σου
λίμνη βαθειά..
Βουτώ και ...
Μαγευτικά πετούν οι ...ψυχές μας
απο "πάνω μας" ..
Λικνίζονται στην ουράνια μουσική
τ' αέρινα κορμιά μας ..
στραφταλίζουσες "αύρες"
"μπαίνουν" η μία μέσα στην άλλη
..γίνονται ένα
κι ύστερα χωρίζονται σαν..."γλώσσες" φωτιάς
και ξανά πάλι απ' την αρχή...
πανάλαφρες ..ελεύθερες ..ευτυχισμένες..
Χάνομαι..
Πονούν τα γράμματα καθώς γίνονται λέξεις
Πονώ κι όταν κοιτώ το μήνυμα σου στον υπολογιστή...
" Όσο υπάρχεις...
Έχω λόγω να προσέχω...για να σε σκέφτομαι!
Καληνύχτα αγγελέ μου! "
Στέκω ακίνητος και κοιτάζω.. Ταξιδεύει ο νούς.
Διστάζω..να σου πω καληνύχτα και να κάνω "κλικ" στη λέξη "Αποστολή", λές κι όσο σου γράφω είσαι δίπλα μου...
Θέλω να παρατείνω αυτήν την αίσθηση κι ας ξέρω ότι είναι ...ψευδαίσθηση..
Δεν θα σου πω καληνύχτα αλλά θα σου πω ευχαριστώ που υπάρχεις, που με σκέφτεσε.. που...
Να προσέχεις και να ...μου γράφεις.
λευκό φως της οθόνης
όταν ζωντανεύει και γίνεται
ταχυδρόμος-κομιστής
της μακρυνής ονειροχώρας
το βασίλειο...
Κομματάκια
μικρά..
τοσοδούλικα..
στριμωγμένα τό 'να δίπλα στ' άλλο
ζωγραφίζουν χαρούμενα
το πάζλ της μορφής σου..
Χορεύουν κόκκινες φωτιές
πηδούν ψηλά ν' αγγίξουν τ' άστρα
της ψυχής μου οι επιθυμίες
παγιδευμένα πουλιά που τους χαρίστηκε
η ...ελευθερία
Αποζητώ την ανασεμιά του κορμιού σου
της καρδιάς σου τον ρυθμό
την γεύση των χειλιών σου
της ψυχής σου το άγγιγμα...
Το ρίγος που διαπερνά το κορμί σου
την ώρα που λαίμαργα το είναι μου
γίνεται ένα με το δικό σου
κι ο ουρανός γεμίζει πεφταστέρια..
Και έπειτα σκοτάδι...
Μα η αγκαλιά σου κολλημένη πάνω μου
μου θύμιζε διαρκώς την παρουσία σου.
Σταμάτησα.
Εκλεισα τα μάτια να αφεθώ στο άγγιγμά σου
ο πόθος συνταράζει το είναι μου!
Είσαι εδω...σκέφτηκα και ανακουφίστηκα!
Δεν ήθελα να φυγεις...να σε τρομάξω!
Απέμεινα για λίγο να σε θαυμάζω...
πριν φύγεις ίσως ένιωσα κι ενα φιλί...
Σε ένα από τα πιο όμορφα όνειρα της ζωή μου
΄Πως να τελειώσω τ' όνειρο..
Που να βρω τη δύναμη να πω "καληνύχτα"..
Κάθε φορά μου φαίνεται και πιο δύσκολο...
Όπως έχει ειπωθεί "κάθε αντίο είναι κι ένας μικρός θάνατος"...
Μα κάθε θάνατος είναι και γέννηση του καινούριου...
Να προσέχεις.. σε χρειάζομαι!!!
με θείο νέκταρ της ψυχής μου
τους ξηραμένους ιστούς
νοιώθω σε κάθε πόρο του κορμιού μου
χιλιάδες εφιαλτικές ματιές
να με χαρακώνουν
κομματιάζοντας την ψυχή μου...
Νύχια γαμψά
στου φόβου το χέρι
παγωμένη αγκαλιά
σφιχτή γίνεται γροθιά
της καρδιάς μου
μέγγενη...
Τραυματισμένες μνήμες
πληγές αενάως χέουσες
Ερινύες θύμισες
προκατασκευασμένοι φόβοι
επανάληψης της
..."κατάρας" που μ' ακολουθεί
κάθε που το χαμόγελο
μου κλείνει το μάτι.
Το συμβάν με την Rama
την αγαπημένη σκυλίτσα μου
την συγκεκριμένη περίοδο
με συντάραξε γλυκειά μου νεράιδα ...
Να προσέχεις γλυκό μου αστεράκι
εκεί ψηλά στην ονειροχώρα
Θα φυλάξω τα τραγούδια μου
για νύχτες πιο κατάληλες
όταν γαληνέψει ο αγέρας
γίνει απαλή αύρα
που θα ταξιδέψει της καρδιάς μου τον ψίθυρο
σαν χάδι στ' αυτιά της ψυχής σου..
Καληνύχτα νεράιδα μου
Σε σκέφτομαι..
Ω περιττά όλα μην κλαίτε.
Στον κόσμο αυτόν μονάχα σεις ζείτε αιώνια...
Κ.Δ.