- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

θα προσπαθήσω να προσεγγίσω τα zητήματα που θέτεις Φιλόσοφε...

Αγάπη: υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, ως καταγωγή, μοίρα, σκοπός, ανάγκη.
Μας λένε ότι τα πάντα προήλθαν κάποτε από το Ένα, και εκεί τείνουν να καταλήξουν.
Η αγάπη είναι λοιπόν η ενδελέχεια όλων των πλασμάτων της δημιουργίας,
αφού ως ενδελέχεια ορίζεται η συν-ουσία όλων στο Ένα, που τα υπερβαίνει και περιέχει.
Είναι η κοιμισμένη συνείδηση, που γνωρίζει ότι η χωριστικότητα είναι
προσωρινή, εφήμερη, απατηλή, ψευδαισθησιακή. Είναι η αλήθεια, αποκεκαλλημένη.
Ας πούμε ότι η Αγάπη προσδιορίζει τη φύση και ύπαρξή μας, πέρα από χώρο και χρόνο.

Έρωτας: Από την ύπαρξη μας ως Φύση Αγάπης, προκύπτει η Ανάγκη μας για Έρωτα. Έρωτας λοιπόν είναι η έκφραση στα διάφορα επίπεδα της ύπαρξής μας
γιά επιστροφή στο Ένα.
Από τη στιγμή δηλαδή που το Ένα, ακίνητο και αιώνιο όπως ΕΙΝΑΙ
αναδιπλώνεται, με αποτέλεσμα την κίνηση και την εξέλιξη,
τα χωρισμένα πιά, προσωρινά και απατηλά, συστατικά στοιχεία του
εμπεριέχοντας τη γνώση και σκοπό του να είναι Ένα κινούνται προς αυτό.
Ο Έρωτας τείνει ως δύναμη να πραγματώσει την γνώση της ομοιότητας.
Το ον αναγνωρίζει ομοιότητες και επιθυμεί να ενωθεί,
πιστοποιώντας ομοιογένεια σε όλο και υψηλότερα επίπεδα.
Όταν ο Εγωισμός μπαίνει στη μέση όμως,
(πράγμα που συμβαίνει στον Έρωτα και όχι στην Αγάπη, επειδή πλέον βρισκόμαστε στη φάση της κίνησης και της χωριστικότητας
και έχει επέλθει ανομοιογενής ατομικοποίηση),
το ον τείνει να συγκεντρώσει τα όμοια, να δημιουργήσει ομοιογένεια με κέντρο τώρα πιά το άτομό του.
Ενώ δηλαδή έχει τη γνώση της ένωσης και της ομοιογένειας, γιά το σύνολο της δημιουργίας,
θεωρεί τον εαυτό του ως κέντρο και σκοπό της δημιουργίας,
θεωρεί ότι ο εαυτός του είναι μάλιστα ο Τελικός Σκοπός.
Ας πούμε ότι ο Έρωτας προσδιορίζει την τάση μας για να βρεθούμε σε
κατάσταση αγάπης, δηλαδή γιά συγκέντρωση, ένωση, ομοιογένεια. Ας διαχωρίσουμε τον Εγωιστικό Έρωτα ως αποτέλεσμα της αυταπάτης της χωριστικότητας.

Σεξ: Η έννοια του σεξ δεν αναφέρεται αποκλειστικά στη σωματική επαφή ενός αρσενικού και ενός θηλυκού ζώντος οργανισμού.
Το αρσενικό και το θηλυκό είναι έννοιες που περιγράφουν δύο αντίθετες καταστάσεις. Γνωρίζουμε από την εσωτερική φιλοσοφία ότι
από τη στιγμή του το ΕΙΝΑΙ γίνεται ΥΠΑΡΞΗ, δηλαδή από τη στιγμή που έχουμε αρχή αναδίπλωσης / δημιουργίας, δημιουργούνται ζεύγη δυνάμεων με δύο αντίθετους πόλους: το καλό και το κακό, το ευγενές και το αγενές, ο φόβος και η τόλμη, το κρύο και η ζέστη,
το τάμας και το ράτζας, το γιν και το γιάνγκ, το φως και το σκοτάδι...
Και όντος το θηλυκό και το αρσενικό έχουν εκφραστεί συχνά ως τέτοια ζεύγη.
Μπορούμε να περιγράψουμε την αναδίπλωση ως έναν παλμό: Άνοιγμα (δημιουργία διπόλου) και κλείσιμο (τα δύο άκρα ταυτίζονται).
Το σεξ λοιπόν εκφράζει τη δύναμη για ταύτιση των δύο αντιθέτων.
Ωστόσο εδώ είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι το προιόν της ταύτισης
δε βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο του διπόλου, δεν είναι το μέσον όρον,
ένα σημείο ενδιάμεσο, αλλά κάτι εντελώς καινούργιο,
πράγμα που πιστοποιείται από την έννοια της Γέννεσης, το προιόν δηλαδή του σεξ, την αναπαραγωγή.
Ας πούμε ότι το Σεξ προσδιορίζει τη εξέλιξη προς την τελική ομογενοποίηση, μετασχηματίζοντας διπολικές οντολογικές καταστάσεις σε
σημειακές.

η Αγάπη είναι η Αιτία και ο Σκοπός μας
ο Έρωτας είναι η Δύναμη για να φτάσουμε εκεί
το Σεξ είναι ο Τρόπος

quote:

---

Το αρσενικό και το θηλυκό είναι έννοιες που περιγράφουν δύο αντίθετες καταστάσεις. Γνωρίζουμε από την εσωτερική φιλοσοφία ότι
από τη στιγμή του το ΕΙΝΑΙ γίνεται ΥΠΑΡΞΗ, δηλαδή από τη στιγμή που έχουμε αρχή αναδίπλωσης / δημιουργίας, δημιουργούνται ζεύγη δυνάμεων με δύο αντίθετους πόλους: το καλό και το κακό, το ευγενές και το αγενές, ο φόβος και η τόλμη, το κρύο και η ζέστη,
το τάμας και το ράτζας, το γιν και το γιάνγκ, το φως και το σκοτάδι...
Και όντος το θηλυκό και το αρσενικό έχουν εκφραστεί συχνά ως τέτοια ζεύγη.

---

Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.

Ένας μαγικός κόσμος, στον οποίο το θαύμα επιτρέπεται, αν δεν επιβάλλεται. Ήρωές του βασιλόπουλα, μάγισσες, νάνοι, αερικά αλλά και ιπτάμενα σκουπόξυλα ή φλύαροι καθρέφτες. Στα παραμύθια τα αδύνατα γίνονται δυνατά για χάρη των καλών ηρώων, τους οποίους βασανίζουν οι κακοί.

Το πανάρχαιο αυτό είδος λαϊκού λόγου αποτελεί γέφυρα με το απώτερο παρελθόν και αντικατοπτρίζει μια μακρινή, αρχαϊκή πραγματικότητα. Οι εθνολογικές μελέτες το επιβεβαιώνουν. Οι διηγήσεις των σημερινών πρωτόγονων λαών έχουν κοινά σημεία με τα παραμύθια των Ευρωπαίων.

Ο λαογράφος Μιχαήλ Μερακλής χαρακτηρίζει το νεότερο παραμύθι "ντοκουμέντο για την πολιτιστική εξέλιξη του ανθρώπου, γιατί διαφύλαξε έστω και παραλλαγμένες μορφές της αρχαίας σκέψης".

Οι ρίζες τους

Από την άσπλαχνη μητριά μέχρι τον κακό λύκο, η πλοκή ξεδιπλώνεται γεμάτη εμπόδια τα οποία ο ήρωας, κατά βάση αδύναμος και αδικημένος, ξεπερνά και δικαιώνεται. Έτσι ανατρέπεται το δίκαιο του ισχυρού, θέμα αγαπητό στην παγκόσμια μυθοπλασία. Δεν είναι τυχαίο ότι για τη Σταχτοπούτα υπάρχουν περίπου 700 παραλλαγές παγκοσμίως, ενώ η παλαιότερη χρονολογείται στον 9ο αιώνα.

Η οικουμενικότητα αυτή φανερώνει ότι όσο κι αν ο άνθρωπος εκλογίκευσε τη φύση δεν έπαψε να συγκινείται από το θαύμα. Πού πρέπει να αναζητήσουμε τις ρίζες του παραμυθιού; Στην προϊστορική εποχή και στις διηγήσεις που προέκυψαν μέσα από την καθημερινότητα και τις θρησκευτικές τελετές.

Στους ιστορικούς χρόνους κυρίως η Ινδία υπήρξε γόνιμος χώρος καλλιέργειας του παραμυθιού. Γνώρισε ακμή όμως στην Αίγυπτο, στη Βαβυλώνα και στην Ασσυρία, ακόμα και μέσα στις βασιλικές Αυλές. Στην Ευρώπη του Μεσαίωνα εμφανίστηκαν οι λαϊκές νουβέλες, πιο ρεαλιστικές στο περιεχόμενό τους.

Από το Μπαρόκ και μετά σημαντική ήταν η επίδραση του Γάλλου Σαρλ Περό, ο οποίος διέσωσε στις Αφηγήσεις της Μαμάς Όκα μερικές από τις πιο γνωστές λαϊκές νουβέλες της λαϊκής παράδοσης, που πέρασαν κατόπιν στα έργα των αδελφών Γκριμ. Τέλος, το 19ο αιώνα ο γερμανικός Ρομαντισμός αποθέωσε το παραμύθι θεωρώντας το ως το ανώτατο είδος πνευματικής δημιουργίας.

Ο ελληνικός πλούτος

Οι ερευνητές έχουν συλλέξει μέχρι σήμερα πάνω από 2.000 τύπους παραμυθιών ταξινομημένους σε διεθνή κατάλογο. Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα, υπήρχε η αντίληψη ότι τα παραμύθια ήρθαν με την Τουρκοκρατία. Μετά από φιλολογικές έρευνες αποδείχθηκε ότι και στην αρχαιότητα υπήρχαν παραμύθια.

Απόδειξη ο Όμηρος και ο Ηρόδοτος, που διέσωσαν πολλές μαγικές διηγήσεις στα έργα τους. Στους Νόμους και στην Πολιτεία ο Πλάτωνας αναφέρει τους "γραώδεις μύθους", διηγήσεις που αφηγούνταν οι γριές γυναίκες στα παιδιά. Το παραμύθι του Πολύιδου, του Πολύξερου, στο οποίο κυριαρχεί το μοτίβο της νεκρανάστασης, απασχόλησε και τους τρεις μεγάλους τραγικούς ποιητές μας.

Η τουρκική κατάκτηση ήταν καταλυτική για το ελληνικό παραμύθι. Νέες διηγήσεις και θέματα εισήχθηκαν, όπως ο αράπης, ο βασικότερος αντίπαλος του πρωταγωνιστή μετά το θεριό, το δράκο. Παράλληλα προστέθηκαν κι άλλες γηγενείς μορφές όπως ο σπανός, ένας έξυπνος αλλά και πονηρός ήρωας ο οποίος έρχεται σε αντιδιαστολή με το συνηθισμένο εκείνη την εποχή πρότυπο του μυστακοφόρου άντρα. Τον πλούτο των ελληνικών παραμυθιών κατέγραψε ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας σ' ένα δίτομο έργο με τίτλο Ελληνικά Παραμύθια.

Μαγικά ρεπορτάζ

Γενικά τα παραμύθια ταξινομούνται στις εξής κατηγορίες: Θρησκευτικές διηγήσεις, ιστορίες για ζώα -όπως οι Μύθοι του Αισώπου-, μαγικά, νουβέλες, ευτράπελα και ανέκδοτα. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην παράδοση και στο παραμύθι είναι ότι η πρώτη συμπυκνώνει περισσότερα ιστορικά στοιχεία στο περιεχόμενό της.

Ορισμένοι μελετητές διαφωνούν, υποστηρίζοντας ότι κάποια παραμύθια είναι ελεύθερα ρεπορτάζ της εποχής τους. Για παράδειγμα, Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ των αδελφών Γκριμ. Όσο κι αν διαδραματίζεται σε ακαθόριστο χρόνο και τόπο, φαίνεται ότι μετέπλασε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στη Γερμανία στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν μια ζαχαροπλάστισσα σκότωσε κι έψησε στο φούρνο δύο αδερφάκια που τις έκλεβαν τα γλυκά.

Οι ομοιότητες των παραμυθιών, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική τους κοιτίδα, δημιούργησε επιστημονικό θρίλερ, με τη μία ερμηνεία να διαδέχεται την άλλη. Η ανθρωπολογική θεωρία, ευρέως αποδεκτή σήμερα, υποστηρίζει ότι η πολυγενεσία των παραμυθιών συνδέεται με την κοινή πορεία των λαών που πέρασαν σε διαφορετικούς χρόνους από τα ίδια στάδια εξέλιξης.

Το 1928 ο Ρώσος Βλαντιμίρ Προπ έδωσε το ερέθισμα για μια νέα ματιά στο παραμύθι, εντοπίζοντας τριάντα μία σταθερές λειτουργίες ή δράσεις πάνω στις οποίες οικοδομείται η πλοκή, όπως η επιβολή μιας απαγόρευσης στον ήρωα ή η μεταφορά του, με μαγικό συνήθως μέσο, από τον έναν τόπο στον άλλο.

Σήμερα το παραμύθι αλλάζει. Παίρνει τη μορφή του μαθητευόμενου μάγου Χάρι Πότερ ή του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τρυπώνει στα κινηματογραφικά έργα επιστημονικής φαντασίας, ακόμα και στα αστυνομικά. Ίσως λείπουν κάποια κλασικά μαγικά στοιχεία, όμως τα σύμβολα και η πίστη στο θαύμα παραμένουν ζωντανά.

Το παραμύθι είναι το προπύργιο του ονείρου και, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, προετοιμάζει το παιδί για τις δοκιμασίες που θα υποστεί στην ενήλικη ζωή του. Για να το επιτύχει αυτό, απλοποιεί όλες τις καταστάσεις. Οι προθέσεις των ηρώων είναι ξεκάθαρες, αφού χωρίζονται σε καλούς ή κακούς.

Ποτέ όμως ένα πρόσωπο δε συνδυάζει δύο ιδιότητες, γιατί μόνο έτσι το παιδί μπορεί να κατανοήσει τις διαφορές μεταξύ τους. Επιπλέον το παραμύθι κεντρίζει τη φαντασία των μικρών, προσκαλώντας τους να συμμετάσχουν δημιουργικά στην αφήγηση, να κάνουν ερωτήσεις και γόνιμο διάλογο.

Διά χειρός Ντίσνεϊ

Τα παραμύθια περνούν τη δική τους περιπέτεια. Σήμερα η Ντίσνεϊ ευθύνεται για τις σύγχρονες και πολιτικώς ορθές προσαρμογές τους, πολύ περισσότερο αν προβάλλονται και στον κινηματογράφο.

Στη Χιονάτη απαλείφθηκε το φοβερό τέλος της παλαιότερης εκδοχής, όπου η κακιά βασίλισσα τιμωρούνταν παραδειγματικά φορώντας στο γάμο της θετής κόρης καυτά παπούτσια και χορεύοντας μ' αυτά μέχρι θανάτου. Η διαδικασία μετάπλασης εντάθηκε στο 19ο και κυρίως στον 20ό αιώνα, όταν οι ριζικές αλλαγές στη ζωή του ανθρώπου επηρέασαν τη θεματολογία και την πλοκή υπαρχόντων παραμυθιών.

Ο ορθολογισμός και η νέα ηθική άφησαν το στίγμα τους στην αφήγηση. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα οι αδελφοί Γκριμ επενέβησαν στην Κοκκινοσκουφίτσα το 19ο αιώνα. Στη γαλλική έκδοση του Περό ο κακός λύκος τρώει το κορίτσι και τη γιαγιά, όμως στο παραμύθι των Γκριμ η έγκαιρη επέμβαση του κυνηγού τις σώζει.

Η Ξανθομαλλούσα -περιλαμβάνεται στα παραμύθια των Γκριμ- έχει επίσης φιλτραριστεί μέσα από λόγιες παρεμβάσεις. Οι πιο αυθεντικές είναι είκοσι δύο ελληνικές παραλλαγές και δύο γιουγκοσλαβικές, γεγονός που φανερώνει ότι ο χώρος όπου πλάστηκε για πρώτη φορά αυτό το παραμύθι ήταν τα Βαλκάνια, ίσως και η Ελλάδα.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

υ.γ ημουν ο σουπερ μπεμπης χααχχααχχαχαχαχααχαχχααχαχα,σε συγκριση με τωρα,που ειμαι σκετος μπεμπης χααχχαχαχαχααχαχααχχααχαχ

WHISPERS OF THE DREAMS

Edited by - manos on 23/02/2004 19:17:40