evgenios
ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Αυτη την αγάπη που μας κάνει να βλέπουμε αστέρια σε μια βροχερή νύχτα, που η ελπίδα της αντάμωσης γίνεται λαχτάρα, που το άγγιγμα αποκτά ιερό χαρακτήρα...
Αυτή την αγάπη που λόγια δεν περιγράφουν, αλλά και λόγια την ντύνουν τα ωραιότερα ενδύματα της, που οι πράξεις είναι φτωχές για να την συμπεριλάβουν και οι προθέσεις μεγαλειώδεις...
Αν πραγματικά περιμένεις κάποιον με λαχτάρα,
αν βλέπεις αστέρια τις βροχερές νύχτες,
αν η ζωή σου φαίνεται πως έχει κάποιο επιπλέον νόημα,
τότε να είσαι σίγουρη πως αγαπάς κάποιον.
Μα αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά πως και ο άλλος σε αγαπάει, πως σε βλέπει με τον ίδιο τρόπο.
Μοιάζει σκληρό, αλλά συνήθως έτσι γίνεται. Κι αυτό γιατί σαν άνθρωποι, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι σκέφτονται οι άλλοι.
Όταν μπλέκεις σε μια σχέση με ανθρώπους, τότε δεν μπορείς να ξέρεις παρά μόνο για σένα. Για τον άλλον μπορείς να μαντεύεις, να καταλαβαίνεις, να εμπιστεύεσαι, αλλά όχι να ξέρεις.
Εκείνο που κρατάει την αγάπη είναι η εμπιστοσύνη.
Αν λοιπόν εμπιστεύεσαι κάποιον και νιώθεις πως τον αγαπάς και πως σε αγαπάει, τότε η σχέση σας είναι σχέση αγάπης.
Ίσως τελικά το πιο συναρπαστικό και πιο όμορφο στην αγάπη είναι ακριβώς αυτή η αίσθηση της εμπιστοσύνης μεταξύ δυο ανθρώπων.
"Σ' αγαπάω και νιώθω πως μ' αγαπάς κι εσύ. Το νιώθω. Όταν μου το λες. Όταν με κοιτάς. Όταν με σκέφτεσαι και σε σκέφτομαι. Όταν μου τραγουδάς και σου τραγουδάω. Σαν τραγουδάκι, έτσι σε νιώθω. Έτσι σ' αγαπάω. Σαν νότες της ψυχής. Σαν στίχους δικούς μας. Σε εμπιστεύομαι."
Μπορεί φυσικά και να κάνω λάθος. Προς το παρόν πάντως δεν έχω απογοητευθεί.
Φιλικά
Ευγένιος
Όμορφες ημέρες γενικά ζούσα όταν ήμουν στην Σύμη. Εκεί ήταν όλα ξέγνοιαστα. Ήμουν απλά ένα παιδί σαν όλα τ’ άλλα, αλλά και μόνο το να είσαι ελεύθερος σου δίνει μια αίσθηση προσωπικότητας και ικανοποίησης. Ήταν όλα όμορφα και δεν μπορώ να ορίσω την πιο ωραία μέρα. Είναι πολλές. Ίσως εκείνη η μέρα που παίζαμε κλέφτες κι αστυνόμους. Ή που παίζαμε κρυφτό. Ή που πήγαμε εκδρομή και παίζαμε όλη μέρα κυνηγητό με καλάμια... Ή...
Ή η μέρα που όλες αυτές οι όμορφες μέρες επέδρασαν πάνω μου...
Άσχημη μέρα... Πάλι δύσκολο... Ίσως η μέρα που κατάλαβα πως στην μεγάλη πόλη δεν μπορούσα να ζήσω έτσι όπως το ήθελα. Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι άλλες όμορφες μέρες μέχρι κάποια ηλικία όπου συνάντησα ανθρώπους σωστούς... Ειδικά έναν καθηγητή μου... Ίσως τον εαυτό μου στα σαράντα του...
Και ξεκίνησα να ζω ξανά... Από τότε οι μέρες μου φαίνονται πάλι ανάμεικτες.
Το ξέρω πως στα λέω κάπως μπερδεμένα καλή μου Σεμίνα αλλά ελπίζω να με συγχωρέσεις...!!!
Φιλικά
Ευγένιος
Έτσι μπλέκει με κάτι αιρετικούς Ιουδαίους που τον πιέζουν να τους πει τον αριθμό με τα 200τόσα ψηφία για να τον μετατρέψουν σε γράμματα και μετά σε λέξεις. Κι αυτά τώρα υποτίθεται ότι θα είναι τα λόγια του Θεού και η γνώση του Θεού.
Τέλοσπάντων...
Φιλικά
Ευγένιος
Σχετικά με τον ορισμό του τέλειου... Είναι καθαρά προσωπική μας υπόθεση όταν μιλάμε για το υποκειμενικό τέλειο. Ας πούμε πως αντιπροσωπεύει κάθε φορά ένα σύνολο στόχων και επιθυμητών αποτελεσμάτων. Η τελειότητα της ψυχής είναι σίγουρα σημαντική. Και ας δημιουργήσουμε λοιπόν πρώτα την έννοια "τελειότητα σε κάποιον τομέα" και μετά τους τομείς: ψυχή, τέχνη, αθλητισμός, λόγος, γνώση κτλ σε ατομικό επίπεδο και σε "συλλογικό" τους τομείς: σύζυγος, γονιός, παιδί κτλ. Τελειότητα σε κάποιον τομέα θα πει να είσαι άριστος (αφηρημένη έννοια, δεν μπορεί να οριστεί ακριβώς) σ'αυτόν τον τομέα, να ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες των άλλων και στις δικές σου κτλ... (Συγνώμη αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλα!)
Τι εννοούμε λοιπόν όταν λέμε τελειότητα της ψυχής;
Αξίωμα πρώτο: Ο Θεός είναι τέλειος.
Αξίωμα δεύτερο: Ο άνθρωπος στην αρχική του μορφή δεν είναι τέλειος.
Αξίωμα τρίτο: Ο άνθρωπος αναζητά το τέλειο στην ζωή του.
Αξίωμα τέταρτο: Ο τέλειος άνθρωπος είναι ο Άνθρωπος.
Αξίωμα πέμπτο: Ο Άνθρωπος αποτελεί πρότυπο για τον άνθρωπο.
Αξίωμα έκτο: Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ορίσει ακριβώς το τέλειο. Η τελειότητα είναι βίωμα, όχι γνώση.
Αξίωμα έβδομο: Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει θεός. Μπορεί όμως να φτάσει την ανθρώπινη τελειότητα.
Αξίωμα όγδοο: Η αντικειμενική τελειότητα είναι συνεχής και δεν επιδέχεται συμβιβασμούς. (Ιδιότητα)
Αξίωμα ένατο: Η αντικειμενική τελειότητα αποτελεί το τελικό στάδιο του ανθρώπου. Από εκεί και πέρα, ο άνθρωπος γίνεται Άνθρωπος αντιμετωπίζοντας μια νέα τάξη πραγμάτων.
Συμπέρασμα πρώτο: Ο άνθρωπος προσπαθεί συνεχώς να εξελίσσεται ώστε να φτάσει στο τέλειο. (Αξ. 3ο και 5ο)
Συμπέρασμα δεύτερο: Το τέλειο αποτελεί κίνητρο για συνεχή πρόοδο του ανθρώπου. (Συμ. 6ο)
Συμπέρασμα τρίτο: Υπάρχει το υποκειμενικό και το αντικειμενικό τέλειο. (Αξ. 6ο)
Συμπέρασμα τέταρτο: Ο άνθρωπος συχνά αλλάζει άποψη για το τέλειο ανάλογα με τις τρέχουσες συνθήκες ζωής και τα πρότυπά του. (Αξ. 6ο και Συμ. 3ο)
Συμπέρασμα πέμπτο: Ο άνθρωπος βιώνει το υποκειμενικό τέλειο για μικρό σχετικά διάστημα. (Συμ. 4ο)
Συμπέρασμα έκτο: Ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στο τέλειο αλλά η τελειότητα θα σημαίνει το τέλος του ως άνθρωπος. (Αξ. 9ο)
Συμπέρασμα έβδομο: Ο άνθρωπος θα πρέπει να χάσει όλα τα άλλα για να κερδίσει την τελειότητα. Θα πρέπει να απαρνηθεί όλα όσα τον χαρακτηρίζουν ως άνθρωπο και να γίνει Υπεράνθρωπος ή αλλιώς Άνθρωπος. (Συμ. 6ο και Αξ. 4ο)
Υ.Γ. Όποιος διαφωνεί ή έχει ενστάσεις, μπορεί να διατυπώσει ελεύθερα τις απόψεις του.
Φιλικά
Ευγένιος
Μου φαίνεται πως πάλι μπερδεύουμε τις έννοιες «είμαι τέλειος» και «έχω κάτι τέλειο». Μάλλον φταίω που δεν το όρισα από την αρχή...!!!!!!!!!
Λοιπόν, σαφώς το να έχεις καταφέρει κάτι άριστο είναι απαιτητικό και νιώθεις κάτι σαν χρέος πως πρέπει να ανταποκριθείς σ’αυτό και να επαναλάβεις την τελειότητα. «Η τελειότητα όμως είναι βίωμα, όχι γνώση.»
Κι αυτό θα πει πως είναι συνεχής, δεν υπάρχει μόνο κάθε τόσο καιρό. Έπειτα, η τελειότητα δεν επιδέχεται συμβιβασμούς. Και τρίτον, δεν αποδεικνύεται. Οπότε δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν, άρα ούτε και στον εαυτό σου!
Θα συμφωνήσω μαζί σου πως η τελειότητα είναι βαρετή, για τον άνθρωπο όμως! Κι αυτό γιατί όταν φτάσεις στο τέλειο, δεν μπορείς να προχωρήσεις παραπέρα, δεν μπορείς να βελτιωθείς παραπάνω. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως η τελειότητα δεν ταιριάζει στον άνθρωπο, τουλάχιστον σ’αυτήν την ζωή…
Όμως δεν είπε κανείς πως η ζωή δεν είναι ωραία. Μα θα μου πεις: Είναι γεμάτη συμβιβασμούς, γεμάτη υποχρεώσεις. Και τελικά δεν καταφέρνουμε να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε στην ζωή μας. Μήπως τελικά δεν γίνεται να έχουμε πάντα αυτό που θέλουμε επειδή εμείς οι ίδιοι (οι πολίτες μιας κοινωνίας) το έχουμε ορίσει έτσι από την αρχή; Και για να εξηγήσω τι εννοώ…
Η κοινωνία μας είναι δομημένη πάνω σε ένα σύνολο συμβιβασμών. Η ίδια η δημοκρατία το προϋποθέτει και το απαιτεί: οριακή ελευθερία, δηλαδή ελευθερία μέχρι εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου. Με βάση αυτό, η απόλυτη ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει αφού πάντα θα εξαρτόμαστε από τις ενέργειες των άλλων ανθρώπων, από την νομοθεσία, από την κοινωνία. Ακόμα όμως κι αν απαρνηθούμε την κοινωνία, πάλι δεν θα είμαστε απόλυτα ελεύθεροι… Κι αυτό γιατί πάλι θα μας εξουσιάζουν οι ανάγκες μας (π.χ. για τροφή και νερό). Ο Αριστοτέλης λέει πως για να ζήσει κάποιος μόνος του θα πρέπει να είναι η θεός ή θηρίο. Και πως ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό.
Συμπέρασμα: Ο άνθρωπος πρέπει να είναι μέλος μιας κοινωνίας ανθρώπων, δίνοντας σαν αντάλλαγμα την απόλυτη ελευθερία του και παίρνοντας την οριακή.
(Όπως βλέπεις, οι μέθοδοι μου, αν και παράξενες, οδηγούν τελικά σε συμπεράσματα... Άλλο αν είναι αποδεκτά ή όχι....!!!!!!!!!)
Μα θα μου πεις πως δεν είσαι ικανοποιημένη απ’ αυτό… Το ξέρω, καλή μου semina αλλά ακόμα κι έτσι η ζωή είναι ωραία… Κι αυτό γιατί έχουμε ακόμα το δικαίωμα να εκφραστούμε ελεύθερα μέσα από την τέχνη, τον λόγο, τον έρωτα... Η ζωή είναι πάντα ωραία... Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις τώρα, η ομορφιά υπάρχει... στους ανθρώπους πάνω απ’ όλα...
Φιλικά
Ευγένιος
Ο τρόπος και η άνεση με την οποία χαρακτηρίζουμε κάτι τέλειο και κάτι άλλο πιο τέλειο δείχνει κάτι πάνω απ’όλα: χαλαρότητα. Είμαστε χαλαροί στην ζωή μας. Καλό αυτό βέβαια απ’την μια αφού ζούμε με λιγότερο άγχος, τουλάχιστον κάποιες στιγμές. Αλλά κακό απ’την άλλη. Έχουμε γίνει επιπόλαιοι και ανυπόμονοι. Βιαζόμαστε τόσο πολύ για να κερδίσουμε κάτι που μας έχει εντυπωσιάσει που το χαρακτηρίζουμε κατευθείαν τέλειο. Αυτό που είπες για τις γυναίκες και τους άντρες για παράδειγμα. «Μια γυναίκα βλέπει κάποιον άντρα, την εντυπωσιάζει τόσο πολύ που νομίζει πως είναι τέλειος». Ή του λέει πως είναι τέλειος για να τον κερδίσει. Ή το λέει στις φίλες της για να περηφανευτεί. Κι όμως λες πως «μετά από μια εβδομάδα της βγαίνει σκάρτος». Γιατί; Γιατί απλά δεν ήταν τέλειος. Δεν υπάρχει ο τέλειος άντρας, το ξέχασες;!!!!!J
Και τότε τι κάνει αυτή η επιπόλαιη γυναίκα; Τον παρατάει… Δεν σκέφτεται πως πριν από μια μέρα ήταν τέλειος. Δεν σκέφτεται πως ακόμα και ο «τέλειος» λυγίζει, όπως είπε και ο φίλος allzzaro. Αυτό θα πει χαλαρότητα.
Τα παραπάνω αποτελούν απλά ένα παράδειγμα και θα μπορούσε βέβαια στην θέση του άντρα να είναι μια γυναίκα και στην θέση της γυναίκας ένας άντρας. Η επιπολαιότητα αναφέρεται γενικά για τους ανθρώπους.
Υπάρχει βέβαια πάντα η περίπτωση δυο άνθρωποι να βλέπουν τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία, που θα πει να συμβιβάζονται διαφορετικά με τα πράγματα, να έχουν διαφορετική άποψη για το τέλειο. Σ’αυτήν την περίπτωση μιλάμε για το υποκειμενικό τέλειο που διαφέρει από το αντικειμενικά τέλειο αν βέβαια υπάρχει.J Και όπως είπες βέβαια πολλοί υποχωρούν και συμβιβάζονται, διαμορφώνοντας υποκειμενικά τέλειο. Αυτό είναι λοιπόν το «τέλειο» στην ζωή μας; Μια σειρά από συμβιβασμούς;;;J
Φιλικά
Ευγένιος
«Και πάλι προσωπικά νομίζω ομως οτι ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ως υποτιθέμενοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ θα πρέπει να γνωρίζουμε την ``θεωρία της τελειότητας``.
Ετσι για να ξέρουμε απο που θα ξεκινήσουμε...»
Ας προσπαθήσω να δώσω μια αρχή κατά με την ταπεινή μου γνώμη πάντα…
Αξίωμα πρώτο: Ο Θεός είναι τέλειος.
Αξίωμα δεύτερο: Ο άνθρωπος στην αρχική του μορφή δεν είναι τέλειος.
Αξίωμα τρίτο: Ο άνθρωπος αναζητά το τέλειο στην ζωή του.
Αξίωμα τέταρτο: Ο τέλειος άνθρωπος είναι ο Άνθρωπος.
Αξίωμα πέμπτο: Ο Άνθρωπος αποτελεί πρότυπο για τον άνθρωπο. (Προκύπτει από το τρίτο και το τέταρτο αξίωμα αλλά ας το αφήσουμε έτσι.)
Ως εδώ. Δεν θέλω να προχωρήσω πιο πέρα απλά γιατί θέλω να ακούσω και τις γνώμες σας και να συζητήσουμε μαζί για όλα αυτά. Περιμένω!!!
Φιλικά
Ευγένιος
«ΓΙΑΤΙ δεν δημιουργηθήκαμε κατευθείαν τέλειοι .. αφού γινόταν..
Μάλλον λοιπόν πρέπει να γίνουμε τέλειοι αφού αναγνωρίσουμε το να μην είμαστε τέλειοι... (Τι εννοείς;;;)
Οσο και να προσπαθήσει κάποιος να είναι τέλειος κάπου θα λυγίσει.»
Μήπως τελικά η ζωή μας είναι ένας δρόμος προς το τέλειο απλά και μόνο για να ξεχωρίσουν εκείνοι που αναζητούν τον ηθικό δρόμο από τον εύκολο δρόμο; Ο πρώτος οδηγεί σε μια τέλεια επόμενη ουράνια ζωή, ο δεύτερος σε μια πλούσια επίγεια ζωή γεμάτη υλικά αγαθά.
Άσχετο: Κι αν κάποιος δεν είναι τέλειος επειδή δεν θέλει να στερήσει από την οικογένειά του το καλύτερο σ’αυτήν την ζωή, τότε τι γίνεται; Αν θέλει να στείλει τα παιδιά του στους καλύτερους δασκάλους, να τους δώσει τα καλύτερα παιχνίδια, να τους δώσει την ευκαιρία να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο για να γνωρίσουν όλους τους πολιτισμούς της γης ώστε να αποκτήσουν σφαιρική και πολύπλευρη μόρφωση; Πως κρίνεις κάποιον που «πουλάει» την μοναδική του ευκαιρία να βρει το τέλειο μόνο και μόνο για να προσφέρει αυτήν την δυνατότητα σε κάποιον άλλον; Κάποιον που παρανομεί και αμαρτάνει μόνο και μόνο επειδή αγαπάει κάποιον άλλον πιο πολύ από τον εαυτό του; Δεν είναι αυτό παράδειγμα αυτοθυσίας και αυταπάρνησης; Άλλο βέβαια αν δεν συμφωνώ με αυτήν την θεωρία. Απλά αναρωτιέμαι.
Φιλικά
Ευγένιος
Υ.Γ. Συγνάμη για πριν αλλά δεν ξέρω ακόμα να χειρίζομαι σωστά τα quote!!!:)
Η τελειότητα είναι απλή και την γνωρίζουν οι πάντες.
Τότε γιατί δεν την εφαρμόζουν; Γιατί δεν ακολουθούν το μονοπάτι προς την τελειότητα; Εκτός κι αν όντως το μονοπάτι προς το τέλειο σε οδηγεί μακριά από την επίγεια ζωή. Κι αν το τέλειο είναι ο Θεός, τότε αυτό θα πει πως πρέπει να οδηγηθούμε στον Θεό εφαρμόζοντας τις εντολές Του, ανάλογα με την θρησκεία μας βέβαια.
Απορία: Πρέπει να πάμε στο τέλειο σ’αυτήν την ζωή (Ινδουιστές με γιόγκα) ή να μπορέσουμε να κερδίσουμε την τελειότητα στην επόμενη ζωή μας(όποια κι αν είναι αυτή) ζώντας σ’αυτην την ζωή σύμφωνα με τον λόγο του Θεού (Χριστιανισμός);;;
Και οι άλλες θρησκείες; Οι αρχαίοι Έλληνες όριζαν το τέλειο διαφορετικά. Πνευματικά και σωματικά.
Απορία-δίλλημα σχετική με την παραπάνω: Ποιος είναι «ο πιο τέλειος»; Κάποιος που χαρίζει τα πάντα στους φτωχούς και ζει στην έρημο ασκητεύοντας ή κάποιος που κατέχει άπειρες γνώσεις και τις εφαρμόζει για το καλό της ανθρωπότητας ενώ είναι παράλληλα ηθικός σαν τον Σωκράτη;
Περιμένω την γνώμη σας!!!!
Φιλικά
Ευγένιος
quote:
Συμφωνώ και δεν συμφωνώ με όσα λες...!!!!!
Πραγματικά ψάχνουμε μέσα μας να γίνουμε Άνθρωποι, να ξεπεράσουμε κάθε άλλο ένστικτο, να μην έχουμε πάθη. Όμως με τρομάζει κάπως αυτή η ιδέα.
Δεν υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουμε απαθείς και αδιάφοροι σε κάθε ερέθισμα, σε κάθε πάθος, με αποτέλεσμα τελικά να μην ζούμε; Πως θα ζήσει ένας άνθρωπος χωρίς έστω και την πιο μικρή επιθυμία; Χωρίς έστω και το πιο μικρό ένστικτο επιβίωσης; Αν το τέλειο είναι αυτό, τότε δεν νομίζω πως θα το ήθελα!
Τελικά, μπορούμε να το αντέξουμε; Κι αν το αποκτήσουμε, μήπως θα πρέπει να χάσουμε όλα τα άλλα;
Λοιπόν, αν είναι κάποιος τέλειος τότε τι κάνει; Οι ινδουιστές θεωρούν την ένωση με το μπράχμαν σαν τελειότητα... Κι αυτό γιατί μετά σταματάνε να ενδιαφέρονται για κάτι άλλο... Γι'αυτόν τον κόσμο είναι πλέον νεκροί, άχρηστοι (ας μου επιτραπεί η λέξη)... Γιατί όμως; Γιατί απλά δεν θέλουν να προσφέρουν άλλο στον κόσμο, εκεί κρύβεται ο εγωισμός της τελειότητας.
Είπες πως ο τέλειος ζητά κάτι τέλειο στην ζωή του.
Για ποιον λόγο; Ο τέλειος δεν θα έπρεπε να είναι οδηγός για τους υπόλοιπους; Δεν θα έπρεπε να τους συμπαραστέκεται και να τους βοηθά;
Ο Θεός είναι τέλειος(;). Κι όμως κατέβηκε σ'εμάς (με οποιανδήποτε μορφή: Χριστός, Βούδας κτλ...) για κάποιον λόγο.
Όσο για την αναζήτηση της τέλειας γυναίκας, δεν υπάρχει!!!:)))
Όπως και δεν υπάρχει ο τέλειος άντρας. Συμβιβαζόμαστε με κάποια πράγματα...:)))
Μήπως όμως τα μπλέκουμε λιγάκι; Τελειότητα είναι να είσαι τέλειος ή να έχεις τον τέλειο σύντροφο, το τέλειο σπίτι, την τέλεια δουλειά, τα τέλεια παιδιά;
Τέλος, κάτι που είπες: Υπάρχει κάτι πιο τέλειο από κάτι άλλο; Το τέλειο δεν είναι το καλύτερο που μπορεί να υπάρξει;
Θα ήθελες να ήσουν τέλεια;;;
Φιλικά
Ευγένιος
Φίλε Κέλσο το βλέπεις πως κάνω τα λόγια μου πράξη...!!! Ελπίζω μόνο να ταιριάζει το θέμα στο forum...
Θα ήθελα την γνώμη σας για την τελειότητα. Κι ας ξεκινήσω τις ερωτήσεις μου...
Τί είναι το το τέλειο;
Είναι υποκειμενικό ή μπορεί να υπάρξει και αντικειμενικά κάτι τέλειο;
Πρέπει να υπάρχει;
Για ποιον λόγο;
Μπορούμε να φτάσουμε στην τελειότητα και αν ναι πως;
Ή μήπως είναι κάτι που ανήκει στο θεϊκό στοιχείο μόνο;
Γιατί την αναζητούμε τόσο πολύ;
Για χρήμα, δόξα, αναγνώριση, αρμονία;
Από εγωϊσμό, περιέργεια, ένστικτο;
Μήπως είναι ένα κίνητρο για την πρόοδο;
Η αναζήτηση του τέλειου υπάρχει παντού: στην τέχνη, στην ζωή, στα αθλήματα, στην ίδια μας την ψυχή...
Το ερώτημά μου είναι: Γιατί;
"Διατάξτε!" φωνάζει εκείνος με βροντερή φωνή.
Ευχαριστιέται ο διοικητής και προχωράει σε άλλον.
"Διατάξτε!" φωνάζει ο άλλος με ακόμα πιο δυνατή φωνή.
Καλά, μιλάμε τα παίζει ο διοικητής και ευχαριστιέται που οι άντρες του είναι άγριοι.
Πάει και σ' έναν άλλον.
"Ε, δι- δι- διατάχτε..." κάνει εκείνος με μια φωνούλα.
Τα παίρνει ο διοικητής.
"Αμα σου γ@μ@γ@ν την μάνα έτσι θα φώναζες;;;;;;;" του φωνάζει με θυμό.
"Δηλαδή εσένα σου την γ@μ@νε τώρα και φωνάζεις;"
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Σε ευχαριστούμε για τις διευκρινήσεις σου.
Οι κοινωνικές ανάγκες του ανθρώπου καλύπτονται σαφώς με την συναναστροφή του με άλλους ανθρώπους. Οι συναναστροφές με άλλους ανθρώπους είναι επίσης μια κοινωνική ανάγκη.Η φιλία όμως είναι μια κοινωνική ανάγκη;
Σίγουρα θα την υποβαθμίζαμε πολύ αν την χαρακτηρίζαμε έτσι απλά. Η φιλία δεν έχει την απλή έννοια της κοινωνικής συναναστροφής ή της παρέας ή της συζήτησης. Φιλία θα πει στήριξη, αγάπη, ενδιαφέρον. Ξέρω πως μάλλον διαφωνείς σε όλα αυτά. Παρουσιάζεις την ξεπεσμένη, υποκριτική φιλία, όπως την ζούμε σήμερα. Δεκτό, όμως δεν γίνεται να συμβιβαστούμε με κάτι τέτοιο. Κάπου μέσα μας κάτι φωνάζει για την αγάπη, για την πραγματική φιλία. Κάτι αντιστέκεται.
Φιλικά
Σεμινάκι & Ευγένιος
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
6)Πως διώχνουμε έναν φίλο; Και γενικά, όταν κάποιος είναι φίλος, δεν θα έπρεπε να μας μιλήσει για το πώς νιώθει ότι του φερόμαστε; Μήπως η φιλία έχει χάσει πλέον το νόημα της και έχει γίνει πια μια σχέση συμφέροντος και επιπολαιότητας;
Φιλικά
Σεμινάκι & Ευγένιος
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Έχεις δίκιο σε όσα λες. Ο χρόνος είναι πράγματι δάσκαλος. Και μάλλον είναι και άριστος γιατρός σε κάποιες περιπτώσεις, όπως αυτή που εξετάζουμε στο θέμα μας.
Το θέμα όμως είναι ότι συνήθως κάνουμε φιλίες χωρίς να ξέρουμε που θα οδηγήσουν και δίνουμε αρκετά πράγματα από τον εαυτό μας. Ο χρόνος τελικά μας δείχνει πως κάπου κάναμε λάθος...
Όμως πονάμε.
Γιατί να συμβαίνει αυτό; Γιατί να πληγωνόμαστε από ανθρώπους που νομίζαμε πως ποτέ δεν θα μας πληγώναν;
Φιλικά
Σεμινάκι & Ευγένιος
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Θα είμαι πάντα δίπλα σου όταν με χρειάζεσαι.
Θα σε δέχομαι όπως κι αν είσαι, θα σε στηρίζω ό,τι κι αν κάνεις και δεν θα σ'αφήσω ποτέ μόνο στη ζωή σου."
Ένα χρόνο μετά...Μόνο αυτά τα λόγια έχουν απομείνει από σένα. Ξεφυλλίζω το λεύκωμά μας και πέφτω πάνω τους. Μα η σελίδα δεν γυρνάει, λες και θέλει να μείνει ακίνητη...
Και τότε θυμάμαι...
Τις βόλτες μας. Τα τραγούδια που λέγαμε μαζί. Τα όνειρά μας.
Θυμάσαι τότε που αρρώστησα και ήρθες να με δεις μ' ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα;
Τι ωραία χρόνια...! Πάντα ήμουν χαρούμενη/ος και ξέγνοιαστη/ος. Σε εμπιστευόμουνα.
Πίστευα πως θα ένιωθες κι εσύ το ίδιο με μένα.
Πίστευα πως μ' αγαπούσες το ίδιο.
Πίστευα πως το εννοούσες κάθε φορά που με κοιτούσες.
Όμως ο καιρός πέρασε κι εσύ έφυγες...
Και τώρα, κρατάω στα χέρια μου αυτήν την σελίδα.
Μόνο αυτό μου έχει απομείνει από τότε που με άφησες χωρίς να πεις κουβέντα.
Γιατί δεν απάντησες στα μηνύματά μου;
Γιατί μ' εγκατέλειψες;
Ποιος ο λόγος να με πονέσεις τόσο;
Αν δεν σου άρεσα, αν δεν με ήθελες πια στην ζωή σου, μπορούσες να μου το πεις.
Θα καταλάβαινα ακόμα κι αν με πλήγωνες.
Νομίζω πως πάντα έλεγες πως η προδοσία πληγώνει.
Νομίζω πως πάντα έλεγες πως πρέπει να μιλάμε για ό,τι νιώθουμε.
Τόσο καιρό μετά κι ακόμα σε θυμάμαι.
Ίσως ακόμα ελπίζω ότι θα γυρίσεις πίσω.
Ίσως ακόμα σ' αγαπάω.
Φιλικά
Σεμινάκι & Ευγένιος
Υ.Γ Τελικά, γιατί οι φίλοι φεύγουν;;;
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Πρώτα απ' όλα να σου πω πως μας ενδιαφέρουν τα όσα λες. Κατάλαβα περίπου τι θες να πεις και συμφωνώ σε όσα λες για τις ανάγκες. Η πείνα δεν είναι κατάσταση, είναι κίνητρο. Σωστά! Η αγάπη όμως; Η έλλειψη αγάπης;
Κάποιος που αγαπάει έχει σίγουρα ένα κίνητρο να κάνει το καλό. Κάποιος που υποφέρει από έλλειψη αγάπης τι θα κάνει; Αν πεινάσει, μπορεί "εύκολα" να βρει κάτι να φάει. Αν όμως δεν τον αγαπάνε, τι μπορεί να κάνει; Είναι σίγουρα παράξενο που μιλάμε για αγάπη και που λέμε πως τα δίνουμε όλα και δεν περιμένουμε τίποτα. Ε όχι! Κάτι θα πρέπει να περιμένουμε κι εμείς! Έστω και μια ματιά που θα μας λέει "Σ' αγαπάω αλλά δεν έχω τον χρόνο να στο δείξω. Όμως σ' ευχαριστώ."
Ας μην ξεχνάμε πως πάνω απ' όλα είμαστε κι εμείς άνθρωποι.
Κλείνοντας αυτήν την παρένθεση, θέλω να σου πω πως θα ήθελα να αναπτύξεις περισσότερο τις απόψεις σου, ώστε να γίνουν πιο καθαρές.
Φιλικά
Σέμι & Ευγένιοσ
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.