- Τι νοιωθει ενας ανθρωπος που ξερει οτι πεθαινει; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ΑΠΛΑ ΤΟ ΚΕΝΟ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΝ ΤΟ ΗΞΕΡΑΝ....
ΑΝ ΤΟ ΗΞΕΡΑΝ...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
Η ορφάνια... δεν ξέρω... είναι ένα θέμα που πάντα με έκανε να νιώθω περίεργα... Θυμό, δυσπιστία, απόγνωση... έχω πολλά ερωτηματικά που γνωρίζω ότι ποτέ δεν πρόκειται ν’ απαντηθούν.
Έχεις απόλυτο δίκιο σ’ αυτά που γράφεις. Αν υπήρξε ΙΣΩΣ ένα θετικό, στο γεγονός ότι έχασα τη μητέρα μου, είναι ότι κάνω σε πράξη αυτά που γράφεις! Αγαπώ με πάθος και το λέω κάθε μέρα στους αγαπημένους μου.... τους αγγίζω με στοργή κάθε λεπτό... λες και δεν υπάρχει αύριο... γιατί ξέρω, έχω νιώσει πως είναι να θέλεις να δεις, έστω, κάποιον και να μην μπορείς.
Όμως... υπάρχουν τόσα «όμως» σε κάθε τέτοια «ιστορία» ενός χαμένου αγαπημένου προσώπου. Αλήθεια τι νόημα έχει? Θα μάθουμε ποτέ?
Τώρα που ευλογήθηκα με το να γίνω και ‘γω μαμά μιας νέας ψυχούλας, έχω αρχίσει ήδη να μιλάω μαζί του και να του δίνω την αγάπη μου. Κι όμως... πιστεύεις ότι παρά την αγάπη που ήδη του δίνω, τα γλυκόλογα και την στοργή δεν έχω καταφέρει να του πω ούτε μία φορά «η μανούλα δεν θα σ’ αφήσει ποτε»..? 
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Η μητέρα μου πριν πεθάνει ενώ πριν πονούσε και ταλαιπωριόταν ( καρκίνος τι άλλο ? ) λίγο πριν πεθάνει και αφότου κοινώνησε τα Αχραντα Μυστήρια ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ μας την ρώτησε ο γιατρός "πως νιώθεις ? " και προσπάθησε να μιλήσει και το μόνο που είπε ήταν "δεν ξέρω ..........δεν μπορώ να το εκφράσω .......... είναι τόσο ........ δεν ....... " και ήταν σαν να έβλεπε κάτι πολύ ωραίο
Τι νιώθει λοιπόν ? ..... εγώ πιστεύω πως ο καθένας νιώθει πολλά
Το κύριο και βασικό είναι φόβος προς το άγνωστο γιατί κακά τα ψέμματα , όσο και να πιστεύουμε στο Θεό δεν παύει να είναι μια καινούργια κατάσταση.
Χώρια του ότι είναι η στιγμή η τελευταία στιγμή που ο σατανάς παλεύει να κερδίσει ακόμα μια ψυχή και την πλακώνει στις σκέψεις και στη ζάλη.
Ενα καταπληκτικό βιβλίο που διάβασα είναι το "Η Ψυχή μετά τον Θάνατο" του Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ.
Είναι ΣΥ ΓΚΛΟ ΝΙ ΣΤΙ ΚΟ
Πιάνει όλες τις εμπειρίες που έχουν καταγραφεί και τις εξηγεί κάτω από το πρίσμα της Ορθόδοξης παράδοσης.
Πάντως φαντάζομαι πως σίγουρα νιώθεις πολύ καλύτερα όταν πεθαίνεις δίπλα σε ανθρώπους που σε αγαπάνε και είναι κοντά σου ( Χριστέ μου το νιώθω πολύ τραγικό να ξέρεις ότι φεύγεις από κοντά τους ) σίγουρα νιώθεις καλά αν δεν έχεις τύψεις για να πεις συγνώμμη από κάποιον που του έκανες κακό.
Με λίγα λόγια όσο πιο καλός είσαι τόσο καλύτερη είναι αυτή η στιγμή.
Και να σας πω και κάτι ? η ερώτηση είναι τι νιώθει ένας άνθρωπος που ξέρει ότι πεθαίνει .......
Γιατί να περιμένουμε εκείνη τη στιγμή ? σάμπως ήδη δεν το ξέρουμε ότι πεθαίνουμε ? μέρα με τη μέρα βιώνουμε τη φθορά
Πιστεύω εις ένα Θεό
Πατέρα Παντοκράτορα
ενα πραγμα που δεν θα ξεχασω ειναι μια συζητηση που εμαθα αργοτερα οτι ειχε με μια ανηψια της .ειχε καταλαβει οτι θα πεθαινε και την απασχολουσε οτι θα στενοχωριομουνα με αυτο το γεγονος.
Πολλες φορες ακομα μου λειπει αλλα μου αρεσε και πολυ η σταση της απεναντι στον θανατο (δεν με νοιαζει που παω εγω με νοιαζει αυτος που αφηνω πισω).
quote:
Γεια σας εχασα και εγω την μητερα μου (πριν απο αρκετα χρονια)
ενα πραγμα που δεν θα ξεχασω ειναι μια συζητηση που εμαθα αργοτερα οτι ειχε με μια ανηψια της .ειχε καταλαβει οτι θα πεθαινε και την απασχολουσε οτι θα στενοχωριομουνα με αυτο το γεγονος.
Πολλες φορες ακομα μου λειπει αλλα μου αρεσε και πολυ η σταση της απεναντι στον θανατο (δεν με νοιαζει που παω εγω με νοιαζει αυτος που αφηνω πισω).
Εμείς το είχαμε χοντρύνει με τη μητέρα μου πολύ
Συζητούσαμε στη ψύχρα και μου έλεγε "δεν με πειράζει που θα πεθάνω απλά στεναχωριέμαι και ανησυχώ μη δε μπορώ να σας βλέπω "
Χριστέ μου τι μου κάνετε τώρα ........
Θα νταουνιάσουμε ομαδικώς ? ΡΕ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΤΙ ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ?
Πιστεύω εις ένα Θεό
Πατέρα Παντοκράτορα
quote:
.....θανατο (δεν με νοιαζει που παω εγω με νοιαζει αυτος που αφηνω πισω).
Φίλε Στέφανε,
Έτσι νιώθει προφανώς ένας γονιός....
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
ime neo melos k pragmatika siginithika para poli.Ego para ligo na haso tin mama mu prin arketo kero apo karkino tu mastu.imun poli mikri alla thimame pola pragmata.eklega poli pu den me afinan na tin do sto nosokomio.den thimame tin stigmi pu vgike apo to nosokomio alla thimame to sok pu epatha otan tin ida na vgazi tin peruka tis sto mpanio k ton prostheto masto tis.lipame para poli gia tis apolies sas alla ime siguri oti ine panta konta sas k konta mas oli i anthropi pu mas ehun afisi athela tus.
(signomi pu grafo me latiniki alfavito alla den ime kali stin orthografia.teliosa mono to dimotiko stin ellada
)filika...
12/3/05
Λυπάμαι μέσα από την καρδιά μου που σαν παιδάκι έπρεπε να περάσεις κάτι τέτοιο, που πραγματικά δεν μπορείς να το ξεχάσεις ποτέ.
Οι προσευχές μου μαζί σου.
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
alla to eho xeperasi arketa!aplos den mu aresun ta nosokomia tora pia!
me poli agapi...
When a was going up the stairs
i met a man who wasn't there!
he wasn't there again today!
i wish,i wish he'd go away...
Το προφίλ μου είναι σημαντικό νομίζω, για να κρίνετε κι εσείς οτι πρέπει να είναι κοινό αυτό το τελευταίο συναίσθημα: πάντα είχα εξωσωματικές εμπειρίες, και δεν θα μακρυγορήσω καθόλου, το αναφέρω μόνο για να ξεκαθαρίσω οτι με τον θάνατο τα πήγαινα πάντα 'καλά'.
Μία πρωτοχρονιά λοιπόν -πολύ πρόσφατη- έφραξε ο λάρυγγας, μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Εκεί που ανάσαινα κανονικά, ξαφνικά απλά δεν έμπαινε αέρας (αυτό ήταν πάντα και ο χειρότερος εφιάλτης μου... ειρωνικό ε;). Ήταν μία απόλυτα συνηθισμένη στιγμή, εγώ, ο άντρας μου, κι ενα ζευγάρι φίλων στο σπίτι μας... Όλα καλά... και ξαφνικά πέθαινα. Το ένιωθα! Τέλος πάντων, αυτή είναι η σειρά των όσων ένιωσα, όσο πιο ψυχρά μπορώ τα παραθέτω, για προσωπικούς λόγους:
1. Απόλυτος τρόμος... Πού είναι ο αέρας? Τί θα μου συμβεί? Μα είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό τώρα, ήρθε η ώρα μου?
2. Απόλυτη αγάπη για τον άντρα μου, θλίψη που έκλαιγε και προσπαθούσε να με βοηθήσει απεγνωσμένος.
3. Ξαφνικά τίποτα δεν έχει σημασία, μόνο να απαλύνω τον πόνο του άντρα μου. ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ (έχει ήδη μελανιάσει το στόμα μου, απο ό,τι μου είπε μετά,αλλά το βλέμμα μου είναι τόσο ήρεμο που τον τρομάζει...είπε), και αρχίζω να έχω έναν παράξενο φόβο για το τί θα ακολουθήσει (περίεργο μου φαίνεται την ίδια στιγμή... πάντα πίστευα οτι δεν θα φοβόμουν, λόγω των εμπειριών μου). Μου κάνει εντύπωση βέβαια, και το πόσο διαφορετικά συναισθήματα έχω... πώς γίνεται να φοβάμαι με έναν τόσο περίεργο τρόπο, και να σκέφτομαι ταυτόχρονα τόσο καθαρά. Σκέφτομαι συνέχεια, αλλά όχι τρομοκρατημένη, λές και σκέφτομαι για το τί θα κάνω στην διάρκεια της ημέρας... Σκέφτομαι ακόμα και για αυτά που αισθάνομαι! Αγγίζω τον άντρα μου και του χαμογελάω συνέχεια...
4. ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΙ Α Π Ο Λ Υ Τ Α Μ Ο Ν Η. Ξεχνάω και τον άντρα μου (χωρίς να μετριαστεί η αγάπη μου), ξεχνάω τα πάντα, ξεχνάω τον τρόμο και τον φόβο, είμαι απλά ΜΟΝΗ μέσα σε ένα τεράστιο σύμπαν, και αρχίζω και βλέπω εικόνες απο την ζωή μου, τελείως ψύχραιμη, λές και βλέπω μία ταινία που δεν με αφορά. 'Ξέρω' τα πάντα για μένα (αλλά δυστυχώς δεν τα θυμάμαι όλα μετά)
5. Ήρθε μία ανάσα απο το πουθενά, και όλα τα συναισθήματα αρχίζουν να με πλημμυρίζουν και πάλι, λές και για λίγο ήμουν μία ΘΕΙΚΗ οντότητα, πέρα απο το καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, τον πόνο και την χαρά, και ξαφνικά έγινα και πάλι ένα μικρό, αδύναμο πλάσμα...
Όλα αυτά έγιναν μέσα σε ελάχιστα λεπτά όπως καταλαβαίνετε, και τα ένιωσα σαν να πέρασε αιώνας. Ένιωσα το άγγιγμα του θανάτου, δεν ξέρω γιατί, νιώθω πολύ τυχερή όμως... Αυτό που θυμάμαι, και μπορώ να το ανακαλέσω ανα πάσα στιγμή ως συναίσθημα είναι η μοναξιά... Δεν ξέρω τί άλλη λέξη να χρησιμοποιήσω. Συνήθως η μοναξιά χρησιμοποιείται αρνητικά, αλλά ήταν μία περίεργη μοναξιά, μία ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΟΝΑΞΙΑ, που δεν επιφέρει ούτε θλίψη, ούτε χαρά, ούτε κανένα συναίσθημα, απλά ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ κάποιων πραγμάτων που ήδη βρίσκονται μέσα μας...
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, και τελικά η όποια ανθρώπινη αγάπη είναι ένα είδος ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗΣ. Την τελευταία στιγμή μόνο χάνεται η προσκόλληση και μένει ο ζώντας πυρήνας αυτής της αγάπης που δεν προσκολλάται πουθενά και σε κανέναν. Δεν μπορώ να το εξηγήσω με άλλα λόγια...γι'αυτό σταματάω εδώ.
Ελπίζω να βοήθησα, έστω κι ελάχιστα. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να ευχηθώ να έχει ο καθένας μία παρόμοια εμπειρία. ¨οταν επέστρεψα, το ευχήθηκα με επιμονή και δάκρυα ευτυχίας για όσους αγαπούσα. Τώρα δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί το ευχήθηκα με αυτόν τον τροπο... Σίγουρα κάτι 'χάθηκε' απο την εμπειρία. Εύχομαι λοιπόν, μόνο, το πέρασμα των δικών μας ανθρώπων, αλλά και το δικό μας (όταν έρθει η ωρα), να είναι όσο πιο ανώδυνο γίνεται, όχι μόνο για αυτούς που θα φύγουν, αλλά και γι'αυτούς που θα μείνουν πίσω...
Την αγάπη μου,
Πέγκυ
Βαρύ θέμα βρε παιδιά.
Συνειρμικά θυμήθηκα τον πάνσοφο Όμηρο που πίστευε ότι οι ετοιμοθάνατοι έχουν μαντικές ιδιότητες!!Αποκτούν ένα είδος Υπερσυνείδησης,ξεφεύγοντας από την ομαλή χωροχρονική ροή και αντικρίζοντας με έκσταση την "Αλήθεια",αυτό το εκτυφλωτικό Φως που διαπερνάει τη Ψυχή.
Από την στιγμή που γεννιόμαστε υπάρχει έστω και μία περίπτωση να ξεγελάσουμε τον θάνατο?
Ολοι, αν μπορούμε να θεωρούμε κάτι βέβαιο στην πορεία της ζωής μας, είναι μόνο το ότι θα πεθάνουμε...
Η ερώτηση λοιπόν αυτή αφορά όλους μας, και όχι μόνον αυτούς που βρίσκονται στο κατώφλι του...
Ο όποιος τρόμος και θλίψη αντιμετωπίζει κανείς εκείνη την ώρα είναι ακριβώς γιατί διαλύεται η ψευδαίσθηση πως μπορεί και να του την "γλυτώσουμε"...
Οσοι έχουν ξεπεράσει αυτή την ψευδαίσθηση (και έχω προσωπικό παράδειγμα επ'αυτού) δεν τρομάζουν, δεν φοβούνται, δεν αγωνιούν... Ακολουθούν την μετάβαση αυτή ήρεμα (συνήθως χαμογελαστά) γνωρίζοντας πως αυτός ο κύκλος κάποτε τελειώνει.. ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς πως υπάρχει μετά το γεγονός του θανάτου, η ζωή όπως την γνωρίζουμε παύει να υφίσταται... Αυτοί που την αγάπησαν, την έζησαν, και την αξιολόγησαν σωστά επιστρέφουν το δώρο που τους δόθηκε με ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης...
και εμείς που μένουμε πίσω με την ίδια ευγνωμοσύνη πρέπει να συνεχίζουμε να την ζούμε...
οι πληγές από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου αφήνουν πάντα τα σημάδια τους, αλλά πρέπει να είναι σημάδια προσωπικής μεταμόρφωσης
και όχι θλίψης...
Galadriel
in God we trust
Ειτε κοιταξουμε τα προσωπα του Χριστου και της παναγιας του Μικελαντζελο
ειτε κοιταξουμε το πανεμορφο αγαλμα του Βουδα βρισκομαστε μπροστα σε
κοινα δεδομενα.Τα προσωπα αυτα ειναι γεματα γαληνη,χωρις αγωνια ή αγχος
γεματα μια θλιμμενη σοφια πισω απο ενα αχνο χαμογελο.Προσωπα χωρις ενοχη.
Αυτα τα προσωπα παρα πολλες φορες τα συναντουμε στους ανθρωπους την στιγμη του θανατου τους.
Τι συμβαινει και υπαρχει αυτη η ομοιοτητα με προσωπα οπως φωτινα συμβολα των θρησκειων?
Αυτη η γαληνη ισως η πιο ευγενικη κινηση της φυσης προς το τελος του ανθρωπου,ειναι ισως οχι
μονο οτι αποδεχονται αλλα και οτι θελησαν οτι τους εχει συμβει.Ετσι αυθορμητα ανακαλυπτουν
οτι το ηθελημενο και το αναποφευκτο ταυτιζονται.
αλλωστε αυτο δεν προτεινουν και οι τροποι απελευθερωσης;Οτι αυτο που ανακαλυπτει
ο ανθρωπος την ωρα του θανατου του μπορει και να το ανακαλυψει και οσο ζει.
ο Βουμαν ελεγε:
Οσο ζεις,να σαι νεκρος,εντελως νεκρος
οτι και να κανεις,λοιπον που θα το κανεις
ειναι σωστο.
Ryche..En Force
quote:
Ετσι αυθορμητα ανακαλυπτουν
οτι το ηθελημενο και το αναποφευκτο ταυτιζονται.
..μου θυμισες ενα γνωστο μου που πασχει απο καρκινο και γνωριζει εδω και καποια χρονια πως απο αυτο θα πεθανει...
Ειναι απο τα πιο χαρουμενα ατομα που εχω συναντησει...
Ισως αυτη ειναι η δικη του γιατρεια..
satyat nasti pari dharmah
cprtght@tm@2005
Φιλικά
Ευγένιος
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην το σκοτώσουμε. Είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.
Είναι το αναπόφευκτο.
Ας ζήσουμε λαμπερά τα γήινα δρώμενα φιλαράκια.΄Αλλωστε:
[Αυτός που στη ζωή αυτή την ταπεινή επιθυμεί αλλά δεν ενεργεί, γεννά την αρρώστια]
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
[Πιες με,με τα μάτια σου και θα σου κάνω πρόποση με τα δικά μου, ή άφησε ένα φιλί στο ποτήρι μου, και δεν θα ψάξω γιά κρασί...]
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
[Πιες με,με τα μάτια σου και θα σου κάνω πρόποση με τα δικά μου, ή άφησε ένα φιλί στο ποτήρι μου, και δεν θα ψάξω γιά κρασί...]
H αγάπη που αναζητάς είναι καλή.Αλλά η απρόσμενη καλύτερη.
Εξαρτάται από τον άνθρωπο πάντως...
Όποιος στο φως ζεστάθηκε, είδε κι έζησε στο φως...
όποιος στο φως τυφλώθηκε, αξιώθηκε αιώνιο σκοτάδι...
quote:Αξιοπρόσεχτο. Ξέρεις κάτι όμως; Κάτι φορές οι καταστάσεις σε κάνουν να αισθάνεσαι την ψυχή κουρασμένη ταλαιπωρημένη πεθαμένη άχρωμη. Δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν και ζωντανοί - νεκροί...
Πάρε να δεις την “Υψηλή Νοημοσύνη”Εξαρτάται από τον άνθρωπο πάντως...
Όποιος στο φως ζεστάθηκε, είδε κι έζησε στο φως...
όποιος στο φως τυφλώθηκε, αξιώθηκε αιώνιο σκοτάδι...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
Αξιοπρόσεχτο. Ξέρεις κάτι όμως; Κάτι φορές οι καταστάσεις σε κάνουν να αισθάνεσαι την ψυχή κουρασμένη ταλαιπωρημένη πεθαμένη άχρωμη. Δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν και ζωντανοί - νεκροί...
Το θέμα είναι να βρούν τον τρόπο να αναστηθούν κάποια στιγμή, αγαπητή μου...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...