- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

αυτο που ηθελα να πω ειναι οτι αυτο μου εδωσε το εναυσμα να ξεκινησω να ψαχνω για ολη αυτη την ιστορια και φυσικα διαφωνω σε πολλα σημεια της ταινιας και του βιβλιου.

Η περιοχή του Αργκάιλ αποτελούσε ένα φυσικό καταφύγιο για τους Ναΐτες , που έφτασαν εκεί και αναμίχθηκαν με τους ντόπιους μετά τη μάχη του Μπάνοκμπερν .

Ίσως μάλιστα για ορισμένους Ναΐτες να αντιπροσώπευε κάτι σαν επιστροφή στην πατρίδα .

Στην εποχή τους οι Ναΐτες ήταν από μόνοι τους « ζωντανοί θρύλοι » .

Στη Σκωτία όμως και ειδικότερα στο Αργκάίλ , κυκλοφορούσαν από παλαιότερα και διάφοροι άλλοι θρύλοι με τους οποίους σταδιακά , το Τάγμα στα μάτια του κόσμου θα συνταυτιζόταν .

Στην ουσία το Αργκάιλ πρόσφερε ένα ολόκληρο σύστημα μύθων και μέσα εκεί οι Ναΐτες εύκολα βρήκαν τη θέση τους .

Προς τα τέλη του δωδέκατου αιώνα έκανε την εμφάνισή του στη Δυτική Ευρώπη το πρώτο από τα μυθιστορήματα που αποτέλεσαν αυτό που σήμερα ονομάζεται :
« Επικός κύκλος της αναζήτησης του Άγιου Δισκοπότηρου » .

Στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα – εποχή που έζησε ο Μπρους και διεξάγονταν οι διωγμοί των Ναϊτών – τα μυθιστορήματα για το Άγιο Δισκοπότηρο εξακολουθούσαν να είναι ιδιαίτερα δημοφιλή και στάθηκαν στο επίκεντρο μιας πλατιά διαδεδομένης λογοτεχνίας .

Η ιδέα του ιπποτισμού , έτσι όπως εμφανιζόταν μέσα σ’αυτά τα έργα , είχε φθάσει τότε στο απόγειό της .

Οι χριστιανοί ηγεμόνες συνειδητά εμπνέονταν από τα πρότυπα του Πάρσιφαλ , του Γκαγουέιν , του Λάνσελοτ και του Γκάλαχαντ , – ή τουλάχιστον ήθελαν να προβάλλουν για τους εαυτούς τους τέτοια εικόνα στους υπηκόους τους .

Έτσι , για παράδειγμα , ο Εδουάρδος Α΄ προσπαθούσε να παρουσιάζεται σαν ο νέος βασιλιάς Αρθούρος κι έφτασε μάλιστα στο σημείο να δημιουργήσει δική του ομάδα "ιπποτών «της Στρογγυλής Τραπέζης" .

Έτσι την παραμονή της μάχης του Μπάνοκμπερν , ενώ οι δυο στρατοί παρατάσσονταν για τη μάχη , ο Μπρους και ο Άγγλος ιππότης Ερρίκος ντε Μπόχουν συναντήθηκαν σε μια μονομαχία πανομοιότυπη με τις μέχρι θανάτου κονταρομαχίες που εξυμνούν τα ιπποτικά μυθιστορήματα .

Τα μυθιστορήματα για την αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου αν και τα καταδίκαζαν οι εκκλησιαστικές αρχές στην Ευρώπη , κυκλοφορούσαν ευρύτατα στη Σκωτία .

Πρέπει να μη μας διαφεύγει ότι ο Μπρους επιδίωκε να επανιδρύσει ένα Κελτικό βασίλειο στη Σκωτία , που η παράδοσή του θα έφθανε μέσω του Δαυίδ Α΄ στους Νταλριάντα .

Και αυτές ακριβώς οι διηγήσεις σχετικά με το Άγιο Δισκοπότηρο περιλάμβαναν ένα έντονο Κελτικό στοιχείο , ένα σώμα μύθων και παραδόσεων των Κελτών , που δεν συναντάμε στη μεταγενέστερη λογοτεχνία που πηγάζει από τη Νορμανδική Αγγλία ή την Ευρώπη .

Φιλικά

Κηφεύς

Ένα υλικό όμως μεταμοσχευμένο σε ένα σώμα από μύθους και έπη που είναι αναμφίβολα κελτικό .

Πολύ πριν από την εμφάνιση στη λογοτεχνία των διηγήσεων για το Άγια Δισκοπότηρο , με την ειδική Χριστιανική σημασία τους , υπήρχαν Κελτικά ποιήματα και αφηγήσεις για ιππότες που αναζητούσαν ένα μυστηριώδες αντικείμενο με μαγικές ιδιότητες , ένα απομονωμένο κάστρο με κάποιον ανήμπορο ή ανίκανο βασιλιά , μια άγονη καταστρεμμένη γη που αφανιζόταν από την ίδια αρρώστια που είχε χτυπήσει τον άρχοντά της .

Γι’αυτόν το λόγο μερικοί σύγχρονοι φιλόλογοι κάνουν μια προσεκτική διάκριση ανάμεσα στο « Χριστιανικό Γκρέιλ » , εννοώντας τις νεότερες και γνωστότερες διηγήσεις , και στο « παγανιστικό Γκρέιλ » , εννοώντας αυτή τη φορά τους προγενέστερους θρύλους .

Και πράγματι υπάρχει μια σύγχυση ανάμεσα στη θαυματουργή χύτρα των πρώτων αφηγήσεων και το περισσότερο ασαφές και θολό Γκρέιλ των μεταγενέστερων που οδήγησε στην ιδέα ότι ήταν ένα κύπελλο , ένα δισκοπότηρο ή ένα δοχείο ενώ επρόκειτο για το sang réal, το βασιλικό αίμα, κι όχι για το δοχείο που περιείχε το αίμα αυτό .

Η τεράστια λοιπόν ιουδαιο – χριστιανική συλλογή από μυθιστορήματα, που σήμερα μας είναι γνωστά σαν «Μυθιστορήματα του Άγιου Δισκοπότηρου» , βασίζεται σε παλαιότερα κελτικά έπη , που αναφέρονταν σε μαγικές χύτρες , ερημωμένες χώρες , επικίνδυνα κάστρα .

Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι αυτή η ιουδαιο – χριστιανική ανακεφαλαίωση συνδέεται επανειλημμένα με τους Ναΐτες .

Για παράδειγμα , στον Πάρσιφαλ , την πιο σημαντική και πιο εκτεταμένη ίσως , από τις αυτοτελείς ιστορίες που αναφέρονται στο «Δισκοπότηρο» , ο Βόλφραμ φον Έσσενμπαχ παρουσιάζει τους Ναΐτες σαν « φύλακες του Δισκοπότηρου » και ως μέλη της « οικογένειας του Δισκοπότηρου » .

Ο Βόλφραμ υποστηρίζει επίσης ότι άκουσε αυτή την ιστορία από κάποιον « Κυότ ντε Προβένς » , που μπορεί να ταυτισθεί με τον Γκυώ ντε Προβένς , γνωστό Ναΐτη συγγραφέα και προπαγανδιστή .

Ακόμα περισσότερο χαρακτηριστικό είναι ένα άλλο βιβλίο του κύκλου του Δισκοπότηρου , το «Περλεσβάους», η δεύτερη σε σημασία παραλλαγή μετά από αυτή του Βόλφραμ .

Σ’αυτό περιέχονται συγκεκριμένες αναφορές στο Τάγμα – όχι μόνο περιγραφές των ιπποτών που παρουσιάζονται με άσπρους μανδύες διακοσμημένους με τον κόκκινο σταυρό , να φυλάνε κάποιο ιερό μυστικό – αλλά και η ιδεολογία και οι αξίες τους , που είναι όμοιες με κείνες των ιπποτών του Ναού .

Φιλικά

Κηφεύς

Είναι φανερό ότι αυτό το έργο δεν έχει γραφτεί από έναν τροβαδούρο ή ένα μυθιστοριογράφο , αλλά από έναν πολεμιστή .

Είναι τόσο έντονη η Ναϊτική επίδραση σ’αυτό , ώστε πολλοί να θεωρούν ότι ο ανώνυμος συγγραφέας ήταν κι ο ίδιος Ναΐτης .

Σε τέτοια βιβλία , όπως ο «Πάρσιφαλ» του Βόλφραμ και το «Περλεσβάους» , ο αναγνώστης βρίσκεται αντιμέτωπος με το αποτέλεσμα του συγκριτισμού δύο αντιθετικών παραδόσεων ,μιας ιουδαιο – χριστιανικής και μιας Κελτικής .

Και ο « συνδετικός κρίκος » , για να μιλήσουμε μεταφορικά , που ένωσε αυτούς τους δύο ξένους κόσμους , ήταν άμεσα ή έμμεσα , οι Ναΐτες .

Τον καιρό του Μπρους , η Κελτική παράδοση , ο Κελτικός μυστικισμός και οι Ναϊτικές αξίες είχαν συγχωνευτεί και αποτελούσαν ένα μοναδικό και συχνά μπερδεμένο αμάλγαμα .

Για παράδειγμα , μπορούμε να αναφέρουμε τη γνωστή Κελτική «λατρεία της κεφαλής» - την αρχαία Κελτική δοξασία ότι η ψυχή εδρεύει στο κεφάλι και πως τα κεφάλια των νικημένων εχθρών έπρεπε γι’αυτό το λόγο να τα κόβουν και να τα διατηρούν .

Πράγματι τα κομμένα κεφάλια θεωρούνται σήμερα σαν ένα από τα κυριότερα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αρχαίου Κελτικού πολιτισμού .

Αυτό λοιπόν , το Κελτικό στοιχείο έχει παρεισφρήσει και εμφανίζεται έντονα σε μη Κελτικούς μύθους , όπως ο μύθος του « Μπραν του ευλογημένου » , που η κεφαλή του , σύμφωνα με την παράδοση , έχει θαφτεί σαν άγιο φυλαχτό , έξω από το Λονδίνο , με το πρόσωπο στραμμένο προς τη Γαλλία .
Όχι μόνο προστατεύει την πόλη από τις επιθέσεις , αλλά επιπλέον εξασφαλίζει τη γονιμότητα στη γύρω ύπαιθρο και κρατά μακριά από την Αγγλία τις αρρώστιες και τους λοιμούς .

Ο Μπραν επανεμφανίζεται αργότερα σαν «Πράσινος άνθρωπος» , θεότητα της βλάστησης και προστάτης της γονιμότητας .

Την ίδια εποχή οι Ναΐτες έχουν τη δική τους « λατρεία της κεφαλής » .

Ανάμεσα στον όγκο των κατηγοριών που απαγγέλθηκαν εναντίον τους ήταν και μία την οποία κάποιοι ιππότες την παραδέχθηκαν σαν αληθινή .

Η κατηγορία αφορούσε στη λατρεία μιας μυστηριώδους κομμένης κεφαλής που κάποτε έπαιρνε το όνομα « Μπαφομέτ » .

Φιλικά

Κηφεύς

Αυτό ίσως αρχικά μοιάζει με φριχτή σύμπτωση , όμως στον κατάλογο των κατηγοριών που αναφέρονται στους Ναΐτες , και που συνέταξε η Ιερά Εξέταση και δημοσιεύτηκε στις 12 Αυγούστου 1308 , μπορούμε να διαβάσουμε τα ακόλουθα :

Θέμα, ότι διατηρούσαν σε κάθε κοινόβιο είδωλα, δηλαδή κεφαλές …
Θέμα, ότι λάτρευαν αυτά τα είδωλα …
Θέμα, ότι ισχυρίζονταν ότι η κεφαλή μπορούσε να τους σώσει …
Θέμα, ότι μπορούσε να τους δώσει πλούτη …
Θέμα, ότι έκανε τα δέντρα ν’ανθίσουν …
Θέμα, ότι έκανε τη γη εύφορη … .

Τις ίδιες όμως μαγικές ιδιότητες απέδιδαν τα μυθιστορήματα στο Δισκοπότηρο , και η Κελτική παράδοση στην κομμένη κεφαλή του Μπραν του Ευλογημένου , συμφωνώντας στις περιγραφές τους , μερικές φορές , λέξη προς λέξη .

Συνεπώς , είναι φανερό ότι και οι διηγήσεις για το Δισκοπότηρο και οι Ναΐτες , παρά την αρχική χριστιανική καταγωγή τους , συγχωνεύτηκαν με ισχυρά κατάλοιπα της Κελτικής παράδοσης .

Τα κατάλοιπα αυτά σήμερα μπορεί να μοιάζουν ανόητα και απαίσια , ήταν όμως τμήμα της αρχαίας κληρονομιάς του Κελτικού βασιλείου που ο Μπρους προσπαθούσε να αποκαταστήσει .

Μπορεί βέβαια οι Κελτικές δοξασίες που χρησίμευαν σαν πρότυπα στις διηγήσεις για το Δισκοπότηρο να μην έκαναν αναφορά σ’αυτό , όμως περιείχαν ένα σωρό άλλα στοιχεία που συναντάμε στις μεταγενέστερες ιστορίες .

Το Δισκοπότηρο κάνει την πρώτη του εμφάνιση σε ένα μακροσκελές αφηγηματικό ποίημα με τίτλο «ο κόμης του Γκρέιλ» , που γράφτηκε στα τέλη του δωδέκατου αιώνα από τον Κρετιέν ντε Τρόιγιες .

Ο «Πάρσιφαλ» του Βόλφραμ και το «Περλεσβάους» του ανώνυμου συγγραφέα γράφτηκαν είκοσι πέντε ή τριάντα χρόνια αργότερα , χρησιμοποιώντας προφανώς το ίδιο υλικό και τις ίδιες πηγές πληροφοριών με τον Κρετιέν .

Έτσι αυτά τα έργα , αλλά και τα υπόλοιπα του κύκλου του Δισκοπότηρου στηρίζονται όλα σε μικρό ή μεγάλο βαθμό στο ποίημα του Κρετιέν .

Φιλικά

Κηφεύς

Λίγα είναι γνωστά για τον ίδιο τον Κρετιέν και λίγα μπορούμε να βγάλουμε από τις σχετικές αφιερώσεις έργων του ή από τα ίδια του τα γραφτά .

Ό,τι συμπέρασμα τελικά βγάζουμε δεν μας είναι αρκετό , αλλά είμαστε σε θέση να μιλήσουμε με σιγουριά για ένα πράγμα ότι είχε εργασθεί κάτω από την κηδεμονία και είχε την χρηματική υποστήριξη αριστοκρατικών αυλών και συγκεκριμένα των αυλών του κόμη της Καμπανίας και του κόμη της Φλάνδρας.

Οι ευγενείς που γέμιζαν αυτές τις αυλές , συνδέονταν στενά μεταξύ τους και παράλληλα είχαν ισχυρές διασυνδέσεις με ετερόδοξες θρησκευτικές ομάδες και ειδικά με τους οπαδούς της αίρεσης των Καθαρών .

Επιπλέον και οι δύο αυλές είχαν άμεσες σχέσεις με τους Ναΐτες .

Εβδομήντα πέντε χρόνια πριν τον Κρετιέν , ο κόμης της Καμπανίας έπαιξε βασικό ρόλο στην ίδρυση του Τάγματος .

Ο Ούγκο ντε Παγιένς , ο πρώτος Μέγας Διδάσκαλος του Τάγματος, ήταν έμπιστος υποτελής του κόμη της Καμπανίας και όπως φαίνεται δρούσε με τη δική του καθοδήγηση .

Κι’όταν αργότερα ο κόμης απαρνήθηκε το γάμο του , για να στρατολογηθεί μέλος του Τάγματος , έγινε – κάτι πολύ παράξενο – υποτελής του πρώην υποτελή του .

Πολλά από τα πρώτα έργα του Κρετιέν είναι αφιερωμένα σε μέλη της αυλής της Καμπανίας – τα περισσότερα στην κόμισσα Μαρί .

Αλλά η εκδοχή του θρύλου του Δισκοπότηρου που γράφτηκε ανάμεσα στα 1184 και στα 1190 , είναι αφιερωμένη στον κόμη της Φλάνδρας Φίλιππο της Αλσατίας .

Ο Κρετιέν δηλώνει κατηγορηματικά ότι πρωτάκουσε την ιστορία του Γκρέιλ από τον Φίλιππο που τον παρακίνησε μάλιστα να γράψει ένα μυθιστόρημα γύρω από αυτό .

Δυστυχώς ο Κρετιέν πέθανε πριν προλάβει να ολοκληρώσει το έργο αυτό , όμως στο τμήμα που πρόφθασε να γράψει , υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα σημεία .

Για παράδειγμα , ο Κρετιέν είναι ο πρώτος που δίνει στην πρωτεύουσα του Αρθούρου το όνομα Κάμελοτ .

Το πιο σημαντικό όμως για την υπόθεσή μας είναι το ότι ο Κρετιέν έβαλε στο ποίημά του στοιχεία που προέρχονταν από μια πηγή διαφορετική από εκείνη των Άγγλων ή των Ουαλών .

Όχι βέβαια ότι αγνοούσε αυτές τις πηγές .

Αντίθετα , άντλησε πλήθος στοιχείων κι απ’αυτές .

Πολλά απ’όσα γράφει προέρχονταν από την «Ιστορία των βασιλέων της Βρετανίας» του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ , που γραμμένη το 1138 και βασισμένη κυρίως σε θρύλους , έφερε για πρώτη φορά στο προσκήνιο το βασιλιά Αρθούρο .

Ο Κρετιέν στηρίχτηκε επίσης σε αρχαίες διηγήσεις , όπως το «Περεντούρ» και άλλες αφηγήσεις που περιλαμβάνονται στο Ουαλικό «Μαμπινογκιόν» .

Απ’την άλλη όμως υπάρχουν σημεία στο ποίημά του που δε σχετίζονται μ’αυτές τις πηγές , αλλά είναι αναμφίβολα Σκωτικής προέλευσης .

Φιλικά

Κηφεύς

Έτσι για παράδειγμα , ο ήρωας του Κρετιέν , « Perceval le Galois » , αρχικά είχε νομισθεί πως ήταν Ουαλικής καταγωγής . Στην πραγματικότητα όμως , με τον όρο «Γκαλουά» εννοούσαν εκείνη την εποχή τους κατοίκους της περιοχής Γκαλογουέι της Σκωτίας .

Οι ιππότες του Γκρέιλ , στο ποίημα του Κρετιέν υπερασπίζονται «τις πύλες του Γκαλβουά», πολεμούν δηλαδή σ’αυτής της χώρας τα σύνορα . Οι μελετητές των μυθιστοριών του κύκλου του Γκρέιλ συμφωνούν ότι το Γκαλβουά πρέπει να ήταν το Γκαλογουέι .

Ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ αναφέρει συχνά στο έργο του το «Castellum Puellarum» που σε μερικά μεταγενέστερα μυθιστορήματα του κύκλου του Γκρέιλ , με εξαίρεση αυτό του Κρετιέν , έχει μετονομαστεί στο περίφημο « Castle Perilus », το επικίνδυνο κάστρο .

Ο χρονικογράφος και μεταφραστής Ρόμπερτ του Μπρουν έγραφε αργότερα ότι το «Castellum Puellarum» ήταν στην πραγματικότητα το κάστρο του Caerlaverock στο Γκαλογουέι .

Ένας σύγχρονός μας βιογράφος του Κρετιέν παρατηρεί ότι ίσως ο Ρόμπερτ του Μπρουν « να επαναλάμβανε κάποια κρυφή παράδοση , καθώς στα νιάτα του , στο Cambridge , είχε γνωριστεί με τον μελλοντικό βασιλιά , τον Ρόμπερτ Μπρους » .

Όπως και να’ναι , το Caerlaverock ήταν γύρω στα δέκα μίλια μακριά απ’το Άναν , έδρα της οικογένειας των Μπρους , που είχαν ανακηρυχθεί λόρδοι του Αναντέιλ από τον Δαυίδ Α΄, το 1124 .

Τα κάστρα του Άναν και του Caerlaverock συχνά ονομάζονταν «φρουροί στις πύλες του Γκαλογουέι» .

Αν και ο Κρετιέν δεν αναφέρει το «Castellum Puellarum» ή το «Castle Perilus» , όμως μιλάει για το «Κάστρο του Κάγκουεν» που , σύμφωνα με έναν τουλάχιστον σχολιαστή , « αποτελεί ποιητική απόδοση του Caerlaverock » .

Στο ποίημα του Κρετιέν αυτό είναι το κάστρο που «φρουρεί τις πύλες του Γαλβουά» .

Στο ίδιο ποίημα η δεύτερη κατοικία του Αρθούρου μετά το Κάμελοτ ονομάζεται «Cardoeil» .

Μέχρι το 1157 πρωτεύουσα της Σκωτίας ήταν το Καρλάιλ , που στις μέρες του «Αγγλο – Σαξωνικού Χρονικού» ονομαζόταν « Cardeol » , τοπωνύμιο που αργότερα άλλαξε σε « Carduil » .

Ο Κρετιέν μιλάει επίσης και για κάποια ιερή τοποθεσία με το όνομα «Mont Dolerous» , που δεν ήταν άλλο από το Αβαείο του Μέλροζ στο Νορθάμπερλαντ , που ιδρύθηκε το 1136 και ήταν γνωστό στα χρόνια του Κρετιέν σαν «Mons Dolorosus» .

Εκεί θα ταφεί δύο αιώνες αργότερα, η καρδιά του Μπρους .

Απ’αυτά και άλλα παρόμοια στοιχεία προκύπτει ότι ο Κρετιέν , ο πρώτος που αναφέρει το Γκρέιλ , στήριξε τη δική του χριστιανική εκδοχή σε πολύ παλαιότερο υλικό , που ένα μέρος του αναφέρεται σαφέστατα στη Σκωτία .

Φιλικά

Κηφεύς

Ο Κρετιέν ισχυριζόταν πως τις γενικές γραμμές της ιστορίας του Γκρέιλ τις είχε πάρει από τον Φίλιππο της Αλσατίας , κόμη της Φλάνδρας , που τον είχε παρακινήσει να γράψει κάτι σχετικό .

Του Φιλίππου οι επαφές με τη Σκωτία ήταν πολλές και στενές . Ως ηγεμόνας της Φλάνδρας είχε σημαντικές εμπορικές συναλλαγές με τη χώρα και γνώριζε καλά τα μέρη , τους κατοίκους και τις παραδόσεις τους .

Το δωδέκατο αιώνα είχαν αναπτυχθεί στενοί δεσμοί ανάμεσα στη Σκωτία και στη Φλάνδρα .

Ο Δαυίδ Α΄ (1124 – 53) και ο Μάλκολμ Δ΄ (1153 – 65) είχαν εφαρμόσει μια πολιτική προσέλκυσης Φλαμανδών μεταναστών στη Σκωτία .

Οι νεοφερμένοι εγκαθίσταντο σε μεγάλα οργανωμένα στρατόπεδα υποδοχής στο Άνω Λαναρκσάιρ , το Άνω Κλάινστεϊλ , το Δυτικό Λόθιαν και στα βόρεια του Μόρεϊ .

Σύμφωνα με ένα σχολιαστή , « οι Φλαμανδοί άποικοι επιχειρούν συστηματικά στο Άνω Κλάινστεϊλ και στο Μόρεϊ να εγκαταστήσουν , σε βάρος της τοπικής αριστοκρατίας και της εκκλησίας, μια νέα αριστοκρατία » .

Όπως είδαμε , σήμερα γίνεται δεκτό ότι η οικογένεια Μπρους είχε Φλαμανδική και όχι Νορμανδική καταγωγή .

Παρόμοιες ρίζες ανακαλύπτονται και σε άλλες επιφανείς Σκωτικές οικογένειες :

Τους Μπάλιολ , τους Κάμερον , τους Κάμπελ , τους Κάμιν , τους Ντάγκλας , τους Γκράχαμ , τους Χάμιλτον , τους Λίντσεϊ , τους Μοντγκόμερι , τους Σέτον και τους Στιούαρτ .

Σκοπός της εγκατάστασης των Φλαμανδών ήταν , όπως φαίνεται , η δημιουργία αστικών κέντρων στη Σκωτία .

Η Φλάνδρα είχε ήδη μια αστική εμπορική τάξη και μεγάλες εμπορικές πόλεις , όπως η Μπριζ και η Γάνδη , σημεία συνάντησης και συναλλαγών ανάμεσα στο Ρήνο , το Σηκουάνα και τα Βρετανικά νησιά .

Στη Φλάνδρα τότε , ανήκαν επίσης η Βουλώνη και το Καλέ .
Η σκωτική μοναρχία χρειαζόταν τα έσοδα που θα της απέφεραν οι φόροι από τις πόλεις και θεωρούσε τη Φλάνδρα πρότυπο ανάπτυξης .

Γι’αυτό το λόγο ενθάρρυναν τους Φλαμανδούς αποίκους να εγκατασταθούν στη χώρα και να ιδρύσουν μητροπολιτικά κέντρα στο πρότυπο της Φλάνδρας .

Οι Φλαμανδοί ήταν ακόμη ευπρόσδεκτοι για τη δεξιοτεχνία τους στις καλλιέργειες , την υφαντική και το εμπόριο μαλλιού .

Την πολιτική της σύσφιξης σχέσεων ανάμεσα στη Σκωτία και τη Φλάνδρα , που είχαν ξεκινήσει ο Δαυΐδ Α΄ και ο Μάλκολμ Δ΄, τη συνέχισε και ο διάδοχος του Μάλκολμ , ο Γουίλιαμ «ο Λέων» .

Φιλικά

Κηφεύς

Το 1302 οι αστοί της φλαμανδικής πόλης του Κουρτρέ επαναστάτησαν .

Χρησιμοποιώντας μια ειδική στρατιωτική διάταξη που ονομάστηκε «σίλτρομ» – οι άνδρες σχημάτιζαν τετράγωνα με μεγάλα δόρατα καρφωμένα στο έδαφος και στραμμένα προς τα έξω – κατάφεραν να νικήσουν τον σαφώς πολυπληθέστερο και ισχυρότερο γαλλικό στρατό .

Οι πολίτες του Κουρτρέ ήταν οι πρώτοι πολεμιστές στη Δυτική Ευρώπη , που δεν λύγισαν μπροστά στους μέχρι τότε αήττητους έφιππους θωρακισμένους ιππότες .

Ο Μπρους διδάχτηκε πολλά απ’αυτή τη μάχη . Χρησιμοποίησε την ίδια ακριβώς διάταξη «σίλτρομ» με επιτυχία , στο Μπάνοκπερν , ως τη στιγμή που εμφανίστηκαν οι μυστηριώδεις «ενισχύσεις» και προσδιόρισαν την έκβαση της μάχης .

Οι διαπολιτισμικές επιρροές και οι αμοιβαίες επιδράσεις ανάμεσα στη Σκωτία και τη Φλάνδρα υπήρξαν γόνιμες .

Σκωτικές πόλεις κάτω από την επιρροή των Φλαμανδών μεταναστών απέκτησαν ορισμένα ξεχωριστά και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά , ενώ στοιχεία της αρχαίας Κελτικής κληρονομιάς των Σκώτων μεταφέρθηκαν στη Φλάνδρα και εμφανίσθηκαν ανάμεσα σε άλλα και στις μυθιστορίες γύρω από το Άγιο Δισκοπότηρο , το Γκρέιλ .

Από τα πρώτα κιόλας στάδια της εξέλιξής του ο « επικός κύκλος της αναζήτησης του Αγίου Δισκοπότηρου » επέστρεψε στη Σκωτία , όπου τα αρχέγονα κελτικά στοιχεία που περιείχε , αναγνωρίσθηκαν και ιδιαίτερα αγαπήθηκαν .

Είναι λοιπόν εύκολο να φανταστούμε γιατί οι φυγάδες Ναΐτες είχαν θεωρήσει τόσο κατάλληλο καταφύγιο τη Σκωτία , τον τόπο όπου έλαβαν χώρα οι περιπέτειες των ιπποτών του Γκρέιλ και των Ναϊτών των μυθιστοριών .

Ήταν ένα μέρος έτοιμο γι αυτούς .

Εμφανίζοντας τους εαυτούς τους σαν τους « ολοζώνανους » ιππότες του Δισκοπότηρου , θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον Μπρους στις εκστρατείες του και συγχρόνως να καλωσορισθούν σαν ιπποτικοί σωτήρες .

Πού αλλού θα μπορούσαν να βρουν ένα περιβάλλον τόσο φιλικό οι φυγάδες Ναΐτες , που επιθυμούσαν ως λαϊκοί πια επιζώντες του Τάγματος να αναμιχθούν με τους κατοίκους και να συνεχίσουν τη δράση τους « εις τον αιώνα » , ασφαλείς από τους διώκτες τους , που τους αναζητούσαν σ’ολόκληρη την Ευρώπη .

Φιλικά

Κηφεύς