- ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΡΟΜΟΥ! - - Κινηματογράφος -
quote:
Έτσι γίνεται αμα το τραβάνε κατανταει βαρετό το πιο κλασικό παράδειγμα είναι το
Παρασκευή και 13 που είχαν βγει πάνω από 10 συνέχειες .
10 οι ταινιες του βασικου "κορμου" + 3 σε "σμιξη" με τον αλλο "μεγαλο" δολοφονο Φρεντυ Κρουγκερ + 2 ή 3 σε παρωδιες!
quote:
10 οι ταινιες του βασικου "κορμου" + 3 σε "σμιξη" με τον αλλο "μεγαλο" δολοφονο Φρεντυ Κρουγκερ + 2 ή 3 σε παρωδιες!
Ο μεγάλος χαμός γίνεται στο τζεισον εναντίον φρεντυ ο χαμος του σπλατερ .
quote:
Ενδιαφέρουσα, αν και μου έδωσε την αίσθηση συραφής πολλών ταινιών του είδους, και λίγο αργή.Κάθε σκηνή μου θύμιζε και κάτι από κάποια άλλη ταινία.Βασικό συστατικό της επιτυχίας της(εκτός από τις λίγες σπλάτερ σκηνές---> κρεμασμένο σαγόνι ΜΠΛΙΑΧ) πιστεύω ότι ήταν ο ήχος (οι απότομοι απρόσμενοι θόρυβοι), που έκαναν πιο υποβλητική την ατμόσφαιρα
Κοιτά να δεις σπάνια να δεις ταινία που να μην σου θυμίζουν οι σκηνές της κάτι από άλλες
Στο mirrors είναι πρωτότυπο και το θέμα δεν θυμάμαι άλλη ταινία με το ίδιο θέμα .
quote:
Στο mirrors είναι πρωτότυπο και το θέμα δεν θυμάμαι άλλη ταινία με το ίδιο θέμα .
Αν και μάλλον το καθυστέρησα, μέσα στις επόμενες μέρες θα δω κι εγώ την ταινία οπότε θα έχω προσωπική άποψη. 
In anticipation of my resurrection...
quote:quote:
10 οι ταινιες του βασικου "κορμου" + 3 σε "σμιξη" με τον αλλο "μεγαλο" δολοφονο Φρεντυ Κρουγκερ + 2 ή 3 σε παρωδιες!
Ο μεγάλος χαμός γίνεται στο τζεισον εναντίον φρεντυ ο χαμος του σπλατερ .
μπα... εχω δει και χειροτερα "σπλασερ"... (οπως τα Final Destination ή Βλεπω τον Θανατο σου)
quote:
μπα... εχω δει και χειροτερα "σπλασερ"... (οπως τα Final Destination ή Βλεπω τον Θανατο σου)
Δεν είναι τόσο πολύ άλλωστε στα final destination σκοτώνονται 5 – 6 σε ολη την ταινια
Στο τζεησον εναντίον φρεντυ χωρίς πλακα πρέπει να είναι πάνω από 100 .
quote:
Δεν είναι τόσο πολύ άλλωστε στα final destination σκοτώνονται 5 – 6 σε ολη την ταινια
Στο τζεησον εναντίον φρεντυ χωρίς πλακα πρέπει να είναι πάνω από 100 .
μπα... πολλα ειπες... στην συγκεκριμενη ταινια πεθαινουν 15 ατομα!
Πιο πολυ σκοτωνονται στο Kill Bill Vol. 1
quote:
μπα... πολλα ειπες... στην συγκεκριμενη ταινια πεθαινουν 15 ατομα!Πιο πολυ σκοτωνονται στο Kill Bill Vol. 1
Το οποίο μου άρεσε περισσότερο από το Kill Bill Vol. 2!
Αλλά ok, δεδομένου ότι έχω μια μεγάλη συμπάθεια στην Ούμα Θέρμαν ίσως να μην είμαι κι ο πλέον αντικειμενικός κριτής... 
In anticipation of my resurrection...
quote:quote:
μπα... πολλα ειπες... στην συγκεκριμενη ταινια πεθαινουν 15 ατομα!Πιο πολυ σκοτωνονται στο Kill Bill Vol. 1
Το οποίο μου άρεσε περισσότερο από το Kill Bill Vol. 2!
Αλλά ok, δεδομένου ότι έχω μια μεγάλη συμπάθεια στην Ούμα Θέρμαν ίσως να μην είμαι κι ο πλέον αντικειμενικός κριτής...
μην στενοχωριεσαι... παρολο που δεν μου αρεσει (ιδιαιτερα) η Ουμα Θερμαν (ως ηθοποιος) η πρωτη Κιλ Μπιλ μου ειχε αρεσει 
Σκοτωμών στο συγκεκριμένο έργο και στο kill bill έχει πολλούς σκοτωμούς αλλα λιγότερους απ το φρεντυ εναντίον τζεησον που μου άρεσε περισσότερο μπορώ να πω .
quote:
Όχι ρε συ δεν το θυμάσαι καλα 15 σκοτώνονται μονο στην πρώτη σκηνή μιλάμε για ρεκόρ
Σκοτωμών στο συγκεκριμένο έργο και στο kill bill έχει πολλούς σκοτωμούς αλλα λιγότερους απ το φρεντυ εναντίον τζεησον που μου άρεσε περισσότερο μπορώ να πω .
μηπως εσυ δεν το θυμασε καλα?
Ξεκιναει με μια κοπελα! μετα ο Freddy τον ανασταινει και τον στελνει στην Elm Street, οπου κατα σειρα σκοτωνει 1 αγορι, 1 αλλο αγορι με τον πατερα του, στο παρτι 3 παιδια, και μετα αλλα 2 μεχρι το τελος... Ενο ο Freddy σκοτωνει μονο 2 ατομα!
Την θυμαμαι πολυ καλα την ταινια γιατι και την εχω σε DVD και την ειδα προσφατα (πριν μια βδομαδα)
Εμείς αγαπάμε όλα τα κομμάτια μας;
Συγνώμη που σου αντιστρέφω την ερώτηση φίλε μου.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
ενδιαφέρουσα άποψη
μήπως θες να το διατυπώσεις λίγο διαφορετικά ώστε να γίνει πιο ευδιάκριτο τι εννοείς; :)
Θα διερευνήσουμε τη φύση των συμπάντων με διαφορετικό πλήθος διαστάσεων χώρου ως προς το είδος της συνείδησης που θα μπορούσαν να αναπτύξουν .
Αναμφίβολα , ένα συστατικό κάποιου σύμπαντος που θα εξελισσόταν σε τέτοιο σημείο ώστε να εμφανίσει ιδιότητες όπως η αντίληψη , η αφομοίωση , η μάθηση ή η επικοινωνία , πρέπει να είναι πολύπλοκο .
Η συνείδηση είναι απλώς πολυπλοκότητα .
Η ύπαρξη ενός όντος σημαίνει ότι μπορεί να οργανώνει απαντήσεις σε ερεθίσματα και να δημιουργεί τάξη μέσα από την παντοδυναμία του χάους .
Θα αναπτύξουμε το ζήτημα παίρνοντας ως δεδομένο ότι η πολυπλοκότητα της δομής είναι το θεμέλιο της συνειδητής ύπαρξης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Δηλαδή ότι την δέχεσαι τελικά ως αποτέλεσμα της εξέλιξης σε κάποιο σύμπαν, όπου η πολυπλοκότητα της δομής, ανάπτυξε συνείδηση και η Αγάπη είναι ένα από τα αποτελέσματα της συνείδησης που ανέπτυξε κάποιον ον;
Όπως ο άνθρωπος πχ;
Μία γεύση για τις απόψεις μου πάνω σ' αυτή την έννοια, μπορείς να βρεις και στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση :
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η πληροφορία εισέρχεται από τη μια πλευρά (μέσω των αισθήσεων) και μεταδίδεται σε ένα είδος γενικευμένου δέκτη (μέσω μιας δράσης ή μιας δήλωσης) .
Μια εισερχόμενη πληροφορία , για να δώσει στο δέκτη ένα διαφορετικό και πολυπλοκότερο σήμα , χρειάζεται ένα εξαιρετικά σύνθετο μη γραμμικό σύστημα μετάδοσης .
Για παράδειγμα , σε αντίθεση με τον εγκέφαλο , ένα σύρμα από χαλκό , που μπορούμε επίσης να το θεωρήσουμε ως μια γραμμή μετάδοσης πληροφοριών , είναι πολύ απλό για να μετατρέψει μια εισροή σημάτων σε προσωπική γνώμη .
Ένα σύμπαν χωρίς καμία διάσταση είναι ένα σημείο χωρίς κανένα χαρακτηριστικό , συνεπώς στερείται ιδιότητες , πολυπλοκότητα και βέβαια αυτεπίγνωση . Η απουσία ύπαρξης οφείλεται στην έλλειψη διαστάσεων .
Ένα μονοδιάστατο σύμπαν είναι μια γραμμή χωρίς πλάτος . Τα όντα που θα κατοικούσαν σ’ ένα τέτοιο σύμπαν θα έπρεπε να μοιάζουν με άπειρες βελόνες , που θα αναπαύονταν πάνω στη μονοδιάστατη γραμμή .
Εδώ δεν υπάρχει επάνω και κάτω ούτε αριστερά και δεξιά , μόνο εμπρός και πίσω .
Οι βελόνες δεν μπορούν να προσπεράσουν , εκτός αν συγχωνευτούν με τις γειτονικές τους - χάνοντας όμως την ταυτότητά τους .
Η εξέλιξή τους εξαρτάται από την ενσωμάτωση οποιουδήποτε πράγματος θα τύχαινε να βρεθεί σε κάποια από τις άκρες τους .
Επειδή η δημιουργία γεννά μόνο απλότητα , ό,τι και να συναντούσαν οι βελόνες θα ήταν άβιο και ποτέ δεν θα προέκυπτε μια πολύπλοκη οργανική δομή .
Ίσως θα ήταν δυνατόν να αναπτυχθεί μια μορφή επικοινωνίας , επειδή κάθε βελόνα θα μπορούσε να σπρώξει τη διπλανή της και αυτή τη γειτονική της .
Με τον καιρό , αυτά τα σπρωξίματα θα μπορούσαν να γίνουν πολύπλοκα κύματα πίεσης που θα διαδίδονταν εμπρός και πίσω , κατά μήκος αυτού του γραμμικού σύμπαντος .
Εντούτοις , τα κύματα αυτά δεν θα ήταν “συνείδηση” , όπως οι ατομικές ταλαντώσεις δεν είναι λαμπρές ιδέες .
Εξαιτίας της φτωχής διασύνδεσης των συστατικών , δεν θα παρουσιάζονταν ευκαιρίες να αναπτυχθεί ικανότητα μάθησης , και οι βελόνες θα είχαν την πιο υποτυπώδη αντίληψη του μονοδιάστατου κόσμου τους .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η μη γραμμικότητα θα προσέφερε την απαιτούμενη πολυπλοκότητα για νοημοσύνη , αλλά ένα μη γραμμικό συγκρότημα θα βρισκόταν έξω από ένα τέτοιο μονοδιάστατο σύμπαν .
Αντίθετα , ένας δισδιάστατος κόσμος θα ήταν απείρως πλουσιότερος . Για παράδειγμα , θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τους γείτονές μας .
Θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε νέους γείτονες για να αναζωογονήσουμε την αναπαραγωγή , και να κυνηγήσουμε για να ικανοποιήσουμε το στομάχι μας .
Θα μπορούσαμε επίσης να παρακάμψουμε εμπόδια αντί να μας αποκλείσει για πάντα το πρώτο που θα συναντούσαμε .
Τέλος , θα μπορούσαμε να διατηρήσουμε την πολυπλοκότητά μας (εις βάρος του περιβάλλοντός μας) επιλέγοντας την τροφή μας , και να την αναπτύξουμε περισσότερο (εις βάρος των ανταγωνιστών μας) βρίσκοντας συντρόφους με τους οποίους θα συνεργαζόμαστε για την εξελικτική διαδικασία .
Η ζωή σε κόσμους διαφορετικών διαστάσεων έχει εξεταστεί από πολλούς .
Ο εξαιρετικός πλούτος ενός κόσμου με δύο διαστάσεις δίνεται παραστατικά σ’ ένα άρθρο του M. Gardner (M. Gardner , “Mathematical games” , Scientific American 243 , αρ. 1 , 14 - 20 , 1980 , και παραπομπές) , βασισμένο σ’ ένα μικρό βιβλίο του A. K. Dewdney (A. K. Dewdney , “Two - dimentional science and technology” , Dept. of Computer Science , University of Western Ontario , 1980 — A. K. Dewdney , “The planiverse”, Pan Books , 1984) , που το χαρακτηρίζει “97 - σέλιδο επίτευγμα στη δισδιάστατη επιστήμη και τεχνολογία” .
Το άρθρο και το βιβλίο εξετάζουν την επιστήμη , την τεχνολογία , τη χημεία , τον καιρό , τις καλές τέχνες και τον τρόπο ζωής σ’ ένα επίπεδο σύμπαν . Μια πολύ χρήσιμη επισκόπηση της φυσικής ενός Ν - διάστατου σύμπαντος , καθώς και πολλές περαιτέρω παραπομπές , δίνονται από τους Barrow και Tipler (J. D. Barrow and F. J. Tipler , “The anthropic cosmological principle”, Oxford University Press , 1986) .
Ωστόσο , θα παρέμεναν αρκετές δυσκολίες . Μια κωμική δυσκολία σχετίζεται με τη λήψη τροφής .
Αν η ενσωμάτωση υλικών του εξωτερικού κόσμου γινόταν με τη βοήθεια ενός εντέρου που από τη μια του άκρη θα έμπαινε τροφή και από την άλλη θα έφευγαν τα απορρίματα , ενώ το υπόλοιπο θα εκτελούσε την πέψη , εξαιτίας του δισδιάστατου κόσμου μας θα συναντούσαμε σοβαρά δομικά προβλήματα . Ένα δισδιάστατο όν με ένα έντερο έχει δύο επιλογές : θα έχει είτε ταυτότητα είτε πέψη . Ένας τρόπος για να παρακάμψομε αυτό το δίλημμα θα ήταν ίσως να γευματίζομε σε συνεργασία , οπότε κάθε σύντροφος θα παοσέφερε τη μία άκρη του εντέρου .Ένας άλος τρόπος θα ήταν να σχηματίζει το έντερο θύλακα και η αποβολή των απορριμάτων να γίνεται από το ίδιο άκρο από το οποίο θα γινόταν και η λήψη της τροφής . Τέτοια ζητήματα , όσο διασκεδαστικά και αν είναι , σχετίζονται περισσότερο με τις κοινωνικές συμβάσεις των συνεστιάσεων παρά με τα προβλήματα της φύσης του κόσμου . Εντούτοις , υποδεικνύουν ότι οι διαστάσεις έχουν επιπτώσεις στους εθιμοτυπικούς κανόνες .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Σε άρθρο του Dewdnay για το επίπεδο σύμπαν εξετάζονται παρόμοια θέματα βιολογικών μειονεκτημάτων (ή πλεονεκτημάτων σε ορισμένες περιπτώσεις , όπως η δυσκολία μιας πτώσης ή η ευκολία του κουρέματος του γρασιδιού) .
Πολύ περισσότερο σχετική με το θέμα μας είναι η παρατήρηση ότι στο δισδιάστατο κόσμο δεν θα μπορούσε να αναδυθεί η λεπτεπίλεπτη συνείδηση :
Πρώτον , δεν θα υπήρχε χρόνος για να εξελιχθεί .
Δεύτερον , αν εμφανιζόταν θα ήταν ανόητη , και
Τρίτον , θα αντιλαμβανόταν πολύ αμυδρά το περιβάλλον της και θα περιοριζόταν σε ενδοσκόπηση , εξαιτίας προβλημάτων επικοινωνίας που θα αντιμετώπιζε .
Υποθέτουμε ότι η συνείδηση εξαρτάται από την πολυπλοκότητα , από την ύπαρξη ενός δικτύου αλληλοσυνδέσεων που έχουν έξαιρετικά πολύπλοκη κατασκευή ώστε να σχηματίσουν εγκέφαλο .
Στον δισδιάστατο κόσμο παρουσιάζεται αμέσως ένα σημαντικό πρόβλημα .
Ενώ οι συνδέσεις μπορούν να βρίσκονται η μια δίπλα στην άλλη και να παρακάμπτουν εμπόδια , δεν μπορούν να διασταυρώνονται , επειδή δεν υπάρχει επάνω ή κάτω .
Κατά συνέπεια , για να φτάσει στον προορισμό της μια νευρική ίνα πρέπει να διανύσει μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στα διάφορα εμπόδια .
Μάλιστα είναι πιθανό κάποιες από τις θέσεις προορισμού να περιβάλλονται ήδη από άλλα κύτταρα ή τις απολήξεις τους και έτσι να είναι απρόσιτες , οπότε ελαττώνονται οι ευκαιρίες να αυξηθεί η πολυπλοκότητα του εγκεφάλου .
Υπάρχουν επίσης πολλές δυσάρεστες συνέπειες .
Εν πρώτοις , οι δισδιάστατοι εγκέφαλοι πρέπει να έχουν τεράστια έκταση .
Τα κύτταρά τους αντί να συνδέονται με ίνες μήκους λίγων εκατοστομέτρων , όπως γίνεται στον δικό μας εγκέφαλο , για να συγκροτήσουν ένα δίκτυο με ικανοποιητική πολυπλοκότητα πρέπει να συνδέονται με ίνες που διανύουν ελικοειδείς δρόμους μήκους αρκετών χιλιομέτρων .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η έκταση , όμως , έχει τα δικά της προβλήματα .
Η λειτουργία του εγκεφάλου δεν εξαρτάται μόνο από τη χωρική διάταξη των συνδέσεων αλλά και από τη χρονική ρύθμιση των σημάτων .
Η πολυπλοκότητα ενός δισδιάστατου εγκεφάλου (G. J. Whitrow , “The structure and evolution of the universe”, Harper , 1959) έχει αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεων σχετικά με το αν οι νευρώνες μπορούν να αναπτύξουν έναν τρόπο πυροδότησης μέσω διασταυρώσεων , οπότε ο εγκέφαλος απλώς θα λειτουργούσε βραδύτερα . Ο Whitrow , υποστηρικτής αυτής της ιδέας , στηρίζεται σε πρακτικά επιχειρήματα , ενώ η αντίθετη άποψη , του Dewdnay , είναι κατ’ αρχήν ορθή .
Αξίζει να τονίσουμε ότι ενώ ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει περίπου 10<11> νευρώνες , το πλήθος των συνάψεων είναι πολύ μεγαλύτερο , περίπου 10<14> . Οι αριθμοί αυτοί παρέχουν ένα μέτρο της πολυπλοκότητάς του .
Υπολογίζεται ότι το ελάχιστο μέγεθος ενός ανθρώπινου επίπεδου εγκεφάλου είναι περίπου 36 τετραγωνικά μέτρα .
Σ’ αυτή την επιφάνεια μπορούν να αναπτυχθούν οι 10<11> νευρώνες που υπάρχουν στον εγκέφαλο του ανθρώπου , σε χώρο που καταλαμβάνει μια σφαίρα ακτίνας πέντε περίπου εκατοστομέτρων .
Οπωσδήποτε , αυτή η εικόνα είναι απλώς μια “επιπέδωση” του εγκεφάλου η οποία θα μπορούσε να γίνει π.χ. μ’ ένα σφυρί .
Η ανασύνθεση του νευρωνικού δικτύου του εγκεφάλου σε επίπεδο δύο διαστάσεων χωρίς διασταυρώσεις θα οδηγούσε σε μια δομή τεράστιας έκτασης , και η πόλη για την οποία κάνουμε λόγο , στην περίπτωση του εγκεφάλου ενός σκύλου , αποτελεί ένα δείκτη μεγέθους .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά