- Τί είναι ο χρόνος; Υπάρχει χρόνος για το πνεύμα; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Πόσο ισχύει η κουβέντα, "φεύγω απο τον χρόνο, για να βρώ τον
εαυτο μου";
εαυτο μου";
Αλλού κατοικεί ο άνθρωπος, όχι σ αυτή τη γή..Μάτριξ, ειναι
η εδώ ζωή μας, γι αυτό και κει που πάει με το νου ο άνθρωπος,
δεν υπάρχει χρόνος...Τίποτε δεν μπορεί να τον περιορίσει... Εκεί που κατοικεί ο νούς, δεν υπάρχουν θνητές και φθαρτές ανάγκες...
Για τον χρόνο που φτιάχνουμε,ξερουμε όλοι ότι ήταν επιλογή μας
και πιστεύουμε ότι δεν θα υπάρχουν συνέπειες...
Αλλά, όταν δεν θέλεις να είσαι εκεί που εισαι,πως διαλέγεις να είσαι
αλλού;
η εδώ ζωή μας, γι αυτό και κει που πάει με το νου ο άνθρωπος,
δεν υπάρχει χρόνος...Τίποτε δεν μπορεί να τον περιορίσει... Εκεί που κατοικεί ο νούς, δεν υπάρχουν θνητές και φθαρτές ανάγκες...
Για τον χρόνο που φτιάχνουμε,ξερουμε όλοι ότι ήταν επιλογή μας
και πιστεύουμε ότι δεν θα υπάρχουν συνέπειες...
Αλλά, όταν δεν θέλεις να είσαι εκεί που εισαι,πως διαλέγεις να είσαι
αλλού;
..Ή μάλλον, μπορεί κανείς να είναι αλλού;Μπορεί κανείς να μην
αντιλαμβάνεται τα πάντα και να επιλέγει να βλέπει ότι συμφωνεί
με την δημιουργηθήσα απο τον ίδιο λογική,να χτίζει ένα κόσμο,ψεύτικο,
μόνο και μόνο για να μην ανοίξει τα πάτια του...
Αυτός ο χρόνος πόσο να κρατάει;Πόσο θέλει, για να ανοίξει τα μάτια
του ο άθρωπος και να δει ότι όλα είναι μετέωρα;Όλα είναι εδώ, γύρω μας και εμείς κάνουμε ότι δεν βλέπουμε.....
Διαλέγουμε μια μικρή φωλιά να κατοικήσουμε, στο νου μας, όταν γύρω
μας λαμβάνουν χώρα τόσα εξαίσια....
Δεν μπορούμε να αγνοούμε την αλήθεια για πολύ...
αντιλαμβάνεται τα πάντα και να επιλέγει να βλέπει ότι συμφωνεί
με την δημιουργηθήσα απο τον ίδιο λογική,να χτίζει ένα κόσμο,ψεύτικο,
μόνο και μόνο για να μην ανοίξει τα πάτια του...
Αυτός ο χρόνος πόσο να κρατάει;Πόσο θέλει, για να ανοίξει τα μάτια
του ο άθρωπος και να δει ότι όλα είναι μετέωρα;Όλα είναι εδώ, γύρω μας και εμείς κάνουμε ότι δεν βλέπουμε.....
Διαλέγουμε μια μικρή φωλιά να κατοικήσουμε, στο νου μας, όταν γύρω
μας λαμβάνουν χώρα τόσα εξαίσια....
Δεν μπορούμε να αγνοούμε την αλήθεια για πολύ...
Η αντίληψη του ανθρώπου, θέλω να πω,δεν είναι όλη;Άσχετα
απο τη δική του μερική απόδοση;Άρα ο άνθρωπος γνωρίζει,
αν και το κρύβει, για να μην αναγκαστεί να πράξει το σωστό,
που αντιλαμβάνεται...
απο τη δική του μερική απόδοση;Άρα ο άνθρωπος γνωρίζει,
αν και το κρύβει, για να μην αναγκαστεί να πράξει το σωστό,
που αντιλαμβάνεται...
Στου χρόνου τη θάλασσα, ταξιδευει το καράβι του νου,
να μάθει, να ωριμάσει, να αποκτήσει ταυτότητα...
Και ξεγελάει τον εαυτό του ο νους και δεν αφήνει το
καράβι να τελειώσει το ταξίδι κι ας στέρεψε η θάλασσα κι
ας μην υπάρχει τίποτε νέο να δει....
να μάθει, να ωριμάσει, να αποκτήσει ταυτότητα...
Και ξεγελάει τον εαυτό του ο νους και δεν αφήνει το
καράβι να τελειώσει το ταξίδι κι ας στέρεψε η θάλασσα κι
ας μην υπάρχει τίποτε νέο να δει....
Κι όλοι μας, κάθε μέρα, ψάχνουμε τον χρόνο που δεν έχουμε,
αναζητάμε τα περιθώρια που θα μας χωρέσουν,όταν δεν βλέπουμε
ότι αυτόν τον χρόνο, εμείς τον ξεχνάμε,δεν τον αναγνωρίζουμε
και πάλι τον προσπερνάμε,για να τον ξαναχάσουμε....
Η τρελή καθημερινότητα μας,μας έχει σε μια συνεχή ροή, όπου
τρέχουμε,για να κάνουμε αυτά που λέμε ότι θέλουμε...
Πόσο κάνουμε, αυτό που θέλουμε;Πόση αξία δινουμε στο λεπτό,
στον χρόνο τον ακίνητο, εκεί που απολαμβάνουμε, αντί να αγωνιούμε;...
αναζητάμε τα περιθώρια που θα μας χωρέσουν,όταν δεν βλέπουμε
ότι αυτόν τον χρόνο, εμείς τον ξεχνάμε,δεν τον αναγνωρίζουμε
και πάλι τον προσπερνάμε,για να τον ξαναχάσουμε....
Η τρελή καθημερινότητα μας,μας έχει σε μια συνεχή ροή, όπου
τρέχουμε,για να κάνουμε αυτά που λέμε ότι θέλουμε...
Πόσο κάνουμε, αυτό που θέλουμε;Πόση αξία δινουμε στο λεπτό,
στον χρόνο τον ακίνητο, εκεί που απολαμβάνουμε, αντί να αγωνιούμε;...
Κι όταν όλα σταματήσουν...Κι ο χρόνος πάψει να είναι αυτό που
όλοι τώρα ξέρουμε...Τότε τι θα γίνει;
Πως θα ειμαστε όλοι μας τότε;
Γιατί οτι ο χρόνος τελειώνει είναι δεδομένο..Φτιάξαμε δικούς μας
χρόνους, για να χκρύψουν τη γνώση, ότι δεν υπάρχει χρόνος...
Μόνο ατέλειες και τελειότητες.....
όλοι τώρα ξέρουμε...Τότε τι θα γίνει;
Πως θα ειμαστε όλοι μας τότε;
Γιατί οτι ο χρόνος τελειώνει είναι δεδομένο..Φτιάξαμε δικούς μας
χρόνους, για να χκρύψουν τη γνώση, ότι δεν υπάρχει χρόνος...
Μόνο ατέλειες και τελειότητες.....
Κρύβεται ο άνθρωπος,πιστεύει πως κρύβεται, με τα ρούχα του χρόνου
που φοράει, αλλά, σίγουρα ο Κύριος του το γνωρίζει και δεν
μπορεί να του κρυφτεί...
Κι έρχεται η γνώση, με τον χρόνο,να μας λυτρώσει απο το μεγάλο λάθος....
Και είναι να πονέσουμε,για να μάθουμε, γιατί αλλοιώς δεν γίνεται...
Πρέπει να δούμε ότι όλα υπάρχουν όχι μόνο σαν ιδέες, αλλά και σαν πράξη..Και μεις τα φτιάχνουμε....
που φοράει, αλλά, σίγουρα ο Κύριος του το γνωρίζει και δεν
μπορεί να του κρυφτεί...
Κι έρχεται η γνώση, με τον χρόνο,να μας λυτρώσει απο το μεγάλο λάθος....
Και είναι να πονέσουμε,για να μάθουμε, γιατί αλλοιώς δεν γίνεται...
Πρέπει να δούμε ότι όλα υπάρχουν όχι μόνο σαν ιδέες, αλλά και σαν πράξη..Και μεις τα φτιάχνουμε....
Και ποιός τόλμησε και κατάφερε ποτέ, να περάσει τον φράχτη,
που μας βάζει ο χρόνος και να δει πως είναι πιο πέρα,να δει πως
είναι όταν το πεδιο που ανοίγεται μπροστά μας ειναι πελώριο,
είναι ανοιχτο και βλέπει κανείς καθαρά και όλα όσα μπορεί
να δει;
Πρέπει να είνα έτοιμος, απο καιρό,γιατί τέτοιες κατεργαρίες δεν γινονται...
Αλλά, περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε αυτό τον κόσμο και πολλές φορές ανέλπιστα δώρα....
Ανήκουν όμως, σε κείνη την εποχή μετά τον χρόνο και τυχερός όποιος
εκεί τυχει να ακούσει κάτι κρυφά, γιατί γλύτωσε απο την βαρύτητα του τώρα...
που μας βάζει ο χρόνος και να δει πως είναι πιο πέρα,να δει πως
είναι όταν το πεδιο που ανοίγεται μπροστά μας ειναι πελώριο,
είναι ανοιχτο και βλέπει κανείς καθαρά και όλα όσα μπορεί
να δει;
Πρέπει να είνα έτοιμος, απο καιρό,γιατί τέτοιες κατεργαρίες δεν γινονται...
Αλλά, περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε αυτό τον κόσμο και πολλές φορές ανέλπιστα δώρα....
Ανήκουν όμως, σε κείνη την εποχή μετά τον χρόνο και τυχερός όποιος
εκεί τυχει να ακούσει κάτι κρυφά, γιατί γλύτωσε απο την βαρύτητα του τώρα...
Οι μοναχικοί λύκοι του χρόνου, που φωνάζουν τη νύχτα, φοβίζουν τον
κόσμο με τα ουρλιαχτά τους, που γι αυτούς δειχνουν τη
μοναξιά τους...
Και ο άνθρωπος, πιάνει την άκρη, χάνεται μέσα τους...
Πόσοι λύκοι πεθαίνουν μόνοι τους στο μεγάλο δάσος....
Κι ο χρόνος τους κρύβει,οπως χάνονται για να ξανάρθουν...
κόσμο με τα ουρλιαχτά τους, που γι αυτούς δειχνουν τη
μοναξιά τους...
Και ο άνθρωπος, πιάνει την άκρη, χάνεται μέσα τους...
Πόσοι λύκοι πεθαίνουν μόνοι τους στο μεγάλο δάσος....
Κι ο χρόνος τους κρύβει,οπως χάνονται για να ξανάρθουν...
...Κι έρχονται, πάλι μέσα απο τον χρόνο, για να ξαναουρλιάξουν
στις μνήμες μας, να τους θυμηθούμε, να δούμε πάλι την αιώνια
πάλη μπροστά, όπως είναι κι ο καθένας, να διαλέξει πλευρά....
Τωρα, γιατι ο χρόνος τελείωσε και κανείς δεν μπορεί να μην έχει
ήδη αποφασίσει....
στις μνήμες μας, να τους θυμηθούμε, να δούμε πάλι την αιώνια
πάλη μπροστά, όπως είναι κι ο καθένας, να διαλέξει πλευρά....
Τωρα, γιατι ο χρόνος τελείωσε και κανείς δεν μπορεί να μην έχει
ήδη αποφασίσει....
Πολλοί άνθρωποι μιλάνε για μετεμψύχωση, μετενσάρκωση κι άλλες
έννοιες χρόνου και πνεύματος...Ο χρόνος είναι μια τελεία, με νήμα
περιελικτικό εκατομμυρίων χιλιομέτρων.Ζούμε ζωές και μέρες, που
είναι επαναλαμβανόμενες, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε...
Πόσο μπορεί να μπερδευτεί κανείς με το ότι πρέπει να περάσουμε τον
χρόνο, να τον εννοήσουμε, δούμε καθαρά χάρη σε αυτόν
κι όχι να χαθούμε μέσα σε αυτόν;
έννοιες χρόνου και πνεύματος...Ο χρόνος είναι μια τελεία, με νήμα
περιελικτικό εκατομμυρίων χιλιομέτρων.Ζούμε ζωές και μέρες, που
είναι επαναλαμβανόμενες, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε...
Πόσο μπορεί να μπερδευτεί κανείς με το ότι πρέπει να περάσουμε τον
χρόνο, να τον εννοήσουμε, δούμε καθαρά χάρη σε αυτόν
κι όχι να χαθούμε μέσα σε αυτόν;
Υπάρχει όμως,κι ο χρόνος που ο άνθρωπος τρελαίνεται....
Πριν τρείς μήνες, τρεις γυναίκες, σκότωσαν τα παιδιά τους,
την ίδια βδομάδα, σε τρια διαφορετικά μερη του κόσμου..Και οι
τρεις ίδια ηλικία..Και οι τρείς διχως δικαίωμα.῎..
Πότε τις βρήκε ο πραγματικός χρόνος;
Πριν τρείς μήνες, τρεις γυναίκες, σκότωσαν τα παιδιά τους,
την ίδια βδομάδα, σε τρια διαφορετικά μερη του κόσμου..Και οι
τρεις ίδια ηλικία..Και οι τρείς διχως δικαίωμα.῎..
Πότε τις βρήκε ο πραγματικός χρόνος;
Όταν ο άνθρωπος επικαλείται τον χρόνο σαν αιτία της βίας του,δεν
ομολογεί ότι την ίδια στιγμή, κάνει κακο στον εαυτό του, πιέζοντας
τον όταν η φυσική του έκφραση, είναι η ποίηση κι όχι η άσκηση..Πρέπει
δλδ, να φτιάχνουμε, όχι να ασκούμεθα..Καλή κι η άσκηση, αλλά, άλλο
πράγμα είναι η ζωή κι άλλοη προετοιμασία γι αυτήν..Κινδυνεύουμε
να μείνουμε μόνο στην προθέρμανση....
Η φυσική, αβίαστη κινηση, αποτελεί ποίημα, είναι έργο, όχι άσκηση
που τελείται...Πρέπει να βγάλουμε τον χρόνο απο τη ζωή μας...
ομολογεί ότι την ίδια στιγμή, κάνει κακο στον εαυτό του, πιέζοντας
τον όταν η φυσική του έκφραση, είναι η ποίηση κι όχι η άσκηση..Πρέπει
δλδ, να φτιάχνουμε, όχι να ασκούμεθα..Καλή κι η άσκηση, αλλά, άλλο
πράγμα είναι η ζωή κι άλλοη προετοιμασία γι αυτήν..Κινδυνεύουμε
να μείνουμε μόνο στην προθέρμανση....
Η φυσική, αβίαστη κινηση, αποτελεί ποίημα, είναι έργο, όχι άσκηση
που τελείται...Πρέπει να βγάλουμε τον χρόνο απο τη ζωή μας...
Ο χρόνος μοιάζει τόσο μεγάλος και τόσο περιορισμένος,ικανός να
χωρέσει τις θέσεις και τις υποθέσεις μας, αλλά, ούτε μια στιγμή
την αλήθεια,αφού ακόμη δεν την βρήκαμε...
Απέχουμε ομως, τόσο απο την αλήθεια, ή την απαξιούμε;
χωρέσει τις θέσεις και τις υποθέσεις μας, αλλά, ούτε μια στιγμή
την αλήθεια,αφού ακόμη δεν την βρήκαμε...
Απέχουμε ομως, τόσο απο την αλήθεια, ή την απαξιούμε;
Επιλέγουμε να μην χρησιμοποιούμε την αλήθεια, για να κάνουμε
αυτο που θέλουμε, έτσι δημιουργούμε τον χρόνο, αφού δεν αφήονυμε την εξέλιξη της αλήθειας...Δημιουργούμε άλλα πεδία για να ξεχυθούμρ και
πληρώσουμε...
Γιατί όλοι ξέρουν, ότι ο άνθρωπος ξεκίνησε τον χρόνο, όταν κατάλαβε ότι είναι θεός......Αυτός που βρίσκεται μέσα του...
αυτο που θέλουμε, έτσι δημιουργούμε τον χρόνο, αφού δεν αφήονυμε την εξέλιξη της αλήθειας...Δημιουργούμε άλλα πεδία για να ξεχυθούμρ και
πληρώσουμε...
Γιατί όλοι ξέρουν, ότι ο άνθρωπος ξεκίνησε τον χρόνο, όταν κατάλαβε ότι είναι θεός......Αυτός που βρίσκεται μέσα του...
Κι όμως, υπήρξαν άνθρωποι, που ξέφυγαν απο τον χρόνο,έζησαν ότι ήταν να ζήσουν απλά μην μετρώντας τον,μη δεχόμενοι την φθορά σαν πέρασμα του χρόνου, συγκλονισμένοι απο τη φρεσκάδα αυτού που ζήσαν...
Μην συγκαταβαίνοντας σε ότι υπόκειται η σάρκα, σε ότι την φθίνει....
Αν ο άνθρωπος, αισθανθεί την αλήθεια, αρχιζει και ανανεώνεται...
Χάνει την αξία του ο χρόνος...
Κι αυτά όλα,μην ξεχνάμε, ότι τα κάνει κάποιος,ο άνθρωπος,που
είναι θεός και μπορεί να ξεφύγει απο τον χρόνο....
Αυτή είναι μία αλλη αλήθεια..Τα ζώα, δεν μπορούν να ξεφύγουν απο τον χρόνο,αφού μόνο ως ζώα, που υπόκεινται στη φθορά του χρόνου, λειτουργούν...
Πόση απόσταση πρέπει να κρατά ο άνθρωπος απο το ζώο;
Και τι εννοούμε λέγοτας απόσταση;
Μήπως ακόμη και η χορτοφαγία, αποτελεί προσπάθεια να ξεφύγουμε
απο τον χρόνο, αφού ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μέσω τη επιστήμης, την ευεργετική ιδιότητα της χορτοφαγίας και γινεται σιγά σιγά χορτοφάγος;
Μήπως,θέλει να γυρισει εκεί απο όπου εξέπεσε;Στο σώμα που είχε τότε;
Μήπως αυξάνεται πλέον αυτή η αντίληψη,σε μεγάλες κοινότητες ,ανα τον πλανήτη;
Για ένα κόσμο πραγματικά άλλο...Ουράνιο...
Μην συγκαταβαίνοντας σε ότι υπόκειται η σάρκα, σε ότι την φθίνει....
Αν ο άνθρωπος, αισθανθεί την αλήθεια, αρχιζει και ανανεώνεται...
Χάνει την αξία του ο χρόνος...
Κι αυτά όλα,μην ξεχνάμε, ότι τα κάνει κάποιος,ο άνθρωπος,που
είναι θεός και μπορεί να ξεφύγει απο τον χρόνο....
Αυτή είναι μία αλλη αλήθεια..Τα ζώα, δεν μπορούν να ξεφύγουν απο τον χρόνο,αφού μόνο ως ζώα, που υπόκεινται στη φθορά του χρόνου, λειτουργούν...
Πόση απόσταση πρέπει να κρατά ο άνθρωπος απο το ζώο;
Και τι εννοούμε λέγοτας απόσταση;
Μήπως ακόμη και η χορτοφαγία, αποτελεί προσπάθεια να ξεφύγουμε
απο τον χρόνο, αφού ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μέσω τη επιστήμης, την ευεργετική ιδιότητα της χορτοφαγίας και γινεται σιγά σιγά χορτοφάγος;
Μήπως,θέλει να γυρισει εκεί απο όπου εξέπεσε;Στο σώμα που είχε τότε;
Μήπως αυξάνεται πλέον αυτή η αντίληψη,σε μεγάλες κοινότητες ,ανα τον πλανήτη;
Για ένα κόσμο πραγματικά άλλο...Ουράνιο...
Σήμερα, σε μια τέτοια αναταραχή που ζούμε, δεν μπορούμε με τίποτε
να εννοήσουμε πως είναι ο κόσμος αυτός ο ουράνιος, αλλά ξέρουμε
ότι εκεί ο χρόνος δεν υπάρχει, γιατί είναι ένας τέλειος κόσμος
και σε ένα τέτοιο κόσμο, δεν μπορεί να υπάρχει ψεγάδι, που να έχει
ανάγκη τον χρόνο για να σταθεί ....
Κανουμε, όμως, πολύ φασαρία...Δημιουργούμε καταστάσεςι, που φέρνουν
νέο χρόνο, να προστεθεί σε αυτόν που ζούμε κι έχει τελειώσει...
Ζούμε σε ένα χρόνο δανεικό,που κάποια στιγμή θα σταματήσει αποτομα,
ή έχει κιόλας σταματήσει κι εμείς προσπαθούμε να προλάβουμε;
να εννοήσουμε πως είναι ο κόσμος αυτός ο ουράνιος, αλλά ξέρουμε
ότι εκεί ο χρόνος δεν υπάρχει, γιατί είναι ένας τέλειος κόσμος
και σε ένα τέτοιο κόσμο, δεν μπορεί να υπάρχει ψεγάδι, που να έχει
ανάγκη τον χρόνο για να σταθεί ....
Κανουμε, όμως, πολύ φασαρία...Δημιουργούμε καταστάσεςι, που φέρνουν
νέο χρόνο, να προστεθεί σε αυτόν που ζούμε κι έχει τελειώσει...
Ζούμε σε ένα χρόνο δανεικό,που κάποια στιγμή θα σταματήσει αποτομα,
ή έχει κιόλας σταματήσει κι εμείς προσπαθούμε να προλάβουμε;
Κάποιες φορές, που έτυχε στη ζωή μου να ξενυχτήσω,μένοντας
δλδ,ξύπνιος για δυο μέρες, θυμάμαι πόσο σκληρή έμοιαζε η επόμενη μέρα...
Πόσο άχρωμη, μουντή, αποκαρδίωνε για ότι και να ήθελες, να κάνεις εκτός απο δουλειά, ή τηλεόραση..
Εκείνος ο χρόνος μοιάζει σκληρός, σημαντικός και μοναδικός...Έχει
βαρύτητα, συνήθως, έχει αποτέλεσμα και στην ίδια τη ζωή μας...
δλδ,ξύπνιος για δυο μέρες, θυμάμαι πόσο σκληρή έμοιαζε η επόμενη μέρα...
Πόσο άχρωμη, μουντή, αποκαρδίωνε για ότι και να ήθελες, να κάνεις εκτός απο δουλειά, ή τηλεόραση..
Εκείνος ο χρόνος μοιάζει σκληρός, σημαντικός και μοναδικός...Έχει
βαρύτητα, συνήθως, έχει αποτέλεσμα και στην ίδια τη ζωή μας...
Κάποιος είπε ότι ο χρόνος, είναι ένα ευγενές επιπόλαιο διάλλειμα
της σκέψης του πνεύματος, όταν αυτό ελευθεριάζει....
Και αυτό μπορεί να το δει κανείς στην επιτυχία κάποιων στόχων που
επιθυμούμε...
Τελικά,έχει σημασία το ποσοθέλουμε κάτι...Και πόσο συνειδητά,για
να περνάμε τον χρόνο...
της σκέψης του πνεύματος, όταν αυτό ελευθεριάζει....
Και αυτό μπορεί να το δει κανείς στην επιτυχία κάποιων στόχων που
επιθυμούμε...
Τελικά,έχει σημασία το ποσοθέλουμε κάτι...Και πόσο συνειδητά,για
να περνάμε τον χρόνο...