- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
σιωπη που θα επακολουθησει...
απλα σφραγισε την μου
να ειναι επισημη απο το φως
το κυκλαδιτικο...
εγω οτι ειχα να πω
το ειπα...
τωρα ειναι καιρος περι-συλλογης...
ισως δουλεψω αλλιως...
σαν σκια...
καλημερα Πνευμα αθανατο...
Ας σφραγισουμε μαζι με Κυκλαδιτικο φως την σιωπη,μα οχι την απουσια..
ετσι κι αλλιως πιστευω πως αυτο το αγαπημενο θεμα μαζι το συνδημιουργησαμε αφου η συμμετοχη ηταν ελαχιστη.
Αλλα αρνουμε να γινω σκια αυτο που ζητω ειναι να ειμαι ΣΤΟ ΦΩΣ που λατρευω..
ΕΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ
Παμπλο Νερουδα
Τωρα να μα αφηνατε ησυχον
τωρα συνηθιστε χωρις εμενα
Ματιλντε μου,πολυαγαπημενη
Τωρα θα κλεισω τα ματια μου
και μονο θελω πεντε πραγματα
πεντε ριζες που ξεχωριζω
Η μια ειναι ο ερωτας διχως τελος
Ματιλντε μου,πολυαγαπημενη
Το δευτερο ειναι να κοιταζω το φθινοπωρο
Δεν μπορω αν δεν πετανε
και δεν ξαναγυρνανε τα φυλλα στη γη
Ματιλντε μου,πολυαγαπημενη
Το τριτο ειναι ο βαρυς χειμωνας
η βροχη που αγαπησα,το χαδι
της φωτιας μεσα στο αγριο κρυο
Ματιλντε μου,πολυαγαπημενη
Τεταρτο ερχεται το καλοκαιρι
Το πεμπτο πραμα ειναι τα ματια σου
Δεν θελω να κοιμαμαι χωρις τα ματια σου
δεν θελω να ειμαι,αν εσυ δεν με βλεπεις
Ματιλντε μου,πολυαγαπημενη
*για την Ριτα την αγαπημενη
χμ...πότε επιτέλους θαρθεί το καλοκαίρι;
Πεθύμησα λίγο... φως....
τα φωτα της νυχτας
Ελσινκι
Πανω στο ταξι αναβοσβυνει το φως
το μονο φως μεσα στην νυχτα
Αυτο που περιμενει τα μεγαλα πλοια
θα παω, θα πας
ειναι ευκολο να μισεις
δυσκολο ν αγαπας
κατω απο τον παγο
φυτρωνει λουλουδι
της συμπονιας
και της ερημιας
Ερμη
ερημιτη
ροδο μου ερημο..
χωρις ονειρα.
ΟΜ
μεσα
ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
....
III
Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες
Γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές
Ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες
Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο
Άπλωσε μια πρασιά στοργής
Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του
Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες
Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι
Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος
Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη
Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας.
Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα
Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά
Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα
Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε
Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.
Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη
Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή
Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.
...
Edited by - ΑΤΜΑ on 12/03/2004 02:03:16
quote:
ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ....
Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη
Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή
Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.
...
Edited by - ΑΤΜΑ on 12/03/2004 02:03:16
Στιγμές σαν αυτή, αξίζουν όσο μια αιωνιότητα.!!!
Καλημέρα.
Με αγαθή Αγάπη.
Just A Man
“Ο Θεός του Κόσμου, που είναι η ΑΓΑΠΗ, ας μας έχει πάντα καλά.”
ΕΛΕΝΗ
Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια πού είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Κατά πού θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια
ο καιρός
Κατά πού θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα πού οι μακρινές γραμμές
ναυάγησαν στα σύννεφα
Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρα σου απάνω στα τοπία μας
Κι είμαστε — σαν να πέρασε μέσα μας η ομίχλη —
Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.
Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούρια οδύνη
Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ υπάρχεις
Μια που υπάρχει άλλου ένας άνεμος για να σε ζήσει ολάκερη
Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελπίδα μας
Μια που υπάρχει αλλού
Καταπράσινη πεδιάδα πέρ' από το γέλιο σου ως τον ήλιο
Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε πάλι
Όχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε
Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής
Ένα θολό συναίσθημα
Η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μες στις ψυχές μας που όσο παν
κι απομακρύνονται
Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας
Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου
Το φως στον άσπιλο ουρανό
Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ω! μελαγχολική
Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα
Είναι ο υγρός αέρας η ώρα του φθινοπώρου ο χωρισμός
Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση
Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως
Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη
Που δε βλέπει τίποτε
Γιατί έγινε κιόλας μουσική αθέατη φλόγα στο τζάκι χτύπημα
του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο
Γιατί έγινε κιόλας
Ποίημα στίχος μ' άλλον στίχο αχός παράλληλος με τη βροχή δάκρυα
και λόγια
Λόγια όχι σαν τ' αλλά μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους προορισμόν:
Εσένα!
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ 18.3.
Αρβανιτάκη Ελευθερία
Μουσική/Στίχοι: Dinkjian Ara/Γκανάς Μιχάλης
Δίσκος: «Εκπομπή»
Φώτα που σβήνουν, πόλη που ξυπνά
άστρα και φεγγάρια χλωμά
Νύχτα που φεύγει, ρίγος πρωινό
κι ένα όνειρο ζωντανό
Ήσυχη θάλασσα, γλάροι λευκοί
μόνον εμείς στην ακτή
Χρόνια σε γύρευα, λόγια που φύλαγα
σου ψιθυρίζω στ’ αυτί
Νύχτα βάλσαμο, μέρα βάσανο
μα εσύ δε λες να φανείς
Όνειρα έσπειρα, όνειρα θέρισα
και δε μου φταίει κανείς
Ήσυχη θάλασσα, γλάροι λευκοί
ούτε ψυχή στην ακτή
Όνειρα έσπειρα, όνειρα θέρισα
κάποτε κάποιο θα βγει
Φώτα που σβήνουν, όνειρα μισά
σπίτια και φανάρια σβηστά
Μπρος στον καθρέφτη πάλι θα σταθώ
σαν παράθυρο ανοιχτό
Άβαφο πρόσωπο, βλέμμα γνωστό
έμαθα να σ’ αγαπώ
Χρόνια σε γύρευα, λόγια που φύλαγα
είναι καιρός να σου πω
SOL INVICTUS
SPRING SPIRIT
Edited by - spirit on 19/03/2004 21:49:48
Edited by - spirit on 19/03/2004 21:51:16
Dm A Dm A
Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά
Dm A Dm A
Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά
A# F
Μα κυρά μου εσύ, σαν τι να λες με την αυγή
D# Dm A
και κοιτάς τ’ αστέρια που όλο πέφτουν σα βροχή
Δώς μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή
για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ’ την αρχή
Κάθε σπίτι κρύβει λίγη αγάπη στη σιωπή
μα ένα αγόρι έχει την αγάπη για ντροπή
