- O όρκος του Ιπποκράτη - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Πρόσεξε, υπάρχει μια διαφορά.

Κατ'αρχήν οι κίνδυνοι που αναφέρεις, είναι όλοι πιθανοί και δεν τους αμφισβητεί κανείς.

Από την άλλη, πρόκειται για στατιστική έρευνα, που σημαίνει: μην τα παίρνεις μετρητοίς. Προς Θεού, δεν αμφισβητώ τις πηγές σου, για να μην παρεξηγούμαστε.

Για παράδειγμα, ενώ στη μία έρευνα αναφέρεται ότι το "το 44% παραπονέθηκε για νευρικές διαταραχές, το 36% υπέφερε από διαταραχές του ύπνου, το 31% ένοιωθε μετάνοια για την πράξη και το 11% έπαιρνε ψυχοφάρμακα", όπως λες, σε άλλη έρευνα θα δεις πως όλες αυτές οι περιπτώσεις μαζί είναι μόλις 2%.

Γιατί αυτό; Γιατί οι στατιστικές έρευνες εξαρτώνται βασικά στο "πόσες και ποιές περιπτώσεις παίρνεις να εξετάσεις και τι θέλεις να αποδείξεις". Συνήθως οι στατιστικές έρευνες παίρνουν το δείγμα τους από νοσοκομεία και όχι από ανεξάρτητους γιατρούς (που αποτελούν και το 95% των εκτρώσεων που δεν οφείλονται σε ιατρικά προβλήματα).

Από κει και πέρα μην ξεχνάς ότι "Η στατιστική είναι ο επιστημονικός τρόπος να λες ψέμματα" και ό,τι επίσης "Με την στατιστική μπορείς να αποδείξεις ό,τι θέλεις".

Και να σου δώσω ένα παράδειγμα. Οι στατιστικές λένε ότι "το 85% των ανθρώπων που έχουν καρκίνο του πνεύμονος, είναι καπνιστές. Άρα το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονος". Με το ίδιο σκεπτικό και από στοιχεία του ίδιου δείγματος:

- Το 95% των ασθενών αυτών οδηγούσαν αυτοκίνητο, άρα η οδήγηση του αυτοκινήτου προκαλεί καρκίνο του πνεύμονος.
- Το 70% των ασθενών αυτών ήταν παντρεμένοι, άρα ο γάμος ενδεχομένως να συμβάλλει στον καρκίνο του πνεύμονος.
- Το 100% αυτών των ασθενών παρακολουθούσαν τηλεόραση τουλάχιστον μια φορά τη μέρα, άρα η τηλεόραση σχετίζεται με τον καρκίνο του πνεύμονος.

Όσον αφορά το ερώτημά σου, νομίζω ότι είναι υπερβολικό.

quote:

---

Θεωρώ απαράδεκτο να ταυτίζεις την διαφωνία με τις εκτρώσεις ονομάζοντας την ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟ!![quote]
[quote]Άρα μήν έχεις την απαίτηση να συμφωνούμε όλοι με τις απόψεις σου.[quote]
Δεν απαιτώ να συμφωνείτε όλοι με τις δικές μου απόψεις, αυτό είναι αυτονόητο αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι.
Εσύ απαιτείς να συμφωνήσω με τη δική σου άποψη; Αν ναι, τότε αναιρείς αυτό που επικαλείσαι πιο πάνω. Αν όχι, τότε συμφωνούμε μεταξύ μας.
Δείχνεις ενόχληση όταν μου λες ότι αποκάλεσα μισογυνισμό τη διαφωνία που παρατηρείται στο θέμα της έκτρωσης.
Όχι.
Νομίζω ότι από όλους τους συνδιαλεγόμενους του topic, ο μόνος που επέδειξε μισογυνισμό ή τουλάχιστον προσωπικό μένος σε εμένα, που είμαι γυναίκα, είναι και ο εισηγητής του.
Μέχρι αυτό το σημείο,έχω καταλήξει ότι ένας άνδρας πολύ πιο δύσκολα από μια γυναίκα θα είχε την ευαισθησία και την ωριμότητα ζωής να καταλάβει την ιδιαίτερη ψυχολογική της κατάσταση όταν αυτή καλείται να λάβει μια απόφαση ζωής, όπως είναι η απόφαση για έκτρωση. Η αδυναμία συτή του άνδρα δεν συνιστά μισογυνισμό αλλά έλλειψη εμπειρίας ζωής, ανωριμότηα. Το θετικό, ωστόσο, είναι ότι υπάρχουν τέτοιοι άνδρες, ικανοί να κατανοήσουν ως ένα βαθμό τη γυναίκα που βιώνει μια παρόμοια κρίση, και να την στηρίξουν ανάλογα.

Krisnna:
[quote]Σου υπενθυμίζω οτι η αγάπη της γυναίκας σάν μητέρα προς το παιδί είναι πολλαπλάσια απο αυτή του πατέρα ακόμα και όταν είναι αγέννητο [quote]

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να μου το υπενθυμίζεις εσύ γιατί πάνω απ΄όλα μου το υπενθυμίζει κάθε στιγμή η γυναικεία μου φύση.

Invader:
[quote]Μου έρχεται στο μυαλό μια απορία: Πως είναι δυνατόν μια φυσιολογική κατα τους υποστηρικτές της πράξη όπως η έκτρωση να έχει τόσο καταστροφικές συνέπειες για μια γυναίκα στο μέλλον?

---

Παρουσιάστηκαν μόνο οι ιδιαίτερες εκείνες συνθήκες που είναι δυνατό να οδηγήσουν σε μια έκτρωση. Τέτοιες συνθήκες είναι οι ισχυρές ιατρικές ενδείξεις ότι το έμβρυο θα εξελιχθεί σε μη βιώσιμο ή προβληματικό βρέφος, η αδυναμία ανατροφής παιδιού σε μονογονεϊκή οικογένεια, η εγκυμοσύνη σε περίοδο εφηβείας ή ύστερα από πράξη βιασμού.
Αναρωτήθηκε κανείς πόσο ισορροπημένη θα ήταν η ζωή μιας γυναίκας που θα αποφάσιζε να κρατήσει και να μεγαλώσει ένα μωρό σε κάθε μια από τις παραπάνω ιδιαίτερες συνθήκες;
Όταν το μωρό της θα πέθαινε λίγες ώρες μετά τη γέννησή του, δεν θα υπέφερε αυτή η γυναίκα από μια πληθώρα ψυχολογικών προβλημάτων, που δεν χρειάζεται να ανατρέξει κάποιος σε εξειδικευμένη βιβλιογραφία για να αποδειχθεί η αιτία τους;
Παρόμοια, δεν θα υπέφερε για όλη τη ζωή της και για όλη τη ζωή του παιδιού της όταν αυτό θα γεννιόταν με σοβαρή αναπηρία που θα μείωνε την ποιότητα αλλά και την διάρκεια της ζωής του;
Αντίστοιχα, δεν θα είχε να φέρει εις πέρας μόνη της και δια βίου την ανατροφή ενός παιδιού που η γέννησή του προέκυψε από μια εφηβική και ανώριμη σχέση; Πόσες μαμάδες είναι ώριμες στα 16 χρόνια τους, μάλιστα όταν αντί για στήριξη από το περιβάλλον τους αντιμετωπίζουν την άρνηση;
Ύστερα από έναν βιασμό, πόσο ισορροπημένη μπορεί να αισθάνεται μια γυναίκα ώστε να παραμείνει αντικειμενική και να γεννήσει το παιδί ενός βίαιου ανθρώπου-κτήνους;
Σε κάθε μια από τις παραπάνω περιπτώσεις, αν η γυναίκα αποφάσιζε να φέρει εις πέρας την εγκυμοσύνη αντί να τη διακόψει κάνοντας έκτρωση, δεν θα είχε να αντιμετωπίσει πάρα πολλά από τα προσωπικά και ψυχολογικά προβλήματα που αναφέρονται στη λίστα που παρέθεσε ο invader; Ας μην επαναλάβω, διαλέγετε και πάιρνετε: αλκοολισμό, διατροφικές διαταραχές, σκέψεις αυτοκτονίας, κάπνισμα κ.α. που όλα τους χρήζουν ψυχολογικής θεραπείας.
Εξάλλου, το πλέον ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ γεγονός για μια γυναίκα, ο τοκετός, είναι δυνατό να προκαλέσει ένα μέρος από τα ψυχοσωματικά προβλήματα που παρατέθηκαν πιο πάνω. Πράγματι, υπάρχουν γυναίκες που υποφέρουν από επιλόχεια κατάθλιψη, έχουν άρνηση ή πόνο κατά τη σεξουαλική πράξη ή σε ακραίες περιπτώσεις επιχειρούν την αυτοκτονία. Αν ένα καθημερινό, φυσιολογικό και θετικό γεγονός για τη ζωή μιας γυναίκας αλλά και όλης της οικογένειας, όπως είναι η γέννηση ενός ανθρώπου μπορεί να προκαλέσει τέτοια ψυχολογικά προβλήματα, είναι αναμενόμενο πως ένα μη συνηθισμένο και δυσάρεστο γεγονός όπως η έκτρωση είναι δυνατό να προκαλέσει παρόμοια ή εντονότερα προβλήματα.
Η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να αναιρέσει τις πραγματικές και υπαρκτές συνθήκες που οδηγούν τη γυναίκα και ενδεχομένως το σύντροφό της στο να πάρει μια τέτοια απόφαση ζωής.
Η έκτρωση, λοιπόν, δεν αποτελεί μια εύκολη απόφαση και δεν πρέπει να είναι μια μέθοδος στην οποία μπορεί μια γυναίκα να καταφύγει κατ΄επανάληψη κάθε φορά που είναι απρόσεκτη στις σεξουαλικές της σχέσεις. Ωστόσο, αν και εφ΄όσον προκύψει μια μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη, μια γυναίκα μπορεί και πρέπει, στα πλαίσια της ατομικής ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης, να έχει τη δυνατότητα να μην ολοκληρώσει αυτή την εγκυμοσύνη.
Τέλος, αν κάποιοι εμμένουν στην εξίσωση : έκτρωση = δολοφονία, το μόνο που θα είχα να προτείνω είναι να φανταστούν τη στιγμή που η ανθρωπότητα θα κατανοήσει ότι δολοφονία είναι ο φόνος του "εχθρού" κατά τη διάρκεια ενός πολέμου αλλά και η εν ψυχρώ και νόμιμη εκτέλεση ενός βαρυποινίτη. Τότε ίσως ο κόσμος μας θα έχει φθάσει σε πολιτισμικό και ηθικό επίπεδο ικανό να μην χρειάζεται πλέον μια πράξη όπως η έκτρωση.Έως τότε, φοβάμαι ότι πολλοί από εμάς θα συνεχίσουμε να διαφωνούμε.

Πονούν τα έμβρυα;

Από το βιβλίο WHY CAN'T WE LOVE THEM BOTH (των Dr. and Mrs. J.C. Willke)

Πονούν και μάλιστα από την 8η εβδομάδα

Από την 8η εβδομάδα; Αποδείξτε το!
Σ’ αυτήν την ηλικία οι νευροανατομικές δομές είναι κιόλας παρούσες.Για να γίνει αισθητός ο πόνος είναι αναγκαία: 1ον ένα αισθητήριο νεύρο να συλλάβει τον πόνο και να στείλει το μήνυμα 2ον ο θάλαμος, που είναι ένα μέρος της βάσεως του εγκεφάλου, και 3ον κινητικά νεύρα τα οποία θα φέρουν το μήνυμα σε αυτήν την περιοχή.
Και τα τρία αυτά είναι παρόντα από την 8η εβδομάδα. Η αίσθηση του πόνου μεταφέρεται στον θάλαμο. Εκείνος στέλνει σήμα στα κινητικά νεύρα για άμεση απομάκρυνση από την πηγή του πόνου.

Δώστε ένα παράδειγμα.
Αν τσιμπήσετε ένα βρέφος με μια βελόνα, ξέρετε τι θα συμβεί. Ανοίγει το στόμα του για να κλάψει και ταυτόχρονα τραβιέται από κοντά σας.

Αν τσιμπήσετε ένα ανθρώπινο έμβρυο 8 εβδομάδων στην παλάμη του, ανοίγει το στόμα του και απομακρύνει το χέρι του.

Μία πιο επιστημονική περιγραφή θα προσέθετε ότι αλλαγές του ρυθμού λειτουργίας της καρδιάς και κινητικότητα του εμβρύου υποδεικνύουν ότι οι ενδομήτριοι χειρισμοί είναι οδυνηροί για το έμ­βρυο. Volman & Pearson, "What the Fetus Feels," British Med. Journal, Jan. 26, 1980, pp. 233-234.

Εντάξει, παρατηρείται μία κινητικότητα, υπάρ­χει όμως άλλη απόδειξη ότι το έμβρυο νοιώθει πόνο; Το έμβρυο έτσι κι αλλιώς δεν είναι σε θέση να μας πει ότι πονάει.
Ο πόνος μπορεί να ανιχνευτεί όταν οι υποδοχείς βλαπτικών παραγόντων (υποδοχείς του πόνου) στέλνουν ηλεκτρικούς παλμούς στην σπονδυλική στήλη και στον εγκέφαλο. Αυτοί με την σειρά τους στέλνουν παλμούς προς τα έξω, διατάζοντας τους μυς και το σώμα γενικότερα να αντιδράσουν. Αυτοί μπορούν να μετρηθούν. Mountcastle, Medical Physiology, St. Louis: C.V. Mosby, pp. 391-427Από το τέλος της 7ης εβδομάδας είναι δυνατόν να προκληθεί αντίδραση των χειλιών σε απτικά ερεθίσματα. Από την 11η εβδομάδα το πρόσωπο και όλα τα μέρη των άνω και κάτω άκρων παρουσιάζουν ευαισθησία στο άγγιγμα. Από τα μέσα της 13ης και μέχρι την 14η, ολόκληρη η δερματική επιφάνεια, εκτός της κορυφής και του πίσω μέρους της κεφαλής του εμβρύου είναι ευαίσθητη στον πόνο.» S. Reinis & J. Goldman, The Development of the Brain C. Thomas Pub., 1980

Δώστε μου κι άλλες αποδείξεις.
Το 1984 ο Πρόεδρος Ρήγκαν είπε: «Την ώρα που σβήνουν οι ζωές των αγέννητων παιδιών, εκείνα συχνά νοιώθουν πόνο, πόνο επιτεινόμενο και αγω­νιώδη.» President Ronald Reagan to National Religious Broadcasters, New York Times, Jan. 31, 1984

Αυτή η ρήση προκάλεσε δημόσια αντίδραση από τους κύκλους των υποστηρικτών της έκτρωσης και μια απάντηση από ομάδα σημαντικών πανεπιστημιακών καθηγητών, στην οποία συμπε­ρι­λαμ­βά­νονταν και ειδικοί στο πόνο, καθώς και δύο πρώην πρόεδροι του Αμερικανικού κολλεγίου Μαιευτικής και Γυναικολογίας.

Όλοι τους υποστήριξαν με θέρμη τον κον Ρήγκαν και παρέθεσαν σειρά τεκμηρίων. Μεταξύ άλλων στην από 13/2/1984 επιστολή τους προς τον πρόεδρο, αναφέρουν:
«Η σε πραγματικό χρόνο υπερηχογραφία, η εμβρυοσκοπία, η μελέτη του εμβρυακού ηλεκτρο­καρδιογραφήματος, και του εμβρυακού ηλεκτρο­εγκε­φαλογραφήματος, έχουν αποδείξει την εκπλη­κτική ικανότητα αντιδράσεως του ανθρωπίνου εμβρύου στον πόνο, το άγγιγμα, και τους ήχους. Το ότι το έμβρυο αντιδρά στις αλλαγές της εντάσεως του φωτός ενδομήτρια, στη ζέστη, στο κρύο, και στις γεύσεις (μεταβάλλοντας την χημική φύση του υγρού που καταπίνει το έμβρυο) έχει τεκμηριωθεί λεπτομερειακά στις πρωτοπόρες εργασίες του Sir William Lily – πατρός της εμβρυολογίας.»
Κατηγορηματικά δηλώνουμε ότι ουδεμία νεώτερη ανακάλυψη της σύγχρονης εμβυολογίας δεν αναιρεί το αξιοσημείωτο συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε μετά από δια βίου έρευνα ο καθηγητής Arnold Gesell του Πανεπιστημίου Yale. Στο έργο του Η εμβρυολογία της συμπεριφοράς: Οι απαρχές του ανθρωπίνου νοός. (The Embryology of Behavior: The Beginnings of the Human Mind, 1945, Harper Bros.), ο Δρ. Gesell γράφει:«και συνεπώς κατά το τέλος του πρώτου τριμήνου της κυήσεως το έμβρυο είναι ένα όν που νοιώθει και κινείται. Δεν χρειάζεται να κάνουμε εικασίες ως προς την φύση των ψυχικών του ιδιοτήτων, αλλά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η συγκρότηση του ψυχοσωμα­τικού του «είναι» είναι σε σημα­ντική εξέλιξη.»
Κύριε Πρόεδρε, η πράξη σας να επιστήσετε την προσοχή της κοινής γνώμης στην ικανότητα του ανθρωπίνου εμβρύου να νοιώθει πόνο, στηρίζεται σε ισχυρές επιστημονικές αποδείξεις.Willke, J & B, Abortion: Questions & Answers, Hayes, 1991, Chpt. 10( να και η επιστήμη που λέγαμε, φίλε macedon!)
Και η Σιωπηλή Κραυγή;

Ο Δρ. Β. Nathanson κατέγραψε κινηματογραφικά με υπέρηχους έκτρωση βρέφους που πραγματο­ποιήθηκε με απορρόφηση κατά την 12η εβδομάδα της κυήσεως. Η ταινία αυτή, που διατίθεται στο εμπόριο με τον τίτλο Η Σιωπηλή Κραυγή, επιδει­κνύει δραματικά, αλλά με βάση πραγματικά δεδομένα, πώς το έμβρυο με γοργές κινήσεις επανειλημμένα προσπαθεί να ξεφύγει από το στόμιο της απορροφητικής συσκευής, ενώ οι χτύποι της καρδιάς του διπλασιάζονται. Όταν τελικά αρπάζεται, καθώς το σώμα του διαμελί­ζεται, το στόμα του βρέφους εμφανώς ανοίγει διάπλατα - σαν σε κραυγή, εξ ου και ο τίτλος της ταινίας (διατίθεται στο Internet, στην διεύθυνση: http://www.heritagehouse76.com). Οι υποστηρικτές της έκτρωσης έχουν προσπαθήσει να αμφισβητήσουν την επιστημονική αξία της ταινίας. Μια καλά τεκμηριωμένη εργασία στην οποία καταρρίπτονται οι κατηγορίες τους διατίθεται από τον Σύλλογο National Right to Life, 419 7th St. NW, Washington, DC 20004, $2.00. Μια σύντομη δεκάλεπτη βιντεοταινία όπου παρουσιάζεται η μαρτυρία του γιατρού που πραγματοποίησε την κινηματογραφηθείσα έκτρωση στη Σιωπηλή Κραυγή, αντικρούει κάθε κριτική για την ακρίβεια της Σιωπηλής Κραυγής. (The Answer, Bernadel, Inc., P.O. Box 1897, Old Chelsea Station, New York, NY, 10011).
Πόνος; Τι μπορούμε να πούμε μόνο και μόνο για την αίσθηση ανέσεως;
«Μία από τις πιο ενοχλητικές προεξοχές που μπορεί να συναντήσει το έμβρυο στο ενδομήτριο περιβάλλον είναι η σπονδυλική στήλη της μητέρας του. Όταν η κυοφορούσα βρίσκεται σε ύπτια θέση και η σπονδυλική στήλη του εμβρύου τύχει να βρεθεί κάθετα στην δική της, το αγέννητο βρέφος μετακινείται έως ότου φύγει από τούτη την άκρως άβολη γι’ αυτό θέση.» M. Liley & B. Day, Modern Motherhood, Random House, 1969, p. 42
Μα, ο πόνος δεν είναι κυρίως ψυχολογικής υφής;

Υπάρχει και ο οργανικός ή φυσιολογικός πόνος ο οποίος προξενεί και νευρολογική αντίδραση στον πόνο. P. Lubeskind, "Psychology & Physiology of Pain," Amer. Review Psychology, vol. 28, 1977, p. 42

Όμως στα πρώτα στάδια της κυήσεως δεν υπάρχει εγκεφαλικός φλοιός όπου συντελείται η σκέψη, μήπως γι’ αυτό δεν υπάρχει ούτε και πόνος;

( εδώ είμαστε, φίλε macedon!)
Ο φλοιός δεν είναι αναγκαίοςγια την αίσθηση του πόνου. Ο θάλαμος είναι αναγκαίος και αυτός λειτουργεί από την 8η κιόλας εβδομάδα .Ακόμη και ολική αφαίρεση του φλοιού δεν εξουδετερώνει την αίσθηση του πόνου.
«Στην πραγματικότητα φαίνεται να υπάρχουν ελάχιστα αποδεικτικά στοιχεία για το ότι οι πληροφορία του πόνου φθάνει στον φλοιό των αισθήσεων.»Patton et al., Intro. to Basic Neurology, W. B. Saunders Co. 1976, p. 178
Κατά την διάρκεια της εκτρώσεως όμως;
Το ζήτημα αυτό προκάλεσε μεγάλη ένταση κατά τη διάρκεια διαβουλεύσεων στο Κογκρέσσο των Η.Π.Α. το 1996 σχετικά με νόμο απαγόρευσης των εκτρώσεων με μερικό τοκετό (partial birth abortions). Οι υποστηρικτές της έκτρωσης είχαν εκφράσει την θεωρία ότι το αναισθητικό που δινόταν είχε ήδη σκοτώσει το έμβρυο. Ανώτεροι όμως αξιωματούχοι του Ιατρικού Συλλόγου Μαιευτικής Αναισθησίας και Περιγεννητικής κατηγορηματικά απέρριψαν αυτήν την άποψη, εξηγώντας ότι η συνήθης αναισθησία που χορηγείται δεν βλάπτει το βρέφος. D. Gianelli, Anaesthesiologists Question Claims in Abortion Debate, Am. Med. News, Jan. 1, ’96

Το θέμα έφερε το ζήτημα του εμβρυακού πόνου στην επικαιρότητα και δόθηκε και μαρτυρία στην Συνταγματική Υποεπιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων των Η.Π.Α.

«Το έμβρυο εντός αυτού του χρονικού πλαισίου της κύησης, 20 εβδομάδων και πλέον, είναι πλήρως ικανό να νοιώθει πόνο. Η έκτρωση με μερικό τοκετό είναι αναμφίβολα μία φρικιαστικά οδυνηρή εμπειρία για κάθε βρέφος.» R. White, Dir. Neurosurgery & Brain Research, Case Western Univ.
Ακόμη: «Τέτοια πρόωρα νεογνά όχι απλώς μπορούν να νοιώσουν πόνο, αλλά είναι μάλλον ακόμη περισσότερο ευαίσθητα στον πόνο»... διότι τα βρέφη κάτω των 30 εβδομάδων διαθέτουν «πρόσφατα ανεπτυγμένο σύστημα πόνου το οποίο είναι παρθένο και αμετάβλητο σ’αυτήν την τρυφερή ηλικία.» P. Ranalli, Neuro. Dept., Univ. of Toronto

Δώστε μου κι άλλα ερευνητικά στοιχεία.
Στοιχεία δημοσιευμένα στο Βρετανικό Ιατρικό Περιοδικό Lancet, (British Medical Journal, Lancet), παρέχουν σαφή επιβε­βαί­ωση τέτοιου πόνου. Είναι γνωστό ότι ο εμβρυακός ομφάλιος λώρος δεν διαθέτει υποδοχείς πόνου σαν αυτούς που διαθέτει το υπόλοιπο σώμα του εμβρύου. Κατόπιν τούτου, δοκίμασαν την απόκριση εμβρυακών ορμονών σε καταστάσεις έντασης συγκρίνοντας βελονισμό της κοιλιακής χώρας και του ομφαλίου λώρου.

Παρατήρησαν ότι «το έμβρυο αντιδρά σε ενδοηπατικό βελονισμό με βίαιες σωματικές και αναπνευστικές κινήσεις, κάτι το οποίο δεν συνέβη στο βελόνισμα του λώρου. Τα επίπεδα αυτών των ορμονών ήταν σταθερά όλη την περίοδο της κυήσεως.» M. Fisk, et al., Fetal Plasma Cortisol and B-endorphin Response to Intrauterine Needling, Lancet, Vol. 344, July 9, 1994, Pg. 77

Άλλη εξαίρετη Βρετανική μελέτη παρατηρεί σχε­τι­κά:

«Είναι αδύνατον να είναι ευχάριστο στο έμβρυο το να του εμφυτεύσουν ηλεκτρόδιο στο δέρμα της κεφαλής του, το να του πάρουν αίμα από το τριχωτό της κεφαλής ή το να υποφέρει την κρανιακή συμπίεση η οποία παρατηρείται ακόμη και σε περιπτώσεις στιγμιαίου τοκετού. Δύσκολα θα εκπλαγεί κανείς από το ότι βρέφη που γεννήθηκαν δύσκολα με χρήση λαβίδων τοκετού, συμπεριφέρονται σαν να υποφέρουν από οξεία κεφαλαλγία.» Valman & Pearson, "What the Fetus Feels," British Med. Jour., Jan. 26, 1980

Ελπίζω να κατέστη αντιληπτό με το παραπάνω κείμενο το γιατί θεωρώ την έκτρωση δολοφονία και κυρίως να κατέστη σαφές οτι με την έκτρωση δεν διαφωνούν μόνο παπάδες και θρησκόλήπτοι, αλλά και διακεκριμένοι επιστήμονες με μεγάλη εμπειρία και ικανότητες.
Και πάλι συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου.

Εξαρτάται τι θέλεις να αποδείξεις. Εξαρτάται από πού θα πάρεις το δείγμα σου. Εξαρτάται τι θα τους ρωτήσεις. Εξαρτάται πώς θα τους ρωτήσεις.

quote:

---

Αίολος
Μάλλον ατυχές το παράδειγμα σου για τον καρκίνο του πνεύμονα, αφου το κάπνισμα είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως είναι πράγματι υπεύθυνο για την πρόκληση καρκίνου, ενώ η οδήγηση αυτοκινήτου, ο γάμος και η τηλεόραση επίσης αποδεδειγμένα δεν έχουν καμία σχέση.

---