- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Ποίημα όγδοο ( OTTAVA POESIA )

Τετράδιο λευκό, αρχή της μέρας,

αριθμός παρθένος, σελίδα πρώτη,

δε μιλάμε για επιστροφή,

αλλά για κορυφή, υψηλή κορυφή.

.-.-.

Πρασινάδα καθάρια από φύλλα τρυφερά,

απαλή μυρωδιά μελωδίας στους δρόμους,

ανταμοιβή στη μεγαλειοτητά μου,

στεφανωμένη με ζήλειες.

.-.-.

Ποτέ όπως σ' αυτό το καινούργιο πρωινό

με καρδιά νέα δεν σφυροκόπησα με το βήμα

το δρόμο, όπου το σώμα ανανεώνεται

ανάμεσα στα διπλά πέτρινα τείχη.

.-.-.

Παρελαύνω με το ένστικτο της ώθησης:

περιστρέφομαι γύρω μου, αφέντης της ερήμου,

στη βαθιά τη σιωπή ακούγομαι να μιλώ

πεπεισμένος κι ανοιχτός.

.-.-.

Στο τέλος και για πάντα μοναχικός,

χαρούμενος, ανάλαφρος, τσιγάρο στο στόμα,

έξω απ' το αληθινό και το επιταχτικό,

βαδίζω προς τα κει όπου τίποτα δεν μ' αγγίζει.

.-.-.

Κάθε τι που κοιτάζω με φτιάχνει:

είμαι η σκιά στον τοίχο, η λάμψη του φωτός,

τον ήλιο αναπνέω και αγκαλιάζω

χωρίς το φόβο πως με φθείρει.

.-.-.

Είμαι εγώ ο ίδιος ο εραστής,

φιλιέμαι χείλη με χείλη, μου σφίγγω

το χέρι με το άλλο που καίει,

με κατέχω ολόκληρο, και το λέω: δεν υποκρίνομαι.

.-.-.

Δεν είμαστε πια δύο, ένας είμαι,

γεννημένος από τον ερωτά μου,

είμαι αυτός που κανέναν δεν ψάχνει,

δοκιμάστηκα μόλις από την ίδια τη βία μου.

.-.-.

Χωμένος στην ανακούφιση της φαντασίας,

για το βλέμμα ορίζοντας δεν υπάρχει

πάνω στη γη που την έχω δική μου:

είναι όλη κλεισμένη μέσα στο νου.

.-.-.

Χάδια από ουράνιο αεράκι στο πρόσωπο

που καίει από αντάρτισσα θέληση,

δίνουν στον εξόριστο χλευασμό

το τελευταίο άγγιγμα της μεγαλειότητας.

.-.-.

Όταν όμως στο τέλος της μέρας

ξαναβρίσκω, μέσα στο λιλά φως της επιστροφής

το λάκκο του δρόμου, δεν είμαι παρά

ο θλιμμένος φτωχός που κανείς δεν του δίνει σημασία.

Μετάφραση ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΛΥΚΟΦΡΥΔΗ

Τα παράπονα που έλαβα με σφραγίδα σε φάκελο
Μ' αναγκάζουν να σου πω την αλήθεια για μένα
Δεν είμαι αυτή που πιστεύεις φίλη μου Βάλερυ
Μη ρωτάς τι συμβαίνει κι εγώ τά' χω χαμένα

Με λένε Ελένη,
στη σκέψη Μαρίνα,
στην πατρίδα μου Ξένη,
στη χαρά μου Λαϊδα
Με λένε Κυκλάδες,
στους χάρτες Κουκίδα,
με λένε Παγίδα,
με λένε Ντροπή.

Ξένη στη χώρα μου έζησα πάντοτε
Την ιθαγενειά μου τ' αφεντικά καταργήσαν
"Ελληνίδα" μονάχα οι τουρίστες με φώναξαν
τ' αφεντικά ούτε σαν άνθρωπο δεν μ' είδαν

Μια χαρωπή Ελλάδα γνώρισαν στη φτιάξη μου
Τα βηματά μου τα ονόμασαν syrtaki!
Την ξεγνοιασιά μου, την κουβάλησαν στα σπίτια τους
Και τις σιωπές μου τις ονόμασαν Ιθάκη

-Σε θυμάμαι, μου λένε, Ελληνίδα περήφανη
και ακούω Χατζιδάκη τώρα που σου γράφω
όταν έρθω ξανά, θα με πας στ' ακρογιάλια σου
αν βεβαίως μ' εγκρίνει και η Μαρίνα των βράχων-.

Αγάπησαν τα τραγούδια που τους γνώρισα
Τους ποιητές μου αγάπησαν, τον ξυπόλητο μπάλο
χρόνια σερβίριζα το γαλάζιο μου στα μάτια τους
Κι έμαθα γεωγραφία απ' τις κάρτες που λαμβάνω

Με λένε Ελένη,
στη σκέψη Μαρίνα,
στην πατρίδα μου Ξένη,
στη χαρά μου Λαϊδα
Με λένε Κυκλάδες,
στους χάρτες Κουκίδα,
με λένε Παγίδα,
με λένε Ντροπή.

Ευρωλάβαρα κυματίζουν πάνω στα ερείπια
Μια Αφροδίτη κουλή, κόκα κόλα πουλάει
Οι αλαφρόπετρες κάνουν τη φτέρνα αχίλλεια
στη σαϊτα της "άρπας", που ένας γύφτος κρατάει.

Νοσταλγία είναι γεμάτες οι κάρτες σου Βάλερυ
Όχι, δεν μ' έκανε διάσημη το συρτάκι μου Βάντα
Μα δεν έμαθε ακόμα η αρκούδα το μάθημα
που τη θέλει ο γύφτος να χορεύει λα μπάντα

Στο είχα τάξει Άκαιρε Κύριε των χλευασμένων πόθων.

Να 'μαι λοιπόν τώρα στο άδειο κανάλι των εκπλήξεων και των απαντοχών.

Στο τελευταίο δωμάτιο του εκθεσιακού χώρου

η περιήγηση τελειώνει.

Και ο δρόμος της εξόδου περνάει

από τα ίδια σημεία

γιατί δεν υπήρξε καμιά πρόνοια

συνέχειας.

Κι επέβαλαν οι τοίχοι στην φαντασία το τέλος,

λες και χρειάζεται από δαύτη πολύ για να το νοιώσεις,

πως μόνο η κατεδάφιση πυροδοτεί το φευγιό μας.

Κουράστηκες είπες και την άφησες

την άκρη του σχοινιού που ακροβατούσαν,

ερχόμενες με ιδρώτα οι πληρώσεις σου.

Έρχομαι σήμερα να καταθέσω στις αισθήσεις σου,

όχι μιας ψεύτικης ματιάς τις κουδουνίστρες,

αλλά τον πόνο του χαμένου που δεν έπαιξε

σαν τζογαδόρος με τη δίψα των ανθρώπων,

και το συμπέρασμα που βγαίνει ως μόνο κέρδος του,

πως προχωράει κανείς λόγω καχυποψίας.

Έχει γυρίσει το κουτί μου ανάποδα

ην ίδια ώρα που μου έσκαγαν στην πόρτα,

τα βαρελότα μιας Ανάστασης αθέμιτης,

στη νύχτα…

που να τσακίστηκαν οι αντένες των ωραίων;

Συνταξιδιώτες στο όνειρο, συμπαντικοί αλήτες;

Άστο αυτό, μα πες μου αν θυμάσαι,

πώς ακούγονται τα σήμαντρα στο ανάκλιντρο της λήθης;

Υπάρχουνε καμπάνες που σημαίνουνε την κάθαρση;

Καμπάνες που γιορτάζουνε τον άνθρωπο, υπάρχουν;