- ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
"...Αν δε σου λειψει ενα κομματι ζωης,ονειρα μην περιμενεις.
Του χαμου παντοτε ειναι ιδιοκτητης ο καιρος,κι εμεις σχεδον σοφοι αλλ'ως γεροντες ,που ο υπνος μας μαθαινει ολοκληρους απεξω.
Μας αποστηθιζει.Το εικοσιτετραωρο μας ειναι μια συνεχης ανακριση.
Ειναι χρονια τωρα που περιμενω μιαν αποφαση.
Στην πραγματικοτητα ομως δεν υπαρχει τιποτε.
Καθε καθρεφτης εχει κι απο'να δικο του ειδωλο που,μολις παω να κοιταχτω,με αλλοιωνει.
Κατα λαθος μαθαινει κανεις και μυστικα που περνουν γι'αληθεια.
Μολονοτι τοσο εκτεθειμενη στο φως δεν ξεβαφει..."
---Εκ του πλησιον//..δρωμενα της μικρης Τριτης---
..αφιερωμενο στους πολυπροσωπους= απροσωπους...("διασπασεως κατοπινα"..)
till the (never)end...
there in neverland...
Edited by - ΑΤΜΑ on 01/08/2004 21:19:42
Ο Αύγουστος ελούζονταν
μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.
Αύγουστε μήνα και Θεέ
σε σένανε ορκιζόμαστε
πάλι του χρόνου να μας βρεις
στο βράχο να φιλιόμαστε.
Ο Αύγουστος ελούζονταν
μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν
άστρα και γιασεμιά.
ΑπΆ την Παρθένο στο Σκορπιό
χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι έναν θαλασσινό σταυρό
στη χάρη σου νΆ ανάψουμε.
ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ
...ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ.
ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΑΠΛΗ ΠΑΡΑΓΚΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΤΗΣ
ΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΤΗΣ,
ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΠΡΟΧΕΙΡΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΝ ΠΙΚΙΩΝΗ ΤΗΣ.
Η ΑΦΕΛΕΙΑ ΔΕΝ ΔΙΔΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ,
ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ
ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ
ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ...
ΦΩΣ ΕΝ ΣΚΟΤΕΙ!
aum mani padme hum
Edited by - ΑΤΜΑ on 29/08/2004 22:07:00
Edited by - ΑΤΜΑ on 29/08/2004 22:09:33
Στα τρίστατα όπου στάθηκεν η αρχαία μάγισσα
Καίοντας με ξερό θυμάρι τους ανέμους
Οι λιγερές σκιές αλαφροπερπατήσανε
Μ' ένα σταμνί γεμάτο αμίλητο νερό στο χέρι
Εύκολα σα να μπαίναν στον παράδεισο
Κι από την προσευχή των γρύλων που άφρισε τους κάμπους
Οι όμορφες ξεπροβάλανε με δέρμα φεγγαριού
Για να χορέψουνε στο μεσόνυχτιο αλώνι...
Mελαγχολία του Αιγάίου
Ποιητικά... The She Mantis
III
Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή
Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σα θωριά λοξοδρομάει πρός τ' άστρα!
Επτά νυχτερινά επτάστιχα
Ποιητικά... The She Mantis
Θέλω καράβια σπρώχνω - θέλω σταματώ
Τα βουνά χωρίζω - και τα περπατώ
Μέσ' στις αγάπες μπαίνω - και ζαλίζομαι
κι από τα μυστικά τους - αντραλίζομαι
Σ' όλους το παραγγέλνω - σ' όλους το μηνώ
Τρώγεται ο νους του ανθρώπου - μόνο αλίμονο
Οδυσσές Ελύτης
Ο ήλιος, ο ηλιάτορας
Άνεμος Πρώτος
Ποιητικά... The She Mantis
Το τέλος του Αλέξανδρου
Δίπλωσε τις τέσσερις εποχές κι απόμεινε σαν δέντρο που του σώ-
θηκε ο αέρας.
Ανακάθισε ύστερα κι έβαλε ήρεμα στο πλάι του τον γκρεμό.
Από τ' άλλο μέρος άπλωσε προσεχτικά ένα κομμάτι θάλασσας, όλο
ριπές γαλάζιες.
Ώρες πέρασαν ώσπου, κάποια στιγμή, των γυναικών τα μάτια σκαρ-
δαμύσανε.
Τότε μπήκε η Κερά κι αυτός ξεψύχησε.
Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου
Ο. Ε(σω)λύτης
Galadriel, Κυρά των Φωτεινών Δασών
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Ποιος είναι που βροντάει σε πόρτες και παράθυρα;
Τι να 'ναι αυτό που λέει και ξαναλέει - τη μια κοντά, την άλλη μα-
κριά - ο αέρας ο εγγαστρίμυθος;
Τι θέλει αυτή με τα σχιστά μαλλιά και τα γατίσια μάτια που μου ζω-
γραφίστηκε στο τζάμι;
Τι είδους μοναξιά να είναι αυτή που παίζει ο μακρινός ο στρατιώ-
της στην τρομπέτα του;
Ξημερώματα είναι ή σκοτεινιάζει;
Hμερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου
Ο. Ε(σω)λύτης
G.
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Κάπου, φαίνεται, θα διασκεδάζουν
μόλο που δεν υπάρχουν διόλου σπίτια ή άνθρωποι
ακούω κιθάρες κι άλλα γέλια που δεν είναι σιμά
Μπορεί και μακριά πολύ μέσα στων ουρανών τ' αποκαΐδια
την Ανδρομέδα, την Άρκτο ή την Παρθένο...
Άραγες να 'ναι η μοναξιά σ' όλους τους κόσμους
η ίδια;
Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου
Ο. Ε(σω)λύτης
G.
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Μόλις σήμερα βρήκα το θάρρος και ξεσκέπασα το κηπάκι σαν φέ-
ρετρο. Με πήραν κατάμουτρα οι μυρωδιές, λεμόνι, γαρίφαλο.
Ύστερα παραμέρισα τα χρόνια, τα φρέσκα πέταλα και να: η μητέρα
μου, μ' ένα μεγάλο άσπρο καπέλο και το παλιό χρυσό ρολόι της
κρεμασμένο στο στήθος.
Θλιμμένη και προσεκτική. Πρόσεχε κάτι ακριβώς πίσω από μένα.
Δεν πρόφτασα να γυρίσω να δω, γιατί λιποθύμησα.
Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου
Ο. Ε(σω)λύτης
G.
σ'αγαπάω... μ'ακούς?
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας
Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό
Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε απο τους αιώνες
Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθήσαμε
Και κοιταχτήκαμε βαθειά στα μάτια
Μια πεταλούδα πέταξε απ' τα στήθεια μας
Ήτανε πιο λευκή
Απ' το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας
Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές
Πως δεν θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε
Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω¨
Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
λέγε μας τη ζωή.
Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, τόχουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά που μισεύουνε
Είμαστε απο καλή γενιά
Ανάθεμα την ώρα - ποιός ορίζει εδώ
το ανάποδο βαφτίζει - και το λέει σωστό
Του αδύναμου το δίκιο - μήτε λέει ποτέ
βγάνει την νύχτα μέρα - και τ' ορκίζεται
Όπου μεγάλη πόρτα - πίσω της αυτός
κάνεις να την ανοίξεις - γίνεται άφαντος
Οδυσσέας Ελύτης
Ο ήλιος, ο ηλιάτορας
Άνεμος Δεύτερος
Ποιητικά... The She Mantis
κατά το παραθύρι
Και κοιτώντας έξω καταχιονισμένα
τα δέντρα των κοιλάδων
Αδελφοί μου, είπα ως κι αυτά μια μέρα
κι αυτά θα τ' ατιμάσουν
Προσωπιδοφόροι μες στον άλλον αιώνα
τις θηλιές ετοιμάζουν
Δάγκωσα τη μέρα και δεν έσταξε ούτε
σταγόνα πράσινο αίμα
Φώναξα στις πύλες κι η φωνή μου πήρε
τη θλίψη των φονιάδων
Μες στης γής το κέντρο φάνηκε ο πυρήνας
που όλο σκοτεινιάζει
Κι η αχτίδα του ήλιου γίνηκεν, ιδέσθε
ο μίτος του Θανάτου!
Ω πικρές γυναίκες με το μαύρο ρούχο
παρθένες και μητέρες
Που σιμά στη βρύση δίνατε να πιούνε
στ' αηδόνια των αγγέλων
Έλαχε να δώσει και σε σας ο Χάρος
τη φούχτα του γεμάτη
Μέσ' απ' τα πηγάδια τις κραυγές τραβάτε
αδικοσκοτωμένων
Τόσο δεν αγγίζουν η φωτια με το άχτι
που πένεται ο λαός μου
Του Θεού το στάρι στα ψηλά καμιόνια
το φόρτωσαν και πάει
Μες την έρμη κι άδεια πολιτεία μένει
το χέρι που μονάχα
Με μπογιά θα γράψει στους μεγάλους τοίχους
ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Κάμποι της Σαλονίκης - κι όρη του Μωριά
που 'ν' τα παρμένα κάστρα - που 'ναι τα χωριά
Μέσ' στον αέρα - κοίτα μισοφέγγαρο
κοίτα κορίτσι πράμα - που να το χαρώ
Δευτέρα μεγαλώνει - Τρίτη πολεμά
Τετάρτη γονατίζει - Πέμπτη ξεψυχά
Οδυσσέας Ελύτης
Ο ήλιος, ο ηλιάτορας
Άνεμος Τρίτος
Ποιητικά... The She Mantis
Δρόμοι περπατημένοι κι απερπάτητοι
Ποιός τους εδιάβη πέρα ποιός δεν τους πατεί
Μα ο που τους πήρε κι ήμπε μεσ' στα αίματα
Μήτε θεός μητ' άλλος δεν τον σταματά
Κατακαημένη πλάση που σε γήτεψαν
Όλ' οι τρελοί του κόσμου κι εστρατήγεψαν!
Οδυσσέας Ελύτης
Ο ήλιος, ο ηλιάτορας
Άνεμος Τέταρτος
Ποιητικά... The She Mantis
IV
Είναι νωρίς ακόμη μές στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν ξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μές στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ' ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιός, μ' ακούς
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες των υφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθεί μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι, μ' ακούς
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει, μ' ακούς
Στα νερά ένα-ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες, μ' ακούς
Των αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε, μ' ακούς
Και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Απο μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Μα σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιός μιλάει στα νερά και ποιός κλαίει - ακούς;
Ποιός γυρεύει τον άλλον, ποιός φωνάζει - ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.
...πράσινο, στο χρώμα της ελπίδας...
Ποιητικά... The She Mantis
Edited by - Mantis on 19/01/2005 01:22:59
Εκείνο που ενδιαφέρει είναι η πραγματικότητα των πραγμάτων που μας παρέχει η φαντασία και το πνευμα και όχι η αίσθηση της όρασης.
Πολλά μέλει να μάθεις αν το Ασήμαντο εμβαθύνεις
.................Αν έχεις την
δυνατότητα να βλέπεις
μέσα απο το αθώο το ένοχο και μέσα απο το λευκό το μαύρο.
Το πραγματικό νόημα της ελευθερίας δε σημαίνει να κινούμαστε χωρίς εμπόδια στο χώρο που μας δόθηκε. Αλλά να τον επεκτείνουμε στη διάσταση των αναλογιών των αισθήσεων...
Τρώγε την πρόοδο με τα φλούδια και τα κουκούτσια της.
Χορός
του κοριτσιού η αποθυμιά
Κύκλοι και πως ανοίγουνε
και μετά σένα σμίγουνε
ψηλά στη γλάστρα του βουνού
χρυσό γεράνι τα’ ουρανού
Ήλιε μου και τρισήλιε μου
ένα σου λόγο στείλε μου
Οδυσσέας Ελύτης
Ο ήλιος ο ηλιάτορας
Ποιητικά... The She Mantis
Όμορφη και παράξενη πατρίδα
Ωσάν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα
Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
Στήνει στη γη καράβι κήπο στα νερά
Κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
Μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται
Κάνει να πάρει πέτρα τήνε παρατά
Κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
Μπαίνει σ’ ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
Ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους
Πέντε μεγάλους βγάνει πάνω τους βαρεί
Να λείψουν απ’ τη μέση τους δοξολογεί
Οδυσσέας Ελύτης
Ο ήλιος ο ηλιάτορας
Ποιητικά... The She Mantis