- Ο ΤΙΠΟΤΑΣ . - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

Μπορώ να αντιληφθώ πλήρως έναν συνάνθρωπό μου , που διακατέχεται από το σύνδρομο της εξουσίας , αλλά ποτέ δεν θα γινόμουνα ένα μαζί του

---

quote:

---

Γιατί για να μπορείς να δωσεις, κυρια θελει να "εχεις",και για να μπορείς να "πεταξεις" αρα να φτασεις ψηλα,χρειάζεται να έχεις και ρίζες γερές ώστε να μπορέσεις να βγάλεις ψηλα κλαδια να ακουμπησουν τον Ουρανό.

---

Φιλάκια πολλά

quote:

---

Αγαπητέ Dying_Incubus ,εσύ με αντιλήφθηκες ?

---

Φίλε alfa-omega, σε αντιλήφθηκα.
Γιατί όμως ρωτάς εμένα ξεχωριστά;

Θα ήθελα μόνο να σταθώ σε δύο σημεία του μηνύματος που έστειλες στις 06/11/2007, 13:17:54.

quote:

---

Τα πιστεύω αυτά , γιατί βλέπω τις πράξεις των μεν , στους οποίους αναφέρθηκα .
Είναι αντίθετες , με την σκέψη τους .

---

Το ότι οι πράξεις των ανθρώπων στους οποίους αναφέρεσαι είναι αντίθετες με τις σκέψεις τους, αποτελεί μια δική σου κρίση ή είναι μια δική τους παραδοχή προς εσένα;
Ρωτάω διότι αν ισχύει η πρώτη περίπτωση, μήπως υπάρχει κάτι το οποίο σου διαφεύγει;
Μήπως δεν γνωρίζεις όλο το εύρος των σκέψεων τους;

quote:

---

Ενώ γνωρίζουνε , ότι σκεπτόμενοι και δρώντας με τον προσωπικό ιδιοτελή τρόπο τους , επηρεάζουνε κάποιες ανθρώπινες ψυχές , προς τον δικό τους ιδιοτελή σκοπό και βλέπουμε μάλιστα πολλούς να τον υιοθετούνε , δεν τον αλλάζουνε .
Δεν τον αλλάζουνε διότι , αυτός ο τρόπος τους δίνει την δυνατότητα , να εξουσιάζουνε τις ψυχές των ανθρώπων ,που είναι ακόμη καθαρά συναισθηματικές .

---

Για να "εξουσιάζουν" τα άτομα που είναι κυρίως συναισθηματικά, θα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να είναι κυρίως νοητικοί τύποι.
Αυτό όμως που σκέφτομαι είναι αν είναι εύκολο να διαχωρίσουμε κάποιες ενέργειες που παρατηρούμε ως ιδιοτελείς ή ανιδιοτελείς.
Δεδομένου ότι η ανθρώπινη φύση μας είναι ατελής, δεν είναι πιθανόν κάποιες ανιδιοτελείς πράξεις των ανθρώπων που παρατηρούμε να υποκρύπτουν - πολύ καλά έστω - κάποιον βαθμό ιδιοτέλειας;
Να επισημάνω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων πως δεν αναφέρομαι στην Μητέρα Τερέζα.

In anticipation of my resurrection...

Έλειψα λίγο καιρό κι έτσι πρακτικά είναι αδύνατον να αναφερθώ σε όλα τα ποστ, αναγκαστικά θα κάνω μια επιλογή:

Αγαπητέ μου alfa-omega,

Να ξέρεις ότι σου απευθύνομαι όπως ακριβώς απευθύνομαι στον εαυτό μου. Έγραψες:

quote:

---

Όταν βρισκόμουνα στην αρχή της ατραπού , πέρασα από την διαδικασία αυτήν .

---

Πού πιστεύεις ότι βρίσκεσαι τώρα; Από τα υπόλοιπα συμφραζόμενα θεωρώ ότι η φράση σου ήταν μια άστοχη λεκτική διατύπωση και ότι δεν θεωρείς κάτι ιδιαίτερο για τον εαυτό σου. Επομένως: βήμα πρώτο αφού σου αρέσει να γράφεις, να σκέφτεσαι καλά τι γράφεις.

Το πρώτο βήμα προς την αφηρημένη και αργότερα την ενορατική ή μανταλική σκέψη είναι η εδραίωση συγκροτημένης συγκεκριμένης σκέψης. Γιατί άραγε βιάζεται κανείς πάντα να κατακτήσει τα μεγάλα και τα σπουδαία, χωρίς να έχει κατακτήσει πρώτα τα μικρά και απλά;

Ξέρεις τι σου έγραψε η galazia sfaira; Δεν είχε να κάνει με την ικανοποίηση των αναγκών κατά Maslow, που πολύ σωστά παρέθεσε ο Dying Incubus. Έχει να κάνει με κάτι πραγματικά μικρό και απλό που όλοι μας τείνουμε να παραβλέπουμε. Θέλεις να προσφέρεις στον πλησίον από αγάπη. Όμως:
1) Ξέρεις τι σημαίνει αγάπη και κυρίως ξέρεις πώς να αγαπάς σωστά;
2) Ξέρεις ποιος είναι ο πλησίον στον οποίον επιθυμείς να προσφέρεις; Βλέπεις στον πλησίον σου τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου, τους γονείς σου, τους άλλους συγγενείς σου, τους φίλους σου; Ή χάνεσαι σε ένα συναίσθημα που δεν έχει στόχο, συγκεκριμένη ευρύτητα και οι άκρες του διεισδύουν σε άγνωστες περιοχές;
3) Ξέρεις ποιος είσαι εσύ και ποιες είναι οι δικές σου ανάγκες; Πόσες από αυτές βλέπεις να ικανοποιούνται μέσα από αυτή την προσπάθεια;

Κάπως έτσι ελέγχει κανείς τον εαυτό του. Και το σημείο 3) μας οδηγεί στην επισήμανση της Gretel. Καλή μου, για μένα πολύ σωστά κάνεις και φοβάσαι την αναγνώριση, διαφωνώ δηλαδή με τη θέση της nst σ’αυτό. Να τη φοβάσαι. Το μπράβο των άλλων πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να το αντιμετωπίζεις με μεγαλύτερη επιφύλαξη απ’ ό,τι τη μομφή τους, γιατί είναι εχθρός της ταπεινοφροσύνης και τροφή για το ζώο που λέγεται εγωισμός.

Ρώτησες, αγαπητέ μου alfa-omega, ποιες είναι οι ατομικές μας ανάγκες. Θα σου πω τις δικές μου. Έχω ανάγκη να μην παίρνουν τα μυαλά μου αέρα και να ξέρω ότι έχω δύο πόδια που πατούν στη γη για να τα αγαπώ κι αυτά όσο αγαπώ τις συναρπαστικές ιδέες του νου που μου δίνουν την αίσθηση της πτήσης. Έχω ανάγκη να είμαι καλή μητέρα, καλή σύζυγος, καλή κόρη, καλή φίλη, καλή συνάδελφος, γενικά καλή συνοδοιπόρος (δεν σημαίνει πάντα ευχάριστη). Έχω ανάγκη να δραπετεύσω από τη σφαίρα της άστοχης γενικότητας και να γίνω συγκεκριμένη – ως προς τον αυτοπροσδιορισμό μου, των προσδιορισμό της σχέσης μου με τους άλλους, με τον Θεό και τον κόσμο ως ευρύτερη έννοια. Έχω ανάγκη να κάνω ειρήνη με τον εαυτό μου, να είμαι ευγενική, να προάγω το ωραίο, το καλό και το αγαθό, πατώντας πρώτα γερά στη γη και όχι παραπαίοντας χωρίς να ξέρω πού πηγαίνω. Έχω ανάγκη να έχω ανάγκη όσο γίνεται πιο λίγα, για να μπορέσω να είμαι κάποτε ελεύθερη. Κι έχοντας γράψει όλα αυτά, ξέρεις τι βλέπω; Ότι είμαι ακόμη δέσμια του εγώ μου, άρα αναπόδραστα στην αρχή του ο,τιδήποτε. Όλες αυτές οι ανάγκες, ακόμη και η τελευταία, προέρχονται από το εγώ που με βάζει να ψάχνω και να προσπαθώ και όχι από τη σύνδεση με τον ανώτερο εαυτό μου που θα μου υπαγόρευε απλά ΝΑ ΕΙΜΑΙ.

Σε ευχαριστώ, τέλος, για την αφιέρωση, αλλά έζησα αρκετά χρόνια με μύθους και παραμύθια. Τώρα θέλω μόνο να περπατήσω τον δρόμο μου.

Καλημέρα σε όλους, με αγάπη,
Unseen

Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.

Βρήκα αυτό στο διαδύκτιο και μου άρεσε ..αντι για τις καταθέσεις το τοποθετώ εδω..

Ειμαι αυτο που ειμαι.
Σ’ ολο τον κοσμο δεν υπαρχει κανεις ακριβως ομοιος με μενα.
Υπαρχουν ανθρωποι που μου μοιαζουν σε ωρισμενα σημεια , μα στο συνολο κανενας δεν μου μοιαζει ακριβως.
Γι’ αυτο καθε τι που προερχεται απο μενα ειναι αυθεντικα δικο μου , γιατι εγω μονος μου το διαλεξα .
Μου ανηκει καθε τι που εχει σχεση με μενα :
το σωμα μου και καθε τι που κανει,
το μυαλο μου με ολες τις εικονες που αποτυπωνουν τα αισθηματα μου,οποια και αν ειναι,θυμος,χαρα,αγαπη,
απογοητευση η ενθουσιασμος,
το στομα μου κι ολα τα λογια που βγαινουν απο αυτο,γλυκα,ευγενικα η αποτομα,σωστα η λανθασμενα
η φωνη μου σιγανη η δυνατη,
και ολες μου οι πραξεις ειτε απευθυνονται σε αλλους ειτε σε μενα.
Μου ανηκουν οι φαντασιες μου,τα ονειρα μου,οι ελπιδες,οι φοβοι μου.
Μου ανηκουν ολοι μου οι θριαμβοι και οι επιτυχιες,ολες μου οι αποτυχιες και τα λαθη μου.
Κι αφου μου ανηκει καθε τι δικο μου,μπορω να γνωρισω βαθεια τον εαυτο μου και να τον αγαπησω.
Κι ετσι θα καταφερω ωστε μερος του εαυτου μου να δουλευει γα το καλο μου.
Ξερω πως υπαρχουν κομματια του εαυτου μου που ειναι ακατανοητα και αλλα που δεν τα ξερω καθολου.
Μα εφ’ οσον νοιωθω φιλικα και αγαπω τον εαυτον μου,μπορω με ελπιδα και θαρρος να προσπαθησω να
καταλαβω και να μαθω περισσοτερα για τον εαυτον μου.
Το πως φαινομαι ,οτι λεω και οτι κανω σε μια δεδομενη στιγμη ειναι αυθεντικα δικο μου και δειχνει σε τι σημειο
βρισκομαι τη στιγμη εκεινη.
Καμμια φορα οταν κοιταζω μετα τι εκανα,τι ειπα πως σκεφτηκα και πως αισθανθηκα,βλεπω σημεια που δεν μου ταιριαζουν.
Μα μπορω στο μελλον να κρατησω οτι ταιριαζει,ν’αφησω αυτα που δεν μου ταιριαζουν και να ανακαλυψω κατι
καινουργιο γι’ αυτο που δεν ταιριαζει.
Μπορω να βλεπω,ν’ακουω,να αισθανομαι,να σκεπτομαι,να μιλω και να ενεργω.
Εχω καθε τι που χρειαζεται για να επιζησω να ειμαι δημιουργικος και να νοιωσω κοντα με τους αλλους ανθρωπους.
Μπορω να δωσω νοημα και να βαλω σε ταξη μεσα μου τον κοσμο που με περιτριγυριζει ανθρωπους και αντικειμενα.
Ειμαι ο καπετανιος του εαυτου μου.
Ειμαι αυτος που ειμαι και ειμαι μια χαρα.

Virginia Satir

Εσένα διαισθάνθηκα περισσότερο εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή φίλε μου .
Δεν γνωρίζω ακόμη , τι ήταν αυτό που με ώθησε .
Ίσως να έχουμε κάποια κοινά σημεία , τα οποία βλέπουμε από διαφορετική οπτική γωνία ?
Διαβάζοντας , όμως και το τελευταίο μήνυμα της nst ,συνειδητοποίησα ότι ο καθένας μας έχει το δικό του εγώ , τις δικές του σκέψεις και ότι για να ενωθούνε αυτά , θα πρέπει να έχουμε όλοι μας , την ίδια αντίληψη για τον ανώτερο εαυτό μας .

Unseen :
Ξέρεις τι σου έγραψε η galazia sfaira; Δεν είχε να κάνει με την ικανοποίηση των αναγκών κατά Maslow, που πολύ σωστά παρέθεσε ο Dying Incubus. Έχει να κάνει με κάτι πραγματικά μικρό και απλό που όλοι μας τείνουμε να παραβλέπουμε. Θέλεις να προσφέρεις στον πλησίον από αγάπη. Όμως:
1) Ξέρεις τι σημαίνει αγάπη και κυρίως ξέρεις πώς να αγαπάς σωστά;
2) Ξέρεις ποιος είναι ο πλησίον στον οποίον επιθυμείς να προσφέρεις; Βλέπεις στον πλησίον σου τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου, τους γονείς σου, τους άλλους συγγενείς σου, τους φίλους σου; Ή χάνεσαι σε ένα συναίσθημα που δεν έχει στόχο, συγκεκριμένη ευρύτητα και οι άκρες του διεισδύουν σε άγνωστες περιοχές;
3) Ξέρεις ποιος είσαι εσύ και ποιες είναι οι δικές σου ανάγκες; Πόσες από αυτές βλέπεις να ικανοποιούνται μέσα από αυτή την προσπάθεια;

Ας τοποθετηθούμε σε αυτά τα βασανιστικά ( υπό την καλή έννοια ) ερωτήματα .
Προσωπικά θα ήθελα να δω ,σε ποια σημεία διαφοροποιούμαστε και μετά να αναζητήσουμε τα αίτια .

1) Ξέρεις τι σημαίνει αγάπη και κυρίως ξέρεις πώς να αγαπάς σωστά;
Αγάπη για εμένα σημαίνει η ενοποίηση μου με τα πάντα .

2) Ξέρεις ποιος είναι ο πλησίον στον οποίον επιθυμείς να προσφέρεις;
Όλοι οι συνάνθρωποί μου .

Δεν θέλω να απαντήσεις σε μένα αυτές τις ερωτήσεις. Είναι για να τις απαντήσει καθένας μας στον εαυτό του.

Κι εγώ παρορμούμαι από το συγκινησιακό πεδίο. Μολονότι έχω μια νοητική προσέγγιση, υπάρχει κάτι (που ξέρω τι είναι, αλλά δεν υπάρχει λόγος να το αναφέρω, έχω αναφέρει ήδη πολλά) στα γραφόμενά σου που μου... πατάει ένα κουμπί και σου απαντώ έτσι. Επίσης, το γεγονός ότι παρορμητικά σε σύστησα σε μια ομάδα ανθρώπων τους οποίους σέβομαι και αγαπώ ιδιαίτερα, με έκανε να αισθάνομαι κάπως υπεύθυνη για σένα, γι'αυτό και το... στρίμωγμα.

Μέσα από την ατέλειά μου, σου στέλνω την αγάπη μου και εύχομαι μια όμορφη μέρα σε σένα και όλους,
Unseen

Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.

<<Ή χάνεσαι σε ένα συναίσθημα που δεν έχει στόχο, συγκεκριμένη ευρύτητα και οι άκρες του διεισδύουν σε άγνωστες περιοχές>>

Η κατάσταση ευφορίας και δύναμης στην οποία βρισκόμαστε πολλές φορές με την βοήθεια...αυτής της ασχολίας μπορεί να μας εκτρέψει κάποιες φορές απο τον βασικό σκοπό μας. Θεωρω οτι ούτε να αγαπάμε γνωρίζουμε προς το παρόν, ούτε τις ανάγκες των άλλων είμαστε σε θέση να ξέρουμε με ακρίβεια. Μιλάμε για την ανάγκη που είναι ουσιαστική η για μια επιθυμία του ανθρώπου που απλώς θέλει να πραγματοποιηθεί?
Επίσης είναι σίγουρος ο διαχωρισμός ?
Προφανώς μέσα απο τις πράξεις μας θέλουμε να κάνουμε καλό αλλά πόσες φορές το αποτέλεσμα είναι το αντίθετο επειδή δεν προβλέψαμε παράγοντες που αγνοούμε.
Ενα συνήθες παράδειγμα...
Συχνά ακούμε να μας διηγούνται ενα γεγονός και σπεύδουμε να εκφράσουμε άποψη, την οπόία και υποστηρίζουμε και μάλιστα με βεβαιότητα σαν ειδήμονες...
Η λέξεις θα εχουν βρεί τον στόχο τους αλλά δεν είναι πάντα οι σωστές διότι απαντάμε στο τι θα κάναμε εμείς με την δική μας ιστορία και το δικό μας υπόβαθρο....και εχουμε την εντύπωση οτι βοηθήσαμε...

Θα ήθελα να ρωτήσω επάνω σε ένα σημείο που με μπερδέυει μονίμως..

quote:

---

Κι εγώ παρορμούμαι από το συγκινησιακό πεδίο. Μολονότι έχω μια νοητική προσέγγιση,

---

quote:

---

Αν δεχθούμε οτι ο ανώτερος εαυτός μας είναι μια σταγόνα στην θάλασσα της κοσμικής ψυχής, τότε είναι ο ιδιος σε όλους εκ του γεγονότος. Δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Τωρα τίθεται το ερώτημα, του αν αυτή η σταγόνα εχει αυτοσυνείδηση μετα τον αποχωρισμό της απο την προσωπικότητα η το υλικό πεδίο...
Όπότε αν ο καθένας μας καταφέρει και φέρει σε τάξη τις σκέψεις , τις επιθυμίες και τις πράξεις του , πράγμα που προϋποθέτει αυτό που λέμε ανώτερο εαυτό, τότε εναρμονιζόμαστε και μεταξύ μας.

---

Εσύ στο συγκεκριμένο σημείο μιλάς για κάτι πολύ ΠΕΡΑ από τον ανώτερο εαυτό μας. Μετά την πόρτα που περιμένει ο Βούδας. Νιρβανική κατάσταση.

Η επικοινωνία με τον ανώτερο εαυτό μας με το ΑΤΟΜΟ-ΑΤΜΑ που είναι πάνω από την προσωρινή προσωπικότητά μας και είναι αθάνατη τριάδα, είναι ατομικό για τον καθένα μας.

Είναι το ανώτερο ΕΓΩ μας. Αλλά είναι ατομικό. Μόνο όταν περάσουμε να λειτουργούμε μόνο με αυτό το μέρος του πνεύματος μας και ξεπεράσουμε τη σαμσάρα, θα πάμε σε επίπεδο ένωσης με το όλο και να γίνουμε σταγόνα στη θάλασσα της κοσμικής ψυχής.

Πρωτίστως λοιπόν προέχει η επικοινωνία με τον Ανώτερο Εαυτό.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Ήθελα με αυτόν τον τρόπο, να συγκρίνω την δική του , με την δική μου απάντηση .
(είναι αυτός που έκανε το αστρικό ταξίδι ,που ανέφερα σε προηγούμενο μυνημά μου )

Μου απάντησε , ότι αυτή η ενασχόλησή του , του δίνει ψυχική ηρεμία .

Αυτή είναι και η απάντηση, που δίνω εγώ προσωπικά στον εαυτό μου .
Η ενασχόλησή μου , με την αναζήτηση του ανώτερου εαυτού , με ηρεμεί .

Είμαι σίγουρος , ότι αν είχα πάψει να τον αναζητώ , δεν θα είχα τόσο καλή ψυχολογία .

ΑΥΤΟ που διαπίστωσα προσωπικά είναι ,ότι όσο περισσότερο ,σκέφτομαι και προσπαθώ να πράξω σύμφωνα με την αντίληψή μου , για τον ανώτερο εαυτό , η ψυχολογία μου , μένει σταθερά σε πολύ υψηλό επίπεδο .

Με βοηθάνε σημαντικά προς αυτό και οι δικές σας αναζητήσεις .

Διάβασα πρόσφατα κάποιες σκέψεις σας και παρότι είχα κάποια προσωπικά προβλήματα , ο ενθουσιασμός που μου έδωσαν ήταν τόσο δυνατός , ώστε να με κρατήσουνε ευδιάθετο , για όλη την ημέρα .

Τον ρώτησα ( τον συνάδελφο ) αν θα ήτανε καλό να βρει κάποιος τον ανώτερο εαυτό του και να ταυτιστεί μαζί του σε τέτοιο σημείο ,ώστε να πράττει το θέλημά του .

Μου απάντησε , ότι αυτό δεν θα ήτανε καλό και εγώ απόρησα .
Γιατί τον ρώτησα , δεν θα ήτανε καλό ;;;

Διότι θα χάναμε την άγνοιά μας ,μου απάντησε .

Μα αυτό δεν θα ήτανε καλό ,αφού θα γνωρίζαμε τι πρέπει να κάνουμε ;;;

Μου είπε , ότι με το να γνωρίζεις αυτό που πρέπει να κάνεις ,χάνεται η ομορφιά και η μαγεία της στιγμής .
Με άλλα λόγια ότι θα ήτανε βαρετό .

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΦΤΑΣΕΙ (εμείς εδώ ) ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΒΑΘΜΟ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ , ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΖΗΤΑΜΕ .

Τώρα που ο καθένας μας , έχει διαφορετική ( διαφοροποιημένη ) αντίληψη, δεν μας κάνει να προσπαθούμε να φτάσουμε , σε μία .

Και αυτή η προσπάθεια , δεν επιδρά σε όλους μας θετικά ?

Το ότι συνεχίζουμε την προσπάθεια , δεν δείχνει ότι αγαπάμε τον ανώτερο εαυτό ?
Προσωπικά έτσι το αντιλαμβάνομαι .

Το μήνυμα που ακολουθεί , το είχα συντάξει εδώ και μερικές μέρες .
Επειδή όμως , έχει προσωπικά στοιχεία , δεν θεώρησα καλό να το δημοσιεύσω .
Αναθεώρησα αυτήν την άποψή μου και το δημοσιεύω με την ελπίδα , ότι ίσως να φανεί σε κάποιους χρήσιμο .

Νοστάλγησα το παρελθόν και έτσι σκέφτηκα , να μπω στα αρχεία της μνήμης μου και να ξεφυλλίσω μερικές σελίδες από την ζωή , με την ευχή να βρω κάποιες ιδιαίτερες στιγμές , που ξεχωρίσανε από τις άλλες .
Αυτή η αναζήτηση , μου φάνηκε στην αρχή μάταια .
Όμως συνέχισα να ξεφυλλίζω με την ελπίδα ,ότι θα βρω κάτι .

Θυμήθηκα την ημέρα , που γεννήθηκε το πρώτο παιδί μου .
Ήμουνα σε ένα νοσοκομείο στο Μόναχο της Γερμανίας .
Ο υιός μου γεννήθηκε με την καισαρική μέθοδο .
Εγώ περίμενα με αγωνία , έξω από το χειρουργείο .
Ενώ έκανα βόλτες , πάνα κάτω ,κάτω πάνω , ακούω μία φωνή να μου λέει :
Δεν θα έρθετε να δείτε τον νεογέννητο υιό σας ?
Έστρεψα το βλέμμα προς την κατεύθυνση ,από όπου άκουσα την φωνή .
Είδα μία νοσοκόμα να κρατάει στα χέρια της , μία κουβέρτα που περιείχε κάτι πολύτιμο, γιατί αντανακλούσε στο πρόσωπό της , ένα πανέμορφο γέλιο .
Πλησίασα και είδα ένα μικρό πλασματάκι .
Δεν θα το πάρετε αγκαλιά με ρώτησε η νοσοκόμα ?
Ήμουνα αρκετά αμήχανος .
Αργά κίνησα τα χέρια μου , για να το δεχτώ .
Κοιτούσα αυτό το αγγελούδι και δεν χόρταινα την μαγική εικόνα , που αντίκριζα .
Άρχισα να περπατάω πάλι, πάνω κάτω ,κάτω πάνω , δίχως να με νοιάζει για τίποτε άλλο , παρά μονάχα για το βρέφος , που προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αν ανήκε σε εμένα .
Η νοσοκόμα χαμογελούσε ευγενικά, δίχως να ακούγεται ο ήχος .
Μείναμε εγώ και ο γιος μου μόνοι μας .
Δεν κατάλαβα πως και πόσος χρόνος πέρασε , γιατί ήμουνα μαγεμένος από την εικόνα που αντίκριζα .
Ήρθε πάλι, η νοσοκόμα και με ρώτησε αν θέλω να δω την σύζυγο μου .
Της έδωσα το παιδί και ξεκίνησα να την δω, χαμένος ακόμη στην μαγεία της εικόνας του μικρού μου αγγέλου .
Αυτήν την εικόνα δεν θα την ξεχάσω ποτέ , γιατί επηρέασε θετικά τον τρόπο της ζωής μου .

Συνέχισα να ξεφυλλίζω το βιβλίο της ζωής μου .
Βρέθηκα ξανά , σε έναν γνωστό τόπο .
Ήμουνα μαζί με έναν βιετναμέζο , ο οποίος εκείνη την στιγμή , κοιτούσε το χέρι μου, για να μελετήσει την γραμμή της ζωής μου .
Για μια στιγμή με κοίταξε με απορία .
Απόρησα και εγώ και τον ρώτησα , γιατί σταμάτησε να μελετάει .
Μου είπε :
Η γραμμή της ζωής σου, είναι αρκετά μικρή.
Αλλά το παράξενο στο χέρι σου , είναι ότι έχεις δύο γραμμές .
Η μία τελειώνει στον μέσω περίπου , που αντιστοιχεί σε 30 με 40 χρόνια .
Η άλλη ξεκινάει από το μέσω και πηγαίνει πολύ βαθιά στον χρόνο .

Ωραία τι σημαίνουνε όλα αυτά , τον ρώτησα .

Σημαίνουνε , ότι θα αλλάξει η ζωή σου όλη μετά τα 30 με 40 χρόνια σου , δηλαδή ότι θα ζήσεις δύο ζωές .
Δεν έδωσα μεγάλη σημασία στα λόγια του .
Τώρα παρατηρώντας την ζωή μου αυτή και συγκρίνοντας την με την παλιά ,ανακαλύπτω με έκπληξη, ότι ο βιετναμέζος φίλος μου , είχε απόλυτο δίκαιο .

Ξεφύλλισα ακόμη λίγο.
Βρέθηκα σε μία ηλικία μεταξύ 6 και εφτά χρονών .
Πετούσα από το σπίτι μου , προς την κοιλάδα που απλώνεται σε μήκος 5 χιλιομέτρων , μέχρι να συναντήσει τον ποταμό Στρυμόνα .
Ενώ ήτανε όνειρα τα οποία έβλεπα τακτικά , μπορούσα να θυμηθώ όλες τις λεπτομέρειες αυτών των ονείρων μου .
Λες και είχε κολλήσει η βελόνα , έβλεπα ξανά και ξανά στον ύπνο μου , ότι πετούσα από το σπίτι μου , διασχίζοντας την κοιλάδα .
Πολύ αργότερα συνειδητοποίησα , ότι ήτανε συνειδητό όνειρο, που επαναλαμβανότανε για να μου δείξει κάτι το οποίο βρισκότανε στο μέλλον .

Εύχομαι σε όλους , που δεν τους πιάνει απόψε ο ύπνος (όπως εμένα )ένα καλό βράδυ .