- "Χημικές ουρές" - Kάποιοι ανέλαβαν να ψεκάσουν τον πλανήτη? Νο2 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:quote:Όλα τα δώρα καλοδεχούμενα!
Τι είναι λοιπόν πιο πολύτιμο;
Ένα δώρο με ημερομηνία λήξεως όπως ένα υλικό σώμα;
Ή ένα πνευματικό δώρο, προορισμένο να ζήσει στην αιωνιότητα;
...
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Τα μυστήρια της φύσης
από το βιβλίο "Ιστορίες και χωρατά", εκδόσεις Ύψιλον
Ένα πρωί πήρε ο Χότζας το γάιδαρό του, φαί σ'ένα καλαθάκι και βγήκε στην εξοχή να βεγγερίσει. Κι όσο απομακρυνόταν τόσο μεγαλύτερη χαρά ένιωθε θωρώντας τα έργα του Θεού. Κι όλα τά'βρισκε θαύματα φτιαγμένα με μαστοριά, γνώση και σοφία.
Σα μεσημέριασε, ξεπέζεψε, άφησε το ζώο του να βοσκήσει ένα γύρο, κι αυτός μπήκε σ'ένα μποστάνι και ξάπλωσε κάτω από τη σκια μιας θεόρατης καρυδιάς φορτωμένης με καρπό. Καθώς ραχάτευε με τα μπράτσα πίσω από το κεφάλι του και θαύμαζε το δέντρο, μια αναιδής σκέψη πέρασε από το μυαλό του. Τόσο μεγάλο δέντρο και να κάνει τόσο μικρούς καρπούς! Και πλάι του, κάτω στο χώμα, οι καρπουζιές με τους λεπτούς μίσχους και τα μίζερά τους φύλλα να σέρνονται, με κάτι καρπούς μεγάλους σα μπαλόνια! Αλλάχ, Αλλάχ, μήπως δεν ήσουν πάντα τόσο σοφός όσο λένε; Μήπως είχες κι εσύ στιγμές σύγχυσης και αδιαφορίας;
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη σκέψη του κι ένα καρύδι έπεσε από το δέντρο πάνω στην ξουρισμένη κούτρα του. Μόλο που ήταν τόσο μικρό, τού'φερε τέτοιον πόνο και δάκρυα στα μάτια που τον έκανε να πεταχτεί απάνω σα να τον είχε δαγκάσει φίδι. Αμέσως ύψωσε τα χέρια προς τον ουρανό και ανέκραξε:
"Αλλάχ! Αλλάχ! Μάνα φύση! Τα πάντα με σοφία εποίησας. Σκέψου τι θα πάθαινε το κεφάλι μου, αν είχες το δικό μου μυαλό κι έκανες εκεί πάνω καρύδια μεγάλα σαν καρπούζια!"
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
quote:amalia,
"Αλλάχ! Αλλάχ! Μάνα φύση! Τα πάντα με σοφία εποίησας. Σκέψου τι θα πάθαινε το κεφάλι μου, αν είχες το δικό μου μυαλό κι έκανες εκεί πάνω καρύδια μεγάλα σαν καρπούζια!"
Ένας γέρος και ο γιος του, δούλευαν σε ένα μικρό κτήμα. Είχαν μόνο ένα άλογο να τους σέρνει το αλέτρι. Μια μέρα το άλογο το 'σκασε.
"Τρομερό", είπαν οι γείτονες. "Μεγάλη κακοτυχία".
"Ποιος ξέρει αν είναι κακοτυχία ή καλή τύχη", απάντησε ο αγρότης.
Μια βδομάδα αργότερα, το άλογο επέστρεψε από τα βουνά, φέρνοντας μαζί του στο σταύλο και πέντε άγριες φοράδες.
"Τι καλή τύχη!", είπαν οι γείτονες.
"Καλή τύχη; Κακή τύχη; Ποιος ξέρει;", απάντησε ο γέρος.
Την επόμενη μέρα, ο γιος, προσπαθώντας να εξημερώσει ένα από τα άλογα, έπεσε κι έσπασε το πόδι του.
"Τρομερό. Πολύ μεγάλη κακοτυχία."
"Κακοτυχία ή καλή τύχη;"
Ο στρατός πέρασε από όλα τα κτήματα, για να πάρει τους νεαρούς άντρες στον πόλεμο. Ο γιος του αγρότη δεν ήταν χρήσιμος, χτυπημένος όπως ήταν και τον άφησαν.
"Καλό; Κακό;"
Ο δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή - Dan Millman και
Το νέο ταρώ του Osho
Δεν υπάρχει καλό ή κακό. Δεν υπάρχουν ατυχήματα. Το κάθετι έχει κάποιο σκοπό. Στο χέρι σου είναι να το εκμεταλλευθείς.
(Τα σχόλια είναι του D. Millman)
Το να κρίνεις είναι μια κατάσταση στασιμότητας του νου. Και ο νους θέλει πάντα να κρίνει, γιατί το να βρίσκεται σε συνεχή διαδικασία, σε εξέλιξη, είναι πάντα επικίνδυνο και άβολο.
Στην πραγματικότητα το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ. Ένα μονοπάτι τελειώνει, ένα άλλο αρχίζει. Μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει.
(Τα σχόλια είναι του Osho.)
Ζήσε τη στιγμή!
Τόση αγωνία είχε η φωνή του Ζορμπα, που η πνοή μου κόπηκε, αχ, να μπορούσα να του δινα μιαν απόκριση !
Ενιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη, μα κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο : Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι 'ναι πέρα από τον ιερό τρόμο ; ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να προχωρέσει.
- Δεν απαντάς; έκαμε ο Ζορμπας με αγωνία.
Δοκίμασα να δώσω στο σύντροφό μου να καταλάβει τι είναι ο ιερός τρόμος :
- Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά , Ζορμπα, αποκριθηκα, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η Γη μας, τ' άλλα φύλλα είναι τ'αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα, τ'οσμιζομαστε, μυρίζει, βρωμάει, το γευόμαστε, τρώγεται, το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί ανθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου, από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος, Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρο που κάνουν τ'άλλα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν'ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει...
Σταμάτησα. Ηθελα να πω : "Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η Ποίηση", μα ο Ζορμπας δεν θα καταλαβαινε και σώπασα.
- Τι αρχίζει? ρώτησε ο Ζορμπας με λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες?
- ... αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος, Ζορμπά, είπα. Αλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρουν μια απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε : "Θεός", άλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε : "Μου αρέσει". "
Βίος και Πολιτεία του Α.Ζορμπα, Ν.Καζαντζάκης
μια ερμηνεία του γιατί μερικοί φοβούνται τον "γκρεμό"...
Θηλυκά, Galadriel
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
Ζήσε τη στιγμή!
Διαβάστε λοιπόν και τη δικιά μου ιστοριούλα!!
ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
Ο καλύτερος μου φίλος άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου της
γυναίκας του και έβγαλε ένα διπλωμένο πακέτο από λεπτό πολυτελές
ριζόχαρτο.
<<Αυτό, είπε, δεν είναι ένα απλό πακέτο, περιέχει ένα σετ από
πολυτελή εσώρουχα.>>
Πέταξε το χαρτί που το περιέβαλε και παρατήρησε το φίνο μετάξι
και την εξαιρετική δαντέλα.
<<Το αγόρασα, την πρώτη φορά που πήγαμε στην Νέα Υόρκη πριν
από 8 η 9 χρόνια. Δεν τα χρησιμοποίησε ποτέ. Τα φύλαγε για μια
ειδική περίσταση.>>
Πλησίασε το κρεβάτι και τοποθέτησε το πακέτο κοντά στα αλλά
πράγματα που έπρεπε να μεταφέρει για την κηδεία. Η γυναίκα του
μόλις είχε πεθάνει. Γυρνώντας προς το μέρος μου, είπε :
- <<Να μην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίσταση,
κάθε μέρα που ζεις είναι μια ειδική περίσταση>>.
Σκέφτομαι ακόμη αυτά τα λόγια που άλλαξαν την ζωή μου. Τώρα,
διαβάζω περισσότερο και καθαρίζω λιγότερο. Κάθομαι στην βεράντα
και απολαμβάνω την θεά, χωρίς να με απασχολούν τα χορτάρια που
υπάρχουν στον κήπο. Περνάω πιο πολύ χρόνο με την οικογένεια μου
και τους φίλους μου και λιγότερο χρόνο δουλεύοντας. Κατάλαβα ότι
η ζωή πρέπει να είναι ένα σύνολο από εμπειρίες που πρέπει να
απολαμβάνεις, όχι μόνο να επιβιώνεις. Τώρα δεν φυλάω απολύτως
τίποτα. Χρησιμοποιώ τα κρυστάλλινα ποτήρια μου κάθε μέρα. Φοράω
το καλό μου σακάκι για να πάω στο Σούπερ Μάρκετ εάν το αποφασίσω,
και εφ' όσον έχω διάθεση. Τώρα, δεν φυλάω το άρωμα μου για
ειδικές περιστάσεις, το χρησιμοποιώ κάθε μέρα που έχω την διάθεση
να το κάνω. Οι φράσεις ''μια μέρα " η ''μια εκ των ημερών ",
τείνουν να εκλείψουν από το λεξιλόγιο μου. Εάν αξίζει τον κόπο να
δω κάτι, να ακούσω κάτι, να κάνω κάτι, θέλω να το δω, να το κάνω,
και να το ακούσω αμέσως.
Δεν είμαι σίγουρος για το τι θα είχε κάνει η γυναίκα του φίλου
μου αν γνώριζε ότι αύριο δεν θα ήταν εδώ, κάτι που ποτέ δεν
περνάει από κανενός το μυαλό. Πιστεύω ότι θα είχε καλέσει τους
φίλους της και τους συγγενείς της. Πιθανόν να είχε καλέσει
παλιούς της φίλους για να συμφιλιωθεί μαζί τους για κάποια πιθανή
παλιά διαφωνία η καυγά. Θα μου άρεσε να γνωρίζω ότι θα πήγαινενα
φάει κινέζικο, που ήταν και το αγαπημένο της φαγητό.
Είναι αυτά τα μικρά πράγματα, που θα με στενοχωρούσε να μην τα
είχα κάνει, αν γνώριζα ότι οι ώρες μου είναι μετρημένες. Θα ήμουν
στενοχωρημένος, γιατί είχα σταματήσει να βλέπω καλούς φίλους τους
οποίους θα έβλεπα ''κάποια μέρα". Θα ήμουν στενοχωρημένος, γιατί
δεν θα είχα γράψει εκείνο το γράμμα που θα έπρεπε να είχα γράψει
από καιρό, και το οποίο θα έγραφα ''κάποια μέρα ''. Θα ήμουν
στενοχωρημένος και λυπημένος γιατί δεν έλεγα στα αδέλφια μου και
στα παιδιά μου με επαρκή συχνότητα, πόσο πολύ τα αγαπάω. Τώρα,
προσπαθώ να μην καθυστερώ η να κρατάω οτιδήποτε θα προσέθετε
γέλια και χαρές στην ζωή μας. Και κάθε μέρα, λέω στον εαυτό μου ότι αυτή είναι μια μέρα ιδιαίτερη, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό είναι ιδιαίτερο...
Οπως λες...ΖΗΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!!
H zωή είναι μικρη...
Απολαύστε τη!!
Και όπως λες κι εσύ
quote:
- <<Να μην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίσταση,
κάθε μέρα που ζεις είναι μια ειδική περίσταση>>.
Ζήσε τη στιγμή!
Δύο καλόγεροι, ένας γέρος ο Τανζάν και ένας πολύ νέος ο Εκίτο περπατούσαν μία βροχερή μέρα σ' ένα λασπομένο μονοπάτι μέσα στο δάσος, γυρίζοντας στο μοναστήρι τους στην Ιαπωνία.
Κάποια στιγμή συνάντησαν μια πανέμορφη γυναίκα, που στεκόταν αμήχανη μπροστά σε ένα ορμητικό ποταμάκι από λάσπη.
Βλέποντάς την έτσι προβληματισμένη, ο γέρο μοναχός την πήρε στα μπράτσα του και τη μετέφερε, μέχρι την απέναντι όχθη. Του χαμογελούσε, με τα χέρια της περασμένα στο λαιμό του, μέχρι τη στιγμή που την άφησε στο έδαφος στην άλλη πλευρά του ποταμού.
Τον ευχαρίστησε, υποκλίθηκε και οι δύο μοναχοί συνέχισαν το δρόμο τους σιωπηλοί.
Ενώ πλησίαζαν τις πύλες του μοναστηριού, ο νεαρός μοναχός δεν άντεξε να κρατηθεί άλλο. "Πώς μπόρεσες να κρατήσεις μια όμορφη γυναίκα στην αγκαλιά σου; Τέτοια συμπεριφορά δεν αρμόζει σε ιερωμένο."
Ο γέρο μοναχός κοίταξε το σύντροφό του και του απάντησε. "Εγώ την άφησα εκεί πίσω. Εσύ την κουβαλάς ακόμη;"
Ο δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή - Dan Millman και
Το νέο ταρώ του Osho
Βρίσκεσαι εδώ, όπου κι αν είναι αυτό το "εδώ" και η ώρα είναι "τώρα." Μείνε στο παρόν. Δεν μπορείς με τίποτα να αλλάξεις το παρελθόν, και το μέλλον δε θα είναι ποτέ ακριβώς όπως το περιμένεις ή όπως ελπίζεις.
Οι επιθυμίες ζουν μόνο στο παρελθόν ή στο μέλλον. Η μόνη δύναμη που έχει το μυαλό είναι να σου αποσπά την προσοχή από το παρόν. Ο σκοπός σου είναι να βρίσκεσαι ΕΔΩ. Μην αφήνεις τις σκέψεις σου να σε βγάζουν από το παρόν.
(Τα σχόλια είναι του D. Millman)
Οι επικρίσεις σου στην πραγματικότητα είναι η αντανάκλαση αυτών που είναι καταπιεσμένα ή απωθημένα μέσα σου.
Κατανόησε πως αυτό που βλέπεις στους άλλους είναι αυτό που εσύ ο ίδιος κουβαλάς.
(Τα σχόλια είναι του Osho)
Ζήσε τη στιγμή!
Γούντι Αλλεν, Χωρίς Φτερά
... ή πως να μην παίρνουμε τα πάντα στα σοβαρά..
... ειδικά τη ζωή και το θάνατο...
Θηλυκά, Galadriel
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΙΑ
Ήταν κάποτε ένας αστρολόγος που ήρθε σε έναν βασιλιά και του είπε, «Θα πεθάνεις σε έξι μήνες».
Ο βασιλιάς τρόμαξε τόσο πολύ που παράτησε τις ευθύνες του από τον φόβο του. Αλλά ο πρωθυπουργός του ήταν ένας έξυπνος άνθρωπος και είπε στον βασιλιά ότι οι αστρολόγοι ήταν ανόητοι. Ο βασιλιάς δεν τον πίστεψε. Έτσι ο πρωθυπουργός είδε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κάνει τον βασιλιά να καταλάβει ότι οι αστρολόγοι ήταν ανόητοι, κι έτσι να επιστρέψει στα καθήκοντά του, παρά να προσκαλέσει τον αστρολόγο να επισκεφτεί πάλι το παλάτι.
Εκεί τον ρώτησε εάν οι υπολογισμοί του ήταν σωστοί. Ο αστρολόγος του είπε ότι δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ λάθη αλλά για να τον ικανοποιήσει ξανά έκανε τους υπολογισμούς και είπε ότι ήταν απολύτως σωστά.
Το πρόσωπο του βασιλιά έγινε κάτωχρο. Ο πρωθυπουργός είπε τότε στον αστρολόγο «Και πότε νομίζεις εσύ αστρολόγε ότι θα πεθάνεις;»
«Σε δώδεκα χρόνια», απάντησε ο αστρολόγος.
Τότε ο πρωθυπουργός τράβηξε το σπαθί του κι έκοψε το κεφάλι του αστρολόγου, και γυρνώντας προς τον σαστισμένο βασιλιά του είπε:
«Τον είδες τον ψεύτη; Δεν ήξερε να προβλέψει ούτε τον χρόνο του θανάτου του !»
Ελπίζω Στέφανε να μην το δεις... ως καρφί για το άλλο topic σου 
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum
Το δίλημμα
Ο Ramanuja ήταν ο ιδρυτής της Vishishtadvaita Vedanta. Υπάρχει μια ιστορία όταν ήταν μαθητής. Κάποια στιγμή ο δάσκαλός του του είπε ότι υπάρχει ένα ιερό μάντραμ το οποίο αν το ακούσει κάποιος, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, τότε την στιγμή του θανάτου του θα απλευθερωθεί από το βάρος των αμαρτιών του. Τον έβαλε όμως να ορκιστεί ότι δεν θα το αποκαλύψει ποτέ και δεν θα το προφέρει σε κανέναν. Ο Ramanuja από τότε άρχισε να έχει ένα μεγάλο δίλημμα. Ήξερε ένα μαντραμ το οποίο θα βοηθούσε τόσο πολύ κόσμο αλλά δεν μπορούσε να το πει γιατί έτσι θα παραβίαζε τον πιο ιερό όρκο του, προς τον δάσκαλό του. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση τον είχε κάνει δυστυχισμένο.
Κάποιο βράδυ, ξύπνησε με αγωνία, ανέβηκε στην σκεπή του σπιτιού και άρχισε να φωνάζει με όλη του την δύναμη αυτό το μάντραμ. Οι κάτοικοι ξύπνησαν και φώναξαν τον δάσκαλό του για να συνεφέρει τον Ramanuja που φαινόταν να έχει τρελαθεί. Ο δάσκαλός του, πήγε στον Ramanuja και του φώναξε να κατέβει κάτω. Μόλις ο Ramanuja κατέβηκε του είπε:
"Καλά τρελάθηκες, τι είναι αυτό που κάνεις;"
Ο Ramanuja του απάντησε:
"Ξέρω δάσκαλέ μου ότι έκανα μια μεγάλη αμαρτία με την παραβίαση του πιο ιερού όρκου μου προς εσένα και θα πάω στην Κόλαση, αλλά δεν με πειράζει γιατί όλοι αυτοί που άκουσαν αυτό το μαντραμ θα πάνε στον Παράδεισο."
Ο δάσκαλος του, συγκινημένος, διέκοψε, τον Ramanuja και του είπε:
"Είσαι πραγματικός μαθητής. Αυτός που ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την απελευθέρωση και σωτηρία των ανθρώπων θα γίνει σίγουρα ένας σωτήρας τους"
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum
Πνεύμα και ύλη
Aπόκρυψη και φανέρωμα στην αρχιτεκτονική
ΣΟΥΖΑΝΑ ΑΝΤΩΝΑΚΑΚΗ Στο βιβλίο «Μπλε - Ιστορία ενός χρώματος» ο συγγραφέας Michel Pastoureau, ερευνητής - ιστορικός ειδικός στην ιστορία των συμβόλων, διερευνά τη διαχρονική διαδρομή του μπλε χρώματος στις κοινότητες της Ευρώπης.
(Bleu - Histoire d'une couleur - Editions du Seuil 2002).
Διαβάζοντας το βιβλίο, θυμήθηκα το σχόλιο του Rilke ότι θα ήταν καλά να γράψει κάποιος κάποτε μια μελέτη για το μπλε χρώμα, αρχίζοντας από το πηχτό κηρώδες των τοιχογραφιών της Πομπηίας και φθάνοντας έως τον Cezanne.
Με αφορμή την έρευνα για το μπλε, ο συγγραφέας αναπτύσσει απόψεις σχετικές με τη γενικότερη ιστορία των χρωμάτων και διερευνά, ως ειδικός σε διεθνές επίπεδο, τη σχέση ύλης-πνεύματος, όπως υποστηρίχθηκε στη θεωρία αλλά και στην εφαρμογή της, στην τέχνη και στην αρχιτεκτονική.
H εμφάνιση του χρώματος στην ιστορία της τέχνης και η διττή σχέση του με την ύλη και το πνεύμα τροφοδότησαν έριδες και δημιούργησαν τάσεις ιδιαίτερα στη Γαλλία στις αρχές του 12ου αιώνα, με αποτελέσματα που εικονογραφούνται γλαφυρά στη ναοδομία της εποχής.
Το χρώμα αντιμετωπίζεται από τη μια τάση ως ύψιστη έκφραση της πνευματικότητας: Το χρώμα είναι φως, δεν εγγράφεται στην περιοχή της ευτελούς υλικότητας, συνδέεται άμεσα με το πνεύμα, άρα με τον Θεό. Με ποιο άλλο μέσο, λοιπόν, σύμφωνα με τη «χρωματοφιλία» (κατά την ορολογία του συγγραφέα), είναι δυνατόν να δοξαστεί ο Θεός - το καθαρό πνεύμα - παρά με τη χρησιμοποίηση στον οίκο του χρώματος με διαφορετικές εμφανίσεις του;
Χρώμα στις επενδύσεις τοίχων και δαπέδων, χρώμα στα ψηφιδωτά με τα ποικιλόχρωμα πετράδια, στις τοιχογραφίες, στα περίτεχνα vitraux με τους ρόδακες που φιλτράρουν το φως του ήλιου και βάφουν τους τοίχους και τις αψίδες με απόκοσμους, άυλους κυματισμούς και πολλαπλές αντανακλάσεις.
H άλλη άποψη, της «χρωματοφοβίας», εφαρμόστηκε σε μια αυστηρή και άκαμπτη αρχιτεκτονική. Οι υποστηρικτές της πίστευαν ότι το χρώμα συνδέεται με το ψέμα, την απόκρυψη και τη φιλαρέσκεια, δεν έχει λοιπόν καμιά πνευματική διάσταση, ως καθαρή ύλη και πρόσθετο φτιασίδι, προσβάλλει αντί να δοξάζει τον Θεό.
Για να υποστηρίξουν την άποψή τους, οι οπαδοί αυτής της τάσης αναζήτησαν ετυμολογικά επιχειρήματα. H λατινική λέξη color, σύμφωνα με τη θεωρία τους, παραπέμπει στο ρήμα celαre που σημαίνει κρύβω, ποια σχέση λοιπόν έχει το πνεύμα, ο Θεός, με την καθαρή υλικότητα του χρώματος, το οποίο κρύβει την αλήθεια και εξαπατά;
Στη δική μας παράδοση αναπτύσσονται ιδιαίτεροι δεσμοί του χρώματος με τον χώρο, τα υλικά, τις αναλογίες, τους εσωτερικούς ρυθμούς του οικοδομήματος.
H πνευματικότητα η οποία κατακλύζει αυτούς τους μυστικούς, θεϊκούς, αλλά και τόσο ανθρώπινους χώρους, από το ελάχιστο μικρό παρεκκλήσι μέχρι τους μεγάλους ναούς της βυζαντινής αρχιτεκτονικής, δεν οφείλεται φυσικά μόνο στη χρησιμοποίηση του χρώματος. Κάθε δογματική και μονομερής άποψη έχει ολέθρια αποτελέσματα, ιδιαίτερα σε κάθε αρχιτεκτονικό έργο το οποίο στοχεύει στην σύνδεση της καθαρά οπτικής λειτουργίας με την αντίληψη και την ευαισθησία.
Όταν συντελείται η σύζευξη του πνεύματος και της ύλης (όπως γράφει ο Π. Μιχελής στην « Αισθητική θεώρηση της βυζαντινής τέχνης»), τότε το χρώμα «μετουσιώνει».
Εκτός από την τεκμηριωμένη και ενδιαφέρουσα ανάπτυξη για το μπλε χρώμα, το βιβλίο του Μ. Pastoureau παρακινεί προς μια ουσιαστική διερεύνηση της άρρηκτης σχέσης υλικότητας και πνευματικότητας στην αρχιτεκτονική.
Φυσικά, έχουν γραφεί πολλά για το θέμα στην ελληνική αλλά και στην παγκόσμια βιβλιογραφία, όμως, κάθε σοβαρή προσέγγιση από διαφορετική οπτική γωνία ανοίγει νέους δρόμους και φωτίζει διαφορετικές πλευρές ενός θέματος, το οποίο στην εποχή μας με τις άπειρες δυνατότητες της υλικότητας αλλά και της εικονικής πραγματικότητας μετατοπίζει σε άλλους ορίζοντες τα προγράμματα του μέλλοντος.
H Σουζάνα Αντωνακάκη είναι αρχιτέκτονας.
ΤΑ ΝΕΑ , 26-08-2004 , Σελ.: N06
Κωδικός άρθρου: A18022N06
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)