- Ας μιλήσουμε για την αφύπνιση... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

"Ο Ερωτας".

Δεν είναι υπόθεση ο έρωτας φτηνών σουξέ.
Δεν είναι της μαθήτριας το πρώτο δάκρυ.
Ειναι απειλή-είναι ζημιά.
Δεν είναι η βάρκα με καρδιές στην άκρη.

Ειναι σιωπή-είναι φωτιά
Ειναι αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας.
Είναι αυτός που φεύγει πριν το τέλος της ταινίας.
Είναι θεός κι εγκληματίας.

Ο έρωτας βουτάει απ'τις ταράτσες στο κενό.
Χώνει το χέρι σε νερό που βράζει.
Δέν έχει σώμα ούτε μυαλό.
Δέν αρρωσταίνει - δεν πονάει - δεν δειλιάζει.

Ο έρωτας δεν είναι η μελωδία που θα φάς.
Ούτε μπουκέτο με λουλούδια να στολίσεις.
Τραβάει μακριά καθώς τραβάς,
απ'το συρτάρι της καρδιάς δυό μάτσα αναμνήσεις.

Δεν είναι μπόμπα σε σκυλάδικο ο έρωτας,
ούτε ο εύχαρις και πλούσιος μ......ς.

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ ΦΥΓΑΣ

Ενος φιλου....

ΗΡΘΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΠΑΩ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΛΑΜΨΗ...

Αλκινοος Ιωαννιδης

Έρωτα-έρωτα αχ! βράδια αξημέρωτα
έπλενα τις κάλτσες σου στ' απόνερα
και ήλπιζα ξανά να τις φορέσεις πάλι.
Έρωτα-έρωτα, τόσα τα ξενέρωτα!...
που θα σε κουτουλίσω!
θα φύγω πίσω μιαν αυγή, την κάλτσα να σου φέρω
για να τη βάλεις καθαρή και να φωνάξει ζωηρή
"τι ωραία μυρωδιά!", η αγελάδα μας η Αστέρω!

~Γρηγόρης~

Once you were wild, don't let them tame you

Edited by - reptilesalonica on 01/06/2003 06:20:05

Πολύ ψηλά στον ουρανό λάμπουνε τα αστέρια
Μα το δικό σου συνεχώς λάμπει στα δυο μου χέρια.

Μέτρησα τ’ άστρα τ’ ουρανού, αλλά μου λείπει ένα
Φαίνεται πως δεν μέτρησα, αγάπη μου, εσένα.

Απ’ όλα τα’ άστρα τ΄ ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει
κείνο που βγαίνει την αυγή κι όλα τα σκοτεινιάζει.

Τα δυο σου μάτια μοιάζουνε μ’ ένα ζευγάρι άστρα
Και μου φωτίζουν τη ζωή, αγγελοξελογιάστρα.

Άρχισε πάλι να χτυπά παράξενα η καρδιά μου
π’ ανάθεμα σε για καρδιά κι έχασα την υγειά μου

Θα σου την δώσω την καρδιά για να ‘χεις δυο, κερά μου,
όταν θα στεναχωρηθείς, να κλαις με την δικιά μου.

Ποτέ μια δυνατή καρδιά στον πόνο δε λυγίζει,
ακόμα και αν θα πληγωθεί κατέχει να ελπίζει.

Και να μαχαιρωθεί το σώμα μου το αίμα που θα χύσει
Κάθε σταγόνα θα γενεί καρδιά να σ’ αγαπήσει.

Κομμάτια μού’ κανες την καρδιά, μα δεν παραπονούμαι
Και τα κομμάτια θα γενούν καρδιές κι αυτές να σ’ αγαπούνε

Εγώ της είπα της καρδιάς πιο λίγο να πονάει
Μα εκείνη δεν με άκουσε και βάσανα περνάει

Πάρτη την καρδιά μου, πάρτηνε, με το δεξί σου χέρι
και σφάξε την αλύπητα με δίκοπο μαχαίρι...

Δε φτάνει μόνο μια καρδιά - ήθελα να' χω κι άλλη
και με τσι δυο να σ' αγαπώ και λίγο θα 'ναι πάλι.

Δότης θα γίνω της καρδιάς να μη ταφή στο χώμα
Να ζει αυτή να σ’ αγαπά κι ας είναι σε άλλο σώμα

Μ' αρέσουν κείνες οι καρδιές που αγαπούν με πόνο
κείνες που δίνουν τη ζωή για μια αγάπη μόνο.

Εσύ μου κάνεις τη ζωή χαρούμενη κι ωραία
Εσένα θέλω, αγάπη μου, παντοτινή παρέα

Στην αγκαλιά σου επιθυμώ μια νύχτα να περάσω
Να νιώσω την αγάπη σου κι ύστερα να σε χάσω.

Ωσάν το ψεύτη βουλευτή ψευτιές μου κοπανίζεις
Αν μ’ αγαπάς ή με μισείς, δεν μου ξεκαθαρίζεις.

Πιο εύκολο μου φαίνεται τη θάλασσα ν’ αδειάσω
Να την πετάξω στη στεριά παρά να σε ξεχάσω.

Στέκω και καμαρώνω σε γιατί πολλά μ` αρέσεις
Κι έχω τα θάρρη στο θεό στσ` αγκάλες μου να πέσεις

Ωσάν τα κρίνα του αγρού που τη βροχή ποθούνε
έτσι ποθούν τα μάτια μου τα μάτια σου να δούνε

Βρίσκω αθάνατο νερό να πιω να μη αποθάνω
μ' αφού δε πίνεις ούτε εσύ, ιντα θα ζω να κάνω

Μη φοβηθείς αν αισθανθείς κάτι στο πρόσωπό σου
Η σκέψη μου είναι και ζητά ένα χαμόγελό σου.

Συχνά μου φεύγει ο λογισμός και έρχεται μαζί σου
και σου κρατάει συντροφιά μην είσαι μοναχή σου

Με ‘ένα μπιστόλι παίξε μου, μη λυπηθείς τις σφαίρες
Έτσι κι αλλιώς χωρίς εσε είναι νεκρές οι μέρες

ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΧΑΜΗΛΩΣΑΝ
ΧΑΡΑΓΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΩΣΑΝ
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΥ ‘ΧΕΣ ΠΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΘΑ ΤΟ ΝΙΩΣΑΝΕ ΠΑΛΙ
ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΩΣ ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΣΙΩΠΗ ΣΑΝ ΑΓΑΠΗ ΜΕΓΑΛΗ

ΚΑΙ ‘ΡΩ ΠΟΥ ΖΩ
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ
ΚΙ ΟΛΟ ΦΕΥΓΩ
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΡΙΝ ΝΑ ΔΩ

ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΓΥΡΙΖΩ ΞΑΝΑ
ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΝΟΜΑΙ
ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΙ
ΣΤΟΝ ΡΥΘΜΟΣ ΣΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΑΚΟΜΑ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΑ

ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ
ΚΙ ΟΤΙ ΖΗΣΑΜΕ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΟΛΑ ΕΔΩ
ΚΙ ΟΛΟ ΦΕΥΓΩ ΠΡΙΝ ΜΗΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΗΝ ΔΩ

ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ Η ΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕΣ ΘΑ ΜΗΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟΙ
ΠΗΡΕ Η ΝΥΧΤΑ ΝΑ ΒΡΕΧΕΙ ΚΑΙ Ι ΑΕΡΑΣ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ
ΜΗΧΑΝΕΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΚΙ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΑΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΗ ΣΚΟΝΗ
ΣΚΕΨΟΥ ΝΑ ‘ΤΑΝ ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΖΟΥΝ ΤΟ ΠΙΟΝΙ

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΥ ‘ΧΕΣ ΠΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΘΑ ΤΟ ΝΙΩΣΑΝΕ ΚΙ ΑΛΛΟΙ
ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΩΣ ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΣΙΩΠΗ ΣΑΝ ΑΓΑΠΗ ΜΕΓΑΛΗ…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥ ΦΙΛΛΗ...

Εκοψες κοντα τα μαλλια σου;

Ζεις σε μονοκατοικια;
Σε διαμερισμα με βεραντα και πολλα λουλουδια;
Σε σπιτι που εχει ολογυρα πευκα και κυπαρισσια;

Σε κλεινουν τοιχοι ψηλοι και καγκελα;

Τα πρωινα

βαζεις το τζην που ξερω;

Βρισκεις ερημικες αμμουδιες;
Κολυμπας ακομη ..χωρις μαγιο;

Ποσο ελευθερη εισαι;

Φορας το μαυρο φορεμα;
Βγαινεις τα βραδυα;

Διαλεγεις ησυχα μαγαζακια;

Εχεις παιδια;
Ειναι ξανθα οπως τα ηθελες;
Χαιδευεις το κεφαλακι τους;

Τα μαθαινεις να τραγουδανε;

Το δωματιο σου βλεπει 8αλασσα η βουνο;
Σε θελγει ο Κορινθιακος;
Σε εκστασιαζουν τα Γερανεια;

Εξακολουθεις να διαβαζεις ποιηματα;
Τις νυχτες εκει εχει δροσια;

Σκεπαζεσαι με λινο σεντονι;
Αφηνεις το παραθυρο ανοιχτο;

ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑ8ΥΡΑ;;;;;;;