- Μια φορά και έναν καιρό…… - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

….ήταν μια μικρή τσατσάρα, η οποία είχε βαρεθεί να ασχολείται με τρίχες! Αποφάσισε λοιπόν να την κάνει από το κομμωτήριο στο οποίο την κρατούσαν όμηρο (για δύο χρόνια) και να ταξιδέψει σε άγνωστα για εκείνη μέχρι τώρα μονοπάτια. Αποφάσισε να μπει κρυφά σε ένα διαστημόπλοιο και να ταξιδέψει στο διάστημα!
Τα κατάφερε! Οι εξωγήινοι (λέει…) δεν έχουν τρίχες, οπότε εάν συναντούσε κάποιον, δεν θα την χρησιμοποιούσε! Έτσι σκέφτηκε και πλημμύρισε από χαρά έχοντας ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο…..πρόσωπό της! Ένα χαμόγελο που την έκανε ποιο όμορφη! αισθησιακή και μοιραία.

Το ταξίδι της άμοιρης τσατσάρας ήταν κόλαση!!! Οι αστροναύτες την πήρανε χαμπάρι! και για τιμωρία, χτενίζονταν με αυτήν όλοι τους ο ένας μετά τον άλλο! Ο ένας από αυτούς, είχε και ένα πυκνό κόκκινο σγουρό γένι, που μύριζε τσίπουρο, ρέγκα και μπακαλιάρο! Οπότε καταλαβαίνετε πως το ταξίδι αυτό ξεπερνούσε και τον χειρότερο εφιάλτη της! Οι ‘ημέρες’ περνούσαν έτσι, αργά και βασανιστικά. Από κεφάλι σε κεφάλι και από γένι σε γένι. Ώσπου ξαφνικά κάτι συνέβη, κάτι που θα άλλαζε την ζωή της για πάντα, μια απροσδόκητη έκπληξη !!! (πως είναι δυνατόν μια έκπληξη να μην είναι απροσδόκητη….anyway…)

Το σκάφος χτυπήθηκε από αστεροειδή τεραστίων διαστάσεων και διαλύθηκε μέσα σε δευτερόλεπτα, σαν ληγμένη ασπιρίνη μέσα σε coca cola! Το πλήρωμα εκτινάχθηκε πανικόβλητο στο κενό του διαστήματος! Δεν πρόλαβαν ούτε τα μαλλιά τους να χτενίσουν! Όλοι χάθηκαν! Πέθαναν! Εκτός όμως από την τυχερή τσατσάρα! Δεν χρειαζόταν οξυγόνο, μιας και δεν είχε πνεύμονες!

Ταξίδευε, αιωρούταν στο αχανές σύμπαν, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια, την πόναγε η μέση της, τα σημάδια της κόπωσης, της έλλειψης σιδήρου, βιταμίνης C και καλού sex, ήταν παραπάνω από εμφανή….ώσπου ξαφνικά…. ένα αγνώστου ταυτότητας τρισάθλιο, βρομερό και εκκεντρικό αντικείμενο την πλησίασε και την περιεργάσθηκε.
έμοιαζε με μια τεράστια πολύχρωμη κάλτσα που ανέπνεε βαριεστημένα και έκανε μορφασμούς σαν να είχε πονόδοντο και να αναγκαζόταν να φάει μπακλαβά γωνία! Έπειτα, την περισυνέλεξε χαρούμενο.

ΝΑΙ! ήταν εξωγήινοι! Το όνειρο έγινε πραγματικότητα! Ήταν πράσινοι, άτριχοι, γλοιώδεις και είχαν έναν ελαφρύ πόνο στον αυχένα. Το στομάχι τους γουργούριζε δυνατά και τα μάτια τους έλαμπαν σαν αυγουστιάτικο σεληνόφως! Δεν μιλούσαν πολύ, αλλά οι πατούσες τους μύριζαν καπνιστό σολομό. Οι μασχάλες τους σου ενέπνεαν εμπιστοσύνη, σιγουριά και ασφάλεια. Ήταν αυτοί! που μπορούσαν να κερδίσουν τον συνομιλητή τους με τον δυναμισμό τους και την εκπληκτική επιχειρηματολογία τους. Τέλειοι ακροατές και οι ιδανικότεροι σύντροφοι για τα μικρά παιδιά. Πάντοτε χαμογελαστοί και ξέγνοιαστοι, οργάνωναν τα καλύτερα πάρτι. Έχουν βγάλει και CD.

Η τσατσάρα για αυτούς ήταν κάτι σαν θείο δώρο. Την απόλαυσαν πασπαλισμένη με αμύγδαλα και κρέμα από ζαλισμένο ορτύκι που καβαλούσε vespa στην εθνική Αθηνών Κορίνθου. (δίχως κράνος..)

Όχι! Δεν την έφαγαν, απλά την έγλυψαν ελαφρά και την τοποθέτησαν μουδιασμένη σε έναν ασημένιο υπνόσακο για εξωγήινους. Ξέρεται, αυτούς με την λαβή! που έχουν επάνω τους ζωγραφισμένο ένα μπρίκι με μια φλογέρα να βγαίνει από μέσα..

Έτσι έζησαν αυτοί καλά! Κι’εμείς καλύτερα…(;)

Πολύ ενδιαφέρον θέμα Eχέμβροτε, κ πιστεύω ότι είναι κάτι που απασχολεί πολλούς από μας.
H αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνεις το πόσο σοβαρό είναι με την πρώτη ματιά. Mε την δεύτερη όμως... ο καθένας μπορεί ν'αναγνωρίσει τον εαυτό του σε κάποια σημεία.
"Aποσυμβολίζω" λοιπόν, σύμφωνα με τα προσωπικά μου βιώματα...

quote:

---

….ήταν μια μικρή τσατσάρα, η οποία είχε βαρεθεί να ασχολείται με τρίχες! Αποφάσισε λοιπόν να την κάνει από το κομμωτήριο στο οποίο την κρατούσαν όμηρο (για δύο χρόνια) και να ταξιδέψει σε άγνωστα για εκείνη μέχρι τώρα μονοπάτια. Αποφάσισε να μπει κρυφά σε ένα διαστημόπλοιο και να ταξιδέψει στο διάστημα!

---

Όπου κομμωτήριο=μια κατάσταση που δεν με ικανοποιούσε, το χρονικό διάστημα πολύ σωστό, η αίσθηση της ομηρίας, η ανάγκη για ταξίδια σε άγνωστα μονοπάτια. Mπαίνω "κρυφά" στο διαστημόπλοιο -λίγο λαμόγιο- αρχίζω δηλ. να "σχεδιάζω" μια πορεία χωρίς να έχω κοινοποιήσει τα σχέδιά μου κ χωρίς να έχω ξεκαθαρίσει κ γω η ίδια το που θέλω να πάω/προορισμός άγνωστος-κάπου στο διάστημα με την ελπίδα να βρω εξωγήινους...

quote:

---

Το ταξίδι της άμοιρης τσατσάρας ήταν κόλαση!!!

---

Xωρίς σχόλια. Oι "λαμογιές" πληρώνονται...

quote:

---

Ώσπου ξαφνικά κάτι συνέβη, κάτι που θα άλλαζε την ζωή της για πάντα, μια απροσδόκητη έκπληξη !!! Το σκάφος χτυπήθηκε από αστεροειδή τεραστίων διαστάσεων και διαλύθηκε μέσα σε δευτερόλεπτα, σαν ληγμένη ασπιρίνη μέσα σε coca cola! Το πλήρωμα εκτινάχθηκε πανικόβλητο στο κενό του διαστήματος!

---

Oπου σκάφος, παρελθόν κ πράγματα που νόμιζα "σταθερά", ιδέες στις οποίες πίστευα πως είχα "κατασταλάξει" κτλ κτλ

quote:

---

την πόναγε η μέση της, τα σημάδια της κόπωσης, της έλλειψης σιδήρου, βιταμίνης C και καλού sex, ήταν παραπάνω από εμφανή

---

Ω, ναι!!

quote:

---

….ώσπου ξαφνικά…. ένα αγνώστου ταυτότητας τρισάθλιο, βρομερό και εκκεντρικό αντικείμενο την πλησίασε και την περιεργάσθηκε......ΝΑΙ! ήταν εξωγήινοι! Το όνειρο έγινε πραγματικότητα! Ήταν πράσινοι, άτριχοι, γλοιώδεις και είχαν έναν ελαφρύ πόνο στον αυχένα. Το στομάχι τους γουργούριζε δυνατά και τα μάτια τους έλαμπαν σαν αυγουστιάτικο σεληνόφως!

---

Aν σου πω ότι αυτό ακριβώς μου συνέβει θα το πιστέψεις;;; ME THN ΠAPAMIKPH ΛEΠTOMEPEIA!!!

quote:

---

Την απόλαυσαν πασπαλισμένη με αμύγδαλα και κρέμα από ζαλισμένο ορτύκι που καβαλούσε vespa στην εθνική Αθηνών Κορίνθου. (δίχως κράνος..)

---

Άσχετο: Tι μου θύμησες ρε Eχε... πείνασα πάλι...

quote:

---

Έτσι έζησαν αυτοί καλά! Κι’εμείς καλύτερα…(;)

---

χμ.. αυτός είναι κ ο επίλογος στην δικιά μου ιστορία, so far....

μμμ...ναι, τι άλλα; Nα κάνω μια ερώτηση; Πιστεύεις ότι θα μπορούσε η τσατσάρα όταν αποφάσισε να την κάνει από το κομμωτήριο να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο για να δείξει τον νταλγκά της (βλ. Kούρκουλος), ή είναι αποκλειστικά χορός για τσατσάρους;;;

*ευχαριστώ για την κατανόηση κ ελπίζω με την τελευταία μου ερώτηση να μη διέκοψα την ροή αυτού του άκρως σοβαρού θέματος...

Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου

quote:

---

Γράψε κι’εσύ ! το δικό σου παραμύθι και κέρδισε πλούσια δώρα!!!!

---

Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου

Ενδιαφέρον ο αποσυμβολισμός που έκανες Valnta!! Βέβαια, πρόκειται για προσωπικά σου βιώματα και δεν δύναμαι (όπως λέει και ο αγαπητός Avatar, ελπίζω να μην με παρεξηγήσεις Avatar..) να σχολιάσω!

Χμ…..έδωσες όμως με τον τρόπο σου μια άλλη τροπή στο topic! Το σοβάρεψες! Το διαμόρφωσες με τέτοιον τρόπο, που τολμώ να πω πως με γοήτευσες! Μπράβο Valnta! Μπράβο!

Για να δούμε την συνέχεια…….

quote:

---

AAA!!!Συγγνώμη βρε Eχεμβροτούλι δεν το είχα δει... Θέλεις να το διαγράψω το παραπάνω δείγμα συγκρατημένης ειρωνίας;;;

---

*Δώρα; Tι δώρα; Eγώ είμαι πορωμένη με κάτι τέτοια...

quote:

---

*Δώρα; Tι δώρα; Eγώ είμαι πορωμένη με κάτι τέτοια...

---

στο "ΓΙΑ ΧΑΡΑ" ήταν ή στο "ΡΟΔΙ";

Μπορώ με καμάρι να πώ ότι ΑΠΕΤΥΧΑ!!!!.... ευτυχώς!

Έτσι αποφάσισα να συνδράμω στο δημιουργικό έργο σου με μια λίγο μεγάλη ιστοριούλα, που είναι μικρή για βιβλίο... αλλά σαν ιδέα έχει δυνατότητες...

Θέλω να τονίσω πως ζητώ να τεθώ εκτός συναγωνισμού ,, μιας και ξέρω πόσο καλή είμαι σε αυτό που κάνω....

HERE GOES NOTHING....

Δεν ήταν σίγουρος αν κοιτούσε τον σωστό άνθρωπο. Η γυναίκα εμοιαζε με αναγεννησιακό πίνακα και του ήταν αδύνατο να την φανταστεί σε ρόλο επικίνδυνου ληστή.
Τα σγουρά, μακριά και πυρόξανθα μαλλιά της, το πάλευκο δέρμα της, οι πλούσιες καμπύλες του κορμιου της, απόπνεαν έναν αέρα αγνότητας που καθόλου δεν ταίριαζε στην περιγραφή που του είχε κάνει το αφεντικό του. Η εμφάνιση της δεν αποτελούσε βέβαια αποδεικτικό στοιχείο για την αποτελεσματικότητα της, αλλά φάνταζε τόσο εύθραυστη και ονειρική που και το πιο έμπειρο μάτι θα την θεωρούσε άτομο υπεράνω υποψίας.
Ο φάκελος της που είχε σταλεί από το F.B.I. έμοιαζε με τόμο εγκυκλοπαιδειας, όμως δεν ήταν κοινή εγκληματίας. Καμία από τις εγκληματικές της πράξεις δεν είχτε επικυρωθεί. Είτε γιατί ήταν πολύ τυχερή, είτε πολύ επιδέξεια, είτε εξαιρετικά έξυπνη. Όλα αυτά δεν είχαν ουδε μια σημασία για τον Έρικ Νόρθ. Αυτός ήταν πεπεισμένος πως θα την έπιανε και θα έβαζε τέλος στην παράνομη δραστηριότητα της.
Το μοναδικό στοιχείο που ο Έρικ αγνοούσε ήταν πως εκείνη έχοντας αντιληφθεί την παρουσία του θα φρόντιζε ώστε να μείνει μακριά από κάθε κακοτοπία για αρκετό καιρό.
Η παρουσία της στο Ενδιβούργο δεν μπορούσε να θεωρηθεί κακόβουλη από την Σκότλαντ Γιάρντ, στην οποία ο Έρικ άνηκε, αλλά αν το πορτρέτο που είχαν συνθέσει ο Αμερικανοί πράκτορες για την Φοίβη ΜακΦέρσον ήταν ακριβές, τότε υπήρχε κάποιο στοιχείο στο οποίο δεν είχαν δώσει την πρέπουσα σημασία.
Ο μόνος σίγουρος τρόπος επιβεβαίωσης που υπήρχε ήταν η στενή παρακολούθηση και η υπομονετική αναμονή.

Η Φοίβη διασκέδαζε με την επιμονή του Αστυνόμου Νόρθ. Της άρεσε να τον κάνει να τρέχει από πίσω της και όφειλε να παραδεχτεί πως την έλκυε ερωτικά. Πάντα την τραβούσαν οι σκυθρωποι, σοβαροί, μελαχρινοί άνδρες. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης της υπαγόρευε να κρατηθεί μακρυά του, αλλά η σκανδαλιάρικη φύση της λίγο ήθελε για να τον βάλει στο στόχαστρο της.
Στην αρχή υπάκουσε στην λογική, αλλά εκείνος είχε γίνει σκιά της και ο πειρασμός ήταν πολύ μεγάλος. Τέλικα πήρε την απόφαση της, δεν θα ησύχαζε αν δεν τον έριχνε στο κρεβάτι της και τότε άρχισαν τα βάσανα του Έρικ.

Μια ολόκληρη μέρα εκείνη δεν είχε βγεί από το ξενοδοχείο της και αυτό του προκαλούσε νευρικότητα, ήταν σίγουρος πως κάτι σχεδίαζε, αλλά στο διάστημα των δέκα ημερών που την παρακολουθούσε δεν είχε ανακαλύψει ποιός ήταν ο στόχος της. Η ΜακΦέρσον συμπεριφερόταν σαν απλή τουρίστρια, αν και δεν υπήρχε τίποτα απλό πάνω της. Ίσως να έφταιγε η αφοσίωση του στην δουλεία που το τελευταίο καιρό η ιδέα της προσωπικής του ζωής έμοιζε με πολυτέλεια, ίσως πάλι το πείσμα του να την πιάσει που τόν έκαναν να προσέχει πάνω της πράγματα αλλότρεια.
Τα μακριά, γυμνά πόδια της όταν έβγαινε τα πρωινά για τρέξιμο, τις καμπύλες του κορμίου της όταν κολυμπούσε στην πισίνα του ξενοδοχείου φορόντας εκείνο το άκρως αποκαλυπτικό κόκκινο μαγιό και άλλα τέτοια που δεν είχαν καμία σχέση με την έρευνα της υπηρεσίας του.
Κάτι τέτοιες στιγμές το τελευταίο πράγμα που περνούσε από το μυαλό του ήταν η Σκότλαντ Γιάρντ.

Είχε από ώρα νυχτώσει όταν ξαφνικά την είδε, φορούσε ένα μαύρο φόρεμα που κολλούσε σαν δεύτερο δέρμα πάνω της και μαύρες ψιλοτάκουνες γόβες, κρατούσε μια ζακέτα και ένα λιλιπούτειο τσαντάκι στο ίδιο χρώμα. Τα μαλλιά της πιασμένα ψηλά άφηναν ακάλυπτο το λαιμό της
Μπήκε σε ένα ταξί και ο Έρικ τους ακολούθησε. Κατέβηκε σε ένα μπάρ και αυτός αποφάσισε να εντείνει την παρακολούθηση, διαβεβαιώνοντας τον ευατό του πως ήταν καθαρά για το καλό της έρευνας του και πως δεν είχε κανένα άλλο λόγο.
Εκείνη καθόταν μπροστά στην μπάρα, σε ένα σκαμπό. Από το άνοιγμα του φορέματος ξεπρόβαλε η αμαρτωλή θέα των ποδιών της. Ο Έρικ προσπάθησε να μείνει ανεπηρρέαστος και σε σχέση με τους υπόλοιπούς αρσενικούς θαμώνες τα κατάφερνε σε ικανοποιητικό βαθμό μέχρι τη στιγμή που αυτή σηκώθηκε και τον πλησίασε.
Ένιωσε παγιδευμένος και όταν έσκιψε πρός το μέρος του δείνοντας του πρόσβαση στο ντεκολτέ της, αισθάνθηκε τον αέρα να λιγοστεύει και τη θερμοκρασία να κορυφώνεται.
Η φωνή της βραχνή και μυστηριώδης είχε ένα τόνο που σου έδεινε καταλάβεις πως δεν υπήρχαν περιθώρια διαφυγής από αυτό το πλάσμα και τις επυθυμίες του.
Στεκόταν απέναντι του και τον κοιτούσε με την μεγαλοπρέπεια που άρμοζε στην θέση της.
«Είσαι μόνος;» Το μενεξεδένιο βλέμμα της έμοιαζε να καταγράφει τα πάντα πάνω του, γύρω του.
«Οχι πια.» Απάντησε, και με την ίδια άνεση την περιεργάστηκε.
«Σωστή απάντηση.» Του είπε χαμογελόντας και έκατσε δίπλα του.
Η υπόλοιπη βραδία πέρασε χωρίς να την καταλάβει. Η Φοίβη ΜακΦέρσον ήταν πανέξυπνη, ετοιμόλογη, με περίεργη αλλά διασκεδαστική αίσθηση του χίουμορ και εκπληκτικά αισθησιάκη.

Την συνόδευσε ως την είσοδο του ξενοδοχείου και μέχρι εκείνο το σημείο η Φοίβη είχε διατιρήσει το κλίμα ανάμεσα τους σε φιλικά επίπεδα, οταν ξαφνικά έγυρε πάνω του και τον φίλησε. Απαλά, άνετα, νωχελικά. Το ένιωθε πως τον αποπλανούσε, αλλά δεν τον ενδιέφερε πλέον.
«Έλα.» Ηταν μια πρόσκληση που ο Έρικ δεν περίμενε να του γίνει ποτέ.
Υπάκουσε και τα έχασε όλα.

Η Φοίβη αποδείχτηκε ησχυρή σα ναρκωτικό, είχε εθιστεί μαζί της και ζητούσε κάθε μέρα και μεγαλύτερη δόση. Ένιωθε ανίκανος να κρατήσει απόσταση μεταξύ τους πόσο μάλλον να ανακαλύψει το αντικείμενο που σκόπευε να κλέψει.

Στα κεντρικά γραφεία της Σκότλαντ Γυάρντ ο προϊστάμενος του Αστυνόμου Νόρθ είχε αγγίξει τα όρια της υπομονής του. Οι αναφορές του Έρικ Νόρθ ήταν ασαφείς και γεμάτες κενά. Του ήταν αδύνατον να φανταστεί τι είχε συμβεί σε ένα από τους πιο αφοσιωμένους αστυνόμους τους. Είχε σκεφτεί να αναθέσει την υπόθεση σε κάποιον άλλον και να δώσει στον Νόρθ άδεια, αλλά εκείνος ήταν αμετάπιστος
Λίγες μέρες αργότερα και μετά από αρκετές ενοχές ο Έρικ αποκάλυψε την σχέση του με την ύποπτη στον προϊστάμενο του, βέβαια την δικαιολόγησε καλά. Αφού δεν μπορούσε να ξεσκεπάσει τα σχέδια της ΜακΦέρσον αποφάσισε να την πλησιάσει ώστε να έχει πρόσβαση στους προσωπικούς της χώρους και στην ίδια.
Το αφεντικό του είχε ακουστεί ευχαριστημένο από αυτή του την πρωτοβουλία, όταν μίλησαν από το τηλέφωνο, και μάλιστα τον είχε συγχαρει. Αλλά δεν δίστασε να τονίσει πόσο πολύ ανησυχούσε για την ψυχολογική του υγεία.

Αυτό το τηλεφώνημα τον επανέφερε στην πραγματικότητα και μπόρεσε να αποδώσει στην δουλεία του, αλλά ήταν προσωρινό. Εκείνη τον είχε μετετρέψει σε κάποιον άλλον, και αυτό το άλλο πρόσωπο ζούσε, κινούταν και ανέπνεε μόνο για την Φοίβη.

Από την άλλη η Φοίβη είχε αρχίσει να αισθάνεται εγκλωβισμένη από τον νέο Έρικ. Ήταν πάντα γύρω της, τρυφερός, περίποιητικός και άμετρα υπομονετικός μαζί της. Με λίγα λόγια, ο τέλειος σύντροφος. Ανάμεσα τους δεν υπήρχαν καυγάδες γιατί αυτός πάντα υποχωρούσε, ακόμα κι όταν εκείνη ήταν παράλογη.
Δεν άργησε να καταλάβει πως η κατάσταση είχε γυρίσει εναντίον της και τότε αποφάσισε πως είχε έρθει ο καιρός να δράσει. Έτρεφε ακόμη κάποια αισθήματα για τον Έρικ και γι’ αυτό δεν μπορούσε να κάνει κακό ούτε στον ίδιο, ούτε όμως και να καταστρέψει το καλό του όνομα.

Ο Έρικ είχε μεταβεί στα γραφεία της Σκότλαντ Γυάρντ του Εδιμβούργου για να ενημερώσει προσωπικά το αφεντικό του, που είχε έρθει στη Σκωτία για να ελέγξει την παρακολούθηση της ΜακΦέρσον.
Μετα από μεγάλη πίεση οδήγησε τον προϊστάμενο του στο ξενοδοχείο που έμενε η Φοίβη. Ήξερε το πρόγραμμα της και εκείνη την ώρα ήταν στην πισίνα.

Μπήκαν στο δωμάτιο με μεγάλη προσοχή, αλλά ήταν άδειο, ίσως υπερβολικά άδειο.
Ο Έρικ κοίταξε γύρω. Τα πράγματα της έλειπαν. Άνοιξε την ντουλάπα και αντίκρυσε το απόλυτο κενό.
Τίποτα δεν μαρτυρούσε την παρουσία της εκεί, η μοναδική απόδειξη που μπορούσε να πιστοποιήσει την παρομονή της στον χώρο ήταν ένας φάκελος πάνω στο κρεβάτι με το όνομα του γραμμένο με τον καλλιγραφικό γραφικό χαρακτήρα της.
Πρίν διαβάσει το γράμμα ήξερε το περιεχόμενο του, αλλά μετά τις πρώτες λέξεις ένιωσε ένα πόνο στο στήθος. Θα μπορούσε να είναι έμφραγμα, όμως ήταν υγειής σαν ταύρος. Μόνο που η καρδία του είχε κοπεί στα δύο.
Το αφεντικό του κάτι τον είχε ρωτήσει από το διπλανό δωμάτιο και καθώς δεν είχε πάρει απάντηση τον πλησίασε.
«Έχεις κάποιο στοιχείο για το τι θέλει να κλέψει αυτή τη φορά;» Ρώτησε ξανά.
Ο Έρικ έριξε μια πονεμένη ματιά στο φάκελο και απάντησε θλιμμένα.
«Την καρδία μου.»

Ειναι σα να βλεπω την γη απο ψηλα,απο το διαστημα...εκεινη την στιγμη να ανοιξω το παραθυρο και να ορμηξω στην ατμοσφαιρα,να αφεθω στα συννεφα,που ολοκληρο τον κοσμο μου σκεπαζουν..θελω....

Ενα με το ολο να γινω,απο τον πονο της υπαρξης μου να ξεφυγω,εκεινα τα συννεφα που στο δειλινο χανονται και μενα μαζι τους θελω να παρουν......

Το επομενο δειλινο στην γη να μην υπαρχω,μα εκει ψηλα στον ουρανο να χαζευω την γη απο ψηλα ,σαν ενα συννεφω,....να παω....

Στην αγαπη μου να χαμογελω την ωρα του δειλινου,ποσο την λατρεψα να της εκφρασω και πως μονος δεν νοιωθω πια,...γιατι ειμαι με αλλα συννεφα /παιδια......

ΕΜ.ΜΠΟΤΣΑΚ./Μ.ΤΣ./ΓΕΩΡ.ΤΖ.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Εσύ το έχεις γράψει;

Ναι, εγώ το έγραψα... ανήκει σε μια συλλογή 12 μικρών ιστοριών... έχω γράψει μόνο 3 1/2, αλλά.... ο χορός καλά κρατεί!

Βέβαια ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει μορφή, όχι όμως έκβαση....

ΦΙΛΙΚΑ

Άμα σε παινέψω, θα σε χαλάσω…

Άμα δεν το κάνω, θα είμαι άδικος,

Όποτε συμβιβάσου με ένα

Μην ξεχασεις να γραψεις....

Πρόσωπα και καταστάσεις, είναι φανταστικές! Οποιαδήποτε…… κλπ κλπ

Ερικ!

1) Νονά περιμένουμε συνέχεια!
2) Γράψτε όλοι! κανένα παραμυθάκι ή ιστορία ή ότι άλλο ποθείτε! Σοβαρό, αστείο, γελοίο, ότι νάνε!
3) Valnta! Να είσαι σε ετοιμότητα για αποσυμβολισμούς!

Χμ……ενδιαφέρον….(νομίζω….)

amalia μου ευχαριστώ ξανά και όλους βέβαια για τα καλά σας λόγια.......θα με κάνετε να γίνω πιο κόκκινη και από....τα μαλλιά μου!

lencolas καλή μου δυστυχώς δεν έχει συνέχεια.... δεν μπορεί να έχει... το όλο σκεπτικό όταν την έγραφα είναι να δημιουργήσω μια συλλογή από μικρές ιστορίες (αυτή είναι η πιο μικρή) που θα χωρίζονταν σε τέσσερεις ενώτητες: Γυναίκες που πληγώνουν άντρες, άντρες που πληγώνουν γυναίκες, σφοδροί έρωτες με happy end, σφοδροί έρωτες με άδοξο τέλος...

ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ.... μην με παινέψεις, το κάνω κάθε μέρα μόνη μου!

Θα συμβιβαστώ με ένα και θα σου απαντήσω με ένα από τα βάθυ της καρδιάς μου...

quote:

---

Μην ξεχασεις να γραψεις....
Πρόσωπα και καταστάσεις, είναι φανταστικές! Οποιαδήποτε…… κλπ κλπ

---