- Η ΞΥΛΙΝΗ ΓΛΩΤΤΑ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΤΩΝΕ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Εδώ πρωτοτυπούμε και αρχίζουμε με τούτο:
Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δεν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ' όλες τις καρδιές,
σ' όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα-σύκα
και τη σκάφη-σκάφη.
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε(1)
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε(1)
για να σμίξουμε τον κόσμο.
Χμμμ. Μας βάζεις δύσκολα μεγάλε ποιητά.
Γιατί και τα δύα αυτά (ήσυχα, απλά) είναι απ’ τα δυσκολώτερα εγχειρήματα, πολλώ δε μάλλον σε περιβάλλον σαν το δικό μας (αναζήτηση, εσωτερισμός κλπ).
Εχεις ακούσει για τον «ήχο της σιωπής»;
Σίγουρα έχεις ακούσει, έχει γίνει και τραγούδι, βιβλίο και δεν ξέρω τί άλλο και για να γίνει τέτοια πράματα παναπεί είναι άξιο λόγου.
Θα ξέρεις βέβαια οτι ησυχία (με την απόλυτη έννοια) δεν υπάρχει πουθενά στο σύμπαν.
Αυτό και μόνο λέει οτι δε μπορούμε να κάνουμε ησυχία παρά μόνο να την προσεγγίσουμε, να ελαχιστοποιήσουμε το θόρυβο, να το πούμε αλλιώς.
Θόρυβοι υπάρχουν πολλοί (σαν τα γάλατα) κι αυτός που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ο γραπτός θόρυβος, που, παρεμπιπτόντως και για να είμαστε μέσα στο θέμα, είναι σα να βγαίνει από κακοφτιαγμένο σήμαντρο, ξέρεις, αυτά τα σανίδια που βαράνε οι καλόγεροι, άρα ξύλινος ήχος (από την ξύλινη γλώσσα).
Επειδή οι ποιητές είναι κατά κανόνα βαρεμένα άτομα και πολύ ψαγμένα, δε μπορώ παρά να χρησιμοποιώ πού και πού κανένανε για να γίνω πιό κατανοητός κατ’ αρχήν και για να είμαι στο πνεύμα του εσωτεριστή-ποιητή που λέγαμε.
Στο πνεύμα αυτό θα επικεντρωθούμε λίγο περισσότερο στην εσωτερική σιωπή.
Για να ακούσεις κάποια μελωδία και να την απολαύσεις, πρέπει να γίνει ησυχία. Για να ακούσεις τί λέει ο δάσκαλος στο σχολείο, πρέπει επίσης να κάνεις ησυχία.
Ετσι, για να ακούσεις το μέσα σου, να γνωρίσεις τον εαυτό σου που λέμε, πρέπει να κάνεις ησυχία, να σιωπήσεις δηλαδή ο ίδιος.
Μετά, αφού ακούσεις καλά, μπορείς να πεις τί άκουσες ή τί νομίζεις οτι άκουσες, να το πεις σε κάποιον άλλο, να μάθει κι αυτός να ακούει και πάει λέγοντας, να εκφέρεις ώριμο λόγο τελικά.
Γιατί η σιωπή προηγείται του λόγου, είναι μάλλον το αυγό μέσα στο οποίο εκκολάπτεται ο λόγος, η μήτρα απ’ όπου γεννιέται.
«και είναι σαν λόγος, που ακόμη στη σιωπή ωριμάζει...», λέει ο βαρεμένος και ψαγμένος ποιητής.(2)
Ενας λόγος λοιπόν που εκφέρεται χωρίς τη βάσανο της γέννησης μέσα απ’ τη σιωπή, δεν είναι τίποτε άλλο παρά θόρυβος.
Κατ’ ακολουθίαν, ένα γραπτό που δεν ακολούθησε αυτή τη διαδικασία, είναι παρομοίως θορυβώδες, πλην σπανίων εξαιρέσεων.
Το άλλο μεγάλο μανίκι τώρα, ακούει στο όνομα «απλά».
Απλό να το λες, δύσκολο να το εφαρμόσεις.
Το πιό εύκολο πράγμα στο λόγο είναι να φτιάξεις μια πρόταση.
Ρήμα, ουσιαστικό, επίθετο, καμμιά αντωνυμίτσα, κάνα επιρρηματάκι κλπ κλπ.
Ενίοτε και μόνο του το ρήμα αποτελεί πρόταση.
Π.χ., με ρωτάει η Ελενίτσα την ώρα που βλέπω πανάθα στο τσαμπιοσλίγκι:
-Τί κάνεις τώρα εκεί μωρό μου;
Μπορώ να απαντήσω με τα παρακάτω:
1.-Βλέπω την πανάθα μου που γ@μάει στην ευρώπη κι εκστασιάζομαι.
2.-Βλέπω πανάθα στο τσαμπιοσλίγκι.
3.-Βλέπω.
Με το 1. απαντάω στην ερώτηση αλλά βάζω και κάτι ακαταλαβίστικα (ή παντελώς αδιάφορα) για κείνη, είτε για να της τη σπάσω είτε γιατί είναι καινούργια γκόμενα και δείχνω οτι δεν τη γράφω.
Με το 2. απαντάω πάλι, πιό μαζεμένα τώρα αλλά και πάλι τα «πανάθα» και «τσαμπιοσλίγκια» της φαίνονται μάρκες από αυτοκίνητα ή ξερωγωτί, άρα περιττά.
Με το 3. απαντάω καίρια γιατί με το σκέτο «βλέπω» της κόβω τη φόρα εννοώντας οτι βλέπω μπάλλα τώρα και παράτα με.
Η απάντηση 1. ενέχει τον κίνδυνο να τολμήσει να ξαναρωτήσει π.χ. «γιατί μωρό μου δε βλέπουμε την ταινία με τον καζανοκέφαλο (Μπαντέρας ας πούμε) να είμαστε και αγκαλίτσα;», ή «γιατί δεν κάνεις και σε μένα ο,τι κάνει η πανάθα σου», οπότε θα έχει δεύτερο ματς εντός έδρας, δια του θορύβου στο λόγο θα προκαλέσω θόρυβο στο σπίτι (ή καμμιά κατσαρόλα κατακέφαλα).
Η απάντηση 2. επίσης μπορεί να προκαλέσει διευκρινιστική ερώτηση ή σχόλιο, οπότε κινδυνεύω να πέσω στο ένα πάλι.
Με την 3. απαντώ με τη σωστή πρόταση, όμορφα κι απλά και καθάρισα, έγινα πλήρως κατανοητός (καλού κακού βάζω και κράνος).
Βέβαια το παράδειγμα δεν έχει μεγάλο εσωτερικού ενδιαφέροντος περιεχόμενο σε πρώτη ανάγνωση. Αν το δεις βαθύτερα όμως...
Το να είμαι απλός πάλι, είναι μεγάλο μανίκι γενικά.
Θυμάμαι παλιά, κάτι βίντεα που για να γράψεις μια ταινία ας πούμε έπρεπε να είσαι απόφοιτος του Χάρβαρντ στην πληροφορική (δεν ξέρω αν έχει τέτοιο τμήμα), τώρα πρέπει αν βελτιώθηκε η κατάσταση, δεν ξέρω.
Κατ’ αντιστοιχία, το να είσαι καλός σα δάσκαλος, (ή έστω καλός συζητητής), πρέπει πάνω απ’ όλα να έχεις μεταδοτικότητα, να μπορείς να δώσεις στον άλλο να καταλάβει εύκολα και γρήγορα αυτό που θέλεις να πεις και ταυτόχρονα να τον κάνεις να μάθει να μαθαίνει (ναι, θέλει να ξέρεις να μαθαίνεις).
Και όσο πιό απλά το λές τόσο πιό πιθανό είναι να γίνεις κατανοητός.
Απεναντίας, όσο πιό πολύπλοκα το λες, παναπεί οτι δε θέλεις να καταλάβει ο άλλος τί λες, είτε για να μη φτάσει εκεί που εσύ είσαι είτε γιατί ο ίδιος δεν έχεις καταλάβει και άρα δεν ξέρεις τί λες.
Αυτός δεν είναι και ο ορισμός της ξυλόγλωσσας που λέγαμε;
Και να αδερφέ μου (κατά το πήμα) που ένας ποιητής, εξ ορισμού δηλαδίς ψαγμένο άτομο και άνθρωπος του πνεύματος και ξερωγωτιάλλο, μας λέει με απλά λόγια (που αν τα βάλεις στη σειρά και όχι σε στίχοι θα φανεί ένα απλούστατο κείμενο που θα μπορούσες κι εσύ να γράψεις), οτι μπορείς να μιλήσεις με τη δική σου εσωτερική και όχι «εσωτερική» γλώσσα.
Ησυχα κι απλά.
(1) βάλε "γράφουμε" αντί "τραγουδάμε".
(2) R.M. Rilke
τσοντίτσα: αμαλία σόρι, τώρα το είδα, γράφαμε ταυτόχρονα και το ίδιο πράγμα(!)
1101?
1001111011000110 1000111011011010 10110110
100110101
01110111011011.....
110 1101001 1000110 111010110101001
110001101??????
Από εδω και στο εξείς θα γράφω με δυαδικό σύστημα
για να κάνω "την εντύπωση" και να μην με καταλαβαίνει κανείς...
Και επειδή τα έχω βρει χρόνια με τον εαυτό μου
με τους άλλους δεν μπορώ να τα βρώ
παρακαλώ να αλλάξει το nickname μου σε
Ανουνάκης ο Εξωτεριστής.
Υ.Γ.
Πιστεύω ότι στην προηγούμενη ζωή μου είμουν ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ.
Πες μου σε παρακαλώ,
πέραν της ποιητικής και οποίας άλλης μορφής που πείρε ο λόγος, νομίζεις πως κορόιδεψα?
παντού και πάντα, ζήτησα να εξετάσετε τι γράφω.
Το Πόσοι κατάλαβαν (από φιλοσοφική σκέψη), διαφαίνεται στις απαντήσεις. Τουλαχιστον στον Φιλοσοφο.
Είναι εύκολο να ασκήσουμε μια κριτική για οποιοδήποτε, τον Σωκράτη τον έκρινε γρήγορα ο λαός,μα τον κατάλαβαν ποτέ οι άνθρωποι?... ειλικρινά ρωτώ!
Στον Πλάτωνα μα και σε τοσους φιλόσοφους, έχει ασκηθεί κριτική από τους μεταγενέστερους. Ειλικρινά θα ανησυχούσα για την Φιλοσοφία αν δεν υπήρχε τέτοια.*(Κριτική) Θα καταντούσε ένα νεκρό πράγμα, ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΕΙ, ΠΟΤΕ ΤΙ ΣΠΕΡΝΕΙ…
το παρακάτω είναι το πρώτο μου ποστ στο εσωτερικά
19/06/2002, 06:12:29
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=325
διάβασε το προσεχτικά, και θα διαπιστώσεις πως δεν έχουν αλλάξει οι σκέψεις μου, ίσως ο τρόπος έκφρασης, μα όχι το περιεχόμενο.
Τι ?
Τα έχεις ξαναβρεί?
Άντε βρε, πες μου που, να μάθω βρε αδερφέ.
Θα κοιτάξω πάλι τι έγραψες, λαμογιο, όπως αρμόζει.
ANOYNAKHS...
quote:
1001 11100100 101100101 1000001110
1101?1001111011000110 1000111011011010 10110110
100110101
01110111011011.....110 1101001 1000110 111010110101001
110001101??????
Ποτε μπηκα στο σωμα σου βρε ψευτη? Θα θελες!
quote:
¶λλωστε, και αυτό αποτελεί μία ειρωνική έκβαση, ενός εκ των προτέρων ακαθόριστου ενδεχομένου, οι δικλείδες ασφάλειας που διαθέτει το ον, όταν ενατενίζει τα εκ των έσω στον κόσμο δοσμένα πεπραγμένα και μη, εάν δεν οχειρωθούν με την κατάλληλη για κάθε περίπτωση άνευ αμφιβολίας εμπεριστατομένη διοχέτευση, είναι καταδικασμένα να ολισθένουν όλο και πιο δεινά προς την χαοτική αλλά ατέρμωνη εγκαθίδρυση, της μεταφυσικά στερημένης από ιδεολογικά ντοκουμέντα κρεμάστρας.
Κι αυτό, σίγουρα δεν το θέλει κανείς.
μάλιστα..//ωραία σαλάτα//μαθαίνεις γρήγορα αγαπητή.
ισως όμως κάποιοι να το θέλουν//για ξανασκέψου το:
¶λλωστε, και αυτό αποτελεί μία ειρωνική έκβαση, ενός εκ των προτέρων ακαθόριστου ενδεχομένου, οι δικλείδες ασφάλειας που διαθέτει το ον, όταν ενατενίζει τα εκ των έσω στον κόσμο δοσμένα πεπραγμένα και μη, εάν δεν οχειρωθούν με την κατάλληλη για κάθε περίπτωση άνευ αμφιβολίας εμπεριστατομένη διοχέτευση, είναι καταδικασμένα να ολισθένουν όλο και πιο δεινά προς την χαοτική αλλά ατέρμωνη εγκαθίδρυση, της μεταφυσικά στερημένης από ιδεολογικά ντοκουμέντα κρεμάστρας.
τρέλλλλλλλλλαααααααα
Αtma Reloaded
cprtght@tm@2005
quote:
Ostria, αν θες μπορείς να γράψεις κάποια πράγματα παραπάνω σχετικά με αυτήν την "νέα γλώσσα";
Πολύ ευχαρίστως Αμαλία μου! Υπάρχουν άπειρες σχετικές αναλύσεις στο διαδίκτυο. Αντιγράφω μία.
"Από το «1984» του Όργουελ στο λεξιλόγιο του «πολιτικά ορθού» του 2004
Στο «1984» του Όργουελ περιγράφεται η χρήση ενός λεξιλογίου που ονομάζεται «Newspeak» και το οποίο είχε σχεδιαστεί ειδικά για να μπορεί το καθεστώς ανενόχλητο να παρουσιάζει στους πολίτες μια συσκοτισμένη εικόνα της πραγματικότητας. Με τα μέσα του ευφημισμού, των παρηχήσεων και άλλων σχημάτων, που χρησιμοποιούνται επιτυχημένα από την ιδεολογία του «πολιτικά ορθού», το «Newspeak» συμβάλλει στην παραπλανητική παρουσίαση της κοινωνικής εικόνας από την εξουσία.
Κάποια παραδείγματα: χρησιμοποιείται η παραπλανητική λέξη joycamp «στρατόπεδο της χαράς» έναντι της πραγματικά εννοούμενης forced-labor camp «στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων», ο όρος Ministry of Peace «Υπουργείο Ειρήνης» έναντι του Ministry of War «Υπουργείο Πολέμου» κ.ά.
Σήμερα η «διγλωσσία» ή η «διπλή γλώσσα» που χρησιμοποιείται στο περιβάλλον της εθνικής αλλά και της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής φαίνεται ότι δεν απέχει πολύ από τη λογική του «Newspeak».
Τους όρους που εξετάζουμε στη συνέχεια τους χρησιμοποιούν συχνά οι πολιτικοί, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, ή ακόμα και οι ιστορικοί, για την παρουσίαση μιας ιδέας, ενός γεγονότος, μιας είδησης.
Αυτοί οι όροι έχουν περίπου την ίδια σημασία, αλλά μεταφέρουν εντελώς διαφορετικές εικόνες στον ακροατή/πολίτη.
Και αυτός είναι ακριβώς ο στόχος της «διγλωσσίας»: να προσδώσει στην παρουσίαση της πραγματικότητας τον πολιτικά συμφέροντα εξωραϊσμό ή την πολιτικά επιθυμητή ουδετεροποίηση. Ως αρχή, στην προσπάθειά μας να αλιεύσουμε τέτοια σημασιολογικά ζεύγη από τον ελληνικό λόγο, αναφέρουμε τα εξής παραδείγματα:
Επίθεση / Αντίποινα:
Όταν η χώρα μας υποφέρει στα χέρια των εχθρών της, με δολοφονίες αθώων πολιτών και καταστροφές εθνικών περιουσιών, τότε αυτό ονομάζεται ψυχρή επίθεση.
Όταν οι εχθροί μας παθαίνουν τα ίδια, όταν χάνονται οι ζωές των δικών τους πολιτών και καταστρέφονται οι δικές τους περιουσίες, τότε τη δική μας επίθεση εναντίον τους την ονομάζουμε αντίποινα.
Χρηματική ενίσχυση ή εισφορές φίλων ή χρηματική βοήθεια φίλων του κόμματος / Δωροδοκία ή λάδωμα (επί το ελληνικότερον):
Υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στα δύο; Θεωρητικά, η δωροδοκία εγγυάται ότι η αποπληρωμή του λογαριασμού θα πραγματοποιηθεί με την υλοποίηση μιας προσυμφωνημένης ενέργειας από τον πολιτικό.
Οι λέξεις «χρηματική ενίσχυση», «χρηματική βοήθεια», «εισφορές φίλων»1 δεν προϋποθέτουν βεβαίως κάποιο τέτοιο quid pro quo. Για ποιο λόγο όμως ένας οργανισμός, «ένας φίλος» ή ένας απλός οπαδός θα πρόσφερε 100.000 ευρώ, για παράδειγμα, σε έναν πολιτικό υποψήφιο ή σε έναν κομματικό σχηματισμό αν δεν προσέβλεπε σε κάποιο αντάλλαγμα;
Επανάσταση / Εμφύλιος πόλεμος:
Η εξέγερση των Ελλήνων κατά των Τούρκων το 1821 ονομάστηκε επανάσταση, όπως επίσης η εξέγερση των μπολσεβίκων στη Ρωσία το 1917 και οι εξεγέρσεις των αποικιοκρατούμενων ενάντια στους αποικιοκράτες. Αντίθετα, η εξέγερση των αμερικανικού νότου ενάντια στο καθεστώς του αμερικανικού βορρά έμεινε γνωστή ως εμφύλιος πόλεμος. Το πώς ονομάζουμε τελικά μια εξέγερση φαίνεται ότι εξαρτάται από το αποτέλεσμά της. Αν κερδίζει η κυβέρνηση ή η εκάστοτε εξουσία, χαρακτηρίζεται ως εμφύλιος πόλεμος. Αν κερδίζει ο λαός, πρόκειται για επανάσταση.
"
http://sfr.ee.teiath.gr/htmSELIDES/Technology/Orogramma/Orogr-67c.htm
Και κάτι ακόμα ενδιαφέρον που βρήκα μέσα από τις εφημερίδες:
"Η ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ γράφει ότι "Φάρμα των ζώων" του Όργουελ θυμίζει τα τελευταία εικοσιτετράωρα το ΠΑΣΟΚ, καθώς τα στελέχη του αντιπαρατίθενται στους Μάνο - Ανδριανόπουλο με μύθους του Αισώπου, παραμύθια και άλλα γνωμικά. Χθες ο Μάνος κατέθεσε στα πρακτικά της Βουλής ένα παραμύθι του Άντερσεν, ενώ η Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε για κόρακες και αλεπούδες".
"Όντως, η παγκόσμια κυριαρχία της εικόνας και της αμερικανικής γλώσσας θα δημιουργήσουν έναν κόσμο χωρίς λόγια. Έναν κόσμο άλογο, δηλαδή παράλογο και ανίκανο να εκφρασθεί, λόγω αδυναμίας να χρησιμοποιεί λέξεις, εκτός από τις επιτρεπόμενες και επιβαλλόμενες. Tο «Nιουσπίκ» του Όργουελ δε θα είναι πλάσμα λογοτεχνικής φαντασίας, αλλά μια θλιβερή πραγματικότητα.
.....
Yστερολόγημα: Yπάρχει μια έκφραση: δε χρειάζονται λόγια. Aρκούν τα έργα. Λογικό. Αρα, ούτε και γλώσσες χρειάζονται. Aρκούν οι βομβαρδισμοί. Kατά μία παραλλαγμένη έκφραση του Kορανίου, «μια βόμβα ισοδυναμεί με 10.000 λέξεις». Πειστικόν? "
Από ένα άρθρο του Σαράντου Καργάκου
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
--και το dejavous συνεχίζεται--
Αν συμφωνήσω με το lamogio* σε όλα, θα συνεχισετε να ειστε αντίθετη αγαπητη;
(οποιος προλαβει/αργησες ατμα κι ας λες τα ιδια.)
(*το γραφω στ'αγγλικα για να μην σφετεριστεί κανείς το όνομα..)
quote:
Ξύλινη γλώσσα λέμε συνήθως το φαινόμενο να λέει κανείς πολλά και διάφορα χρησιμοποιώντας εντυπωσιακές λέξεις και φράσεις, που όλες μαζί να μη βγάζουν ουσιαστικά κανένα νόημα, λέω πολλά χωρίς να λέω τίποτε δλδ.
quote:
Άλλωστε, και αυτό αποτελεί μία ειρωνική έκβαση, ενός εκ των προτέρων ακαθόριστου ενδεχομένου, οι δικλείδες ασφάλειας που διαθέτει το ον, όταν ενατενίζει τα εκ των έσω στον κόσμο δοσμένα πεπραγμένα και μη, εάν δεν οχειρωθούν με την κατάλληλη για κάθε περίπτωση άνευ αμφιβολίας εμπεριστατομένη διοχέτευση, είναι καταδικασμένα να ολισθένουν όλο και πιο δεινά προς την χαοτική αλλά ατέρμωνη εγκαθίδρυση, της μεταφυσικά στερημένης από ιδεολογικά ντοκουμέντα κρεμάστρας.
vote 2 the surreal world!
Αtma Reloaded
cprtght@tm@2005
Και μια μικρή σκέψη αναφορικά σε σημείο του κειμένου:
quote:
Το πώς ονομάζουμε τελικά μια εξέγερση φαίνεται ότι εξαρτάται από το αποτέλεσμά της. Αν κερδίζει η κυβέρνηση ή η εκάστοτε εξουσία, χαρακτηρίζεται ως εμφύλιος πόλεμος. Αν κερδίζει ο λαός, πρόκειται για επανάσταση.
Αυτό μου θυμίζει το γνωστό "η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές".
Όχι τόσο σχετικό με το θέμα, αλλά αποτελεί μεγάλη ιστορική αλήθεια.
Να συμβάλλω κι εγώ στην εξέταση της τέχνης (αλλά και της ουσίας) του λόγου - ή λογοτεχνίας, ή λογοτεχνικής, με ένα κείμενο από το βιβλιαράκι "Η ΣΚΙΑ - Αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής" του Robert A. Johnson (μαθητής του Γιουνγκ).
"Η γλώσσα ως μάντορλα (μαντάλα)
Το σύνολο της γλώσσας είναι μια μάντορλα. Μια καλά δομημένη πρόταση έχει αυτήν τη φύση. Ίσως γι'αυτό μας αρέσει τόσο πολύ να μιλάμε, μια καλή κουβέντα αποκαθιστά την ενότητα ενός θρυμματισμένου κόσμου. Μια κακοσχηματισμένη πρόταση με φτωχή γραμματική δομή μας προσβάλλει - πιθανόν επειδή η αλληλοεπικάλυψη των στοιχείων δεν γίνεται σωστά κι έτσι δεν επιτυγχάνει το ενοποιητικό της έργο.
Το μεγάλο ενοποιητικό στοιχείο είναι το ρήμα είμαι. Μια πρόταση με το ρήμα είμαι είναι μια δήλωση ταυτότητας και θεραπεύει το σχίσμα μεταξύ δύο στοιχείων.
...
Όλες οι προτάσεις, ακόμα και πέρα από το ρήμα είμαι, συνθέτουν μια ταυτότητα, μολονότι αυτό δεν είναι και τόσο προφανές. Το κάθε ρήμα εγκαθιστά έναν ιερό τόπο. Οι προτάσεις "θα πάω σπίτι" ή "θα παίξω μουσική τώρα" υπαινίσσονται μια ειδική ταυτότητα του "εγώ" και του "σπίτι" ή του "εγώ" και του "μουσική". Η δημιουργία μιας καλοσχηματισμένης πρότασης ισοδυναμεί με τη δημιουργία μιας ενότητας από τη δυαδικότητα. Αυτό έχει μια τεράστια δύναμη θεραπείας και αποκατάστασης. Όταν χρησιμοποιούμε σωστά τη γλώσσα, γινόμαστε όλοι ποιητές και θεραπευτές.
...
Η πρόταση είναι σαν μια μαθηματική εξίσωση με το ρήμα στη θέση του σημείου "ίσον". Μια σωστή πρόταση μας λέει ότι το υποκείμενο ισούται με το αντικείμενο και καταργεί τη διαμάχη μεταξύ των δύο. Η εγγενής στη δυαδικότητα σχάση θεραπεύτηκε.
Οι γλώσσες που έχουν μεγάλο πλούτο ρημάτων είναι πιο ισχυρές από εκείνες που βασίζονται κυρίως σε ουσιαστικά. Στις πρώτες ανήκουν τα Κινέζικα και τα Εβραϊκά. Η ανθρώπινη ομιλία είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν βασίζεται κατά κύριο λόγο σε ρήματα. Εάν η ομιλία σας στηρίζεται σε ουσιαστικά, ο λόγος σας ειναι αδύναμος. Εάν βασιστείτε σε επίθετα και επιρρήματα, τότε έχετε χαθεί εντελώς. "
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Ηράκλειτος και Αϊνστάιν, και οι δυο μιλούσαν δύσκολα. Για τον πρώτο, ότι είπε περί ψυχής, (τόσο φανερά όσο και κρυφά,), ακόμα δεν *(μεταφράσθηκε/αποκρυπτογραφηθηκε) ο λόγος του, όσο για το δεύτερο, είναι γνωστές οι επιδώσεις του, τόσο σε γυμνάσιο όσο και σε λύκειο, στα λογοτεχνικά.
Κάποτε μια λογοτέχνης δημοσιογράφος*, (σημ. χρησιμοποιούσε καλά την γλώσσα), ζήτησε από τον Αϊνστάιν να εξηγήσει σε αυτήν και σε παρευρισκόμενη κουλτουροπαρεα, την θεωρία της σχετικότητας.
Ο Αϊνστάιν αρνήθηκε, και η δημοσιογράφος τον ερώτησε, μήπως θεωρούσε αυτήν και την κουλτούρο παρέα, ανίκανους προς αντίληψη.
Πάλι ο Αϊνστάιν, υπήρξε ευγενής, μα βλέποντας συγχρόνως τα ερωτηματικά βλέμματα των παρευρισκόμενων, μην θέλοντας να προσβάλει κανένα, ρώτησε την δημοσιογράφο.
Γνωρίζεται να φτιάχνεται κουλουράκια?
Φυσικά, απάντησε χαμογελαστά η δημοσιογράφος.
Μου λέτε σας παρακαλώ την συνταγή σας.
Άρχισε να λέει λοιπόν η δημοσιογράφος τα συστατικά, και όταν τελείωσε ρώτησε ο Αϊνστάιν
Αν δεν είχατε Αλεύρι, θα φτιάχνατε τα κουλουράκια?
Θα ήταν αδύνατο, απάντησε η δημοσιογράφος.
Το ίδιο είναι αδύνατο να καταλάβετε την θεωρία μου, χωρίς την γνώση των αναγκαίων μαθηματικών, απάντησε ο Αϊνστάιν!
Και εσύ, που είσαι και μαθηματικός αγαπητή Αμαλία, είμαι σίγουρος πως φτιάχνεις τέλεια κουλουράκια, μα αν σου ζητήσω να την εξηγήσεις με μαθηματικές εξισώσεις (την σχετικότητα), θα απάνταγες πως είναι ευκολότερο να φτιάξεις κβαντοσουπα στο θεούλη, έτσι δεν είναι?
Το ιδιο συμβαινει και με την ψυχη, και αν καταλαβες καταλαβες, ψυχαναλυτες η... Θεοφοβουμενοι.
Έχεις την υπόσχεση μου, όποτε και αν χρειασθεί, να σου δείξω πως ο κύριος Robert A. Johnson και δη (μαθητής του Γιουνγκ), στις λίγες σειρές που διάβασα, πως δεν ξέρει από ότι λέει, ούτε καν το φανερό μέρος της ψυχής.
Αν πάραυτα, ψυχαναλυτές και υποστηριχτές των άνωθεν ορνιθοσκαλισμάτων που μετέφερες, υπάρχουν στο φόρουμ, παρακαλούνται να καταθέσουν.
quote:
Ευχαριστούμε την Οστρια για τα ηδη γνωστά.)
Παρακαλώ Ατμα μου. Δεν τα έγραψα για αυτούς που τους είναι ήδη γνωστά, αλλά για όσους δεν γνωρίζουν και θέλουν να μάθουν.
quote:
Αυτό μου θυμίζει το γνωστό "η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές".
Όχι τόσο σχετικό με το θέμα, αλλά αποτελεί μεγάλη ιστορική αλήθεια.
Ετσι είναι. Ο έξυπνος τρόπος της παραπλάνησης είναι όχι να αλλοιώνεις τα ίδια τα γεγονότα ή το αποτέλεσμα, αλλά να τα παρουσιάζεις ως έχουν, χρησιμοποιώντας λέξεις που αλλοιώνουν το νόημα των γεγονότων ή του αποτελέσματος. 
quote:
Ηράκλειτος και Αϊνστάιν, και οι δυο μιλούσαν δύσκολα.
Καλημέρα Πλάτωνα.
Από αυτή την πρόταση που εμπεριέχει μία αλήθεια τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε;
Ηράκλειτος + Αϊνστάιν.....> μιλούσαν δύσκολα.
μιλούσαν δύσκολα........> επειδή ήταν ο Ηράκλειτος + ο Αϊνστάιν
ή
μιλούσαν δύσκολα.....> γι αυτό ήταν ο Ηράκλειτος + ο Αϊνστάιν
ή
μιλούσαν δύσκολα...> επειδή ως Ηράκλειτος + Αϊνστάιν δεν μπορούσαν να μιλήσουν πιό απλά
ή
μιλούσαν δύσκολα....> επειδή ως Ηράκλειτος + Αϊνστάιν δεν ήθελαν να μιλούν πιό απλά (γνωρίζουμε ότι ο Ηράκλειτος τουλάχιστον αυτό έκανε έτσι;)
Και αυτή την αλήθεια μπορούμε να την γενικεύσουμε;
Ολες οι σπουδαίες προσωπικότητες....> μιλούν δύσκολα
ή
Μιλάω δύσκολα ......> είμαι σαν Ηράκλειτο + Αϊνστάιν 
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Edited by - Ostria on 20/10/2005 10:16:28
quote:
Από αυτή την πρόταση που εμπεριέχει μία αλήθεια τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε;
Αγαπητή Όστρια, ψάχνοντας για συμπέρασμα, εχω την εντυπωση πως χάθηκες περισσότερο από τον κύριο Johnson!
Βλέπεις, στον Ηράκλειτο ασκήθηκε κριτική από τον Αριστοτέλη (που χρησιμοποιούσε πολυ σωστά τη γλώσσα) πάραυτα, ο Ηράκλειτος, ουδέποτε είπε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος.
Και οι δυο τους,(Ηρακλειτος/Αινσταιν) από ότι γνωρίζω, σκεφτόντουσαν με εικόνες.
Δεν χρησιμοποιούσαν ούτε ουσιαστικά, ούτε επίθετα ούτε ρήματα.
Ήσαν αδύνατοι, η μήπως χαθήκανε?