- Best of Deva Parinito - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
02/05/2005
Δεν είμαι Χριστιανός. Κατηγορώ όλους τους ανθρώπους, κατηγορώ κι εμένα, που είμαι ανίκανος να πράτω όσα λέω, γιατί είμαι ο χειρότερος από όλους σας εδώ μέσα...
in God we trust
13/01/2005
Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι σίγουρα ανεξέλεγκτος. Δεν μπορεί να του επιβληθεί κανείς. Μπορείς να επιβληθείς σε έναν Ηράκλειτο, σε έναν Ιησού, σε έναν Βούδα ? Όχι, είναι απρόβλεπτοι, όμορφοι, σκληροί εκεί που πρέπει και όταν πρέπει, γλυκύτατοι και πράοι εμπρός σου, ηφαίστεια κοντά σου, καταστροφείς και δημιουργοί, δεν μπορεί κανείς να τους επιβληθεί, να τους δαμάσει, να τους δοκιμάσει, δεν υποκύπτουν, δεν υπακούν σε προστάγματα. Όπως ακριβώς η φύση. Κι όμως είναι τόσο απλοί ! Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι φυσικός αλλά επικίνδυνος για την κοινωνία σας. Δεν προσαρμόζεται.
13/01/2005
Όμως εγώ θα σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι. Γιατί δεν προδίδεις εμένα, αλλά τον ίδιο σου το εαυτό, γιατί μέσα σου είσαι Θεός, αλλά δεν το γνωρίζεις. Γι’ αυτό εγώ θα πονάω για σένα περισσότερο και δεν θα σε προδώσω ακόμη και τώρα, που βρίσκεσαι σε τούτη την θέση...
14/01/2005
Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του, μπορεί να χρησιμοποιεί τις λέξεις και την γραμματεία τους, δεν τον χρησιμοποιούν αυτές. Η αντωνυμία "εγώ" δεν σημαίνει τίποτε γι' αυτόν. Την χρησιμοποιεί πολύ φυσικά, χωρίς να εννοεί τίποτε παραπάνω ή τίποτε λιγότερο από αυτό που η ίδια η προσωπική αντωνυμία έγινε για να δείξει. Χρησιμοποιεί τον λόγο, ακριβώς για τον λόγο. Λέει την αλήθεια, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, χωρίς να εννοεί ή να υπονοεί τίποτε, χωρίς να ενδιαφέρεται αν τούτα είναι ανοησίες ή εξυπνάδες, χωρίς σκοπό, χωρίς κίνητρο. Μιλά απλά, γιατί η αλήθεια απο μόνη της είναι απλή.
Διακατέχομαι πάντοτε απο την υποψία της ασυναρτησίας μου.
17/01/2005
Υπάρχουν στιγμές που θα βρεις και εσύ, τον δικό σου Χίτλερ, τον δικό σου Τζένγκις Χαν, τον δικό σου Ναπολέων. Τούτοι, είναι όλοι τους πολιτικοί και όλοι τους παράφρονες του κόσμου. Στην περιφέρεια, να θυμάσαι, είναι όλα τούτα που ανήκουν στον κόσμο, στην κοινωνία. Είσαι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Και ο νους σου κουβαλά, όλα τα μικρόβια του παρελθόντος, όλες τις ασθένειες, όλη την ιστορία του παρελθόντος, γιατί ο νους ανήκει στο συλλογικό. Εσύ δεν είσαι αυτός που έριξες την πρώτη ατομική βόμβα ? Εσύ δεν είσαι αυτός που βομβάρδισες αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που σφάγιασες, βίασες, βασάνισες, έκαψες, λεηλάτησες, δολοφόνησες, παιδιά, γυναίκες, άνδρες, αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που λέει καθημερινά ψέματα μόλις του παρουσιαστεί η ευκαιρία, για να επιτύχεις κάτι ? Έχεις σκοπό, έτσι δεν είναι ? Έχεις κίνητρο, ποιο είναι το κίνητρό σου λοιπόν ? Ποιος είναι ο στόχος σου ? Το χρήμα ? Η δόξα ? Η επιβεβαίωση ? Η κυριαρχία ? Η ανάδειξη του «εγώ» σου ? Για πες μου, σε τι διαφέρεις από έναν Χίτλερ ? Από έναν Ταμερλάνο ? Από έναν δολοφόνο ? Από έναν βιαστή ? Μιλώ σκληρά σε σένα, μα διόλου δεν διαφέρεις από αυτούς. «Όχι !», θα πεις, «εγώ δεν έχω διαπράξει ποτέ όσα μου λες! Είσαι τρελός !». Φτιάξε την φωλιά σου φίλε μου, κρύψου, είναι όμορφα εκεί, είναι ζεστά, φτιάξε τους αντικατοπτρισμούς σου, τις οάσεις σου, μείνε εκεί, στόλισέ την και συνέχιζε να φοβάσαι. Να φοβάσαι ! Δίπλα σου κοχλάζει το ηφαίστειο. Από στιγμή σε στιγμή, θα εκραγεί.
26/01/2005
Πολλοί θα πουν τώρα : «Μα, αν είναι δυνατόν, δεν μπορούν όλες μας οι επιθυμίες πάντα να πραγματοποιούνται !». Σωστά, γιατί αυτό συμβαίνει επειδή τούτες οι επιθυμίες μας υποκινούνται από κάτι, έχουν κάποιο κίνητρο, έχουν απώτερο σκοπό, και συνήθως αυτό το κίνητρο ανήκει σε τούτο τον κόσμο, στον ανθρώπινο, στην κοινωνία, στην επιφάνεια. Ποιος είναι όμως ο σκοπός στο παραπάνω παράδειγμα του δασκάλου του Ζεν ? Η φύση. Ποιος είναι ο δικός μου ο σκοπός, από τι υποκινούμαι και γράφω ? Από την ανάγκη της επικοινωνίας, της κοινωνίας των ανθρώπων, της φυσικής τάσης που έχει ο άνθρωπος να συγκλίνει προς τον συνάνθρωπο και όχι να αποκλίνει. Νιώσε την έννοια της λέξης κοινωνία, κοινότητα, είναι πολύ όμορφη, σημαίνει κοινή ενότητα. Όταν αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για κάτι, μιλώ, όταν θέλω να απευθυνθώ σε εσάς, γράφω, όταν θέλω να μιλήσω σκληρά, μιλώ σκληρά. Όταν δεν έχω κάτι να πω, κρατώ το στόμα μου κλειστό, για να πουν οι άλλοι. Ξέρετε, τούτο δεν είναι τόσο εύκολο. Φαίνεται απλό, μα δεν είναι.
Δύο τύποι ανθρώπων υπάρχουν : Ο ένας αναζητά την ευτυχία και θα τον συναντήσεις συχνότερα από τον δεύτερο. Τούτος, ο πρώτος, μπορεί ακόμη και να πάει σε μοναστήρι, μα δεν θα αλλάξει. Κι εκεί πάλι την ευτυχία θα αναζητά, την ικανοποίηση, αλλά ίσως με διαφορετικό τρόπο, με προσευχή, με διαλογισμό. Προσπαθεί να γίνει ευτυχισμένος, όλο και πιο ευτυχισμένος.
Ο δεύτερος, είναι αυτός που αναζητά την αλήθεια. Τούτος, είναι σπάνιος. Αυτός επιζητά την πηγή, την αυθεντικότητα, την αλήθεια, που είναι ΜΙΑ, και κοινή για όλους. Ο Ηράκλειτος έλεγε πως ένας, μοναδικός και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς και οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στον δικό του κόσμο. Αυτός που αναζητά την αλήθεια, αυτός ενδιαφέρεται για τον ένα και μοναδικό κόσμο, για την μία και μοναδική αλήθεια. Τούτον, δεν τον ενδιαφέρει η ευτυχία ή η δυστυχία. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα μιλήσει γλυκά ή πικρά, δεν τον απασχολεί, ενδιαφέρεται μόνο, όταν μιλάει, να λέει την αλήθεια.
26/01/2005
Όταν αισθάνεσαι ένα με την αλήθεια, τα πάντα ταιριάζουν, όλα συμπίπτουν. Έχουν ρυθμό. Νιώθεις ρυθμό. Είναι η ευτυχία. Και η ευτυχία δεν κερδίζεται άμεσα. Την αλήθεια πρέπει να αναζητάς. Η ευτυχία βρίσκεται όταν βρεθεί η αλήθεια, αλλά ο στόχος δεν είναι η ευτυχία. Όταν γυρεύεις την ευτυχία άμεσα, γίνεσαι όλο και πιο δυστυχισμένος.
26/01/2005
Δεν χρειάζεται να κάνεις προσπάθεια. Έχεις προσπαθήσει κι άλλοτε, έτσι δεν είναι ? Που πήγαν οι προσπάθειές σου ? Πόσες φορές έχεις ορκιστεί πως δεν θα ξαναθυμώσεις με κάποιον και μετά πάλι υπέπεσες στο ίδιο σφάλμα ? Που πήγαν οι όρκοι σου ? Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Από τούτη, έχεις πολύ. Χρειάζεται εγρήγορση, συνειδητότητα, να ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου, να είσαι παρόν !!! Μην αφήνεις τον νου σου να σε οδηγεί, μήτε στο παρελθόν, μήτε στο μέλλον, σε οδηγεί στα άκρα, ναι, γιατί μόνο στα άκρα μπορεί να αναπτυχθεί η σκέψη σου, κρατήσου στο μέσον, κρατήσου στο παρόν, στην λεπτή διαχωριστική γραμμή που ενώνει τα δύο άκρα, βρες την «χρυσή τομή», ματζχίμ νικάγια, μην σκέφτεσαι !
Μίλα, όταν έχεις κάτι να πεις. Σιώπα, όταν δεν έχεις. Κοιμήσου όταν νυστάξεις. Ξεκουράσου όταν κουραστείς. Γέλα όταν χαρείς, κλάψε όταν πονέσεις. Μην κάνεις τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, από αυτά που είσαι πλασμένος για να κάνεις, από την φυσικότητά σου, από την κανονικότητά σου.
26/01/2005
Αν μέσα στην κανονικότητά σου, δεν είσαι ευτυχής, τότε δεν θα είσαι ευτυχής ποτέ. Αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι ευτυχισμένος με μιαν ευτυχία πέραν από κάθε αιτία, ευτυχία απρόκλητη. Η ευτυχία δεν είναι ένα γεγονός που του συμβαίνει, είναι ολόκληρος ο τρόπος με τον οποίο υπάρχει. Στην κόλαση να τον ρίξεις, αυτός θα φτιάξει γύρω του έναν παράδεισο. Ένας παράδεισος θα μπει στην κόλαση μαζί του. Αυτός που δεν γνωρίζει τον εαυτό του όμως, και στον παράδεισο να τον ρίξουν, αυτός γύρω του θα φτιάξει μια κόλαση. Όπου και να πάει, καμιά διαφορά, θα κουβαλάει πάντα τον κόσμο του, θα είναι κοιμισμένος, γιατί μέσα του υπάρχει το σκοτάδι.
Το εσωτερικό σκοτάδι πρέπει να χαθεί. Αυτό σημαίνει αυτογνωσία. Πρέπει να φωτιστείς εντός σου, το σκοτάδι πρέπει να φύγει. Τότε, όπου κι αν πηγαίνεις, το εσωτερικό σου φως, φωτίζει τον δρόμο.
30/01/2005
Εγώ όμως πιστεύω σε σένα. Πιστεύω στην ύπαρξή σου, με την απλή πίστη ενός χωρικού που σκαλίζει το χωράφι του μετά από βροχή, μετά από την παρουσία της φύσης, μετά από την ύπαρξη και την παρουσία του Θεού, γιατί Θεός είναι φύση και φύση είναι Θεός, του Θεού που του λέει, «Ου φοβού !» Έτσι λοιπόν, οργώστε τους εαυτούς σας, χώσετε βαθιά το υνί μέσα σας, κάνετε τα μέσα έξω σας, γιατί όλοι σας, όλοι μας μπορούμε. Μετά τον πόνο, μετά το όργωμα, θα έρθει η χαρά, η αγαλλίαση, το χωράφι θα είναι πλέον εύφορο, θα δώσει καρπούς, θα ανθίσει. Κι ο χωρικός, θα χοροπηδάει από την χαρά του, σα μωρό παιδί. Σαν παιδί...