- ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΡΑΊ΄ΔΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Νομίζω οτι θα έπρεπε να ανοιχτεί ένα θέμα χωρίς τίτλο...
Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!
διαβάζοντας τα όσα έχεις γράψει Ανσιν κι εσύ Γκαλάντριελ (βαριέμαι την μετατροπή στα Αγγλικά) για την θυμαπάτη... έρχεται μια ερώτηση στο μυαλό μου που θέλω τελικά να την κάνω. Γνωρίζοντας οτι οτιδήποτε έχει έναν ρόλο να παίξει στην εξέλιξη του θείσου σχεδίου,και ότι τίποτα δεν υπάρχει χωρίς χρησιμότητα καταλήγω στην ερώτησή μου.
Ποιά είναι η αποστολή της Θυμαπάτης; Ποιά η χρησιμότητά της στην εξέλιξη μας; Ποιός δηλαδή πιστεύετε οτι είναι ο λόγος ύπαρξής της;
Αγαπητή μου Γκαλάντριελ, βρίσκω πολύ ενδιαφέρον τον τρόπο εργασίας σου, θα ήθελα όμως να σου κάνω κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις εάν μπορείς να απαντήσεις...
quote:
δεν επεμβαίνουμε στο αστρικό πεδίο παρά μόνο βρισκόμαστε εκεί και "ακτινοβολούμε" (δυστυχώς η ίδια η λέξη αυτή περιέχει μια έπαρση που δεν αντιστοιχεί στο τι πραγματικά συμβαίνει) την ενέργεια που είχε αρχικά αυτό το πεδίο, χωρίς τα συνηθισμένα μπλοκαρίσματα (θυμαπάτη)... ο σκοπός είναι να μπορέσουν να συντονιστούν με αυτήν όσοι μπορούν περισσότεροι...
Όταν ένας άνθρωπος συντονίζεται με την ενέργεια του αρχικού αστρικού πεδίου, τι συμβαίνει; Θα έλεγες οτι μπορεί να ξεφύγει από την θυμαπάτη; Πως καταγράφονται οι αλλαγές πάνω του καθώς συντονίζεται όλο και περισσότερο με αυτήν την ενέργεια;
quote:
το όλο πρόβλημα της θυμαπάτης έγκειται στο ότι πάνω στα θέλω και τα φοβάμαι του καθενός, έχουν επικαθήσει "πλασματικές" μορφές που δεν επιτρέπουν την σωστή λειτουργία του πεδίου (εξ'ου και ο όρος θυμ(από το θυμικό)-απάτη)....
Θα έλεγες οτι αυτές οι πλασματικές μορφές είναι τα γνωστά εγρηγορότα η σκεπτομορφές; Δεν προβάλλουν αντίσταση ή αντίδραση στην νέα ακτινοβολία που δεν είναι ευχάριστη για αυτα;
Επίσης, συντονίζεσαι και με άλλα άτομα όταν μπαίνεις σε αυτήν την διαδικασία, η γίνεται μόνο με σένα και άλλα μη ενσαρκωμένα όντα;
quote:
ο κόσμος δεν είναι συνηθισμένος σε αυτού του είδους την εκδήλωση μίας οντότητας, είναι (είμαστε) πολύ συνηθισμένοι να βλέπουμε "πλαστές" μορφές του εαυτού μας (και κατ'επέκταση των άλλων). Οταν κάποιος μπαίνει στην διαδικασία να "εντυπώνει" στην φυσική πραγματικότητα αυθεντικά μέρη του σηκώνει αντιδράσεις... ομολογώ πως δεν είμαι πάντα έτοιμη να τις διαχειριστώ... αλλά τουλάχιστον αυτό μου δείχνει πως πράγματι γίνεται "δουλειά"... και ακόμη και η συνείδηση ότι δεν είμαι πάντα ικανή να διαχειριστώ αυτές τις αντιδράσεις είναι μία μορφή έκφρασης της αλήθειας που έχω μέσα μου....
Τέλος πως μπορείς να ξεχωρίσεις αληθινά κομμάτια του εαυτού σου με αυτά που είναι πλασματικά;
Κάτι το οποίο με απασχόλησε ιδιαίτερα τελευταία ήταν ο συλλογισμός και η έρευνα που έκανα σε σχέση με το ποιός είμαι... (ο κάθε ένας ποιός είμαι)
Άρχισα λοιπόν από τον εαυτό μου, στην αρχή αναγνώριζα πολύ λίγα πράγματα στον εαυτό μου... συνεχίζοντας όμως την έρευνα μέσω της παρατήρησης τα στοιχεία του ποιός είμαι αύξαναν όλο και περισσότερο, αλλά η κατάληξη στο ερώτημα αυτό φαινόταν να απομακρυνόταν όλο και περισσότερο... ώσπου τελικά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα τελικά κατέληξα οτι είμαστε τα πάντα, διό΄τι είμαστε προέκταση του δημιουργού... Ερχόμαστε με μία ταυτότητα, αλλά τελικά όσο ξεπερνάς και διαπερνάς αυτήν την προσωρινή ταυτότητα με την οποία ήρθες, βλέπεις οτι είσαι τα πάντα...
Δηλαδή τι σημαίνει τελικά να είσαι ο εαυτός σου; Ποιός από όλους μπορείς να είσαι; Αυτός που αισθάνεσαι; Αυτός που θέλεις; Αυτός που σκέφτεσαι; Αυτός που σου λένες οι άλλοι οτι είσαι ή αυτός που εσύ νομίζεις οτι είσαι;
Ουφ, έκανα παραπάνω από πολλές ερωτήσεις...
Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!
αγαπητέ Μορφέα,
χαίρομαι ιδιαίτερα για τις ερωτήσεις σου γιατί έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να συζητήσουμε επιπλέον κάποια θέματα... μοιάζει ίσως άσχετη αυτή η διερεύνηση με το παρόν θέμα, αλλά δεν είναι. Γιατί, όταν ανιχνεύουμε τις δυσκολίες ή τους στόχους κάθε κύκλου εξέλιξης, αναφερόμαστε σε δύο τουλάχιστον από τους κρίκους της (ξωτικά και άνθρωποι)... θα ήταν λάθος (όπως έγραψα και στην αρχή αυτού του τόπικ) να εστιάσουμε την προσοχή μας σε όμορφες εικόνες με νεραϊδούλες καθισμένες σε λουλουδάκια, όταν έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε σε ένα διαφορετικό επίπεδο...
για να δούμε λοιπόν...
quote:
Ποιά είναι η αποστολή της Θυμαπάτης; Ποιά η χρησιμότητά της στην εξέλιξη μας; Ποιός δηλαδή πιστεύετε οτι είναι ο λόγος ύπαρξής της;
όποια είναι η χρησιμότητα της αρρώστιας στο φυσικό πεδίο, και της διανοητικής αστάθειας στο νοητικό αγαπητέ Μορφέα... ακριβώς επειδή τίποτα δεν είναι "εκτός" του Θεϊκού Σχεδίου, όλα αυτά αποτελούν τις προκλήσεις του καθενός για να κυριαρχήσει πάνω τους και να προχωρήσει στο επόμενο...
όταν η θεϊκή μονάδα, επέλεξε να κατέβει στην ύλη, ο δρόμος της επιστροφής περιελάμβανε ακριβώς αυτά τα προβλήματα... και στόχος η πλήρης συνειδητοποίηση κάθε πεδίου ύπαρξης... αυτό, για λόγους που μου είναι άγνωστοι, συνήθως επιτυγχάνεται μέσα από τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που συναντάμε..
quote:
Όταν ένας άνθρωπος συντονίζεται με την ενέργεια του αρχικού αστρικού πεδίου, τι συμβαίνει; Θα έλεγες οτι μπορεί να ξεφύγει από την θυμαπάτη; Πως καταγράφονται οι αλλαγές πάνω του καθώς συντονίζεται όλο και περισσότερο με αυτήν την ενέργεια;
χμ... εδώ υπάρχει μία ιδιαιτερότητα αγαπητέ... δεν καλούνται να το κάνουν αυτό, ΄παρά μόνο αυτοί που ήδη βρίσκονται και εργάζονται στο νοητικό (και πάνω)... που σημαίνει ότι έχουν κυριαρχήσει του θυμικού τους κόσμου... αλλιώς ενυπάρχει ο κίνδυνος ακριβώς να συντονιστεί κανείς με την τωρινή όψη του αστρικού πεδίου... η απόλυτη συνείδηση και επίγνωση αυτών των κόσμων είναι η διαδικασία συντονισμού με βοήθεια από το νοητικό να "κρατάει τα μπόσικα" που λέμε...
θα σου φέρω ένα παράδειγμα... αν παρατηρήσεις θα δεις ότι τις τελευταίες μέρες, έγραψα ένα ποστ (κάπου και σε κάποιον άλλο) γεμάτο "θυμικές εκρήξεις"... η πρώτη και εύκολη ερμηνεία είναι ότι έχω συντονιστεί τόσο με το θυμικό του άλλου που επηρεάζομαι απ' αυτό... όμως εκεί συμβαίνει κάτι άλλο, παίρνω την συσσωρευμένη ενέργεια του άλλου και την εκτονώνω μέσα από τον δικό μου γραπτό λόγο... (έτσι κι αλλιώς μπορεί να γράφω κάπως σκληρά τις περισσότερες φορές αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιώ προσβλητικές εκφράσεις)... και θα σου πω πως αποδεικνύεται αυτό... αν προσέξει κανείς την πρώτη μου αντίδραση θα δει ότι είναι δύο γραμμές, καθαρής και απόλυτα λογικής σκέψης... πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να "απορροφήσω" την θυμική κατάσταση των άλλων και να την εκτονώσω στο δικό μου κείμενο... όσοι γνωρίζουν από ψυχολογία, ξέρουν πως, το συναίσθημα παίρνει τον έλεγχο τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα μετά από ένα γεγονός... εξ'ού και οι τεχνικές των αναπνοών κλπ, αποσκοπούν στο να περάσει ικανός χρόνος μέχρι να πάρει τον "έλεγχο" η λογική... το αντίθετο δεν συμβαίνει... είναι τέτοια η διαμόρφωση του φυσικοεγκεφάλου μας που δεν το επιτρέπει να συμβεί...
οι αλλαγές στις οποίες αναφέρεσαι δεν υπάρχουν, καλούνται όπως είπα σε αυτό τον ρόλο όσοι μπορούν να τις ελέγξουν... αλλιώς δεν έχει νόημα όλη αυτή η προσπάθεια...
quote:
Θα έλεγες οτι αυτές οι πλασματικές μορφές είναι τα γνωστά εγρηγορότα η σκεπτομορφές; Δεν προβάλλουν αντίσταση ή αντίδραση στην νέα ακτινοβολία που δεν είναι ευχάριστη για αυτα;
κατά το μεγαλύτερο ποσοστό ναι, γι'αυτά πρόκειται... και προφανώς και προβάλλουν αντίσταση αφού "κόβεται" το νήμα που τα συνδέει με τους δημιουργούς τους και έτσι και η δυνατότητα τους απορρόφησης ενέργειας...
μία μορφή τέτοιας αντίστασης είναι η δημιουργία νέων (μικρότερων φυσικά) σαν αντιπερισπασμός.... χμ... η συγκέντρωση που απαιτείται για να μη χάσει κανείς το "μπαλλάκι" ή αλλιώς την εστίαση του είναι τεράστια...
κι έτσι ερχόμαστε και στην απάντηση της επόμενης ερώτησης σου
quote:
Επίσης, συντονίζεσαι και με άλλα άτομα όταν μπαίνεις σε αυτήν την διαδικασία, η γίνεται μόνο με σένα και άλλα μη ενσαρκωμένα όντα;
με όποιον είναι "διαθέσιμος" εκείνη τη στιγμή... το καλό βέβαια με τα μη ενσαρκωμένα όντα είναι ακριβώς αυτό, ότι είναι πάντα διαθέσιμα, καθώς δεν πρέπει να πάνε για δουλειά, να μαγειρέψουν ή να φτιάξουν φορολογική δήλωση 
...
το ιδιαίτερο αυτού του συντονισμού βρίσκεται στο ότι δεν χρειάζεται κανείς να γνωρίζει προσωπικά αυτούς με τους οποίους συντονίζεται... εάν έχει ένα "πλεονέκτημα" το νοητικό πεδίο είναι ότι, βρίσκονται σε αυτό μόνο αυτοί που έχουν αποβάλλει επιθυμίες ή/και φόβους... οτιδήποτε άλλο σε "πετάει" αυτόματα εκτός... έτσι είναι κανείς σίγουρος πως οι συνοδοιπόροι του είναι οι σωστοί...
quote:
Τέλος πως μπορείς να ξεχωρίσεις αληθινά κομμάτια του εαυτού σου με αυτά που είναι πλασματικά;
χμ.. και πάλι χμ... πως να περιγράψω κάτι που είναι καθαρά ενεργειακή διαδικασία? (γνωρίζω ότι εσύ και η unseen, που το έχετε ζήσει θα καταλάβετε)...
όταν συνειδητοποιεί κανείς το Εγώ (με την καθαρά εγωϊστική του μορφή) από το Εγώ (σαν θεϊκή μονάδα) μπορεί και διακρίνει τις διαφορές...
αυτό προέρχεται από ατελείωτες και επίπονες "καθόδους" στα βαθύτερα και σκοτεινότερα σημεία του Είναι μας... αν και όταν καταφέρει να βγει κανείς και να ξανανέβει γνωρίζει αυτές τις διαφορές...
χμ.. δεν ξέρω... δεν με ικανοποιούν αυτές οι λέξεις... αν κατάλαβες όμως τι εννοώ περιέγραψε το λίγο καλύτερα για να καταλάβουν και οι υπόλοιποι...
quote:
Δηλαδή τι σημαίνει τελικά να είσαι ο εαυτός σου; Ποιός από όλους μπορείς να είσαι; Αυτός που αισθάνεσαι; Αυτός που θέλεις; Αυτός που σκέφτεσαι; Αυτός που σου λένες οι άλλοι οτι είσαι ή αυτός που εσύ νομίζεις οτι είσαι;
το είπες μόνος σου... τα Πάντα! αλλά με συνείδηση...
με όλη μου την αγάπη
Galadriel
Δ
Ε Κ
Edited by - galadriel on 02/12/2005 11:44:34
Η θέση μου διαφοροποιείται κάπως από της galadriel, αλλά όλως παραδόξως (και ως συνήθως) καταλήγουμε στα ίδια συμπεράσματα...
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΘΥΜΑΠΑΤΗΣ
Υπάρχουν καλέ μου Μορφέα πράγματα που γίνονται από επιλογή και άλλα που γίνονται από ανάγκη. Κάποτε, κάνουμε πράγματα και για τους δύο αυτούς λόγους.
Πιστεύω ότι η θυμαπάτη εμφανίστηκε καταχραστικά λόγω της ανωμαλίας της ανθρώπινης εκδήλωσης και της απόκλισής της από την ορθή (την by design) πορεία της. Δεν είναι δηλαδή κομμάτι της θεϊκής Δημιουργίας, δεν είναι μέρος του άκτιστου, αντίθετα είναι κομμάτι του κτιστού, του κόσμου δηλαδή που έφτιαξε ο άνθρωπος ως κατ' εικόνα και ομοίωσιν πλάσμα του Δημιουργού.
Την ανάγκη λοιπόν συμφιλίωσης των παρενεργειών του κτιστού κάνουμε τώρα επιλογή και προσπαθούμε –καθένας στον τομέα του- να συμφιλιώσει τους πόλους. Η μόνη "αποστολή" ή χρησιμότητα λοιπόν της θυμαπάτης είναι ο αγώνας που κάνουμε να την ξεπεράσουμε, αυτό πιστεύω.
"ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ"
Ναι, καλέ μου Μορφέα, εν δυνάμει είμαστε τα πάντα. Αλλά εν δυνάμει. Μπορείς ανά πάσα στιγμή να είσαι όπως ο αέρας; Ή όπως η θάλασσα; Ή όπως ένα ελάφι; Μπορείς να είσαι όπως ένας άλλος άνθρωπος;
Τα όρια χάνονται όταν κανείς εστιάζει τη συνείδησή του στο πεδίο του θεϊκού εαυτού και επανέρχονται όταν εντοπίζει τη χωροχρονική διάσταση στην οποία έχει εκδηλωθεί, δηλ. το εδώ κάτω.
Λένε πως η πραγμάτωση του Εγώ και η λύση του ερωτήματος "ποιος είμαι" περνάει από επιμέρους πραγματώσεις:
1. να είναι πρώτα κανείς το είδος ή η φυλή του
2. να είναι έπειτα κανείς το φύλο του
3. να είναι στη συνέχεια κανείς το ζώδιό του
4. να είναι παραπέρα κανείς η χώρα του
Αυτών πρέπει να έχουμε πρώτα συνείδηση για να μπορέσουμε κάποτε να ελπίσουμε ότι θα απαντήσουμε στο φοβερό ερώτημα "ποιος είμαι".
Είσαι ήδη αυτός που θέλεις να είσαι, αυτός που σκέφτεσαι ότι είσαι ΚΑΙ αυτός που αισθάνεσαι ότι είσαι. Λένε πως η ζωή εδώ κάτω είναι όπως το DVD ενός PC game. Όλα τα δυνατά σενάρια, όλες οι πιθανές εκβάσεις υπάρχουν μέσα σ' αυτό το DVD αλλά κάθε φορά παίζεις ΕΝΑ παιχνίδι. Κι εσύ επιλέγεις πώς και με ποιες παραμέτρους θα το παίξεις. Εκτός από τις φορές που μπορείς να επεκτείνεις τη συνειδητότητά σου και να έχεις συνείδηση και του DVD και του υπολογιστή. Δεν είναι φοβερό;
Με πολλή αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
quote:
όταν συνειδητοποιεί κανείς το Εγώ (με την καθαρά εγωϊστική του μορφή) από το Εγώ (σαν θεϊκή μονάδα) μπορεί και διακρίνει τις διαφορές...αυτό προέρχεται από ατελείωτες και επίπονες "καθόδους" στα βαθύτερα και σκοτεινότερα σημεία του Είναι μας... αν και όταν καταφέρει να βγει κανείς και να ξανανέβει γνωρίζει αυτές τις διαφορές...
Η διαδικασία που περιγράφει η galadriel (αυτά τα γράφω αν τυχόν διαβάζει και κανένας άλλος Χριστιανός αυτό το τόπικ) μοιάζει με το νερό σε μια μπανιέρα όταν βγάζουμε την τάπα: σχηματίζει δίνη και φεύγει.
Η "κάθοδος" γίνεται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Αφήνεται κανείς εσκεμμένα στη δίνη ώσπου να φτάσει στο κατώτερο σημείο της, εκεί που η περίμετρος και η δύναμη της δίνης ελαχιστοποιούνται, και έπειτα αναδύεται. Κι αυτό που τον βοηθάει να αναδυθεί είναι η ποσότητα αγάπης που έχει μαζέψει μέσα του, ο κώδικας τιμής του, η δύναμη των θέλω του και όλα τα άλλα που έχει αποθησαυρίσει στην πορεία της ζωής του.
Για να πραγματοποιηθεί αυτή η κάθοδος απαιτείται κάτι πολύ γενναίο: να αντιστέκεται κανείς στην τάση να ελέγχει την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνεται. Αυτή είναι η Τέχνη της άφεσης, πολύ σημαντικό εργαλείο αυτοβελτίωσης.
Επίσης:
quote:
κατά το μεγαλύτερο ποσοστό ναι, γι'αυτά πρόκειται... και προφανώς και προβάλλουν αντίσταση αφού "κόβεται" το νήμα που τα συνδέει με τους δημιουργούς τους και έτσι και η δυνατότητα τους απορρόφησης ενέργειας...μία μορφή τέτοιας αντίστασης είναι η δημιουργία νέων (μικρότερων φυσικά) σαν αντιπερισπασμός....
Χμ... έχω συναντήσει την εξής άποψη: μια και τα πάντα δημιουργήθηκαν από το φως, έλκονται από το φως και το φως επιθυμούν... Η κατάτμησή τους σε μικρότερα τέτοια στοιχεία είναι ίσως αποτέλεσμα της φώτισής τους... και ίσως galadriel να έχει ήδη προβληθεί προς εσένα το αίτημα (με πολλαπλές μορφές) να φέρεις κάποια από αυτά πολύ κοντά σου, να τα φιλοξενήσεις κατά κάποιον τρόπο, με σκοπό να φωτιστούν όσο μπορούν.
Στον ίδιο τον Χριστό ήρθε ο δαίμονας. Γιατί; Για να τον πειράξει; Θα ήταν αστείο. Πήγε κοντά Του για να φωτιστεί. Κι αυτό γιατί όλα εντέλει συνέχονται από φως και αργά ή γρήγορα στο φως θα επιστρέψουν.
Μορφέα, καταλαβαίνεις τώρα γιατί το Τονγκλέν;
Με πολλή αγάπη,
Unseen
******* By Art we live *******
χε χε... καλή μου unseen τελικά γύρω γύρω το φέρνουμε και στο κέντρο κάθε φορά καταλήγουμε... θεωρώ πραγματικά επιτυχημένη αυτή την συνδιαλλαγή μας, που παρόλο που ξεκινάμε από διαφορετικές κατευθύνσεις/οπτικές/δρόμους καταλήγουμε στα ίδια συμπεράσματα...
quote:
Πιστεύω ότι η θυμαπάτη εμφανίστηκε καταχραστικά λόγω της ανωμαλίας της ανθρώπινης εκδήλωσης και της απόκλισής της από την ορθή (την by design) πορεία της. Δεν είναι δηλαδή κομμάτι της θεϊκής Δημιουργίας, δεν είναι μέρος του άκτιστου, αντίθετα είναι κομμάτι του κτιστού, του κόσμου δηλαδή που έφτιαξε ο άνθρωπος ως κατ' εικόνα και ομοίωσιν πλάσμα του Δημιουργού.
εδώ καλή μου unseen αναφέρεσαι σε μία άποψη αρκετά προχωρημένη που σκόπιμα σκέφτηκα να μην αναφέρω για να μην μπερδευτούμε... επειδή αυτά δεν είναι μόνο συζήτηση για τα δικά μας αυτιά και μάτια, αλλά και άλλων που πιθανόν δεν έχουν την ίδια "εμπειρία" σε αυτά τα θέματα... σε αυτό λοιπόν να προσθέσω πως ολόκληρο το αστρικό πεδίο θεωρείται από κάποιους ένα "λάθος" και όχι μόνο η θυμαπάτη που δημιουργείται μέσα του... απ' την άλλη όμως, όταν ο άνθρωπος που ΕΙΝΑΙ κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού, δημιουργεί με τη σειρά του κάτι άλλο, προφανώς και αυτό το άλλο υπόκειται μέσα στο Θεϊκό Σχέδιο, υποσύνολα δηλαδή του Υπερσυνόλου/Θεός...
quote:
Η "κάθοδος" γίνεται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Αφήνεται κανείς εσκεμμένα στη δίνη ώσπου να φτάσει στο κατώτερο σημείο της, εκεί που η περίμετρος και η δύναμη της δίνης ελαχιστοποιούνται, και έπειτα αναδύεται. Κι αυτό που τον βοηθάει να αναδυθεί είναι η ποσότητα αγάπης που έχει μαζέψει μέσα του, ο κώδικας τιμής του, η δύναμη των θέλω του και όλα τα άλλα που έχει αποθησαυρίσει στην πορεία της ζωής του.Για να πραγματοποιηθεί αυτή η κάθοδος απαιτείται κάτι πολύ γενναίο: να αντιστέκεται κανείς στην τάση να ελέγχει την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνεται. Αυτή είναι η Τέχνη της άφεσης, πολύ σημαντικό εργαλείο αυτοβελτίωσης.
από τις καλύτερες περιγραφές που έχω ακούσει! μπράβο!
την καλησπέρα μου
Galadriel
Δ
Ε Κ
εκτός κι αν τελικά φτάσαμε να θεωρούμε "Παράξενο" το ότι κάποιοι μπορούν να συζητήσουν σοβαρά, ακόμα κι όταν διαφωνούν 
G.
Δ
Ε Κ
Σαλόμ!
Διαβάζοντας τα δύο τελευταία ποστ των Unseen & G, θα ήθελα να καταθέσω κι εγώ την άποψή μου. Ίσως φανεί λίγο "άσχετη" με το θέμα σας, μα βλέπω πως η έννοια της "καθόδου", εμφανίζεται σε πολλά επίπεδα αντίληψης.
Η δική μου θέση, έχει παρουσιαστεί λίγο-πολύ, μέσα από τα τελευταία ποστ στην "Ασκητική ΙΙ". Η έννοια της "καθόδου", σαφώς υπονοεί ένα κατέβασμα, μια κατεύθυνση, μια τάση προς τα κάτω. Νομίζω πως η περιγραφή της Unseen, έχει πράγματι πολλά κοινά σημεία με αυτό που εγώ παρουσιάζω πολύ απλά. "Κατεβαίνω την σκάλα του σπιτιού μου συνειδητά.
quote:
Η "κάθοδος" γίνεται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Αφήνεται κανείς εσκεμμένα στη δίνη ώσπου να φτάσει στο κατώτερο σημείο της, εκεί που η περίμετρος και η δύναμη της δίνης ελαχιστοποιούνται,1η Πρόταση και έπειτα αναδύεται. Κι αυτό που τον βοηθάει να αναδυθεί είναι η ποσότητα αγάπης που έχει μαζέψει μέσα του, ο κώδικας τιμής του, η δύναμη των θέλω του και όλα τα άλλα που έχει αποθησαυρίσει στην πορεία της ζωής του.Για να πραγματοποιηθεί αυτή η κάθοδος απαιτείται κάτι πολύ γενναίο: να αντιστέκεται κανείς στην τάση να ελέγχει την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνεται. Αυτή είναι η Τέχνη της άφεσης, πολύ σημαντικό εργαλείο αυτοβελτίωσης.2η Πρόταση
1η Πρόταση : Γίνεται αναφορά σε κάποιο σημείο ελαχιστοποίησης. Σε ένα "τέρμα". Η δική μου σκάλα έχει 10 σκαλοπάτια. Κατεβαίνοντάς τα, θα φτάσω στο "τελευταίο". Αν και δεν κατανοώ την έννοια της "δίνης", έτσι όπως αναφέρεται στο θέμα, υποθέτω πως τούτη ταυτίζεται με όλο το συρφετό των σκέψεων, ως δύνη, που με βαζανίζουν κατεβαίνοντας την σκάλα. Αυτό συμβαίνει. Η "κάθοδος", δεν είναι απαλαγμένη από τις νοητικές "παγίδες" του νου. Κατεβαίνω μια σκάλα, κάνω "κάθοδο" δηλ. αλλά η δύνη των σκέψεων, με ακολουθεί σε κάθε σκαλοπάτι της. Από το πρώτο ως το τελευταίο. Ελαχιστοποιείται όμως καθώς κατεβαίνω, γιατί αφήνω - να η Τέχνη της Άφεσης που συναντώ στην 2η Πρόταση - το νοητικό κέντρο και μεγιστοποιώ- αναδύω - το συναισθηματικό κέντρο. Τι κάνω δηλ? Ακούω τα βήματά μου, νιώθω το βάρος μου, νιώθω το τραχύ ή το λείο του σκαλοπατιού στο πόδι μου, αισθάνομαι την κρούση στο πέλμα μου, αισθάνομαι την "κάθοδο" και συνδέω την κίνηση μου, με την έννοια της "πτώσης".
2η Πρόταση : Η αντίσταση στην τάση να ελεγχθεί η πραγματικότητα, είναι υπό το δικό μου πρίσμα, η αντίσταση να βλέπω την σκάλα ως σκάλα, τα σκαλοπάτια ως σκαλοπάτια, και να μην κατανοώ πως κάτι θέλουν να μου πουν - αυτό ακούγεται τρελό, το ξέρω, δεν μπορώ όμως να το εκφράσω διαφορετικά, αδυνατώ - Για μένα, το κάθε σκαλί - συμβολικά μιλώντας - συνοδεύεται από ένα σπάσιμο της εγωϊστικής μου εικόνας. Τι εννοώ ? Κάθε βήμα προς τα κάτω, αναδικνύει μια "εικόνα" του εαυτού μου, άσχημη - γιατί η κίνηση είναι καθοδική - την οποία εγώ αναγνωρίζω, ομολογώ και απορρίπτω. Αν φανταστούμε πως όταν ξεκινώ την "κάθοδο", βρίσκομαι στην περίμετρο, στην επιφάνεια δηλ. του εσωτερικού μου κόσμου, καθώς κατεβαίνω την σκάλα, κατευθύνομαι διαμετρικά κάθετα στο "εγώ" μου. Κατευθύνομαι προς το Κέντρο μου δηλ. ελαχιστοποιώντας - να αυτό που συναντώ στην 1η Πρόταση -την απόσταση της περιφέρειας από το Κέντρο.
Ομολογώ πως είναι πολύ δύσκολο να συνδιάσω εκφραστικά, αυτό που συζητάτε, με αυτό που προτείνω εγώ στην "Ασκητική ΙΙ". Έχω βάσιμες και ισχυρές ενδείξεις όμως πως μιλάμε για το ίδιο πράγμα...
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
Edited by - 27th_Thief on 02/12/2005 21:19:44
quote:
Αν φανταστούμε πως όταν ξεκινώ την "κάθοδο", βρίσκομαι στην περίμετρο, στην επιφάνεια δηλ. του εσωτερικού μου κόσμου, καθώς κατεβαίνω την σκάλα, κατευθύνομαι διαμετρικά κάθετα στο "εγώ" μου.
και με ακριβώς αυτή την διαδικασία καταλήγουμε να
quote:
μπορείς να ξεχωρίσεις αληθινά κομμάτια του εαυτού σου με αυτά που είναι πλασματικά
ήδη έχουμε κάνει μία τεράστια υπέρβαση στη σκέψη μας γύρω από τα ξωτικά Deva... έχει σημασία αν η ταμπέλα γράφει απ' έξω "Ξωτικά" ή "Εστιασμένη Σκέψη"?
σχετικότατο (ή μάλλον ξωτικότατο ) σε βρίσκω με το θέμα
G.
Δ
Ε Κ
Edited by - galadriel on 02/12/2005 21:50:49
ευχαριστώ πολύ καταρχήν για τις παντήσεις, ιδιαίτερα διφωτιστικές...
quote:
το ιδιαίτερο αυτού του συντονισμού βρίσκεται στο ότι δεν χρειάζεται κανείς να γνωρίζει προσωπικά αυτούς με τους οποίους συντονίζεται... εάν έχει ένα "πλεονέκτημα" το νοητικό πεδίο είναι ότι, βρίσκονται σε αυτό μόνο αυτοί που έχουν αποβάλλει επιθυμίες ή/και φόβους... οτιδήποτε άλλο σε "πετάει" αυτόματα εκτός... έτσι είναι κανείς σίγουρος πως οι συνοδοιπόροι του είναι οι σωστοί...
Αναρωτιέμαί πόσο ελάχιστοι άνθρωποι να βρίσκονται άραγε σε εκείνο το σημείο ώστε να έχουν αποβάλλει επιθυμίες και φόβους (ρητορική ερώτηση)
quote:
χμ.. δεν ξέρω... δεν με ικανοποιούν αυτές οι λέξεις... αν κατάλαβες όμως τι εννοώ περιέγραψε το λίγο καλύτερα για να καταλάβουν και οι υπόλοιποι...
Καταρχήν πολύ πολύ εύστοχα λέει η Ανσιν
quote:
Η διαδικασία που περιγράφει η galadriel (αυτά τα γράφω αν τυχόν διαβάζει και κανένας άλλος Χριστιανός αυτό το τόπικ) μοιάζει με το νερό σε μια μπανιέρα όταν βγάζουμε την τάπα: σχηματίζει δίνη και φεύγει.Η "κάθοδος" γίνεται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Αφήνεται κανείς εσκεμμένα στη δίνη ώσπου να φτάσει στο κατώτερο σημείο της, εκεί που η περίμετρος και η δύναμη της δίνης ελαχιστοποιούνται, και έπειτα αναδύεται. Κι αυτό που τον βοηθάει να αναδυθεί είναι η ποσότητα αγάπης που έχει μαζέψει μέσα του, ο κώδικας τιμής του, η δύναμη των θέλω του και όλα τα άλλα που έχει αποθησαυρίσει στην πορεία της ζωής του.
Για να πραγματοποιηθεί αυτή η κάθοδος απαιτείται κάτι πολύ γενναίο: να αντιστέκεται κανείς στην τάση να ελέγχει την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνεται. Αυτή είναι η Τέχνη της άφεσης, πολύ σημαντικό εργαλείο αυτοβελτίωσης.
Όσον αφορά για αυτές τις διαφορές, ουσιαστικά ξεχωρίζουμε ποιά είναι τα κομμάτια του εαυτού μας τα οποία είναι απλά προβολές δικές μας σε αστρικό επίπεδο και όχι πραγματικές αντικειμενικές εικόνες του γήινου εγώ μας.
Καταρχήν θα πρέπει όπως είπες κι εσύ να ξεχωρίσουμε το Θείκό Έγώ όπου εκεί ενυπάρχουν όλα, η πλάνη και η αλήθεια δεν έχουν διαφορά απλούστατα γιατί είναι συνειδητές εκδηλώσεις του Εγώ μας, και επειδή δεν υπάρχει πλάνη από το επίπεδο του Θεού. Ωστόσο όσον αφορά το γήινο μας εγώ, όπως λέει και ένας πολύ αγαπημένος μου δάσκαλος, ο Γκουρτζίεφ, αποτελεί μόνο το 1 - 2 % της συνολικής μας συμπεριφοράς. Σύμφωνα με τον Γκουρτζίεφ ο άνθρωπος είναι μια οντότητα της οποίας η αυθεντική συμπεριφορά είναι μόνο το παραπάνω ποσοστό και το υπόλοιπο 98 - 99% είναι θυμική απάτη, ή πιο απλά είναι συμπεριφορά επιβεβλημένη από τον περίγυρο.
Όπως περιγράφεις κι εσύ αγαπητή Γκαλάντριελ, ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσει κανείς τη αυθεντική του προσωπικότητα από αυτήν του συνόλου, είναι να έχει βιώσει με τον πιο σκληρό τρόπο την συντριβή της συνολικής του προσωπικότητας, πράγμα φυσικά ιδιαίτερα επώδυνο, ψυχοφθόρο και χρονοβόρο. Ένα από τα πολύ ωραία παραδείγματα που αναφέρει ο Γκουρτζίεφ είναι οτι ο άνθρωπος είναι ρομπότ, δεν έχει σχεδόν καθόλου προσωπικά δικά του συναισθήματα παρά μόνο συλλογικά.
Είναι στο έρμαιο όλης της πλάσης.
Δίνει λοιπόν ένα παράδειγμα... Ξυπνάς χαρούμενος, ετοιμάζεσαι να βγεις, όλα είναι καλά, ώσπου βγαίνεις έξω από το σπίτι σου και βλέπεις οτι ο ουρανός είναι πολύ συνεφιασμένος και θα βρέξει όπου νάναι, τότε λέει η χαρά μας μειώνεται και μπορεί να καταλήξουμε σε μία μέρα όλο άγχος, στρες, γεμάτη καυγάδες και τσακωμούς.
Όλες οι θεωρήσεις εσωτερισμού έχουν σκοπό ακριβώς την κατανόηση του εαυτού, του αληθινού εαυτού και την αποβολή των συναισθηματων και τρόπων σκέψης που δεν είναι δικά μας και εξυπηρετούν απλά ώστε να ταϊστούν μεγάλα εγρηγορότα, τα οποία φυσικά κάνουν έναν φαύλο κύκλο και επιβάλλουν καταστάσεις ώστε να παραχθούν τα ίδια συναισθήματα ξανά και ξανά για να τρέφονται όλο και περισσότερο.
Όυφ.... τελικά έγραψα τόσα πολλά χωρίς να καταφέρω να δώσω καλά την εικόνα της διάκρισης!!!
Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!
Edited by - Μορφέας on 03/12/2005 15:02:30