Έχιδνα

Israel

“From the President of Israel in Jerusalem with hope for ‘abundance of peace so long as the Moon endureth’ (Psalms 72,7).”

Για σύγκριση ας δούμε και το μήνυμα της Ελλάδος (δείτε και ποιός υπογράφει).

Greece

“At this historical moment, when man lands on the mood, I express on behalf of the Greek people my heartfelt congratulations to the Government of the U.S.A. and the distinguished men of the American nation, who led the way towards new horizons for the human race.

“I am particularly proud of speaking on behalf of the Greek nation, whose ancestors had the privilege to be forerunners in the philosophical thought and scientific research, which first penetrated the universe.

“It is a happy coincidence that the amazing program of man’s first flight to space, which has been so magnificent fulfilled today, bears the name of the Greek God Apollo; this symbolic name demonstrates the never ending effort of man to achieve knowledge, beyond time and place.

“The difficulties, which had once broken the wings of Ikarus, are surpassed by man’s persistence in his search for truth, and he is starting from the moon at the earth, whose peace and welfare should be now, more than ever, his main preoccupation.”

George Zoitakis
Lieutenant General
Regent

Δυστυχώς για να πω περισσότερα πρέπει να σχολιάσω το μήνυμα της Medtech, πράγμα που δεν θα ήθελα να κάνω μέχρι να λήξει η μεταξύ μας παρεξήγηση.

quote:

---

Αντιγράφω από το βιβλίο του ΑΜΙΝ MAALOUF " Οι Σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων "
sesostris

---

Που το θυμήθηκες και το ξέθαψες αυτό; Πάνε τουλάχιστον 10-12 χρόνια που το διάβασα. Θες να μας βάλεις να ψάχνουμε καλοκαιριάτικα;

Έχουμε και λέμε: (Αντιγράφω από τα προηγούμενα posts)
1. Θυσίες βρεφών στο Λύκαιο όρος έως τα ρωμαϊκά χρόνια όπως μαρτυρείται από τον Παυσανία (Αρκαδικά, 2ος μΧ αιώνας) και μαρτυρία του φιλοσοφού Πορφύριου εκ Τύρου «περι αποχής εμψύχων»
2. Θυσίες Μεσσήνιων αιχμαλώτων στον τάφο του Φιλοποιμενος
3. Ανθρωποθυσία τριών Περσών της οικογένειας του Ξέρξη πριν από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας (Πλουτάρχου, Θεμιστοκλής)
Στην Ιθώμη της Μεσσηνίας Ο Αριστομένης θυσίασε 300 άνδρες.

Αγριώνια, η Διονυσιακή γιορτή των Ορχομενίων.

Το έθιμο αυτό διατηρήθηκε ως τον καιρό του Πλούταρχου ο οποίος αναφέρει ότι ένας ιερέας, ο Ζωίλος, καταδιώκοντας έφτασε μια νεαρή Μινυάδα την οποία και σκότωσε. Αποτέλεσμα του φόνου ήταν να επακολουθήσουν συμφορές στον τόπο.
Οι Ρωμαίοι απαγόρεψαν εντελώς τη γιορτή και τιμώρησαν με βαρύ πρόστιμο τους Ορχομένιους, μολονότι και αυτοί τελούσαν παρόμοιες γιορτές.

Όλα τα παραπάνω συνέβηκαν στην ιστορική περίοδο.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θέλω να τονίσω ότι θαυμάζω και εκτιμώ απεριόριστα τον γεννήτορα του σύγχρονου πολιτισμού, Ελληνικό Πολιτισμό (με Π κεφαλαίο).
Δεν καταλαβαίνω όμως την αγιοποίηση που προσπαθούν κάποιοι. Όπως είδες προσπάθησα συστηματικά να αποφύγω να αναφερθώ σε χθόνιες λατρείες όπως του Τροφωνίου, ή της Εκάτης, ή της Magna Matter για να στο γράψω με την μετέπειτα ιστορική της εξέλιξη. Αυτό γιατί θεωρώ άδικο το να τα βάλουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι των θυσιών. Άλλωστε δεν φταίω εγώ που κανείς ποτέ στο Esoterica δεν αξιώθηκε να ανοίξει ένα τόπικ για τις χθόνιες λατρείες ή για την μαγεία στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Φαντάσου όμως στο υποτιθέμενο αυτό τόπικ τι προστριβές θα έπεφταν!!!
Όσο για τον Επιμενίδη, τον «πρώτο σαμάνο» δεν θα ήθελα να πούμε περισσότερα…

quote:

---

Την καραμέλα θα σου την δώσω...

---

Μέροπες ονομάζονται οι ομιλούντες άνθρωποι. Προέρχεται από το μερίζω, γιατί μερίζουν τη φωνή-ομιλούν. Η λέξη είναι δηλωτικό του Χρυσού Γένους του Ησιόδου. Σύμφωνα με τον μύθο, είναι αυτοί που διαδέχθηκαν τους Έλλοπες , τους κατοίκους δηλαδή της πανάρχαιας γης που αναδύθηκε από την θάλασσα στην θέση της Πίνδου. Οι κάτοικοι της Ελλοπίας, σαν πρωτόγονοι κυνηγοί που ήταν δεν χρησιμοποιούσαν έναρθρο λόγο.
Σύμφωνα με τον Θεόπομπο ταυτίζονται με τους ανθρώπους του Μερού, δηλαδή τους Άτλαντες. Σύμφωνα δε με την ίδια τραβηγμένη από τα μαλλιά θεωρία (την οποία μάλλον ασπάζεσαι) μετά την καταστροφή της Ατλαντίδας εξαπλώθηκαν στο Αιγαίο, Μεσοποταμία, και Βόρεια Αφρική.
Απόγονοί τους οι Σουμέριοι και οι Δραβίδες.
Ένα από τα μέρη που εγκαταστάθηκαν ήταν η Κρήτη, η οποία πήρε το όνομα μιας Εσπερίδας Νύφης που έφτασε στην Κρήτη μαζί με τους Ταλαίους (Ταλαία Όρη και Έσπερος=Δυτικός). Για τον ίδιο λόγο η Κρήτη ονομαζόταν και Τελχινία , και Κουρίτης .

Τώρα για τα μάτια, οι Σουμέριοι αναφέρονται σε ένα κείμενο ως «Μαυροκέφαλοι». Άρα: Black!
(Την καραμέλα μου με κούριερ, παρακαλώ).

*Υπάρχει πάντως στα Ορφικά, η φράση: «…Κρόνιον δε ε κικλήσκουσι, πόντον Υπερβόρειοι μέροπες, νεκρήν τε θάλασσαν…)

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ?????????

Έτσι θα με αντιμετωπίσεις; Φέρσου σοβαρά γιατί θα σύρω το πτώμα σου γύρω από τα τείχη του Esoterica γιορτάζοντας τον θρίαμβό μου!!!

InteractiveDig Sagalassos: Find of the Week 7
Without any doubt, the colossal seated statue of Apollo Klarios, nearly three meters tall, formed the most spectacular find of the week.( http://www.archaeology.org/interactive/sagalassos/find/7.html )

Άντε πάλι με τις εκτός θέματος ετυμολογίες. Ναι, υπήρχε και Κλάριος Απόλλων, όπως και Κλάριος Δίας. So, What???!!!!
Για περισσότερα βλέπε Παυσανία Αρκαδικά και Κορινθιακά. π.χ:» …και Απόλλων επίκλησιν Κλάριος χαλκούς εστί»

Κλάρος από το κλήρος, γιατί οι πρώτες κληρώσεις γίνονταν με το γνωστό τρόπο με τα κλαράκια-ξυλαράκια. Μην ρωτήσεις αν τα συγκεκριμένα αγάλματα κρατούσαν τίποτα ζάρια στα χέρια, δεν ξέρω!!
Υπήρχε και η φράση Κλάρος προπέτης = ατυχής κλήρωση

Ερίωπας: «Αχ αυτός ο "Κλάρος" πάλι σε μπελ(ι)άδες θα μας βάλλει ...εμάς τους ανιστόρητους.»

Η Κλάρος (Κλάρος αιγλήεσσα) ήταν άλλο πράγμα. Γνωστό ιερομαντείο του Απόλλωνος στη Λυδία, που ίδρυσαν οι πόλεις Κολοφών και Νότιον , δίδυμο με αυτό των Δελφών.
Υπάρχει και ποταμός στην Κύπρο στη Σολιά Λευκωσίας, αλλά δεν πιστεύω να θες να τον ανακατέψεις και αυτόν.

ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΝΕ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΩΝ?????

Εκούσια θυσία κόρης. Η Μακαρία θυσιάστηκε για να επαληθευθεί ο χρησμός σύμφωνα με τον οποίο μόνο αν θυσιάζονταν μια κόρη από αρχοντική γενιά θα νικούσαν οι Ηρακλείδες τους Αργείους. Λεπτομέρεια από κρατήρα της Απουλίας, 360 π.Χ., Μπάρι αρχαιολογικό Μουσείο (Πηγή: Περιοδικό Αρχαιολογίας - Ιστορίας των Πολιτισμών «Corpus», τεύχος 48, Άρθρο «Παιδί και Βία στην ελληνική μυθολογία (κοινωνικά φαινόμενα και μυθολογικοί συσχετισμοί), η βία προς τα παιδιά και η πολιτιστική εμπειρία της κλασσικής Αθήνας», Σπυρίδων Δ. Σπυρόπουλος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, σελίδα 66)

Ο μικρός Οφέλτης πνίγεται από ένα φίδι, ενώ η τροφός του Υψιπύλη και πιθανόν ο Λυκούργος τρέχουν να το σώσουν. Η Υψιπύλη άφησε το βρέφος για λίγο χωρίς επιτήρηση, για να δείξει την πηγή στη διερχόμενη από την Νεμέα στρατιά των Επτά στρατηγών, οι οποίοι βάδιζαν εναντίον της Θήβας, Το δυστύχημα επικαλύπτει τελετουργία με θυσία παιδιού στο πνεύμα της Γης, για να ευνοήσει τον πόλεμο. Ανάγλυφη παράσταση από σαρκοφάγο, 2ος αιώνας μ.Χ., Κόρινθος αρχαιολογικό Μουσείο. (Πηγή: Περιοδικό Αρχαιολογίας - Ιστορίας των Πολιτισμών «Corpus», τεύχος 48, Άρθρο «Παιδί και Βία στην ελληνική μυθολογία (κοινωνικά φαινόμενα και μυθολογικοί συσχετισμοί), η βία προς τα παιδιά και η πολιτιστική εμπειρία της κλασσικής Αθήνας», Σπυρίδων Δ. Σπυρόπουλος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, σελίδα 69)

Η Ισμήνη αντικρίζει τον Τυδέα, ο οποίος ετοιμάζεται να την σφαγιάσει, ενώ ο Περικλύμενος την εγκαταλείπει τρέχοντας. Κορινθιακός αμφορέας 560 π.Χ., Παρίσι Μουσείου Λούβρου. Ο Τυδέας εκπλήρωσε εντολή της Αθηνάς γιατί η Ισμήνη, όντας ιέρεια της θεάς, παραδόθηκε σε ερωτικές περιπτύξεις με τον Πεικλύμενο μέσα στο ιερό. Ο μύθος αναφέρεται σε παλιό λατρευτικό τυπικό με θυσίες κοριτσιών σε κάποια αυστηρή θεά (Αθηνά ή Ήρα). (Πηγή: Περιοδικό Αρχαιολογίας - Ιστορίας των Πολιτισμών «Corpus», τεύχος 48, Άρθρο «Παιδί και Βία στην ελληνική μυθολογία (κοινωνικά φαινόμενα και μυθολογικοί συσχετισμοί), η βία προς τα παιδιά και η πολιτιστική εμπειρία της κλασσικής Αθήνας», Σπυρίδων Δ. Σπυρόπουλος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, σελίδα 67)

Στην Κάτω Ιταλία και στην Σικελία, τον 4ο αιώνα π.Χ. δίδονταν παραστάσεις έργων από ποιητές των περιοχών αυτών, αλλά και έργων του Αισχύλου, σοφοκλή, Ευριπίδη κ.α.. στον εικονιζόμενο κρατήρα του «ζωγράφου του Δαρείου» (340 -330 π.Χ.), το κύριο θέμα μιας άγνωστης τραγωδίας αποδίδεται με την παράσταση ητς πυράς του Πατρόκλου (λεπτομέρεια) (Πηγή: Περιοδικό Ιστορικά Θέματα, τεύχος 4, άρθρο «Η Μεγάλη Ελλάδα και η συμβολή της στον ευρωπαϊκό πολιτισμό», Δημήτρης Κακαμπούρας, Διδάσκων Ελληνική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σελίδα 32)

Ο Παυσανίας αναφέρει, πως στην Πάτρα γίνονται ανθρωποθυσίες ενός αγοριού και ενός κοριτσιού κάθε χρόνο στο βωμό της Τρικλαρίας Άρτεμης την οποία υποτίθεται ότι πρόσβαλε η ιέρεια Κομαιθώ.Οι ανθρωποθυσίες αυτές σταμάτησαν, όταν επικράτησε η λατρεία του Διονύσου, θεού της χαράς και της αγάπης για τη ζωη, ο οποίος ονομάστηκε και αυτός Τρικλάριος.

Η Άρτεμις αποδιώκουσα την Κομαιθώ (Εξ αρχαίου αμφορέως)

Η Κομαιθώ(Ιέρεια), βεβήλωσε το ναό της Τρικλαρίας Άρτεμης και διώχτηκε από τη Θεά.
Η Τρικλαρία Αρτεμη λατρευόταν μόνο στην Πάτρα.
Με την Παναχαΐδα Αθηνά ήσαν προστάτιδες της πόλης από τους μυθικούς ακόμα χρόνους.

ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ: Κρητικός σοφός, μάντης, θεραπευτής, μουσικός, ιερουργός από την Κνωσό σύγχρονος ων εφτά σοφών της Ελλάδας.. Προσκλήθηκε από τους Αθηναίους κατά τα τέλη του 7ου αιώνα π.χ. για να διώξει το μίασμα (το Κυλώνειο άγος) από την πόλη τους. Στις ιεροτελεστίες «… Επιμενίδου καθαίροντος την Αττικήν ανθρωπείω αίματι …» ο κρητικός σοφός πραγματοποίησε ανθρωποθυσίες.

Αγριώνια, η Διονυσιακή γιορτή των Ορχομενίων.

Κατά τον Παυσανία οι Ορχομένιοι είχαν χτίσει ωραίο ναό αφιερωμένο στον Διόνυσο και στις τρεις Χάριτες. Ονόμαζαν το Διόνυσο στον Ορχομενό Αγριώνιο (σκληρό, άγριο), και τον γιόρταζαν το Σεπτέμβρη - Οκτώβρη με τα Αγριώνια.
Στα Αγριώνια κατά τα προϊστορικά χρόνια θυσίαζαν ένα νεανία ή ζώα, γι' αυτό και τον έλεγαν Αγριώνιο (αιμοχαρή). Αργότερα όμως, στα ιστορικά χρόνια, η θυσία ήταν προσποιητή και η ιεροτελεστία απλώς θύμιζε το διαμελισμό του θεού από τους Τιτάνες, για τον οποίο μιλούσε μια άλλη παράδοση σχετικά με τη γέννηση του Διόνυσου.
Στα Αγριώνια οι Ορχομένιες γυναίκες έφευγαν από τα σπίτια τους τέσσερις νύχτες στη σειρά και θυσίαζαν. Παρίσταναν μ' ένα κάποιο δράμα τα κυριότερα επεισόδια της ζωής του θεού κι ύστερα κισσοστεφανωμένες, με ξέπλεκα μαλλιά και με μοναδικά φορέματα προβιές τράγου και παρδαλά ελαφοτόμαρα, μαινόμενες και οργιάζουσες, τραγουδώντας φαλλικά τραγούδια, χορεύοντας τον άσεμνο χορό κόρδακα και βωμολοχώντας, έτρεχαν ξέφρενες στις όχθες του Κηφισσού, στις πηγές του Μέλανα, στις καλαμιές της Κωπαίδας και στα γύρω βουνά για να βρουν το θεό που χάρισε στους ανθρώπους το κρασί. Χτυπούσαν με τους θύρσους τα βράχια για να αναβλύσουν χείμαρροι κρασιού κι έσμιγαν, σαν να 'καναν άγια πράξη, όπως έκαναν οι Μαινάδες. Την τέταρτη νύχτα επέστρεφαν ξεθεωμένες από την κούραση, λέγοντας πως δεν βρήκαν το θεό γιατί είχε καταφύγει στις Μούσες στον Ελικώνα, και κάθονταν τελικά όλες μαζί να δειπνήσουν. Το τετραήμερο αυτό ξεφάντωμα πίστευαν ότι τις μετουσίωνε, τις έριχνε σε μια τρομερή έκσταση, εξάγνιζε την ψυχή, άγιαζε τη ζωή και χάριζε την ευδαιμονία, την τελειότητα και τη μακαριότητα.
Από τα Αγριώνια αποκλείονταν οι Μινυάδες (οι γυναίκες απόγονοι του βασιλιά Μινύα), γιατί οι τρείς κόρες αυτού του βασιλιά, Αρσίππη, Λευκίππη και Αλκαθόη όχι μόνο δεν έπαιρναν μέρος στις Διονυσιακές γιορτές και έμεναν πιστές στους άντρες τους, αλλά περιφρονούσαν και τις άλλες Ορχομένιες που γίνονταν μαινάδες του Διόνυσου. Ο θεός για να τις αναγκάσει να λάβουν μέρος στη γιορτή του, μετέτρεψε τους αργαλειούς, που δούλευαν, σε κλήματα αμπελιού,στα κάνιστρά τους φώλιασε δράκοντας και έκανε τη στέγη του ανακτόρου τους πιθάρι, απ' όπου έσταζε γάλα και κρασί. Κατά μια άλλη εκδοχή προσπάθησε να τις μεταπείσει αρχικά με το καλό, μεταμορφωμένος σε κοπελίτσα και στη συνέχεια με τη βία παίρνοντας διαδοχικά τη μορφή ταύρου, λιονταριού και πάνθηρα. Εκείνες όμως εμειναν ακλόνητες στην άρνησή τους. Τότε ο θεός εξοργίστηκε και τις έκανε να παραφρονήσουν. Κατασπάραξαν τον γιό της Λευκίππης Ίππασο κι ύστερα ανέβηκαν στα βουνά γύρω από τον Ορχομενό κι έτρεχαν άσκοπα. Ο Ερμής όμως δεν άντεξε να τις βλέπει να βασανίζονται και τις μεταμορφώνει σε νυκτόβια πουλιά, σε νυχτερίδα τη μια, σε κουκουβάγια την άλλη και την τρίτη σε αιγοθήλη.
Για την παραπάνω ιστορία, στα Αγριώνια οι μαινόμενες Ορχομένιες και οι ιερείς του Διονύσου κυνηγούσαν τις Μινυάδες (τις γυναίκες απογόνους του Μινύα), μ' ένα γυμνό σπαθί στο χέρι και οι ιερείς είχαν και το δικαίωμα να τις θανατώσουν, χωρίς όμως και να το εκτελούν ποτέ. Στους άντρες των Μινυάδων και στους αρσενικούς συγγενείς τους δεν επιτρεπόταν να τις υπερασπιστούν.
Το έθιμο αυτό διατηρήθηκε ως τον καιρό του Πλούταρχου ο οποίος αναφέρει ότι ένας ιερέας, ο Ζωίλος, καταδιώκοντας έφτασε μια νεαρή Μινυάδα την οποία και σκότωσε. Αποτέλεσμα του φόνου ήταν να επακολουθήσουν συμφορές στον τόπο.
Οι Ρωμαίοι απαγόρεψαν εντελώς τη γιορτή και τιμώρησαν με βαρύ πρόστιμο τους Ορχομένιους, μολονότι και αυτοί τελούσαν παρόμοιες γιορτές.

OSTRIA για να μην ψάχνεις στους αρχαίους συγγραφείς θα σε παραπέμψω στη σύγχρονη αρχαιολογία:

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13964&m=C08&aa=1

Δυστυχώς ο χρόνος μου είναι πολύ πιεσμένος και θέλω να στείλω ένα μικρό ποστ και σε άλλο τόπικ. Τα λέμε...

"ου χάριν λέγω σοι, αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ. ώ δε ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπά." Λουκάς (όχι εσύ)7:47

Και για να μάθεις επιτέλους λίγο ιστορία:

Ο τελετουργικός βιασμός και φόνος της Κασάνδρας

Danae and the larnax, Attic red-figure hydria, Gallatin Painter, c. 490 B.C.E. (Boston MFA 13.200). Francis Bartlett Fund. Courtesy Museum of Fine Arts, Boston.

Από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ:
Στην Αρχαία Ελλάδα οι ανθρωποθυσίες που γινόταν κυρίως στην θεά Αρτέμη και στον Διόνυσο, ήταν ένα σύνηθες γεγονόs.
Στην Θεσσαλία γινόταν ανθρωποθυσίες στον Χείρωνα.
Στην Λέσβο στον Διόνυσο.
Στην Τένεδο και την Χίο στον Διόνυσο.
Στην Φώκαια προς τιμή της Ταυροπόλου ¨Άρτεμης
Στην Σπάρτη καταργήθηκαν από τον Λυκούργο.
Στην Ιθώμη της Μεσσηνίας Ο Αριστομένης θυσίασε 300 άνδρες.
(Στην μυθολογία ) 7 κόρες και 7 άνδρες θυσιάζονταν στον Μινώταυρο
Πιο συγκεκριμένα με παραπομπές: ο Ερεχθεύς θυσίασε την κόρη του Ωρείθυια.
( Ακουσίλαος Ιστορικός 5π.χ. αι. Fragmenta 1a,2F.30)
"Ερεχθεύς ο των Αθηναίων βασιλεύς ίσχει θυγατέρα τούνομα Ωρείθυιαν κάλλει διαπρεπεστάτην, κοσμήσας δε ταύτην πότε πέμπει κανηφόρον θύσουσα εις την ακρόπολιν τηι Πολιαδί Αθηνάι,"

“Όταν ο Ερεχθεύς ήταν σε πόλεμο με τους Ελευσίνιους και Θράκες, υπό την αρχηγία του Εύμολπου, έλαβε χρησμό από τους Δελφούς, ότι για να νικήσει θα έπρεπε να θυσιάσει τις τρεις από τις έξι θυγατέρες του. Όταν οι κοπέλες με την θέληση τους συναίνεσαν, ο Ερεχθεύς τις θυσίασε. Μετά την θυσία, πήγε στην μάχη με αυτοπεποίθηση και εξολόθρευσε τον εχθρό του.”

Οι παρθένες των Λοκρών:

"λέγουσι δ' οι νυν Ιλιείς και τούτο ως ουδέ τελέως ηφανίσθαι συνέβαινεν την πόλιν κατά την άλωσιν υπό των Αχαιών, ουδ' εξελείφθη ουδέποτε. αι γούν Λοκρίδες παρθένοι μικρόν ύστερον αρξάμεναι επέμποντο
κατ' έτος. και ταύτα δ' ουχ Ομηρικά. ουδέ γαρ της Κασάνδρας φθοράν οίδεν Όμηρος, αλλ' ότι μεν παρθένος ήν υπ' εκείνον τον χρόνον λέγει"

ARES OFFERED HUMAN SACRIFICES

I) THEBANS SACRIFICE A YOUTH TO ARES
"When the Thebans [during the War of the Seven Against Thebes] consulted Teiresias, he told them that they would win the battle if Kreon’s son Menoikeus [a descendant of the Spartoi, sons of Ares] were to offer himself as a victim to Ares. When he heard this, Menoikeus took his life in front of the gates." - Apollodorus, The Library 3.73
"Oedipus received his father’s kingdom, and Jocasta his mother as wife, unwittingly, and begat on her [four children] ... Meanwhile barrenness of crops and want fell on Thebes because of the crimes of Oedipus, and Tiresias, questioned as to why Thebes was so harassed, replied that if anyone from the Dracon’s blood [Spartoi] survived and died for his country, he would free Thebes from the plague. Then Menoeceus [father of Jocasta] threw himself from the walls." - Hyginus, Fabulae 67
"When the others [the army of the Seven Against Thebes] were attacking Thebes, and the Thebans were despairing of their royal family, Tiresias, son of Everes, a prophet, foretold hat if anyone of the Dracon’s descendants [the Spartoi] should perish, the town would be freed from that disaster. Menoeceus, realizing that he alone of the citizens could bring safety, threw himself from the wall; the Thebans won the victory." - Hyginus, Fabulae 68
II) LYKOS SACRIFICES STRANGERS TO ARES
"After the sack of Troy Diomedes was cast upon on the Libyan coast where Lykos was king, whose custom it was to sacrifice strangers to his father Ares ... So says Juba in the third book of his Libyan History." - Plutarch, Moralia: Greek & Roman Parallel Stories 23
III) KYKNOS SACRIFICES STRANGERS TO ARES & PHOBOS
"Kyknos, son of Ares, lived in the pass of Thessalia and beheaded strangers who came along in order to build a temple to Phobos (Panic) [son of Ares] from the skulls." - Greek Lyric III Stesichorus, Frag 207 (from Scholiast on Pindar)
IV) OINOMAOS SLAYS SUITORS (PERHAPS AS OFFERING TO ARES)
V) AEETES SACRIFICES STRANGERS TO ARES AND PHOBOS

THE RITUAL OF HERAKLES
Blood-sacrifice and the male victim usual in his worship; ritual at Lindos accompanied with curses, not explicable by other examples of cursing in ritual, modern theories concerning it examined; peculiar ceremonies in his worship in Kos, men in women's garments, ‘the Thracian woman’ at Kos and Eruthrai, theories of explanation; a ίϵρὺς γάμις in his ritual; ritual at Gades, death of the deity on the pyre and resurrection in records of Melqart and Sandan transferred by legend to Herakles, source of the legend of Mount Oita in oriental ritual, unknown to Hcsiod, spiritual value of the legend.

Κοίτα κι εδώ: http://www.geocities.com/athens/oracle/7207/pharmakos.htm

Edited by - Έχιδνα on 26/07/2006 02:48:12

1.

quote:

---

Πως κατά το χριστιανικό δόγμα γίνεται ο διαχωρισμός-επιλογή με προορισμό τον παράδεισο ή την κόλαση;

---

Λες: "Στο δικό μου μυαλό η κρίση αφορά περισσότερο στο πόσο κοντά έφτασα στο "γνώθι σ' εαυτόν" από τη γέννησή μου έως τη στιγμή που θα φύγω"
Μα η πορεία προς την αυτογνωσία είναι από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της διδασκαλείας του Ιησού. (μην με μπλέξεις με την μετέπειτα πορεία του χριστιανισμού, να χαρείς).Αυτό σημαίνουν και οι φράσεις:
"και θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει." Ιωάννης 8:32
και
"Τότε, ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: Αν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του , κι ας σηκώσει τον σταυρό του, κι ας με ακολουθεί." Ματθαίος 16:24

και φυσικά η φράση "να είστε άγρυπνοι" δεν σημαίνει να το ξενυχτάς μέχρι πρωίας προσευχόμενος, αλλά έχει εσωτερική έννοια.

Αν λοιπόν τα παραπάνω τα έγραφε κάποιος σαν "γιός της Μαρίας" θα τον αναγνώριζες σαν μεγάλο πνευματικό διδάσκαλο. Μήπως αδικείς λοιπόν λίγο τη διδασκαλία κρίνοντας την από τις πράξεις αναξιων διαδόχων;

Με τον όρο επιθυμίες που ανέφερα παραπάνω, εννοούνται τόσο τα σαρκικά πάθη, όσο και η κάθε επιθυμία που σπιλώνει την καρδιά. Μιας και αναφέρεσαι στο 1/3 των αγγέλων, δηλαδή μια πληροφορία που δεν περιλαμβάνεται στις κανονικές πηγές, επέτρεψέ μου να αναπτύξω κι εγώ το θέμα ανάλογα.
Οι άγγελοι όπως και κάθε πλάσμα του θεού, φέρουν το ύψιστο δώρο της ελεύθερης βούλησης. Οι δυνάμεις τους όμως είναι περιορισμένες και προσανατολισμένες στην εκάστοτε υπηρεσία τους. Σύμφωνα λοιπόν με την παράδοση, το πνευματικό ολίσθημα στο οποίο υπέπεσαν ήταν η αλαζονεία, ενώ σύμφωνα με άλλους η άρνηση υποταγής στον αρχέτυπο άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ονομασίας των πλασμάτων.

Γράφεις: «Άλλωστε ο κάθε άνθρωπος ορίζεται-σκιαγραφείται σε σημαντικό βαθμό και από τις επιθυμίες του». Θα σου απαντήσω με ερώτηση.

Ας πούμε ότι βγαίνοντας σήμερα να πας με το αμάξι σου για μπανάκι, χτυπάς κάπου και παθαίνεις αμνησία. Περιπλανιέσαι και φεύγεις, χωρίς να θυμάσαι τίποτα και αρχίζεις μια νέα ζωή. (τραβηγμένο από τα μαλλιά σενάριο, αλλά θα καταλάβεις που θέλω να καταλήξω).
Λοιπόν, τι έχει μείνει από τον παλιό καλό Chastity; Οι μνήμες που καθόριζαν το ποιος είσαι στην κοινωνία, χάθηκαν για πάντα, οι φίλοι σου, το περιβάλλον σου, όλα πάνε.
Άρα ο Chastity είναι νεκρός; Φυσικά όχι, αφού η αγνή ουσία που παραμένει είναι η ίδια. Ποια είναι αυτή; Μα, η πρόοδος ή η καταρράκωση της ψυχής (και του σώματος) ως αποτέλεσμα της μέχρι τότε ζωής σου.
Έφερα το παραπάνω παράδειγμα για να μην μπλέξουμε με δόγματα σαν αυτό της μετεμψύχωσης, και μπερδευτούμε περισσότερο.
Στο τέλος λοιπόν αυτό που θα μπεί στον Κήπο, θα είναι η ψυχή του Chastity, και το μόνο που θα μετρήσει θα είναι το βάρος της κατά τη ζύγιση, και το πόσο γυμνασμένη ή αποδυναμωμένη θα είναι από τον μέχρι τότε βίο της.

Στο παράδειγμα που αναφέρει ο Samuel για τον ληστή στο σταυρό, θα πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι. Ο ληστής απευθύνθηκε στον Ιησού λέγοντας, Κύριε θυμήσου με όταν έρθεις στην βασιλεία σου. Είδε δηλαδή έναν άνθρωπο που τον είχαν σπάσει στο ξύλο οι στρατιώτες του Πιλάτου, τον είχαν φτύσει, βρίσει, μαστιγώσει και αιμορραγούσε δίπλα του ετοιμοθάνατος, και τον αποκάλεσε, βασιλιά μου.
Είδε αυτό που οι άλλοι δεν μπορούσαν να δουν, γιατί έχοντας χάσει τα πάντα το μόνο που του έμεινε ήταν ο εαυτός του, θυμίζοντας μας όλες αυτές τις διδασκαλίες για την ταπείνωση και την εκμηδένιση του Εγώ.
Στην Βίβλο αναφέρεται ότι «όποιος φάει από τον καρπό του Δέντρου θα πεθάνει». Το έφαγαν, αλλά πέθαναν αμέσως; Όχι, αλλά έτσι λέμε και έναν άρρωστο άνθρωπο, κλινικά νεκρό, παρόλο που η καρδιά του χτυπάει ακόμη, ή έναν καταδικασμένο σε εκτέλεση ως μελλοθάνατο. Με τον ίδιο τρόπο ο παράδεισος σαν ψυχική κατάσταση μπορεί να προϋπάρξει του θανάτου του κελύφους που λέγεται ανθρώπινο σώμα.

Το σώμα λοιπόν δεν θα έχει την ανάγκη των σαρκικών επιθυμιών. Για σκέψου το λίγο, αν ας πούμε δεν επιθυμείς τίποτα του γείτονα σου, ούτε τα πλούτη του, ούτε το φαί του ή την πόρσε του ή την όμορφη γυναίκα του, τότε ποια είναι η αμαρτία που θα θες να κάνεις;
Η αμαρτία, για το σώμα εκείνο που θα είναι άφθαρτο, θα είναι κάτι τόσο ξένο, όσο η επιθυμία του ψαριού να βγάλει φτερά για να πετάξει. Ξέρω ότι η ιδέα αυτή φαίνεται ξένη και απόκοσμη, υπάρχει όμως στα περισσότερα φιλοσοφικά συστήματα και θρησκείες.
Σε κάθε πορεία αυτογνωσίας ένα από τα πρώτα πράγματα που ζητούνται, είναι το σβήσιμο των προσωπικών επιθυμιών. Έτσι η ερώτηση σου για το αν μπορεί να κάνει κάποιος το κακό στον παράδεισο, θα φαινόταν ακατανόητη για έναν σπουδαστή του Ζέν που έχει φτάσει στη φώτιση, μιας και δεν μπορεί πλέον να ξεχωρίζει το κακό από το καλό.
Δεν μπορείς να κάνεις κακό σε τίποτα στο σύμπαν, όταν εσύ και το σύμπαν είστε πλέον ένα.

Υπάρχει ένα μυστηριώδες χωρίο στην Αποκάλυψη 2:17, όπου λέγει ότι στον νικώντα θα δωθεί «νέο όνομα το οποίο κανένας δεν θα γνωρίζει παρά μόνο αυτός που το λαμβάνει». Το όνομα όμως το έχουμε για να μας καλούν και να μας γνωρίζουν οι άλλοι, έτσι δεν είναι; Η μήπως όχι;

"Now, the question remains, how do we know the Spartans were the offspring of the tribe of Dan? . . . Aside from the fact that the Spartans wore long hair as a symbol of their power (like Samson) there is a legend written about the son of Belus, king of the Spartans -- in which is given the story of one named 'Danaus,' who arrived in Greece with his daughters by ship. According to the legend, his daughters called themselves Danades. They introduced the cult of the mother goddess, which became the established religion of the Arcadians and developed over the years into the worship of Diana. . .The Spartans so loved their king that they called themselves Danaans -- long before they adopted the name of Spartans. Also in the legend is a record of the arrival of 'colonists from Palestine.' Please note, the man who headed the expedition was named Danaus. He may well have been of the tribe of Dan, and thus would have been the progenitor of the ancient Spartans." [Church, p. 120-21]

"In Greek myth. . .[is] the legend of King Belaus, one Danaus, who arrives in Greece with his daughters, by ship. His daughters are said to have introduced the cult of the mother goddess, which became the established cult of the Arcadians. According to Robert Graves the Danaus myth records the arrival in the Peleponnesus of 'colonists from Palestine.' Graves states that King Belus is in fact Baal, or Bel -- or perhaps Belial from the Old Testament." [Baigent, Holy Blood, p. 275]
"At that particular time Arcadia was ruled by Spartans. . . The Spartans placed a special magical significance on their long hair . . .associated with their great strength. There appears to have been a relationship between the Spartans and the Jews. In the Apocryphal we read: 'It has been found in writing concerning the Spartans and the Jews that they are brethren and are of the family of Abraham.' (Maccabees I 12:21)" [Van Buren, p. 45]
Dan shall be a serpent by the way, an adder in the path, that biteth the horse heels, so that his rider shall fall backward. Genesis 49:17

". . .Dan became the very type of evildoing. He was placed in the north (Num. ii.25), this being the region of darkness and evil (Jer. i.14). . ." [Singer, Jewish Encyclopedia ("Dan"), p. 423]

Κάτι αιρετικό: http://www.ucg.org/brp/materials/throne/appendices/ap2.html