Αβραμης

Δεν υποστηριζω οτι η ψυχολογια δεν μπορει να βοηθησει καποιο που εχει ψυχικα προβληματα.Μπορει, ως ενα σημειο ομως. Υπαρχουν ομως πολλοι ψυχολογοι που δεν παραδεχονται την υπαρξη της ψυχης παρολο που ειναι οι "ειδικοι" για την θεραπεια αυτης, οταν ασθενει. Η σκεψη των ψυχολογων αυτων, που δεν παραδεχονται την ψυχη, μοιαζει με τη σκεψη ενος επιστημονα που επεξεργαζεται ενα ραδιοφωνο, αλλα δεν πιστευει οτι υπαρχει ραδιοφωνικος σταθμος. Υποστηριζει με παθος οτι το ραδιοφωνακι παραγει τους ηχους, αναλυει και καταγραφει τα τρανζιστορακια και τα κυκλωματα, εχει πληρεις χαρτες του εγκεφαλου (του εσωτερικου του ραδιοφωνου), ξερει οτι οταν χαλασει το ταδε κομματι το ραδιοφωνο δεν μιλαει σωστα η κανει παρασιτα κλπ, και νομιζει οτι ειναι ραδιοφωνολογος (η ψυχολογος αντιστοιχα). Αλλα ξεχναει το βασικο, τον ραδιοφωνικο σταθμο, την ψυχη. Ασφαλος και επειδη η ψυχη μας θυμιζει τον θεο που την επλασε, οι ραδιοφωνολογοι (ψυχολογοι χωρις ψυχη) μας απομακρυνουν και απο το Θεο και απο την ψυχη. Ο IGOR CAROUSO, ενας ευρωπαιος ψυχολολος γραφει στον προλογο ενος βιβλιου του οτι λυπαται που δεν μελετησε καλα τους αγιους πατερες. Εκει μεσα υπαρχει η τελεια ψυχολογια.
Η ανθρωπινη ψυχολογια ειναι χρησιμη πρωτα στους διαφιμιστες που την χρησιμοποιουν για να παρασυρουν τον κοσμο να αγοραζει αχρηστα πραγματα και να του παιρνουν τα λεφτα του.
Δευτερον, στους πολιτικους για να παρασυρουν τις μαζες να τους ψηφιζουν η να εγκρινουν πολεμους η να σκοτωνονται για χαρη τους.
Μετα ειναι και λιγο χρησιμη κοινωνικα γα να επιδιορθωνει χαλασμενα ραδιοφωνα (να στρωνει λιγους ανθρωπους που εχουν διαφορες μικροβλαβες στους μηχανισμους τους).
Ομως οι αγιοι πατερες κανουν την ψυχη να πιανει κατι παραπανω απο τα κοντινα FM, να πιανει δηλ. μακρα και βραχεα απο το υπερπεραν, ενω οι συγχρονοι επισκευαστες (ψυχολογοι) την κανουν να πιανει τους εγκοσμοιους μονο σταθμους, δηλ. τους ανθρωπινους και τους του αρχοντος του κοσμου τουτου. Και επειδη ετσι μοιαζουν με τους πολλους, τους θεωρουν υγειεις, διοτι υγεια νομιζουν οτι ειναι να μοιαζεις με τους πολλους.

Οποιον τραβαει να μαθει αυτη την ανθρωπινη ψυχολογια αλλα συγχρονος αγαπα και τον Χριστο, να την μαθει, αλλα να διαβαζει με κριτικο πνευμα και παντα παραλληλα με την αντιστοιχη πατερικη, αν μαλιστα μπορει, απο τα πρωτοτυπα εργα των πατερων, ειτε στα αρχαια ειτε στα νεα ελληνικα η οποια γλωσσα τον βολευει. Οχι δηλ. μεσο αναλυτων, διοτι αυτοι χρωματιζουν τους πατερες αναλογα με τα γυαλια που φορουν. Η ανθρωπινη ψυχολογια γνωριζει αριστα τα ανθρωπινα παθη. Αν διαβασεις ενα βιβλιο περι MARKETING η περι διαφημισεως θα δεις οτι σου λεει πως πρωτα πρεπει να επισημανεις μια ανθρωπινη αδυναμια και υστερα να συνδεσεις την πραξη στην οποια θελεις να σπρωξεις το θυμα σου με την ικανοποιηση της αδυναμιας του αυτης. Π.χ. αν θελεις να τον κανεις να αγορασει ενα πουκαμισο, του υποβαλλεις την ιδεα οτι μ'αυτο θα αρεσει στις γυναικες. Αν θελεις να τον κανεις να καπνιζει καποια συγκεκριμενη μαρκα τσιγαρων του λες οτι θα μοιαζει με σκληρο αντρα η KAW BOY στην περιπτωση των Malboro, κ.ο.κ. Αντιστοιχα ο ψυχολογος επισκευαστης ραδιοφωνων, οταν καποιος παραπονεθει οτι κατι δεν παει καλα στους ηχους της ζωης του, τον συντονιζει (οσο μπορει) στους ηχους του κοσμου τουτου και τον κανει ομοιο με τους πολλους ωστε να αισθανεται οτι ειναι καλα αφου ειναι οπως ολοι οι αλλοι. Δεν τον απασχολει μηπως οι δυσκολιες του πασχωντος προερχονται διοτι δεν ειναι συντονισμενος με τον πομπο του Υπερπεραν, διοτι δεν πιστευει οτι υπαρχει τετοιος πομπος. Του καταστρεφει λοιπον καθε ευαισθησια προς καποιες τετοιες ανοησιες - κατ' αυτον- προς υπερκοσμια, και με μηνυματα οπως π.χ << ενταξει εισαι, τωρα δεν ακους αλλες φωνες, μονο τις φωνες που ακουμε ολοι>> <<φαγωμεν πιομεν αυριο γαρ αποθνησκωμεν>> τον "θεραπευει". Αλλα αυτο κατα τους πατερες ειναι βλαβη και οχι θεραπεια. Τωρα, -για οποιον σπουδαζει ψυχολογια- αν θα σπουδασεις η σπουδαζεις τετοια ανθρωπινη ψυχολογια αλλα πιστευεις και στο Θεο, πρεπει να μπορεις να μενεις ανεπηρεαστος/η απο τις ιδεες της. Πολλοι νομιζουν οτι σπουδαζωντας ψυχολογια θα λυσουν τα προσωπικα τους ψυχολογικα προβληματα (οπως νομιζα εγω, γι'αυτο το λογο περισσοτερο, ηθελα να σπουδασω ψυχολογια). Αυτο ειναι λαθος. Τα προβληματα τους μπερδευονται πιο πολυ, διοτι το στραγαλισμα των μεταφυσικων ευααισθησιων δεν ειναι ποτε οριστικο. Η φωνη της συνειδησεως παντα φωναζει για την αληθεια, εκτος κι αν ο ανθρωπος φτασει στην πωρωση.

14. Οι Έλληνες εκχριστιανίστηκαν με το ζόρι από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, οι οποίοι κατέστρεψαν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. 1-5
15. Πατέρες της Εκκλησίας και Εθνικοί –αρχαίος πολιτισμός. 5,6,8,9,10
64. Ο αφορισμός Επανάστασης από το Πατριαρχείο˙ αγία Λαύρα και 25η Μαρτίου˙ «Ελληνική Νομαρχία». 1-3
65. Είναι μύθος το «Κρυφό Σχολειό»;

Επισης,μπορεις να βρεις και απαντησεις σε πολλα αλλα ερωτηματα. Ελπιζω να ικανοποιειθεις απο τις απαντησεις. Εαν οχι τοτε συγγνωμη αλλα δεν μπορω να βοηθησω αλλιως.

Το site
http://www.geocities.com/antipaganismos/index.html?200517

Κυριε Ιησου Χριστε Ελεησων Μας.¨

Δεν θα ηθελα να συζητησω περισσοτερο γι'αυτο το θεμα αλλα νομιζω οτι ειναι αναγκαιο, διοτι δυστυχως πολλοι βγαζουν συμπερασματα για τους αλλους τοσο βιαστικα, και πολλες φορες χωρις καν να γνωριζουν το προσωπο που ειτε επαινουν ειτε κατηγορουν.
Το οτι τωρα εσεις με κατηγορειτε πως ειμαι σκληροκαρδος και αναισθητος,( και να δουμε σε λιγο ποσα αλλα επιθετα θα βρητε), με πληγωνει αφανταστα.Επισης, παρα μα παρα πολυ εχω στεναχωριθει και απο χτες ειμαι συγκινημενος και κλαιω για τα 48 μικρά αγγελούδια οπως τα λες φιλε Dying_Incubus, και που οντως ετσι ειναι, και για τους υπολοιπους συνανθρωπους μας που πεθαναν στο δυστηχημα αλλα και γι'αυτους τους συγγενεις των, που αφησαν πισω και θληβονται.Βλεπετε, ειμαι και εγω απο την Κυπρο και ζω τουτο το δραμα, απο πολυ κοντα, αφου 20 απο τους νεκρους ητανε χωριανοι του πατερα μου και αλλο ενα ζευγαρι κατοικουσε λιγο ποιο κατω απο το σπιτι μου.Πολυ τραγικες φιγουρες οι μαυροφορεμενοι συγγενοις τους! Στεναχωριεμαι πολυ, αλλα ευτυχως εχω το Χριστο μου και Θεο μου να με παρηγορει λεγωντας μου οτι ο ανθρωπος οταν πεθανει δεν χανετε, αλλα πηγαινει καπου αλλου. Μου λεει επισης οτι οι ανθρωποι που πεθαινουν δεν πεθαινουν χωρις λογο η αδικα, αλλα ολοι πεθαινουν την συγκεκριμενη ωρα που πεθαινουν για καποιο λογο. Ευτυχως, εξαιτιας της απειρου ευσπλαχνιας του Θεου μας, ο λογος αυτος ειναι σχεδον παντα προς το συμφερον του ιδιου του κεκοιμησμενου η προς το συμφερον καποιου αλλου (συγγενων,φιλων,κτλ), η και των δυο περιπτωσεων. Ο Θεος μονο γνωριζει τι ειναι συμφερον του καθενος. Για τους πραγματικους Χριστιανους η προσωρινη τουτη ζωη που ζουμε δεν σημαινει τιποτε αλλο παρα το οτι ειναι ολοκληρη, μια δοκημασια. Δοκιμασια που αν τελικα την περασουμε με τον τροπο που ο Χριστος μας διδασκει, θα μπουμε στη επουρανια βασιλεια για την οποια ο ιδιος μας μιλα και εκει θα ζησουμε αληθηνα. Γιαυτο τον λογο οταν καποιος χριστιανος εχει το χαρισμα να καταλαμβαινει εστω και λιγο την προνοια του Θεου - που μας αγαπα οσο δεν μπορει κανενας να φανταστει,ουτε ακομα και αν ολος κοσμος ενωσει την φαντασια του - τοτε για πραγματα θλιβερα μπορει νεμεν να λυπατε αλλα απο την αλλη βλεπει και το καλο της ολης υποθεσης και χαιρετε και ευτυχει μεσα στον πονο του, και δοξαζει τον Θεο. Τουτη η ευτυχια ομως μπορει να αναγνωριζετε στο προσωπο του και οι αλλοι που δεν καταλαμβαινουν, να τον παρεξηγουν.
Αληθεια, τις περισσοτερες φορες δεν λυπομαστε περισσοτερο οταν παιθανει ενα παιδακι παρα ενας γερος? Το αντιθετο θα επρεπε να ηταν, διοτι το παιδακι αφου ειναι παιδακι σημαινει ειναι και σωσμενο και η θεση του κοντα στο Θεο ειναι εξασφαλισμενη.Του γερου ομως ανθρωπου δεν γνωριζεις τον βιο και τα μυστικα του και ετσι δεν γνωριζεις αν ειναι σωσμενος η οχι. Εδω, με δακρυα παρακαλουμε τον Θεο να τον συγχωρεσει και να τον αναπαυσει εν ειρηνη.
Θα γραψω τωρα ακομα μια μικρη ιστοριουλλα για να τονισω και παλι την προνοια του Θεου μας.
Υπηρχε καποτε μια μανα οπου πεθαναν και οι δυο γιοι της ενω ηταν ηδη χηρα. Τουτη η μανα λοιπον εμεινε μοναχη στο κοσμο και θληβοταν και φωναζε στο Θεο γιατι και γιατι και γιατι. Τουτο συνεχιζοταν για πολυ καιρο μεχρι οτου ο Θεος την σπλαχνιστηκε και της επετρεψε να δει στον υπνο της τον λογο για τον οποιο πεθαναν οι δυο γιοι της. Στο ονειρο λοιπον (σημ. οτι πολυ λιγες φορες τα ονειρα προερχονται απο το Θεο) η γυναικα αυτη ειδε τους δυο καλοσυνατους και αγαπημενους γιους της να αγαπουν την ιδια γυναικα. Τοτε το μισος και η εχθρα μπηκε αναμεσα τους, οπου μια μερα καθως φιλονικουσαν ο ενας εκ των δυο επιασε το μαχαιρι της κουζινας και μαχερωσε και σκοτωσε τον αδελφο του. Βλεπει επειτα το αδελφοκτονο γιο της να περναει τα χρονια της ζωης του στην φυλακη και να καταστρεφετε εντελως απο τις παρεες που εκανε εκει μεσα.Τοτε ξυπνησε η γυναικα και ευχαριστουσε τον Θεο που δεν επετρεψε να ζησει εκεινα που ειδε στο ονειρο. Ετσι ευτυχισε και εκεινη αλλα και τα παιδια της διοτι ειναι κοντα στο θεο και δεν ειναι κολασμενοι οπως θα ηταν εαν τους αφηνε να ζησουν.
Σ'αυτη την ιστορια δεν φενετε και παλυ η αβυσσος της αγαπης του Θεου μας? Τους πηρε κοντα του πρην προλαβουν και κολαστουν αφου ηταν καλα παιδια και μεχρι την συγκεκριμενη στιγμη ηταν σωσμενοι. Η μανα ομως δεν το καταλαμβαινε αυτο και ετσι ρωτουσε γιατι και γιατι, και τα εβαζε με τον Θεο μεχρι που ο ιδιος της αποκαληψε τον λογο.
Τωρα, οσον αφορα αυτη την αεροπορικη τραγωδια δεν ειμαι σε θεση να γνωριζω τους λογους που ο Θεος επετρεψε να γινει.
Υπαρχουν πολλες οπως ειπα εκδοχες για τις οποιες μπορει να πεθανει καποιος. Καποιες απο αυτες ειναι
α) Να ειναι η τελεια ωρα για την ψυχη να πεθανει διοτι δεν εφτασε να κανει αμαρτιες που να τον κολαζουν (συνηθως τα παιδακια), η μετανοησε .
β) Να πεθανει για να μην αμαρτησει περισσοτερο και κολαστει περισσοτερο.
γ) Να πεθανει για να σωσει τις ψυχες αλλων, με συνδιασμο ενος εκ των δυο πιο πανω. ( οταν καποιος θλυβει σε μεγαλο βαθμο πολλες φορες ταρακουνιετε ο κοσμος του και τοτε ξυπνα απο τον λιθαργο και επιζητα να μαθει την αληθεια, που ειναι ο Θεος, και οταν τελικα την βρει την αγαπα πολυ και νοιαζετε γ'ιαυτην. Ειναι οπως στη παραβολη που ειπε ο Κυριος για την επουρανια βασιλεια << Η βασιλεια των ουρανων μοιαζει μ'εναν εμπορο, που ζητουσε να βρει ομορφα μαργαρηταρια. Κι οταν βρηκε ενα πανακριβο μαργαριταρι, πηγε και πουλησε ολα οσα ειχε και το αγορασε >>Ματθ. 13, 45-46
δ) Και πολλες αλλες εκδοχες που δεν μπορω να σκεφτω.
Το να με κατηγορει καποιος και εγω να υπερασπιζομαι τον εαυτο μου ονομαζετε υπερηφανεια και τουτο το πραγμα προσωπικα το μισω διοτι ειναι μεγαλη αμαρτια αφου και ο διαβολος απο αυτη εχει "πεσει". Ο Χριστος δεν σιωπουσε οταν το κατηγορουσαν για τοσα και τοσα ενω ηταν εντελως αθωος? Ο Χριστος μας διδασκει την ταπηνοφρωσινη και σατανας την υπερηφανεια.
Αν κανω λαθος σε οτιδηποτε ζητω συγγνωμη απο εσας. Επισης, παρακαλω των Θεο να με συγχωρεσει διοτι αφου μιλω γι'αυτον παει να πει οτι Θεολογω και για να ειναι καποιος αξιος να θεολογει σωστα πρεπει να ειναι αγιος. Αφου εγω αγιος δεν ειμαι, τοτε παλι αμαρτανω. Ο Θεος να με συγχωρεσει.
Επισης θελω να ξεκαθαρισω οτι εκει που αναφερομαι για πραγματικους χριστιανους δεν εννοω τον εαυτο μου (μακαρι να ημουν), ουτε επισης εχω το χαρισμα να καταλαβαινω την προνοια του Θεου σε οποιοδηποτε βαθμο. Επισης θελω να τονισω πως οταν λεγω "ο Θεος επετρεψε να γινει αυτο" δεν εννοω αναγκαστικα οτι το δημιουργησε. Δηλ. στην συγκεκριμενη περιπτωση π.χ οτι ο Θεος δημιουργισε την ολη κατασταση ετσι ωστε να πεσει το αεροπλανο.

Κυριε Ιησου Χριστε Ελεησον Μας.

Δεν θα ηθελα να συζητησω περισσοτερο γι'αυτο το θεμα αλλα νομιζω οτι ειναι αναγκαιο, διοτι δυστυχως πολλοι βγαζουν συμπερασματα για τους αλλους τοσο βιαστικα, και πολλες φορες χωρις καν να γνωριζουν το προσωπο που ειτε επαινουν ειτε κατηγορουν.
Το οτι τωρα εσεις με κατηγορειτε πως ειμαι σκληροκαρδος και αναισθητος,( και να δουμε σε λιγο ποσα αλλα επιθετα θα βρητε), με πληγωνει αφανταστα.Επισης, παρα μα παρα πολυ εχω στεναχωριθει και απο χτες ειμαι συγκινημενος και κλαιω για τα 48 μικρά αγγελούδια οπως τα λες φιλε Dying_Incubus, και που οντως ετσι ειναι, και για τους υπολοιπους συνανθρωπους μας που πεθαναν στο δυστηχημα αλλα και γι'αυτους τους συγγενεις των, που αφησαν πισω και θληβονται.Βλεπετε, ειμαι και εγω απο την Κυπρο και ζω τουτο το δραμα, απο πολυ κοντα, αφου 20 απο τους νεκρους ητανε χωριανοι του πατερα μου και αλλο ενα ζευγαρι κατοικουσε λιγο ποιο κατω απο το σπιτι μου.Πολυ τραγικες φιγουρες οι μαυροφορεμενοι συγγενοις τους! Στεναχωριεμαι πολυ, αλλα ευτυχως εχω το Χριστο μου και Θεο μου να με παρηγορει λεγωντας μου οτι ο ανθρωπος οταν πεθανει δεν χανετε, αλλα πηγαινει καπου αλλου. Μου λεει επισης οτι οι ανθρωποι που πεθαινουν δεν πεθαινουν χωρις λογο η αδικα, αλλα ολοι πεθαινουν την συγκεκριμενη ωρα που πεθαινουν για καποιο λογο. Ευτυχως, εξαιτιας της απειρου ευσπλαχνιας του Θεου μας, ο λογος αυτος ειναι σχεδον παντα προς το συμφερον του ιδιου του κεκοιμησμενου η προς το συμφερον καποιου αλλου (συγγενων,φιλων,κτλ), η και των δυο περιπτωσεων. Ο Θεος μονο γνωριζει τι ειναι συμφερον του καθενος. Για τους πραγματικους Χριστιανους η προσωρινη τουτη ζωη που ζουμε δεν σημαινει τιποτε αλλο παρα το οτι ειναι ολοκληρη, μια δοκημασια. Δοκιμασια που αν τελικα την περασουμε με τον τροπο που ο Χριστος μας διδασκει, θα μπουμε στη επουρανια βασιλεια για την οποια ο ιδιος μας μιλα και εκει θα ζησουμε αληθηνα. Γιαυτο τον λογο οταν καποιος χριστιανος εχει το χαρισμα να καταλαμβαινει εστω και λιγο την προνοια του Θεου - που μας αγαπα οσο δεν μπορει κανενας να φανταστει,ουτε ακομα και αν ολος κοσμος ενωσει την φαντασια του - τοτε για πραγματα θλιβερα μπορει νεμεν να λυπατε αλλα απο την αλλη βλεπει και το καλο της ολης υποθεσης και χαιρετε και ευτυχει μεσα στον πονο του, και δοξαζει τον Θεο. Τουτη η ευτυχια ομως μπορει να αναγνωριζετε στο προσωπο του και οι αλλοι που δεν καταλαμβαινουν, να τον παρεξηγουν.
Αληθεια, τις περισσοτερες φορες δεν λυπομαστε περισσοτερο οταν παιθανει ενα παιδακι παρα ενας γερος? Το αντιθετο θα επρεπε να ηταν, διοτι το παιδακι αφου ειναι παιδακι σημαινει ειναι και σωσμενο και η θεση του κοντα στο Θεο ειναι εξασφαλισμενη.Του γερου ομως ανθρωπου δεν γνωριζεις τον βιο και τα μυστικα του και ετσι δεν γνωριζεις αν ειναι σωσμενος η οχι. Εδω, με δακρυα παρακαλουμε τον Θεο να τον συγχωρεσει και να τον αναπαυσει εν ειρηνη.
Θα γραψω τωρα ακομα μια μικρη ιστοριουλλα για να τονισω και παλι την προνοια του Θεου μας.
Υπηρχε καποτε μια μανα οπου πεθαναν και οι δυο γιοι της ενω ηταν ηδη χηρα. Τουτη η μανα λοιπον εμεινε μοναχη στο κοσμο και θληβοταν και φωναζε στο Θεο γιατι και γιατι και γιατι. Τουτο συνεχιζοταν για πολυ καιρο μεχρι οτου ο Θεος την σπλαχνιστηκε και της επετρεψε να δει στον υπνο της τον λογο για τον οποιο πεθαναν οι δυο γιοι της. Στο ονειρο λοιπον (σημ. οτι πολυ λιγες φορες τα ονειρα προερχονται απο το Θεο) η γυναικα αυτη ειδε τους δυο καλοσυνατους και αγαπημενους γιους της να αγαπουν την ιδια γυναικα. Τοτε το μισος και η εχθρα μπηκε αναμεσα τους, οπου μια μερα καθως φιλονικουσαν ο ενας εκ των δυο επιασε το μαχαιρι της κουζινας και μαχερωσε και σκοτωσε τον αδελφο του. Βλεπει επειτα το αδελφοκτονο γιο της να περναει τα χρονια της ζωης του στην φυλακη και να καταστρεφετε εντελως απο τις παρεες που εκανε εκει μεσα.Τοτε ξυπνησε η γυναικα και ευχαριστουσε τον Θεο που δεν επετρεψε να ζησει εκεινα που ειδε στο ονειρο. Ετσι ευτυχισε και εκεινη αλλα και τα παιδια της διοτι ειναι κοντα στο θεο και δεν ειναι κολασμενοι οπως θα ηταν εαν τους αφηνε να ζησουν.
Σ'αυτη την ιστορια δεν φενετε και παλυ η αβυσσος της αγαπης του Θεου μας? Τους πηρε κοντα του πρην προλαβουν και κολαστουν αφου ηταν καλα παιδια και μεχρι την συγκεκριμενη στιγμη ηταν σωσμενοι. Η μανα ομως δεν το καταλαμβαινε αυτο και ετσι ρωτουσε γιατι και γιατι, και τα εβαζε με τον Θεο μεχρι που ο ιδιος της αποκαληψε τον λογο.
Τωρα, οσον αφορα αυτη την αεροπορικη τραγωδια δεν ειμαι σε θεση να γνωριζω τους λογους που ο Θεος επετρεψε να γινει.
Υπαρχουν πολλες οπως ειπα εκδοχες για τις οποιες μπορει να πεθανει καποιος. Καποιες απο αυτες ειναι
α) Να ειναι η τελεια ωρα για την ψυχη να πεθανει διοτι δεν εφτασε να κανει αμαρτιες που να τον κολαζουν (συνηθως τα παιδακια), η μετανοησε .
β) Να πεθανει για να μην αμαρτησει περισσοτερο και κολαστει περισσοτερο.
γ) Να πεθανει για να σωσει τις ψυχες αλλων, με συνδιασμο ενος εκ των δυο πιο πανω. ( οταν καποιος θλυβει σε μεγαλο βαθμο πολλες φορες ταρακουνιετε ο κοσμος του και τοτε ξυπνα απο τον λιθαργο και επιζητα να μαθει την αληθεια, που ειναι ο Θεος, και οταν τελικα την βρει την αγαπα πολυ και νοιαζετε γ'ιαυτην. Ειναι οπως στη παραβολη που ειπε ο Κυριος για την επουρανια βασιλεια << Η βασιλεια των ουρανων μοιαζει μ'εναν εμπορο, που ζητουσε να βρει ομορφα μαργαρηταρια. Κι οταν βρηκε ενα πανακριβο μαργαριταρι, πηγε και πουλησε ολα οσα ειχε και το αγορασε >>Ματθ. 13, 45-46
δ) Και πολλες αλλες εκδοχες που δεν μπορω να σκεφτω.
Το να με κατηγορει καποιος και εγω να υπερασπιζομαι τον εαυτο μου ονομαζετε υπερηφανεια και τουτο το πραγμα προσωπικα το μισω διοτι ειναι μεγαλη αμαρτια αφου και ο διαβολος απο αυτη εχει "πεσει". Ο Χριστος δεν σιωπουσε οταν το κατηγορουσαν για τοσα και τοσα ενω ηταν εντελως αθωος? Ο Χριστος μας διδασκει την ταπηνοφρωσινη και σατανας την υπερηφανεια.
Αν κανω λαθος σε οτιδηποτε ζητω συγγνωμη απο εσας. Επισης, παρακαλω των Θεο να με συγχωρεσει διοτι αφου μιλω γι'αυτον παει να πει οτι Θεολογω και για να ειναι καποιος αξιος να θεολογει σωστα πρεπει να ειναι αγιος. Αφου εγω αγιος δεν ειμαι, τοτε παλι αμαρτανω. Ο Θεος να με συγχωρεσει.
Επισης θελω να ξεκαθαρισω οτι εκει που αναφερομαι για πραγματικους χριστιανους δεν εννοω τον εαυτο μου (μακαρι να ημουν), ουτε επισης εχω το χαρισμα να καταλαβαινω την προνοια του Θεου σε οποιοδηποτε βαθμο. Επισης θελω να τονισω πως οταν λεγω "ο Θεος επετρεψε να γινει αυτο" δεν εννοω αναγκαστικα οτι το δημιουργησε. Δηλ. στην συγκεκριμενη περιπτωση π.χ οτι ο Θεος δημιουργισε την ολη κατασταση ετσι ωστε να πεσει το αεροπλανο.

Κυριε Ιησου Χριστε Ελεησον Μας.

Το site αυτο ελπιζω να βοηθησει οσους εχουν αποριες για την Παναγια η αμφισβητουν την παρθενια της.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ;
Αν δεχτούμε ότι ο Θεός “εποίησε” τον κόσμο με τη δική του ελεύθερη θέληση, όπως διδάσκει η Χριστιανική “κοσμοθεωρία”, τότε από που προήλθε αυτός ο Θεός; Αυτό είναι ένα συχνά προβαλλόμενο ερώτημα από τους υλιστές, τους αθεϊστές και τους πάσης φύσεως σκεπτικιστές.

Η απάντηση σ’ ένα ερώτημα εμπεριέχεται στην ίδια την ερώτηση, παρατήρησε κάποτε με εμβρίθεια, ο γνωστός Ινδός φιλόσοφος Κρίσνα Μούρτι. Αν αυτό αληθεύει γενικά, αληθεύει πολύ περισσότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Για ν’ απαντήσει κανείς σ’ ένα τέτοιο ερώτημα, πρέπει προηγουμένως να ξεκαθαρίσει στη διάνοιά του την έννοια του Θεού. Αν γι’ αυτόν που ρωτάει, ο Θεός είναι μιά απρόσωπη, αφηρημένη δύναμη, που συχνά μάλιστα ταυτίζεται με τη φύση και τις δυνάμεις της και ίσως αποτελεί μέρος της φύσης, ή είναι ένα ον περιορισμένο υποκείμενο στον χώρο-χρόνο, το ερώτημα είναι θεμιτό - το ίδιο θεμιτό όπως και το ερώτημα ποιός έκαμε τον κόσμο.

Διότι το ερώτημα, στηρίζεται στην παρατήρηση της αλληλουχίας και αλυσίδας των φυσικών φαινομένων που οδηγεί από το αίτιον στο αιτιατόν. Εφ’ όσον γίνεται και λογικά αποδεκτόν ότι nihil ex nihilo fit, (τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα), διότι “άνευ αιτίου και αρχής αδύνατον τι είναι ή γενέσθαι” (Αριστοτέλους Ρητορική, 4, 7) ο κόσμος σαν αιτιατό, πρέπει να έχει την αιτία του σ’ άλλο αίτιο, εκτός του εαυτού του. Γιατί αν είναι αιτία του εαυτού του, αυτό θα σήμαινε ότι θα προηγούνταν του εαυτού του ¾ όπως σημείωσε ορθά ο Θωμάς ο Ακινάτης ¾ πράγμα αδύνατον. ΄Ετσι, ο υλικός κόσμος, πρέπει να έχει αιτία του ένα αίτιον που προηγείται απ’ αυτόν. Και σαν τέτοιο θεωρείται ο άϋλος Θεός-Δημιουργός.

Η διάνοια όμως του ανθρώπου δεν ικανοποιείται μ’ αυτή την θέση. Προχωρεί πιο πέρα και θέτει το ερώτημα: Εφ’ όσον δεχθούμε ότι υπάρχει Θεός, κι αυτός σαν αιτιατό πρέπει να έχει κάποια αιτία. Από πού προήλθε, λοιπόν, ο Θεός;

ΕΝΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Εδώ όμως, έχουμε την πρώτη αντίφαση που εμπεριέχεται σ’ ένα τέτοιο ερώτημα. Διότι ο Θεός, κατά την Ιουδαιο-Χριστιανική Βιβλική αντίληψη (αλλά ακόμη και με την Μωαμεθανική έννοια) εξ ορισμού, είναι το Υπέρτατο Απόλυτο ον, ένα ον πνευματικό- εξωϋλικό, αυθύπαρκτο, απόλυτα ελεύθερο και παντοδύναμο, το αίτιο των αιτίων, ο σκοπός των σκοπών. Η έννοια του Θεού είναι άρρηκτα δεμένη ιδιαίτερα με τις ιδιότητες της αυθυπαρξίας και της αιωνιότητας, αλλιώς, Θεός δεν νοείται. Κι αν νοήσουμε προς στιγμήν ένα όν υπερ-υλικό, ισχυρό, που να μην είναι αιώνιο και αυθύπαρκτο, και το ονομάσουμε κατά συγκατάβαση "Θεό", τότε αλλάζει, ή μάλλον αυτοαναιρείται η έννοια του Θεού. Διότι σ’ αυτή την περίπτωση, θα πρέπει πράγματι να αναζητήσουμε μιαν άλλη αιτία που δημιούργησε αυτό το όν, εφόσον τούτο δεν είναι αυθύπαρκτο και αιώνιο. Και στη συνέχεια, θα πρέπει να δεχτούμε ένα άλλο όν, που δημιούργησε το δεύτερο όν, κ.ο.κ. Έτσι, όμως, το όλο θέμα βυθίζεται στο χάος των αναπάντητων ερωτημάτων και μετατρέπεται σε μια "ατέλειωτη αναζήτηση" (unended quest). Και έτσι, ουσιαστικά, εκμηδενίζεται η έννοια του Θεού και είναι περιττό να συζητάμε γι’ Αυτόν και για την οποιαδήποτε προέλευσή του.

Ο Θεός όμως της Χριστιανικής ομολογίας ¾ γιατί γι’ αυτόν τον Θεό συνήθως τίθεται θέμα προελεύσεώς του από τους ορθολογιστές και τους σκεπτικιστές, μια και οι άλλες μη Χριστιανικές και μη Βιβλικές θρησκείες, όπως π.χ. ο Βουδισμός, δεν πιστεύουν σ’ έναν Θεό-πρόσωπο, απόλυτο κι αιώνιο. Ο Θεός της Βίβλου λοιπόν, εξ’ ορισμού είναι Θεός αιώνιος μη έχων αρχήν μήτε τέλος ημερών. Είναι Θεός που κατοικεί την αιωνιότητα, υπάρχει από του αιώνος, έως του αιώνος, και κατά την παραστατικότατη έκφραση του προφήτη Δανιήλ είναι ο "Παλαιός των ημερών". Είναι πνεύμα υπεράνω της υλικής κτίσης την οποία δημιούργησε και ελέγχει, είναι παντοδύναμος και πάνσοφος. (Ιωάννης 4:24, Αποκ. 4:11, Εφεσ. 3:17, Ψαλμός 90:4, κ.α.)

Εξ’ ορισμού ο Θεός των Χριστιανών είναι η Πρώτη Αιτία (Causa Prima), και σαν πρώτη αιτία που παρήγαγε την κτίση όλη, είναι το απόλυτο όν που έφερε σε ύπαρξη την ύλη, το μη όν, με τις ενέργειές του μόνον (Creatio ex Nihilo). Αυτή είναι μια άποψη που όσο δύσκολο κι αν είναι να τη συλλάβουμε διανοητικά, είναι πάντως μοναδική σ’ όλες τις διδασκαλίες και αντιλήψεις των αρχαίων φιλοσόφων, λαών και θρησκειών. Γιατί μόνον η Βίβλος παρουσιάζει τη ριζοτομική άποψη της δημιουργίας του κόσμου στην κυριολεξία, ενώ οι αρχαίες θρησκείες και οι έλληνες φιλόσοφοι, μιλούν για Θεό ως οργανωτή της ύλης, η οποία κατ’ αυτούς προϋπήρχε και δε δημιουργήθηκε από Αυτόν.

Συνεπώς σαν Causa Prima ο Θεός, είναι κατ’ ανάγκην Causa Sui, δηλ. αυτό-αίτιον, διότι αλλιώς δεν θα ήταν Causa Prima.

Κατά συνέπεια, η ερώτηση "από πού προήλθε ο Θεός", ή "ποιος τον έκανε" είναι σε τελευταία ανάλυση χωρίς σημασία, γιατί είναι σαν να ρωτάμε ποιος έκανε τον Αιώνιο. Ο Αιώνιος όμως, για να είναι αιώνιος δεν έχει αρχή. Ή δεχόμαστε ότι ο Θεός για να είναι Θεός είναι αυθύπαρκτος και αιώνιος, οπότε το ερώτημα είναι εξ’ αρχής αντιφατικό με την έννοια του Θεού και άνευ σημασίας, ή αν δεχθούμε ότι ο Θεός δεν είναι αυθύπαρκτος και αιώνιος τότε δεν είναι Θεός, όπως τον εννοεί και τον αποδέχεται η χριστιανική ομολογία.

Σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να διαλέξουμε μεταξύ του ερωτήματος-διλήμματος: Αν ο Θεός δεν είναι αιώνιος, αυθύπαρκτος και δημιουργός του κόσμου, τότε από πού προήλθε ο κόσμος;

Ο κόσμος θα πρέπει ή να προήλθε από το τίποτα, από το μηδέν, ¾ πράγμα άτοπο και παράλογο, διότι τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα και σαν αιτιατό πρέπει να έχει την αιτία του εκτός εαυτού, όπως σημειώσαμε παραπάνω ¾, ή πρέπει να είναι αιώνιος, άρα αυτό-αίτιος, ή να δημιουργήθηκε.

Η ΜΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ - ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ;
Είναι ο κόσμος αιώνιος; Έτσι πίστευαν οι υλιστές του περασμένου αιώνα. Ας θυμηθούμε εδώ για λίγο το βιβλίο ¾ ευαγγέλιο της «υλιστικής κοσμοθεωρίας» του Μπύχνερ, «Δύναμη και Ύλη» ¾ και τόσα άλλα.

Το ότι όμως ο κόσμος και η ύλη που τον συνθέτει δεν είναι αιώνιος δεν συζητιέται σήμερα πλέον. Διότι οι επιστήμονες μιλούν απερίφραστα για ηλικία του σύμπαντος. Και την ανεβάζουν μάλιστα, σε 15-20 δισεκατομμύρια χρόνια. Οι υπολογισμοί τους στηρίζονται κυρίως στο νόμο του E. Hubble, το νόμο δηλ. της διαστολής του σύμπαντος, σύμφωνα με τον οποίο τα γαλαξιακά συστήματα απομακρύνονται με ταχύτητα το ένα από το άλλο, γιατί λαμβάνει χώρα σ’ αυτά η κεντρόφυγος κίνηση των σπειροειδών νεφελοειδών. Σήμερα, μάλιστα, η κοσμολογία ασχολείται με την κατάσταση του σύμπαντος κατά το 10-43 δευτερόλεπτο της ζωής του. Και ο χρόνος αυτός, όπως γίνεται δεκτό, είναι στην ουσία η στιγμή της δημιουργίας του σύμπαντος. Αλλά και άλλες επιστημονικές παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν το παραπάνω συμπέρασμα, παρόλο που η επιστήμη με τα σημερινά δεδομένα αδυνατεί να απαντήσει στο ερώτημα στο τι προκάλεσε και γιατί προκάλεσε την τρομερή έκρηξη της αρχικής εκείνης ύλης και φωτός που γέννησε το Σύμπαν (Big-Bang).

Ανεξάρτητα του αν ο παραπάνω χρονικός προσδιορισμός είναι σωστός ¾ υποκείμενος σε μελλοντικές αυξομειώσεις¾, γεγονός είναι, ότι, το υλικό σύμπαν δεν είναι αιώνιο, όπως τούτο προκύπτει ιδιαίτερα απ’ το δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο ή αρχή του Carnot-Clausius και του Λόρδου Κέλβιν, γνωστή ως εντροπία.

Σύμφωνα με την αρχή αυτή, όλες οι φυσικές μεταβολές γίνονται προς μία μη αναστρέψιμη κατεύθυνση. Στο σύμπαν ¾ που θεωρείται κλειστό σύστημα ¾, το άθροισμα της ύλης και ενέργειας παραμένει ποσοτικά σταθερό, αλλά ποιοτικά υποβαθμίζεται και τείνει στη μέγιστη τιμή εντροπίας[1]

Aκόμα και από τις μετρήσεις των ραδιενεργών στοιχείων που μεταστοιχειώνονται σε μη ραδιενεργά όπως π.χ. το ουράνιο σε μόλυβδο κλπ, προκύπτει η μη αιωνιότητα του σύμπαντος. Σ' ένα αιώνιο σύμπαν η μεταστοιχείωση αυτή θα είχε συντελεστεί προ πολλού. Το γεγονός ότι συνεχίζεται, μαρτυρεί για το αντίθετο. Όλα λοιπόν τα υπάρχοντα στοιχεία συγκλίνουν στο να καταδείξουν την ¾ έστω στο πολύ απομακρυσμένο παρελθόν ¾ γένεση (δημιουργία) του σύμπαντος.

Κατά συνέπεια η μόνη λογική και αποδεκτή εκδοχή είναι ότι ο κόσμος πρέπει να έχει δημιουργηθεί, όσο κι αν αυτή είναι μια σκληρή αλήθεια για μερικούς επιστήμονες και διανοούμενους, που επί χρόνια είναι εξοικειωμένοι με την έννοια της αιωνιότητας και της αφθαρσίας της ύλης. Όπως έγραψε ο γερμανός αστροφυσικός καθηγητής Χ. Φοχτ (H. Vogt): "Τα αστρικά συστήματα και ο κόσμος ολόκληρος έχουν την ιστορία τους. Δεν προήλθαν απ' την αιωνιότητα αλλά δημιουργήθηκαν και ακολουθούν μιαν ορισμένη εξέλιξη ... ο κόσμος δεν μπορεί να υπάρχει αφ' εαυτού. Έχει την ανάγκη ενός αιτίου, το οποίον δεν χρειάζεται άλλο αίτιο ..."[2]

Με έναν παρόμοιο τρόπο σχολίασε το θέμα ο διάσημος μαθηματικός και αστρονόμος Εντμουντ Ουάϊττεικερ (E. Whittaker) λέγοντας ότι: "η βαθύτερη κατανόηση του σύμπαντος διάνοιξε νέες απόψεις που συνηγορούν για την πίστη προς τον Θεό."[3]

Ακόμα πιο σαφής είναι ο μεγάλος αμερικανός αστρονόμος, φυσικός και γεωλόγος, διευθυντής της ΝΑΣΑ, Ρόμπερτ Τζάστροου (R. Jastrow), ο οποίος γράφει: "Η ουσία όλων αυτών των ανακαλύψεων είναι ότι το σύμπαν είχε μια επακριβώς καθορισμένη αρχή: ότι γεννήθηκε σε μια δεδομένη χρονική στιγμή ... Αν παρακολουθήσουμε χρονικά προς τα πίσω τις πορείες των απομακρυσμένων γαλαξιών, ανακαλύπτουμε ότι όλοι τους συσπειρώνονται σ' ένα σημείο πριν από 20 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια ... Τα βασικά στοιχεία της βιβλικής "Γένεσης" και των σχετικών αστρονομικών περιγραφών είναι κοινά: Βίβλος και αστρονόμοι συμφωνούν ότι η αλληλουχία των γεγονότων που καταλήγει στον άνθρωπο, άρχισε ξαφνικά και απότομα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο, μέσα σε μία λάμψη φωτιάς και ενέργειας".

Επίσης σημείωσε: "Στην επιστήμη όπως και στη Βίβλο, ο κόσμος αρχίζει με μια πράξη δημιουργίας. Η άποψη αυτή δεν υποστηριζόταν πάντα από τους επιστήμονες. Μόνο μετά από τις πολύ πρόσφατες ανακαλύψεις μπορούμε να πούμε, με κάποιο σχετικό βαθμό βεβαιότητας, πως ο κόσμος δεν υπάρχει ανέκαθεν, πως ξεκίνησε απότομα χωρίς καμιά φαινομενική αιτία, μ' ένα κυριολεκτικά κοσμοϊστορικό γεγονός που αψηφάει κάθε επιστημονική εξήγηση. Αυτό το συμπέρασμα έρχεται σαν "σοκ".[4]

Την εμφάνιση της ζωής στη γη ο Τζάστροου τη χαρακτήρισε σαν ένα θαύμα ¾ ένα συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν πολλοί επιστήμονες όπως π.χ. και ο Paul Dirac (βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1933).

Ο φυσικός Paul Davis υποστηρίζει ότι "η σπουδαιότερη ανακάλυψη της εποχής μας είναι ότι το υλικό σύμπαν δεν υπήρχε πάντοτε."[5]

Δεν μπορούμε λοιπόν να ξεφύγουμε από την ασφυκτική λαβή του διλήμματος. "Δυοίν θάττερον": ή ο κόσμος είναι αιώνιος ¾ οπότε μας είναι μάλλον περιττή η έννοια του Θεού-δημιουργού ¾ ή ο Θεός που τον δημιούργησε είναι αιώνιος. Και εφόσον σήμερα γίνεται επιστημονικά αποδεκτό, ότι ο κόσμος δεν είναι αιώνιος, αλλά έχει αρχή, αλλοιώνεται και μεταβάλλεται, κατ' ανάγκην, πρέπει να δεχθούμε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από ένα όν απόλυτο, αμετάβλητο, εξω-υλικό, υπερ-υλικό, υπερ-αισθητό, εξω-χρονικό, ένα όν που να μην υπόκειται στις μεταβολές του χωροχρόνου. Ένα όν που όλος ο χρόνος (παρελθόν, παρόν και μέλλον) γι' αυτόν είναι "τώρα" και όλος ο χώρος είναι "εδώ".

Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ
Το συμπέρασμα της δημιουργίας του κόσμου βέβαια, δεν συνάγεται μόνο από τη χρονικότητα του σύμπαντος, συνάγεται και από τη δομή του, την τάξη που επικρατεί σ' αυτό, την αρμονία, την ακριβή κίνηση των ουρανίων σωμάτων κλπ. Πρώτος ο φιλόσοφος Πυθαγόρας (580-490 π.Χ.) ονόμασε το σύμπαν "κόσμο", δηλ. κόσμημα, στολίδι. "Άπας ο βίος συντέτακται προς το ακολουθείν τω Θεώ, επειδή γαρ έστι Τε Θεός και ούτος πάντων κύριος", έλεγε ο Πυθαγόρας. Και ο Σταγειρίτης φιλόσοφος Αριστοτέλης που αποκαλούσε την πρώτη αιτία ως το πρώτον "κινούν ακίνητον" (Μετά τα Φυσικά , ΧΙ, 7:1702α) κατέληξε με την ισχυρή λογική του διάνοια και την παρατήρηση στο ότι: "ταύτα ουκ άνευ τέχνης παντελούς δεδημιούργηται, αλλά και ην και εστιν ο του παντός δημιουργός".

Αυτού του είδους οι παρατηρήσεις οδήγησαν κατά περιστάσεις ακόμα και αθεϊστές ή αγνωστικιστές να δεχτούν την ύπαρξη μιας ανώτατης διάνοιας. Έτσι, σύμφωνα με τον μεγάλο Βρετανό αστρονόμο Sir James Jeans, το σύμπαν "παρουσιάζει ενδείξεις υπάρξεως μιας σκεπτόμενης και ελέγχουσας ελλόγου Δυνάμεως". Πιο πρόσφατα ο διάσημος αστροφυσικός Φρεντ Χόυλ (Frend Hoyle) στο βιβλίο του The Intelligent Universe, σελ. 9, έγραψε ότι η προέλευση του σύμπαντος απαιτεί νοημοσύνη ανώτερου επιπέδου, "μια νοημοσύνη που προηγήθηκε από εμάς και η οποία οδήγησε στην εκούσια πράξη της δημιουργίας των δομών που είναι κατάλληλες για ζωή". Γι' αυτό δεν είναι παράξενο να συλλάβουμε το γεγονός ότι και ο φιλόσοφος Βολταίρος, καίτοι ορθολογιστής, έφθασε να πει ότι, κι αν δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να τον επινοήσουμε, γιατί όλη η φύση μας φωνάζει ότι όντως υπάρχει.

Ο Θεός λοιπόν για να είναι Θεός, είναι αναπόφευκτα αιώνιος. Και ως αιώνιος κατά λογική συνέπεια και συνέχεια, είναι αίδιος δηλ., άναρχος και φυσικά ατελεύτητος. Είναι όπως έλεγε ο Θαλής ο Μιλήσιος όν αγέννητον "μήτε αρχήν έχον μήτε τελευτήν".

Πολύ χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ιερή Βίβλο ως ο "ών", δηλ. ο (διαρκώς) υπάρχων, και ως ο "ων και ο ην και ο ερχόμενος".

Μπορεί βέβαια να ανακύψουν ερωτήματα, όπως αν ο Θεός υπόκειται στο χρόνο, ή είναι υπεράνω του χρόνου, με ανάλογες συνέπειες και συμπεράσματα, όπως θέλει να μας προβληματίσει ο σύγχρονος φυσικός Paul Davies στο έργο του God and the New Physics, "Θεός και Μοντέρνα Φυσική" (Ελλην. μεταφρ. Θ. Τσουκαλάκης, 1983). Γιατί κατά τον Davies ένας Θεός που υπάρχει μέσα στο χρόνο "εγκλωβίζεται κατά κάποιο τρόπο στη λειτουργία του σύμπαντος".

Ωστόσο, από τα παραπάνω φαίνεται ότι ο Θεός δεν μπορεί να είναι "υλικός" στην υπόστασή του, αλλά είναι μη φυσικός στην ουσία, δεν υπόκειται στους νόμους που υπόκειται η ύλη και η ενέργεια, και είναι υπεράνω τόπου και χρόνου. Γι' αυτό είναι Θεός ο ΘΕΟΣ. Μπορεί να φαίνεται "δύσκολο να κατανοήσουμε πως ένας άχρονος Θεός μπορεί να ενεργεί μέσα στο χρόνο" όπως σημειώνει ο Davies (τα αραιά γράμματα - δικά μου), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όλα όσα συμβαίνουν μπορούμε να τα κατανοήσουμε, και ό,τι δεν κατανοούμε, δεν μπορεί να συμβαίνει. Η διανοητική δυσκολία μας στο να συλλάβουμε την ακριβή φύση του χρόνου ή τη δυνατότητα επέμβασης του άχρονου Θεού μέσα στο χρόνο, δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο κόσμος έχει κάποια αρχή και ηλικία. Και ακόμα, ότι είναι δομημένος και οργανωμένος έτσι, που να μαρτυρεί την ύπαρξη ενός ανώτατου αυτοαίτιου όντος που τον δημιούργησε, και τον προγραμμάτισε να λειτουργεί έτσι όπως λειτουργεί.[6]

Αυτό το όν που με επαγωγικούς συλλογισμούς και επιστημονικά και λογικά επιχειρήματα οδηγούμαστε να αποδεχθούμε την ύπαρξή του, είναι αυτό που η Χριστιανική πίστη αποκαλέι Θεό, και δέχεται ακριβώς σαν αιώνιο, αυθύπαρκτο, πάνσοφο και παντοδύναμο δημιουργό του σύμπαντος και της ζωής, όπως ο ίδιος αυτό-αποκαλύπτεται μέσα στις σελίδες των ιερών κειμένων της Βίβλου.

Ο μεγάλος Βρεττανός επιστήμων Ισαάκ Νέυτων κάποτε, παρατήρησε τα εξής, στο κλασσικό έργο του Principia (Αρχές) : "Το σύμπαν υπάρχει. Με την ύπαρξή του αυτή, παρουσιάζεται σαν γεγονός θαυμαστό, που προϋποθέτει μιαν άπειρη δύναμη μέσα του. Μια ολότητα μεγαλύτερη οποιουδήποτε μέρους ... Το θαύμα δεν συνίσταται στην έλλειψη κρίκων συνδετικών από αίτιον σε αίτιον, αλλά σε αυτή την ίδια την ύπαρξη της αλυσίδας των φαινομένων. Αυτή αποτελεί το απύθμενο μυστήριο, το αναμφισβήτητο θαύμα που γνωρίζουμε, το οποίο μας ανάγει στις ιδιότητες του Θεού".

Ο Νεύτων κατέληξε επαγωγικά στο να πει τα παραπάνω σοφά λόγια. Αλλά είναι γεγονός ότι τον Θεό ¾ ενώ ο ίδιος αυτοαποκαλύπτεται μέσω του βιβλίου της φύσης και της Αγίας Γραφής, τελικά Τον ανακαλύπτουν, μόνον όσοι επίμονα Τον αναζητούν.

Δ.Κ.Τ.

Σ'ευχαριστω για το καλωσορισμα και ευχομαι οπως το Παναγιο Πνευμα να φωτιζει ολους μας ετσι ωστε να κατανοουμε, εστω και λιγο, τα θαυμασια του, αλλα και την πλανη του εχθρου μας, για να την αποφευγουμε και για να την μισουμε.

Μιας και βρηκα τον χρονο και αρχισα να γραφω θα γραψω και μια παραγραφο απο μια επιστολη του πατερ Παισιου που δειχνει ποσο μεγαλη ταπεινωση ειχε. Ταπεινωση,η βασιλισσα των αρετων.
λεγει ο Γερων <<παρομοιαζουμε τον εαυτο μας με τα ζωα καιτα κατηγορουμε τα καημενα τα ζωα. Εμεις γινομαστε χειροτεροι απο αυτα. Μιαν ημερα σκεφτομουνα να βρω κατι δια να παρομοιασω τον εαυτο μου, και κατεληξα τελικα στο σκαθαρι. Μετα απο μια καλη εξεταση ειδα οτι το αδικω και αυτο το καημενο, διοτι και αυτο εκτελει τον ποορισμο του εις το να κοβη καμματακια-κομματακια την κοπρια και να την καμη μικρα μπαλακια και να την αφανιζη. Ενω εγω, λογικος ανθρωπος, πλασμα του Θεου κατ'εικονα και ομοιωσιν, συγκεντρωνω κοπρια στον ναο του Θεου δια της αμαρτιας.Και το κακο ειναι, που οχι σκαθαρι δεν δεχομαι να με ειπη κανεις, αλλα ουτε και γαιδουρακι, που ειναι τουλαχιστον σ'ολους γνωστες οι πολλες και κοπιαστικες υπηρεσιες που προσφερει στον ανθρωπο, με μεγαλη υπομονη και στο τελος αφανιζεται>>.
και να φανταστειτε ο ανθρωπος μονο καλα εκανε!

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

Quote:
"Όποιος ξέρει καράτε έχει την δύναμη του σατανα?"

Δεν εκανε μια απλη επιδειξη καρατε ο Γιωργακης, αλλα κατι το ανθρωπινος αδυνατον.Μηπως μπορει απο μονος του καποιος να κανει τετοια θαυμασια οπως εκεινα που εκανε ο Γιωργακης?

Quote:
*"αν μπορει να καλει και το παιδι απο το σουβλατζιδικο θα αρχισω και εγω γιογκα"

Οταν ξαναδιαβασεις το κειμενο θα δεις πως εκει που μιλα για τον Γιωργακη και τη Γιογκα λεει οτι <<Προχωρησε πολυ στη Γιογκα>>, δεν λεει πως απλα ξερει λιγη Γιογκα. Αν το παιδι απο το σουβλατζιδικο εχει προχωρισει τοσο πολυ οσο και ο Γιωργακης(που δεν το νομιζω)τοτε ο Θεος να το βοηθησει να ξεμπλεξει απο εκει που εμπλεξε διοτι εδωσε πολλα δικαιωματα στο σατανα (μπορει και εξουσιαζει επανω του δηλ.)

Φιλε/η "xchamp"
Ωραια η ιστορια που δημιουργησες. Να μην ξεχνουμε ομως οτι ο Χου Τσον ειναι φανταστικος χαρακτηρας ενω ο Γιωργακης πραγματικος οπως επισης πραγματικα ειναι ολα τα γεγονοτα που διαδραματιστηκαν στην ολη ιστοριουλα.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

Ο ανθρωπος αυτος δεν εγνωριζε σε τι πλανη μεγαλη βρισκοταν μεχρι που γνωρισε τον Χριστιανισμο, μετανοησε, πιστεψε, μελετησε πολυ και Αγιασε. Ο Γιωργακης δεν γνωριζουμε μεχρι στιγμης τι απεγινε μετα που εφηγε απο το Αγιο Ορος. Ο Θεος να τον εχει καλα και να τον καθοδηγα παντοτε οπου και να βρισκεται .
Αυτο που θελω να τονισω σ’αυτο το μυνημα μου, ειναι οτι πολλοι Χριστιανοι σημμερα αλλαξοπιστουν και γινονται ειτε Βουδιστες, ειτε Γιογκι, ειτε μπαινουν σε οργανωσεις/λατρειες τυπου “Ουφολογιας”, ειτε αλλαζουν δογμα ειτε γινονται αθεοι. κτλ, επειδη δεν γνωριζουν ακριβως τι ειναι η Ορθοδοξη Εκκλησια και τι διδασκει. Παρολο που γενιονται σε Χριστιανικες οικογενειες εντουτης δεν γνωριζουν τι σημαινει Χριστος, διοτι ποτε δεν μελετησαν σωστα αλλα ουτε και ρωτησαν να μαθουν και να λυσουν τις αποριες τους, με το τραγικο για εκεινους αποτελεσμα , να αμφισβητουν να ολιγοπιστουν και να απιστουν στο Θεο. Και αν καποιοι εκαναν τα πιο πανω αλλα απογοητευτηκαν ειμαι σιγουρος οτι εφτασαν σ’αυτο το σημειο επειδη επραξαν λανθασμενα. Ειτε θα ρωτησαν να μαθουν απο λαθος ανθρωπους, η εκεινο που παθαινουν οι περισσοτεροι, μελετησαν βιβλια αλλου δογματος περι Χριστιανισμου και ετσι δεν εμειναν ευχαριστημενοι απο τις εξηγησεις τους αφου οι διαφορες αιρεσεις δεν διδασκουν με αυθεντικοτητα οπως η Ορθοδοξια. Τα ποιο πανω τα λεω διοτι τα επαθα και εγω. Μια ζωη ακουγα τις αποψεις του καθενος και οχι τις αποψεις (αληθειες) της επισημης Ορθοδοξης Εκκλησιας. Το αποτελεσμα ηταν να μην γνωριζω τιποτα σωστο περι Χριστιανισμου και επειτα με την παροδο του χρονου να αρχισω και εγω να γυρευω απαντησεις απο δω κι αποκει, στην ουφολογια, στο βουδισμο, σε διαφορες τεχνικες αυτοσυγκεντρωσης και θετικης σκεψης (η μεθοδος Σιλβα ηταν μια απο αυτες) στην αστρολογια, και σε καποια αλλα. Ολα αυτα με συγχυσαν παρα πολυ.Το χειροτερο ομως ηταν που απομακρυνθηκα απο την πιστη μου χωρις να το καταλαβω. Ευτυχως συνεβησαν καποια γεγονοτα στη ζωη μου, και επειδη απο μικρος ειχα καποιες βασεις της Ορθοδοξιας (ευχαριστω τον μακαριτη παππου μου γι’αυτο και τους δασκαλους μου στο δημοτικο), επεστρεψα πισω στην πιστη μου. Τωρα διατηρουμε και ενισχυομαι στην Ορθοδοξη πιστη συμβουλευομενος τον πνευματικο μου, μελετωντας ταχτικα, πηγαινοντας εκκλησια κ.τ.λ . Καμνω ομως πολλες αμαρτιες και ευχομαι ο Θεος να με συγχωρισει που καθημερiνος τον απογοητευω και τον λυπω. Tο ιδιο ευχομαι να κανει σε ολους τους ανθρωπους.

Αν καποια στιγμη συνειδητοποιησουμε σε τι μεγαλη πλανη ζουμε την σημμερον εποχη, δεν θα θελουμε να κανουμε τιποτα αλλο παρα να κλεμε για την καταντια μας, και να ζητουμε συγχωρεση απο τον Θεο. Μακαρι ολοι μας να συνειδητοποιησουμε αυτο οσο ειμαστε εν ζωη,για να μετανοησουμε οσο ζουμε και να σωθουμε διοτι δεν νομιζω κανενας να θελει να βρεθει στη θεση που βρεθηκε ο πλουσιος της παραραβολης Του Χριστου.
Αποσπασμα απο την παραβολη “Τοτε λεει ο πλουσιος στον Αβρααμ . <<σε παρακαλω λοιπον, πατερα, να τον στειλης στο σπιτι του πατερα μου, διοτι εχω πεντε αδελφους, να τους νουθετηση, δια να μη ελθουν και αυτοι εις τον τοπον αυτον των βασανων>>. Λεγει εις αυτον ο Αβρααμ <<Εχουν τον Μωυσην και τους προφητας, ας τους ακουσουν>> Αυτος δε ειπε <<Οχι, πατερ, Αβρααμ, αλλ’εαν καποιος απο τους νεκρους παη σ’αυτους, θα μετανοησουν>>. Αλλ’ο Αβρααμ του απαντησε, <<Εαν δεν ακουνε τον Μωυσην και τους προφητας, δεν θα πεισθουν και αν ακομη αναστηθη καποιος απο τους νεκρους>>”

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΑΣ.

*GDS1*
"Συμφωνώ με αυτά που λες Αβράμη, δυστυχώς πολλοί υπέρμαχοι της Ορθοδοξίας δεν συμφωνούν μαζί σου είναι ΝΑΙ ΜΕΝ ΑΛΛΑ...."

Φιλε/η aum_om_on,
τι εννοεις οταν μιλας για προσευχη?
Τα πιο πανω γραφομενα σου, μου δινουν την εντυπωση οτι εχεις συγχυσεις την προσευχη με την τεχνικη του διαλογισμου.
Παντως ειναι δυο διαφορετικα πραγματα γιαυτο αν τα πραγματα ειναι οπως γραφω πιο πανω στηλε μηνυμα για να προσπαθησω να σου εξηγησω την διαφορα τους.

Φιλε/η pyramid,
Ολους μας εχει χτυπησει η ζεστη τις τελευταιες μερες. Τι να κανουμε, ειναι κατι που δεν μπορουμε να αποφυγουμε. Την χρειαζομαστε και αυτη οπως χρειαζομαστε και το κρυο και την βροχη κ.τ.λ
Εσενα φιλε/η μου, πια ειναι η αποψη σου για την προσευχη και τον διαλογισμο?

Αγαπητη μου amalia,

Quote:
---------------------------------------------------------------------
*amalia*
Δηλαδή,μόνο σταυρό ή μαύρο (όπως λέμε μαύρο στο Μαυρογυαλούρο )
Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει Αβράμη;
---------------------------------------------------------------------

Ρωτας εαν μπορει να υπαρξει κατι ενδιαμεσο. Και εγω σου απαντω οτι δεν μπορει να υπαρξει κατι τετοιο.Ειτε εισαι Χριστιανος ειτε δεν εισαι. Ειτε πιστευεις σε ολα οσα γραφει η Γραφη, ετσι μπορεις να ονομαστεις Χριστιανος, ειτε δεν πιστευεις και ετσι γινεσε αντιχριστος (δηλ. εναντιον του Χριστου). Επισης, δεν μπορεις ουτε να πιστευεις σε ορισμενα γραφομενα της Αγια Γραφης αλλα σε καποια αλλα να μην πιστευεις.Αυτο σε κανει αιρετικο διοτι στην Γραφη ολα ειναι σωστα κατα την Ορθοδοξη Πιστη. Υπαρχουν ολα οσα πρεπει να γνωριζει ο ανθρωπος για να σωσει την ψυχη του. Ολα οσα πρεπει να κανει αλλα και ολα οσα δεν πρεπει να κανει.Η αγια Γραφη ειναι η τελεια φορμουλα, η οποια ειναι πλασμενη και δοσμενη σε μας απο τον Τελειο Δημιουργο(τον Αγιο των Αγιων).Τον Δημιουργο των παντων ο οποιος θελει να κανει και εμας οσο πιο τελειους γινετε, οσο πιο αγιους δηλαδη.
Οταν καποιος αμφισβητα την Γραφη αλλα συγχρονος προσπαθει και να σωθει, φενετε λιγο χαζο. Σκεψου το λιγο διαφορετικα. Υπαρχει ενα φαρμακο του οποιου η φορμουλα για να γινει, τα συστατικα δηλ., ειναι γνωστα οπως επισης γνωστη ειναι και η ολη διαδικασια δημιουργιας του.Το φαρμακο αυτο προοριζετε για να γιατρεψει καποια συγκεκριμενη ασθενεια. Δεν θα ηταν λιγο χαζο εαν ο φαρμακοποιος που θελει να κανει αυτο το φαρμακο, εβγαζε καποια συστατικα(γραφομενα δηλ.) απο την φορμουλα (Αγια Γραφη δηλ.) η δεν ακολουθουσε την σωστη διαδικασια (νομους, οδηγειες, συμβουλες του Θεου κτλ.) παραγωγης του που ηδη ειναι γνωστη ? Ποτε δεν θα καταφερνε να φτασει στο σκοπο του, ο οποιος ειναι η γιατρεια της ‘ταδε’ ασθενειας μεσον του φαρμακου το οποιο προσπαθει να δημιουργισει.. Αυτο παντως που στο τελος θα καταφερνε, ειναι να δημιουργισει ενα φαρμακο που δεν θα γιατρευε την ασθενεια για την οποια προορηζοταν να γιαρεψει.. Και αφου δεν θα γιατρεψει την ασθενεια για την οποια προορηζετε να γιατρεψει, τοτε δεν κανει καλο.Και αφου δεν κανει καλο, τοτε κανει κακο.Διοτι οπως γνωριζουμε, καθε αχρειαστο φαρμακο που περνει ο ανθρωπος, κανει κακο στον οργανισμο του.
Επισης, δεν μπορει να υπαρξει κατι “ενδιαμεσο” μεταξυ Χριστιανισμου και καποιας αλλης θρησκειας η πιστης (π.χ να υπαρχουν και καποιοι αλλοι θεοι συγχρονος με τον Χριστιανικο η να υπαρχει καποιος αλλος τροπος για να φτασουμε την τελειοτητα διαφορετικος απο εκεινο που μας λεει η Αγια Γραφη, η ζωη σε καποιο αλλο κοσμο κτλ) διοτι οπως εγραψα και πιο πανω μεσα στη Γραφη υπαρχουν ολες οι πληροφοριες για ολα τα σημαντικα ζητηματα.. Και εαν υπηρχε κατι αλλο που θα επρεπε να ξεραμε,τοσο σημαντικο οπως η υπαρξη αλλων Θεων και τα υπολοιπα που γραφω πιο πανω, σιγουρα θα μας πληροφορουσε για αυτα ο Θεος οπως ακριβως εκανε και για ολα τα αλλα.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

Καθολου δεν με προσβαλες μην το σκεφτεσαι καθολου. Δεν ειπες και τιποτα κακο.Η φιλη amalia αστειευοταν. Μα και κατι κακο να ελεγες δεν θα με ενοχλουσε διοτι ξερω οτι δεν θα το εννοουσες. Αλλα και παλι, εαν πραγματικα το εννοουσες, δεν θα με ενοχλουσε διοτι ποιος ειμαι εγω που να μην δεχομαι να μου μιλουν ασχημα η να με κατηγορουν η να με κρινουν?

Anyway, δεν ειμαι ο admin, αλλα ο Αβραμης (Champ).

Φιλη amalia και φιλε Champ σας ευχαριστω για το καλωσορισμα.
Και επισης ευχαριστω και παλι εσενα amalia που με βοηθησες ενημερωνοντας παρα πολυ καλα τους φιλους μας, για το βιλιο στο οποιο ανηκει το αποσπασμα (υπεροχο βιβλιο)αλλα και για τις υεροχες ιστοσεληδες που βρηκες
http://clubs.pathfinder.gr/saints/
και
http://Christianbok.gr

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

Μια θαυμάσια τροπική αυγή, το πλοίο μας διέσχιζε τα νερά του Ινδικού Ωκεανού, πλησιάζοντας το νησί της Κεϋλάνης. Τα εύθυμα πρόσωπα των επιβατών – οι περισσότεροι Άγγλοι με τις οικογένειές τους, που ταξίδευαν για τις εργασίες τους ή για δουλειά στην ινδική αποικία τους, κοιτούσαν ακόρεστα στο βάθος, ψάχνοντας με τα μάτια το μαγεμένο νησί, το οποίο για τους περισσότερους, από την παιδική τους ηλικία, είχε στην πράξη συνδεθεί με τόσα που ήταν ενδιαφέροντα και μυστήρια στις ιστορίες και τις περιγραφές των ταξιδιωτών.
Το νησί ακόμα ελάχιστα ορατό ενώ ένα λεπτό, μεθυστικό άρωμα από τα δέντρα του τύλιγε ήδη το πλοίο όλο και περισσότερο με κάθε περαστικό μελτέμι. Τελικά ένα είδος μπλε σύννεφου απλώθηκε στον ορίζοντα, αυξάνοντας συνεχώς σε μέγεθος καθώς το πλοίο πλησίαζε γρήγορα. Κανείς μπορούσε να δει τα κτίρια που απλώνονταν κατά μήκος της ακτής, χωμένα μέσα στην πρασινάδα των μεγαλοπρεπών φοινίκων, και το πολύχρωμο πλήθος των ντόπιων κατοίκων που περίμεναν την άφιξη του πλοίου. Οι επιβάτες, που είχαν γρήγορα γνωριστεί ο ένας με τον άλλον πάνω στο πλοίο, γελούσαν και συζητούσαν ζωηρά στο κατάστρωμα, θαυμάζοντας το καταπληκτικό σκηνικό του παραμυθένιου νησιού, καθώς αυτό ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια τους. Το πλοίο κινιόταν αργά· προετοιμαζόταν να αγκυροβολήσει στην αποβάθρα της πόλης – λιμανιού Colombo.

Εδώ το πλοίο σταμάτησε να πάρει κάρβουνο, και οι επιβάτες είχαν αρκετό χρόνο για να βγουν στην ακτή. Η μέρα ήταν τόσο ζεστή ώστε πολλοί επιβάτες αποφάσισαν να μη φύγουν από το πλοίο μέχρι το απόγευμα, όταν μια ευχάριστη δροσιά αντικατέστησε τη ζέστη της μέρας. Μια μικρή ομάδα οκτώ ανθρώπων – ανάμεσά τους κι εγώ – οδηγείτο από τον συνταγματάρχη Elliot, που είχε ξαναβρεθεί στο Κολόμπο πρωτύτερα και ήξερε καλά την πόλη και τα περίχωρα. Αυτός έκανε μια δελεαστική πρόταση: «Κυρίες και κύριοι! Θα θέλατε να πάμε μερικά μίλια έξω από την πόλη και να επισκεφθούμε έναν από τους τοπικούς μάγους – φακίρηδες; Ίσως να δούμε κάτι ενδιαφέρον». Όλοι δέχτηκαν την πρόταση του συνταγματάρχη με ενθουσιασμό.
Ήταν ήδη απόγευμα όταν αφήσαμε πίσω τους θορυβώδεις δρόμους της πόλης και προχωρήσαμε σ’ ένα θαυμάσιο δρόμο μέσα στη ζούγκλα, που σπινθηροβολούσε από τις αναλαμπές εκατομμυρίων πυγολαμπίδων. Στο τέλος ο δρόμος φάρδαινε ξαφνικά και μπροστά μας βρισκόταν ένα μικρό ξέφωτο, περιτριγυρισμένο από ζούγκλα προς κάθε κατεύθυνση. Στο άκρο του ξέφωτου, κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, βρισκόταν ένα είδος καλύβας, δίπλα από την οποία έκαιγε μια φωτιά, κι ένας αδύνατος, κοκκαλιάρης γέρος με τουρμπάνι στο κεφάλι του καθόταν σταυροπόδι, με την ακίνητη ματιά του να κατευθύνεται στη φωτιά. Παρά τη θορυβώδη άφιξή μας, ο γέρος συνέχιζε να κάθεται εντελώς ακίνητος, μη δίνοντάς μας την παραμικρή προσοχή. Κάπου μέσα από το σκοτάδι εμφανίστηκε ένας νέος και, πηγαίνοντας στον συνταγματάρχη, κάτι τον ρώτησε σιγανά. Μέσα σε μικρό διάστημα έφερε έξω αρκετά σκαμνιά και η μικρή ομάδα μας παρατάχθηκε σε ημικυκλική διάταξη, όχι μακριά από τη φωτιά. Ένας ελαφρύς κι αρωματικός καπνός ανέβηκε. Ο γέρος καθόταν στην ίδια στάση, χωρίς φαινομενικά να προσέχει κανέναν και τίποτα. Το μισοφέγγαρο που ανέτειλε έδιωξε σε κάποιο βαθμό το σκοτάδι της νύχτας, και στο αμυδρό φως του όλα τα αντικείμενα έπαιρναν φανταστικά περιγράμματα. Όλοι σώπασαν χωρίς να το θέλουν, και περίμεναν να δουν τι θα συνέβαινε.

«Κοιτάξτε! Κοιτάξτε εκεί, πάνω στο δέντρο!» φώναξε η δεσποινίς Μαίρη σ’ ένα εκστατικό ψίθυρο. Όλοι γυρίσαμε τα κεφάλια μας στην κατεύθυνση που μας υπέδειξε. Και πράγματι, ολόκληρη η επιφάνεια της τεράστιας κορυφής του δέντρου, κάτω από το οποίο καθόταν ο φακίρης, ήταν σαν να έρρεε ήσυχα στον απαλό φωτισμό του φεγγαριού, και το δέντρο το ίδιο άρχισε βαθμιαία να λιώνει και να χάνει τα περιγράμματά του· χωρίς υπερβολή, κάποιο αόρατο χέρι είχε ρίξει πάνω του ένα αέρινο κάλυμμα που γινόταν όλο και πιο συμπυκνωμένο με κάθε στιγμή. Σύντομα μπροστά στην κατάπληκτη ματιά μας παρουσιάστηκε με τέλεια καθαρότητα η κυματοειδής επιφάνεια της θάλασσας. Το ένα κύμα ακολουθούσε το άλλο με ένα ελαφρό βόμβο, κάνοντας άσπρα σκουφάκια από αφρό· ανάλαφρα σύννεφα πλανιόντουσαν σ’ ένα ουρανό που είχε γίνει γαλάζιος. Άναυδοι, δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε απ’ αυτή την εντυπωσιακή εικόνα.

Και τότε στο βάθος εμφανίστηκε ένα λευκό καράβι. Πυκνός καπνός έβγαινε από τα δυο φουγάρα του. Μας πλησίασε γρήγορα, διασχίζοντας το νερό. Προς μεγάλη μας έκπληξη αναγνωρίσαμε το δικό μας πλοίο, αυτό που μας είχε φέρει στο Κολόμπο! Ένα μουρμουρητό το διαπέρασε τις γραμμές μας καθώς διαβάσαμε στην πρύμνη, γραμμένο με χρυσά γράμματα, το όνομα του πλοίου μας, «Luisa». Αλλά αυτό που μας κατέπληξε περισσότερο απ’ όλα είναι αυτό που είδαμε πάνω στο πλοίο – εμάς! Μην ξεχνάτε ότι την εποχή που συνέβησαν όλα αυτά δεν υπήρχε ούτε η σκέψη του κινηματογράφου και ήταν αδύνατον ακόμα και να συλλάβει κανείς κάτι τέτοιο. Καθένας μας έβλεπε τον εαυτό του στο κατάστρωμα ανάμεσα σε ανθρώπους που γελούσαν και μιλούσαν ο ένας στον άλλον. Αλλά το πιο καταπληκτικό: Δεν είδα μόνο τον εαυτό μου, αλλά ταυτόχρονα όλο το πλοίο μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, σαν με το βλέμμα ενός πουλιού – κάτι που βεβαίως, απλώς δεν μπορούσε να συμβεί στ’ αλήθεια. Είδα ταυτόχρονα τον εαυτό μου ανάμεσα στους επιβάτες, και τους ναύτες να δουλεύουν στην άλλη μεριά του πλοίου, και τον καπετάνιο στην καμπίνα του, κι ακόμα και την αγαπημένη από όλους πιθηκίνα, τη Nelly, να τρώει μπανάνες στο κεντρικό κατάρτι. Ταυτόχρονα όλοι οι σύντροφοί μου, καθένας με τον τρόπο του, είχαν εξαφθεί από αυτό που έβλεπαν, κι εξέφραζαν τα συναισθήματά τους με χαμηλές φωνές και ψιθύρους συγκίνησης.
Είχα εντελώς ξεχάσει ότι ήμουν ιερομόναχος, και, κατά πως φαινόταν, δεν είχα καμμιά δουλειά να συμμετέχω σε ένα τέτοιο θέαμα. Τα μάγια ήταν τόσο ισχυρά που και ο νους και η καρδιά είχαν σωπάσει. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει με πόνο σαν σήμα κινδύνου. Ξαφνικά ήρθα στον εαυτό μου. Φόβος κατέλαβε όλη μου την ύπαρξη.
Τα χείλη μου άρχισαν να κινούνται και να λένε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό!» Αμέσως ένοιωσα ανακουφισμένος. Ήταν λες και άρχιζαν να πέφτουν κάποιες μυστηριώδεις αλυσίδες που με έδεναν. Η προσευχή έγινε πιο συγκεντρωμένη, και μ’ αυτό επέστρεψε και η ειρήνη της ψυχής μου. Συνέχισα να κοιτώ στο δέντρο και ξαφνικά η εικόνα έγινε θολή και διαλύθηκε, σαν να την πήρε ο άνεμος. Δεν έβλεπα τίποτ’ άλλο εκτός από το μεγάλο δέντρο, φωτισμένο από το φως του φεγγαριού, και το φακίρη που καθόταν σιωπηλός πλάι στη φωτιά, ενώ οι σύντροφοί μου συνέχιζαν να εκφράζουν αυτά που ένοιωθαν κοιτώντας την εικόνα, που γι’ αυτούς δεν είχε ακόμα διαλυθεί.
Αλλά ξαφνικά φαίνεται πως κάτι συνέβηκε και στο φακίρη. Έγειρε στο πλάι χάνοντας την ισορροπία του. Ο νεαρός έτρεξε προς τα κει τρομαγμένος. Η πνευματιστική συγκέντρωση διακόπηκε ξαφνικά.

Βαθειά συγκινημένοι από όλη την εμπειρία που αποκόμισαν, οι θεατές σηκώθηκαν· μοιράζονταν ζωηρά τις εντυπώσεις τους ο ένας με τον άλλον, και χωρίς καθόλου να καταλαβαίνουν γιατί το όλο πράγμα διακόπηκε τόσο απότομα και απρόσμενα. Ο νεαρός εξήγησε ότι οφειλόταν στην εξάντληση του φακίρη, ο οποίος καθόταν όπως πριν, με το κεφάλι κάτω, και χωρίς να δίνει την παραμικρή προσοχή στους παρισταμένους.
Αφού η ομάδα μας αντάμειψε γενναιόδωρα το φακίρη μέσω του νεαρού, για την ευκαιρία που είχαμε να συμμετάσχουμε σ’ ένα τόσο καταπληκτικό θέαμα, ξεκινήσαμε γρήγορα το μικρό ταξίδι της επιστροφής. Καθώς αρχίσαμε να φεύγουμε, στράφηκα ακούσια προς τα πίσω άλλη μια φορά, με σκοπό να εντυπώσω στη μνήμη την όλη σκηνή, και ξαφνικά ανατρίχιασα από ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Η ματιά μου συνάντησε τη ματιά του φακίρη, που ήταν γεμάτη μίσος. Αυτό έγινε για μια μόνο στιγμή, και μετά ξαναπήρε τη συνηθισμένη του στάση· αλλά αυτό το βλέμμα μου άνοιξε μια και καλή τα μάτια στο να συνειδητοποιήσω τίνος δύναμη παρήγαγε αυτό το «θαύμα».

Η ανατολική «πνευματικότητα» δεν περιορίζεται με κανένα τρόπο σε τέτοια μεντιουμιστικά κόλπα, όπως αυτά που εξασκούσε αυτός ο φακίρης· θα δούμε μερικές από τις πιο ειλικρινείς πλευρές της στο επόμενο κεφάλαιο. Ακόμα, όλη η δύναμη που δίνεται σ’ όσους εξασκούν ανατολικές θρησκείες προέρχεται από το ίδιο φαινόμενο μεντιουμισμού, του οποίου το κεντρικό χαρακτηριστικό είναι μια παθητικότητα μπροστά στην «πνευματική» πραγματικότητα, η οποία ικανώνει κάποιον να έρθει σε επαφή με τους «θεούς» των μη χριστιανικών θρησκειών. Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται στον ανατολικό «διαλογισμό» (ακόμα κι όταν μπορεί να τους έχει δοθεί το όνομα « χριστιανικός») κι ίσως ακόμα στα περίεργα αυτά «δώρα», τα οποία στις ημέρες μας της πνευματικής παρακμής χαρακτηρίζονται εσφαλμένα ως «χαρισματικά».

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

Αληθεια θα ηθελα να ακουσω την γνωμη των πιστων Ορθοδοξων Χριστιανων αλλα και των εναντιων η και εχθρων της Ορθοδοξης πιστης για αυτη την ιστορια που εγραψα πιο πανω.