- Το «θαύμα» ενός φακίρη και η προσευχή του Ιησού - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Μια θαυμάσια τροπική αυγή, το πλοίο μας διέσχιζε τα νερά του Ινδικού Ωκεανού, πλησιάζοντας το νησί της Κεϋλάνης. Τα εύθυμα πρόσωπα των επιβατών – οι περισσότεροι Άγγλοι με τις οικογένειές τους, που ταξίδευαν για τις εργασίες τους ή για δουλειά στην ινδική αποικία τους, κοιτούσαν ακόρεστα στο βάθος, ψάχνοντας με τα μάτια το μαγεμένο νησί, το οποίο για τους περισσότερους, από την παιδική τους ηλικία, είχε στην πράξη συνδεθεί με τόσα που ήταν ενδιαφέροντα και μυστήρια στις ιστορίες και τις περιγραφές των ταξιδιωτών.
Το νησί ακόμα ελάχιστα ορατό ενώ ένα λεπτό, μεθυστικό άρωμα από τα δέντρα του τύλιγε ήδη το πλοίο όλο και περισσότερο με κάθε περαστικό μελτέμι. Τελικά ένα είδος μπλε σύννεφου απλώθηκε στον ορίζοντα, αυξάνοντας συνεχώς σε μέγεθος καθώς το πλοίο πλησίαζε γρήγορα. Κανείς μπορούσε να δει τα κτίρια που απλώνονταν κατά μήκος της ακτής, χωμένα μέσα στην πρασινάδα των μεγαλοπρεπών φοινίκων, και το πολύχρωμο πλήθος των ντόπιων κατοίκων που περίμεναν την άφιξη του πλοίου. Οι επιβάτες, που είχαν γρήγορα γνωριστεί ο ένας με τον άλλον πάνω στο πλοίο, γελούσαν και συζητούσαν ζωηρά στο κατάστρωμα, θαυμάζοντας το καταπληκτικό σκηνικό του παραμυθένιου νησιού, καθώς αυτό ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια τους. Το πλοίο κινιόταν αργά· προετοιμαζόταν να αγκυροβολήσει στην αποβάθρα της πόλης – λιμανιού Colombo.

Εδώ το πλοίο σταμάτησε να πάρει κάρβουνο, και οι επιβάτες είχαν αρκετό χρόνο για να βγουν στην ακτή. Η μέρα ήταν τόσο ζεστή ώστε πολλοί επιβάτες αποφάσισαν να μη φύγουν από το πλοίο μέχρι το απόγευμα, όταν μια ευχάριστη δροσιά αντικατέστησε τη ζέστη της μέρας. Μια μικρή ομάδα οκτώ ανθρώπων – ανάμεσά τους κι εγώ – οδηγείτο από τον συνταγματάρχη Elliot, που είχε ξαναβρεθεί στο Κολόμπο πρωτύτερα και ήξερε καλά την πόλη και τα περίχωρα. Αυτός έκανε μια δελεαστική πρόταση: «Κυρίες και κύριοι! Θα θέλατε να πάμε μερικά μίλια έξω από την πόλη και να επισκεφθούμε έναν από τους τοπικούς μάγους – φακίρηδες; Ίσως να δούμε κάτι ενδιαφέρον». Όλοι δέχτηκαν την πρόταση του συνταγματάρχη με ενθουσιασμό.
Ήταν ήδη απόγευμα όταν αφήσαμε πίσω τους θορυβώδεις δρόμους της πόλης και προχωρήσαμε σ’ ένα θαυμάσιο δρόμο μέσα στη ζούγκλα, που σπινθηροβολούσε από τις αναλαμπές εκατομμυρίων πυγολαμπίδων. Στο τέλος ο δρόμος φάρδαινε ξαφνικά και μπροστά μας βρισκόταν ένα μικρό ξέφωτο, περιτριγυρισμένο από ζούγκλα προς κάθε κατεύθυνση. Στο άκρο του ξέφωτου, κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, βρισκόταν ένα είδος καλύβας, δίπλα από την οποία έκαιγε μια φωτιά, κι ένας αδύνατος, κοκκαλιάρης γέρος με τουρμπάνι στο κεφάλι του καθόταν σταυροπόδι, με την ακίνητη ματιά του να κατευθύνεται στη φωτιά. Παρά τη θορυβώδη άφιξή μας, ο γέρος συνέχιζε να κάθεται εντελώς ακίνητος, μη δίνοντάς μας την παραμικρή προσοχή. Κάπου μέσα από το σκοτάδι εμφανίστηκε ένας νέος και, πηγαίνοντας στον συνταγματάρχη, κάτι τον ρώτησε σιγανά. Μέσα σε μικρό διάστημα έφερε έξω αρκετά σκαμνιά και η μικρή ομάδα μας παρατάχθηκε σε ημικυκλική διάταξη, όχι μακριά από τη φωτιά. Ένας ελαφρύς κι αρωματικός καπνός ανέβηκε. Ο γέρος καθόταν στην ίδια στάση, χωρίς φαινομενικά να προσέχει κανέναν και τίποτα. Το μισοφέγγαρο που ανέτειλε έδιωξε σε κάποιο βαθμό το σκοτάδι της νύχτας, και στο αμυδρό φως του όλα τα αντικείμενα έπαιρναν φανταστικά περιγράμματα. Όλοι σώπασαν χωρίς να το θέλουν, και περίμεναν να δουν τι θα συνέβαινε.

«Κοιτάξτε! Κοιτάξτε εκεί, πάνω στο δέντρο!» φώναξε η δεσποινίς Μαίρη σ’ ένα εκστατικό ψίθυρο. Όλοι γυρίσαμε τα κεφάλια μας στην κατεύθυνση που μας υπέδειξε. Και πράγματι, ολόκληρη η επιφάνεια της τεράστιας κορυφής του δέντρου, κάτω από το οποίο καθόταν ο φακίρης, ήταν σαν να έρρεε ήσυχα στον απαλό φωτισμό του φεγγαριού, και το δέντρο το ίδιο άρχισε βαθμιαία να λιώνει και να χάνει τα περιγράμματά του· χωρίς υπερβολή, κάποιο αόρατο χέρι είχε ρίξει πάνω του ένα αέρινο κάλυμμα που γινόταν όλο και πιο συμπυκνωμένο με κάθε στιγμή. Σύντομα μπροστά στην κατάπληκτη ματιά μας παρουσιάστηκε με τέλεια καθαρότητα η κυματοειδής επιφάνεια της θάλασσας. Το ένα κύμα ακολουθούσε το άλλο με ένα ελαφρό βόμβο, κάνοντας άσπρα σκουφάκια από αφρό· ανάλαφρα σύννεφα πλανιόντουσαν σ’ ένα ουρανό που είχε γίνει γαλάζιος. Άναυδοι, δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε απ’ αυτή την εντυπωσιακή εικόνα.

Και τότε στο βάθος εμφανίστηκε ένα λευκό καράβι. Πυκνός καπνός έβγαινε από τα δυο φουγάρα του. Μας πλησίασε γρήγορα, διασχίζοντας το νερό. Προς μεγάλη μας έκπληξη αναγνωρίσαμε το δικό μας πλοίο, αυτό που μας είχε φέρει στο Κολόμπο! Ένα μουρμουρητό το διαπέρασε τις γραμμές μας καθώς διαβάσαμε στην πρύμνη, γραμμένο με χρυσά γράμματα, το όνομα του πλοίου μας, «Luisa». Αλλά αυτό που μας κατέπληξε περισσότερο απ’ όλα είναι αυτό που είδαμε πάνω στο πλοίο – εμάς! Μην ξεχνάτε ότι την εποχή που συνέβησαν όλα αυτά δεν υπήρχε ούτε η σκέψη του κινηματογράφου και ήταν αδύνατον ακόμα και να συλλάβει κανείς κάτι τέτοιο. Καθένας μας έβλεπε τον εαυτό του στο κατάστρωμα ανάμεσα σε ανθρώπους που γελούσαν και μιλούσαν ο ένας στον άλλον. Αλλά το πιο καταπληκτικό: Δεν είδα μόνο τον εαυτό μου, αλλά ταυτόχρονα όλο το πλοίο μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, σαν με το βλέμμα ενός πουλιού – κάτι που βεβαίως, απλώς δεν μπορούσε να συμβεί στ’ αλήθεια. Είδα ταυτόχρονα τον εαυτό μου ανάμεσα στους επιβάτες, και τους ναύτες να δουλεύουν στην άλλη μεριά του πλοίου, και τον καπετάνιο στην καμπίνα του, κι ακόμα και την αγαπημένη από όλους πιθηκίνα, τη Nelly, να τρώει μπανάνες στο κεντρικό κατάρτι. Ταυτόχρονα όλοι οι σύντροφοί μου, καθένας με τον τρόπο του, είχαν εξαφθεί από αυτό που έβλεπαν, κι εξέφραζαν τα συναισθήματά τους με χαμηλές φωνές και ψιθύρους συγκίνησης.
Είχα εντελώς ξεχάσει ότι ήμουν ιερομόναχος, και, κατά πως φαινόταν, δεν είχα καμμιά δουλειά να συμμετέχω σε ένα τέτοιο θέαμα. Τα μάγια ήταν τόσο ισχυρά που και ο νους και η καρδιά είχαν σωπάσει. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει με πόνο σαν σήμα κινδύνου. Ξαφνικά ήρθα στον εαυτό μου. Φόβος κατέλαβε όλη μου την ύπαρξη.
Τα χείλη μου άρχισαν να κινούνται και να λένε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό!» Αμέσως ένοιωσα ανακουφισμένος. Ήταν λες και άρχιζαν να πέφτουν κάποιες μυστηριώδεις αλυσίδες που με έδεναν. Η προσευχή έγινε πιο συγκεντρωμένη, και μ’ αυτό επέστρεψε και η ειρήνη της ψυχής μου. Συνέχισα να κοιτώ στο δέντρο και ξαφνικά η εικόνα έγινε θολή και διαλύθηκε, σαν να την πήρε ο άνεμος. Δεν έβλεπα τίποτ’ άλλο εκτός από το μεγάλο δέντρο, φωτισμένο από το φως του φεγγαριού, και το φακίρη που καθόταν σιωπηλός πλάι στη φωτιά, ενώ οι σύντροφοί μου συνέχιζαν να εκφράζουν αυτά που ένοιωθαν κοιτώντας την εικόνα, που γι’ αυτούς δεν είχε ακόμα διαλυθεί.
Αλλά ξαφνικά φαίνεται πως κάτι συνέβηκε και στο φακίρη. Έγειρε στο πλάι χάνοντας την ισορροπία του. Ο νεαρός έτρεξε προς τα κει τρομαγμένος. Η πνευματιστική συγκέντρωση διακόπηκε ξαφνικά.

Βαθειά συγκινημένοι από όλη την εμπειρία που αποκόμισαν, οι θεατές σηκώθηκαν· μοιράζονταν ζωηρά τις εντυπώσεις τους ο ένας με τον άλλον, και χωρίς καθόλου να καταλαβαίνουν γιατί το όλο πράγμα διακόπηκε τόσο απότομα και απρόσμενα. Ο νεαρός εξήγησε ότι οφειλόταν στην εξάντληση του φακίρη, ο οποίος καθόταν όπως πριν, με το κεφάλι κάτω, και χωρίς να δίνει την παραμικρή προσοχή στους παρισταμένους.
Αφού η ομάδα μας αντάμειψε γενναιόδωρα το φακίρη μέσω του νεαρού, για την ευκαιρία που είχαμε να συμμετάσχουμε σ’ ένα τόσο καταπληκτικό θέαμα, ξεκινήσαμε γρήγορα το μικρό ταξίδι της επιστροφής. Καθώς αρχίσαμε να φεύγουμε, στράφηκα ακούσια προς τα πίσω άλλη μια φορά, με σκοπό να εντυπώσω στη μνήμη την όλη σκηνή, και ξαφνικά ανατρίχιασα από ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Η ματιά μου συνάντησε τη ματιά του φακίρη, που ήταν γεμάτη μίσος. Αυτό έγινε για μια μόνο στιγμή, και μετά ξαναπήρε τη συνηθισμένη του στάση· αλλά αυτό το βλέμμα μου άνοιξε μια και καλή τα μάτια στο να συνειδητοποιήσω τίνος δύναμη παρήγαγε αυτό το «θαύμα».

Η ανατολική «πνευματικότητα» δεν περιορίζεται με κανένα τρόπο σε τέτοια μεντιουμιστικά κόλπα, όπως αυτά που εξασκούσε αυτός ο φακίρης· θα δούμε μερικές από τις πιο ειλικρινείς πλευρές της στο επόμενο κεφάλαιο. Ακόμα, όλη η δύναμη που δίνεται σ’ όσους εξασκούν ανατολικές θρησκείες προέρχεται από το ίδιο φαινόμενο μεντιουμισμού, του οποίου το κεντρικό χαρακτηριστικό είναι μια παθητικότητα μπροστά στην «πνευματική» πραγματικότητα, η οποία ικανώνει κάποιον να έρθει σε επαφή με τους «θεούς» των μη χριστιανικών θρησκειών. Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται στον ανατολικό «διαλογισμό» (ακόμα κι όταν μπορεί να τους έχει δοθεί το όνομα « χριστιανικός») κι ίσως ακόμα στα περίεργα αυτά «δώρα», τα οποία στις ημέρες μας της πνευματικής παρακμής χαρακτηρίζονται εσφαλμένα ως «χαρισματικά».

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

Αληθεια θα ηθελα να ακουσω την γνωμη των πιστων Ορθοδοξων Χριστιανων αλλα και των εναντιων η και εχθρων της Ορθοδοξης πιστης για αυτη την ιστορια που εγραψα πιο πανω.

Εάν είσαι πραγματικά νέο μέλος, καλώς ήλθες στην παρέα μας
(Θα στα πεί και η amalia)

Εάν είσαι αυτός που υποψιάζομαι (η μάλλον o άντι-κλωνος του) ε τότε,
θα στα πει σίγουρα η amalia

Πάντως καλώς ήλθες anyway

Ας ακούσουμε τι θέλει να μας πει.
Εξάλλου, στη δεύτερή του αυτή προσπάθεια να παρουσιάσει το θέμα, μας κάνει γνωστό ποιο είναι το αντικείμενο που θέλει να συζητήσουμε.

Καλώς ήρθες λοιπόν και πάλι Αβράμη.

quote:

---

amalia
...ούτε και να τον καλωσορίζουμε με αιχμές του τύπου είναι ο "κάποιος" ή ο "αντι-κάποιος".

---

macedon

Αν σε πρόσβαλλα το παίρνω πίσω το προηγούμενο post
Ειλικρινά!

Μάλλον τα έκανα σαλάτα!!!

(amalia, sorry, έχω πειραχτική διάθεση αυτές τις μέρες)

Παντως δοκιμαστε τη απο περιεργεια
Ειναι κατι το <ανεξηγητο> που μπορειτε να ζησετε

Όπως δεν κατάλαβα τι εννοείς κι εσύ aum_om_on "είναι κάτι το ανεξήγητο που μπορείτε να ζήσετε".

quote:

---

Φίλε Αβράμη δεν έχω καταλάβει τι θες να συζητήσουμε

---

Να προσπαθήσω να βοηθήσω;

• το "επίμαχο" σημείο στο κείμενο

  quote:

  ---

  Η ανατολική «πνευματικότητα» δεν περιορίζεται με κανένα τρόπο σε τέτοια μεντιουμιστικά κόλπα, όπως αυτά που εξασκούσε αυτός ο φακίρης· θα δούμε μερικές από τις πιο ειλικρινείς πλευρές της στο επόμενο κεφάλαιο. Ακόμα, όλη η δύναμη που δίνεται σ’ όσους εξασκούν ανατολικές θρησκείες προέρχεται από το ίδιο φαινόμενο μεντιουμισμού, του οποίου το κεντρικό χαρακτηριστικό είναι μια παθητικότητα μπροστά στην «πνευματική» πραγματικότητα, η οποία ικανώνει κάποιον να έρθει σε επαφή με τους «θεούς» των μη χριστιανικών θρησκειών. Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται στον ανατολικό «διαλογισμό» (ακόμα κι όταν μπορεί να τους έχει δοθεί το όνομα « χριστιανικός») κι ίσως ακόμα στα περίεργα αυτά «δώρα», τα οποία στις ημέρες μας της πνευματικής παρακμής χαρακτηρίζονται εσφαλμένα ως «χαρισματικά».

  ---

• Πηγές όπου μπορεί κανείς να το συναντήσει στο διαδίκτυο:

  ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

  
  Christianbook.gr - ΒΙΒΛΙΟΕΠΙΛΟΓΕΣ
  
  



• Παρουσιάσεις του βιβλίου αυτού σε διαδικτυακά βιβλιοπωλεία:
  
  "Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

  Ο Χριστιανισμός και οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν τον ίδιο Θεό; Ποιος είναι ο τελικός σκοπός του Οικουμενισμού; Πώς ερμηνεύονται τα "θαύματα" του παγανισμού; Μπορεί να υπάρξει "χριστιανική γιόγκα"; Τί κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα UFO; Η "χαρισματική" κίνηση και τα υπερφυσικά "χαρίσματα" κάποιων είναι πραγματικά καρπός του Αγίου Πνεύματος; Μήπως ή λεγόμενη "νέα θρησκευτική συνειδητότητα" προετοιμάζει την παγκόσμια θρησκεία; Αυτά, και πολλά άλλα επίκαιρα ερωτήματα πραγματεύεται σ' αυτό το best seller ο π. Seraphim Rose, ένας Αμερικανός Ορθόδοξος ιερομόναχος, σύμφωνα με τη σοφία των Αγίων Πατέρων. Φαινόμενα όπως ή Γιόγκα, το Ζεν, ή Τάντρα, ο Υπερβατικός Διαλογισμός, ο γκουρού Μαχαράτζι, οι Χάρε Κρίσνα, τα UFO, ή χαρισματική κίνηση και το Jonestown εξετάζονται εξονυχιστικά και ο πραγματικός τους χαρακτήρας αποκαλύπτεται καθαρά."

  
  "Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛOΝΤΟΣ - ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE. Το βιβλίο αυτό απαντά σε πολλά επίκαιρα ερωτήματα, και εξετάζει εξονυχιστικά φαινόμενα όπως η Γιόγκα, το Ζεν, η Τάντρα, ο Υπερβατικός Διαλογισμός, ο γκουρού Μαχαράτζι, οι Χάρε Κρίσνα, τα UFO, η χαρισματική κίνηση και το Jonestown. Το βιβλίο αυτό το συστήνει ένθερμα ο συγγραφέας C.Cumbey που έχει γράψει το Best Seller «Οι Κρυμμένοι Κίνδυνοι του Ουράνιου Τόξου». 271 σελ. 12,21 €."

Με λίγα λόγια, αυτό που κατάλαβα εγώ σχετικά με το θέμα, είναι πως πρόκειται να συζητήσουμε:
είτε το πόσο "κακές" είναι οι άλλες θρησκείες σε σχέση με τη Χριστιανική...
είτε το πόσο "κακή" είναι η χριστιανική (ορθόδοξη κ.λπ) που τα βάζει με τις άλλες.

Τουλάχιστον αυτά τα συμπεράσματα μπόρεσα να βγάλω εδώ, συνδιάζοντάς τα και με την εκφώνηση της ερώτησης από τον φίλο Αβραμη:

quote:

---

Αληθεια θα ηθελα να ακουσω την γνωμη των πιστων Ορθοδοξων Χριστιανων αλλα και των εναντιων η και εχθρων της Ορθοδοξης πιστης για αυτη την ιστορια που εγραψα πιο πανω.

---

Δηλαδή,
μόνο σταυρό ή μαύρο (όπως λέμε μαύρο στο Μαυρογυαλούρο )
Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει Αβράμη;

Η δική μου θέση απέναντι στο ερωτήμά σου;
Η παρακάτω:
Γράφει το κείμενο προς το τέλος...

quote:

---

Καθώς αρχίσαμε να φεύγουμε, στράφηκα ακούσια προς τα πίσω άλλη μια φορά, με σκοπό να εντυπώσω στη μνήμη την όλη σκηνή, και ξαφνικά ανατρίχιασα από ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Η ματιά μου συνάντησε τη ματιά του φακίρη, που ήταν γεμάτη μίσος.

---

Κάποτε ένας νεαρός διέσχιζε το Νείλο με μία μικρή βάρκα,
όταν δίπλα του πέρασε μία άλλη, στην οποία καθόταν μία γυναίκα
απίστευτης ομορφιάς.
Σκύβει λοιπόν και της λέει:
"Πραγματικά! Είσαι τόσο πολύ όμορφη!"
Κι εκείνη τότε γυρνάει και με μία δόση σοφίας του απαντά με σεμνότητα:
"Η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια εκείνου, που τη βλέπει..."

Θα πρόσθετα,
πως και το μίσος αναγνωρίζεται ως τέτοιο, εάν υπάρχει ήδη στην καρδιά αυτού που το βλέπει.

κλικ me
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Καθολου δεν με προσβαλες μην το σκεφτεσαι καθολου. Δεν ειπες και τιποτα κακο.Η φιλη amalia αστειευοταν. Μα και κατι κακο να ελεγες δεν θα με ενοχλουσε διοτι ξερω οτι δεν θα το εννοουσες. Αλλα και παλι, εαν πραγματικα το εννοουσες, δεν θα με ενοχλουσε διοτι ποιος ειμαι εγω που να μην δεχομαι να μου μιλουν ασχημα η να με κατηγορουν η να με κρινουν?

Anyway, δεν ειμαι ο admin, αλλα ο Αβραμης (Champ).

Φιλη amalia και φιλε Champ σας ευχαριστω για το καλωσορισμα.
Και επισης ευχαριστω και παλι εσενα amalia που με βοηθησες ενημερωνοντας παρα πολυ καλα τους φιλους μας, για το βιλιο στο οποιο ανηκει το αποσπασμα (υπεροχο βιβλιο)αλλα και για τις υεροχες ιστοσεληδες που βρηκες
http://clubs.pathfinder.gr/saints/
και
http://Christianbok.gr

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

Και αφού σε καλοσώρισα, πρέπει να σου πω να ετοιμαστείς γιατί θα φας πολύ "ξύλο". Εδώ επιτρέπονται όλα τα χτυπήματα.

quote:

---

Αλλα και παλι, εαν πραγματικα το εννοουσες, δεν θα με ενοχλουσε διοτι ποιος ειμαι εγω που να μην δεχομαι να μου μιλουν ασχημα η να με κατηγορουν η να με κρινουν?

---

Έχω την πεποίθηση ότι αν ρωτούσε κάποιος αυτόν τον φακίρη για το αν πιστεύει στο Χρίστό, αυτός θα έλεγε μάλλον όχι. Μπορούν να συγκριθούν αυτοί οι φακίρηδες με τους ορθόδοξους αγίους όπως τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ; Διαβάστε τα συναξάρια των ορθοδόξων αγίων και θα δείτε τις απάτες που τους έστεινε ο διάβολος. Αυτοί όμως κατάφερναν με την δύναμη της προσευχής και την επίκληση του τριαδικού θεού να τις διαλύουν.

Όργανα του διαβόλου, όπως οι φακίρηδες υπάρχουν πολλοί. Τα λεγόμενα μέντιουμ, οι χαρτορίχτρες, οι καφετζούδες είναι μερικά μόνα τέτοια παραδείγματα. Μπορεί να λένε μερικά αληθή πράγματα για το μέλλον για να θολώσουν τα νερά, αλλά γενικά διαλύουν οικογένειες και εξουθενώνουν τον άνθρωπο πνευματικά (και οικονομικά). Υπάρχει η περίπτωση να "θεολογούν" ακόμη. Υπάρχουν παραδείγματα αμόρφωτων δαιμονισμένων που απήγγελναν εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης. Πολλές φορές επίσης παρουσιαζόταν ο δίαβολος ως άγγελος φωτός στους μοναχούς.

Ένα ακόμα παράδειγμα από την καινή διαθήκη. Στις πράξεις των αποστόλων διαβάζουμε για την "παιδίσκη των Φιλίπων. Αυτή "προφήτευε" για τους άρχοντες της περιοχής και τους βοηθούσε να αποκομίζουν πολλά κέρδη. Βλέποντας τον Παύλο (και τον Σίλα και τον Τιμόθεο νομίζω νομίζω) έλεγε : Αυτοί οι άνθρωποι μας δείχνουν τον δρόμο της σωτηρίας και είναι δούλοι του υψίστου θεού . Τέλικά ο Παύλος έβγαλε το δαιμόνιο και η μικρή δεν ξαναπροφήτευσε για τους κυρίους της. Τότε, οι κύριοι της μικρής που έβλεπαν πως θα έχαναν τα κέρδη τους συνέλαβαν τον Παύλο και τους συνοδούς του.

Μπορεί ποτε ο συνεργός τους διάβολος να βοηθήσει τον άνθρωπο σε οτιδήποτε; Ο διάβολος είναι μισάνθρωπος και μισόκαλος.
Δεν είναι δυνατός. Την δύναμή του, του την δίνουν οι άνθρωποι με τις αμαρτίες τους. Μόνο ο Θεός είναι παντοδύναμος.

Ψηλός
"πρέπει να σου πω να ετοιμαστείς γιατί θα φας πολύ "ξύλο". Εδώ επιτρέπονται όλα τα χτυπήματα."

Αν και γνωρίζω ότι χαριτολογείς Ψηλέ, θα ήθελα να πω ότι στην συζήτηση είναι εποικοδομητικός ο ρόλος του αντίλογου ή όπως Χριστιανικά έχουμε βαφτίσει ο Δικηγόρος του Διαβόλου.

Νομίζω ότι η εμπειρία πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο όπου οι Ανατολικές Θρησκείες και Μυστικισμός ήταν πολύ της Μόδας στην Δύση. Νομίζω ότι ιδρύθηκαν αρκετές Οργανώσεις αλλά και εκδόθηκαν πολλά βιβλία υπέρ ή κατά του Ανατολικού Μυστικισμού. Νομίζω ότι καλύτερα να αντιμετωπίσουμε την ιστορία σαν μη αληθινή αλλά σαν μέσο για το θέμα που αναφέρει ο συγγραφέας και η amalia.

"Η ανατολική «πνευματικότητα» δεν περιορίζεται με κανένα τρόπο σε τέτοια μεντιουμιστικά κόλπα, όπως αυτά που εξασκούσε αυτός ο φακίρης· θα δούμε μερικές από τις πιο ειλικρινείς πλευρές της στο επόμενο κεφάλαιο. Ακόμα, όλη η δύναμη που δίνεται σ’ όσους εξασκούν ανατολικές θρησκείες προέρχεται από το ίδιο φαινόμενο μεντιουμισμού, του οποίου το κεντρικό χαρακτηριστικό είναι μια παθητικότητα μπροστά στην «πνευματική» πραγματικότητα, η οποία ικανώνει κάποιον να έρθει σε επαφή με τους «θεούς» των μη χριστιανικών θρησκειών. Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται στον ανατολικό «διαλογισμό» (ακόμα κι όταν μπορεί να τους έχει δοθεί το όνομα « χριστιανικός») κι ίσως ακόμα στα περίεργα αυτά «δώρα», τα οποία στις ημέρες μας της πνευματικής παρακμής χαρακτηρίζονται εσφαλμένα ως «χαρισματικά»."

Αβράμης
"η οποία ικανώνει κάποιον να έρθει σε επαφή με τους «θεούς» των μη χριστιανικών θρησκειών."

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί Θεοί (αν υπάρχουν) και ιδιαίτερα στην Ινδία όπου η κάθε Θεότητα είναι ανάλογα με την σέκτα που ανήκεις. Δηλαδή είναι κάτι όπως οι Χριστιανικοί Άγιοι πχ ο Αγ. Νικόλαος για το Ναυτικό, η Αγ. Βαρβάρα για το Πυροβολικό κτλ. Φανταστείτε λοιπόν η σέκτα τον Ναυτικών να προσεύχεται μόνο στον Άγιο Προστάτη της και μέσω αυτού να προκαλεί κάποια "Θαύματα". Συνεπώς δεν έρχονται σε επαφή με «θεούς» των μη χριστιανικών θρησκειών ίσως καλύτερα με κάποιες ιδιότητες του ενός Θεού.

Φυσικά δεν ξέρουμε αν όλα αυτά γίνονται από επέμβαση του Θεϊκού ή είναι απλά μια δύναμη που υπάρχει στους Ανθρώπους και μπορεί να επιτευχθεί με μια εστίαση (και ίσως εκπαίδευση) όπως κοιτώντας στην φωτιά (Φακίρης) ή κάνοντας προσευχή (πχ ο Ιερέας).

Αβράμης
" κι ίσως ακόμα στα περίεργα αυτά «δώρα», τα οποία στις ημέρες μας της πνευματικής παρακμής χαρακτηρίζονται εσφαλμένα ως «χαρισματικά»."

Το να μπορεί κάποιος να προκαλέσει το τρικ που έκανε ο Φακίρης (αν υποθέσουμε ότι είναι πραγματικό) συγνώμη κιόλας αλλά είναι τρομερή ικανότητα.
______________________________________________________________________

Τα παραπάνω βρίσκονται στους στίχους 11-17 του 13ου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Η απόδοση στη δημοτική των στοίχων αυτών μπορεί να μην είναι απολύτως εύστοχη, αλλά αποδίδει νομίζω το γενικό νόημα.

quote:

---

resuscitated
Η αποκάλυψη του Ιωάννη κάνει λόγο για κάποιο "θηρίο" (Αντίχριστος;) το οποίο θα κάνει μεγάλα "σημεία" ώστε να κατεβαίνει φωτιά από τον ουρανό στη γη μπροστά στους ανθρώπους. Με τα σημεία αυτά θα πλανέψει πολλούς.

---

Τελικά δεν μας έχεις θέσει ακόμα τα ερωτήματά σου, τους προβληματισμούς σου για να συζητήσουμε. Κατάλαβα και εγώ κάτι παρόμοιο με όσα έθεσε η amalia, θα ήθελα όμως να δω και τα δικά σου ερωτήματα.

resuscitated τι χάραγμα είναι αυτό που λες και πως ακριβώς το παίρνει κάποιος (δεν είμαι πολύ της εκκλησίας και δεν τα ξέρω).

Και τι απάτες λέτε βρε παιδιά και πράγματα του διαβόλου, αυτά που κάνουν οι φακίριδες είναι αποτελέσματα πίστης(ότι θα το καταφέρουν) και αυτοσυγκέντρωσης.

Έτσι όπως το λέτε βάζετε δύο μέτρα και δύο σταθμά, οι φακίριδες είναι όργανα του διαβόλου ο Χριστός όμως που έκανε θαύματα ήταν όργανο του Θεού. Εγώ βλέπω το ίδιο αποτέλεσμα, ας μου εξηγήσει κάποιος την διαφορά με επιχειρήματα, να την δεχτώ.

Ο Jesus ήταν ο son ή αλλιώς ο Υιός του Μεγάλου Πατέρα μας του God. Δεν χρειάζεται νομίζω και απόδειξη η Βίβλος τα λεει όλα (μετά τις 2 όπως και το εργαλείο). Ο God λοιπόν υποστήριξε τον Jesus και τους κολλητούς του you know the followers....

Όλοι οι άλλοι δεν είναι τίποτα άλλο από ΣΑΤΑΝΑΔΕΣ, ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ, ΑΘΕΟΙ, 666(6), που ακούνε μέταλ και κάνουν ναρκωτικά οι παλιό μασόνοι, οι άτιμοι σιωνιστές, οι ΟΤΟ (Ρεχάνγκελ)....

Δεν νομίζω να χρειάζεσαι παραπάνω αποδείξεις...αν χρειάζεσαι δες τις εικόνες που κλαινε (οτιδήποτε παρόμοιο σε άλλη Θρησκεία, πχ Δακρισμένος Βούδας, είναι Μούφα και απάτη μόνο ο δικός μας God είναι αληθινός), δες τους άγιους πατέρες μας (οτιδήποτε παρόμοιο σε άλλες Θρησκείες, πχ Σαολίν κτλ, είναι με τρέλα ψέματα αυτοί είναι Δρακώνιοι παιδιά του Σατανά), δες με την προσευχούλα τι έκανε ο τυπάς στον φακίρη (μετά από αυτό πήγε και έκατσε στα καρφιά, ο πισινός δεν έπαθε τίποτα διότι τον βοήθαγε ο δαίμονας)

Νομίζω ότι δεν χρειάζεσαι κάτι περισσότερο για πιστής.

Από το Γραφείο του Χριστόδουλου
ΥΣ ΟΙΚΟΠΕΔΑ ΜΕ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗ ΟΤΙ ΠΑΡΕΙΣ ΕΚΑΤΟ ΕΚΑΤΟ
______________________________________________________________________

Φιλε/η aum_om_on,
τι εννοεις οταν μιλας για προσευχη?
Τα πιο πανω γραφομενα σου, μου δινουν την εντυπωση οτι εχεις συγχυσεις την προσευχη με την τεχνικη του διαλογισμου.
Παντως ειναι δυο διαφορετικα πραγματα γιαυτο αν τα πραγματα ειναι οπως γραφω πιο πανω στηλε μηνυμα για να προσπαθησω να σου εξηγησω την διαφορα τους.

Φιλε/η pyramid,
Ολους μας εχει χτυπησει η ζεστη τις τελευταιες μερες. Τι να κανουμε, ειναι κατι που δεν μπορουμε να αποφυγουμε. Την χρειαζομαστε και αυτη οπως χρειαζομαστε και το κρυο και την βροχη κ.τ.λ
Εσενα φιλε/η μου, πια ειναι η αποψη σου για την προσευχη και τον διαλογισμο?

Αγαπητη μου amalia,

Quote:
---------------------------------------------------------------------
*amalia*
Δηλαδή,μόνο σταυρό ή μαύρο (όπως λέμε μαύρο στο Μαυρογυαλούρο )
Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει Αβράμη;
---------------------------------------------------------------------

Ρωτας εαν μπορει να υπαρξει κατι ενδιαμεσο. Και εγω σου απαντω οτι δεν μπορει να υπαρξει κατι τετοιο.Ειτε εισαι Χριστιανος ειτε δεν εισαι. Ειτε πιστευεις σε ολα οσα γραφει η Γραφη, ετσι μπορεις να ονομαστεις Χριστιανος, ειτε δεν πιστευεις και ετσι γινεσε αντιχριστος (δηλ. εναντιον του Χριστου). Επισης, δεν μπορεις ουτε να πιστευεις σε ορισμενα γραφομενα της Αγια Γραφης αλλα σε καποια αλλα να μην πιστευεις.Αυτο σε κανει αιρετικο διοτι στην Γραφη ολα ειναι σωστα κατα την Ορθοδοξη Πιστη. Υπαρχουν ολα οσα πρεπει να γνωριζει ο ανθρωπος για να σωσει την ψυχη του. Ολα οσα πρεπει να κανει αλλα και ολα οσα δεν πρεπει να κανει.Η αγια Γραφη ειναι η τελεια φορμουλα, η οποια ειναι πλασμενη και δοσμενη σε μας απο τον Τελειο Δημιουργο(τον Αγιο των Αγιων).Τον Δημιουργο των παντων ο οποιος θελει να κανει και εμας οσο πιο τελειους γινετε, οσο πιο αγιους δηλαδη.
Οταν καποιος αμφισβητα την Γραφη αλλα συγχρονος προσπαθει και να σωθει, φενετε λιγο χαζο. Σκεψου το λιγο διαφορετικα. Υπαρχει ενα φαρμακο του οποιου η φορμουλα για να γινει, τα συστατικα δηλ., ειναι γνωστα οπως επισης γνωστη ειναι και η ολη διαδικασια δημιουργιας του.Το φαρμακο αυτο προοριζετε για να γιατρεψει καποια συγκεκριμενη ασθενεια. Δεν θα ηταν λιγο χαζο εαν ο φαρμακοποιος που θελει να κανει αυτο το φαρμακο, εβγαζε καποια συστατικα(γραφομενα δηλ.) απο την φορμουλα (Αγια Γραφη δηλ.) η δεν ακολουθουσε την σωστη διαδικασια (νομους, οδηγειες, συμβουλες του Θεου κτλ.) παραγωγης του που ηδη ειναι γνωστη ? Ποτε δεν θα καταφερνε να φτασει στο σκοπο του, ο οποιος ειναι η γιατρεια της ‘ταδε’ ασθενειας μεσον του φαρμακου το οποιο προσπαθει να δημιουργισει.. Αυτο παντως που στο τελος θα καταφερνε, ειναι να δημιουργισει ενα φαρμακο που δεν θα γιατρευε την ασθενεια για την οποια προορηζοταν να γιαρεψει.. Και αφου δεν θα γιατρεψει την ασθενεια για την οποια προορηζετε να γιατρεψει, τοτε δεν κανει καλο.Και αφου δεν κανει καλο, τοτε κανει κακο.Διοτι οπως γνωριζουμε, καθε αχρειαστο φαρμακο που περνει ο ανθρωπος, κανει κακο στον οργανισμο του.
Επισης, δεν μπορει να υπαρξει κατι “ενδιαμεσο” μεταξυ Χριστιανισμου και καποιας αλλης θρησκειας η πιστης (π.χ να υπαρχουν και καποιοι αλλοι θεοι συγχρονος με τον Χριστιανικο η να υπαρχει καποιος αλλος τροπος για να φτασουμε την τελειοτητα διαφορετικος απο εκεινο που μας λεει η Αγια Γραφη, η ζωη σε καποιο αλλο κοσμο κτλ) διοτι οπως εγραψα και πιο πανω μεσα στη Γραφη υπαρχουν ολες οι πληροφοριες για ολα τα σημαντικα ζητηματα.. Και εαν υπηρχε κατι αλλο που θα επρεπε να ξεραμε,τοσο σημαντικο οπως η υπαρξη αλλων Θεων και τα υπολοιπα που γραφω πιο πανω, σιγουρα θα μας πληροφορουσε για αυτα ο Θεος οπως ακριβως εκανε και για ολα τα αλλα.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

Συμφωνώ με αυτά που λες Αβράμη, δυστυχώς πολλοί υπέρμαχοι της Ορθοδοξίας δεν συμφωνούν μαζί σου είναι ΝΑΙ ΜΕΝ ΑΛΛΑ....

______________________________________________________________________

*GDS1*
"Συμφωνώ με αυτά που λες Αβράμη, δυστυχώς πολλοί υπέρμαχοι της Ορθοδοξίας δεν συμφωνούν μαζί σου είναι ΝΑΙ ΜΕΝ ΑΛΛΑ...."

Αβράμης
"Σε τι δεν θα συμφωνουσαν μαζι μου οι υπερμαχοι της Ορθοδοξιας φιλε/η GDS1? Δεν εχω καταλαβει για πιο σημειο μιλας."

Συγνώμη που δεν το ξεκαθάρισα. Αναφέρομαι σε αυτό το σημείο:

Αβράμης:
"Ρωτας εαν δεν μπορει να υπαρξει κατι ενδιαμεσο. Και εγω σου απαντω οτι δεν μπορει να υπαρξει κατι τετοιο.Ειτε εισαι Χριστιανος ειτε δεν εισαι. Ειτε πιστευεις σε ολα οσα γραφει η Γραφη, ετσι μπορεις να ονομαστεις Χριστιανος, ειτε δεν πιστευεις και ετσι γινεσε αντιχριστος (δηλ. εναντιον του Χριστου). Επισης, δεν μπορεις ουτε να πιστευεις σε ορισμενα γραφομενα της Αγια Γραφης αλλα σε καποια αλλα να μην πιστευεις.Αυτο σε κανει αιρετικο διοτι στην Γραφη ολα ειναι σωστα κατα την Ορθοδοξη Πιστη."

Δηλαδή, για να είναι κάποιος πιστός μιας Θρησκείας (πχ Χριστιανός Ορθόδοξος) πρέπει να πιστεύει πλήρω σε αυτά που γράφονται στο Ιερό της Βιβλίο (πχ Α. Γραφή)΄. Οποιαδήποτε απόκλιση κάνει είναι Αιρετικό
______________________________________________________________________