Κατερίνα

ΑΓΙΟΣ = 1 + 3 + 9 + 15 + 18 = 46 = 4 + 6 = 10 = 1

Σε μια μικρή έρευνα που έκανα μόνη μου μετά που διάβασα για την αριθμοσοφία του Πυθαγόρα διαπίστωσα ότι είνα εκπληκτικά μεγάλος ο αριθμός των λέξεων με άθροισμα ΕΝΑ οι οποίες έχουν να κάνουν με τη θειική υπόσταση, ονόματα Θεών, Αγίων τόσο από το ελληνικό πάνθεον όσο και από την χριστιανική εκκλησία.
Αντίστοιχα το ίδιο συνέβαινε και με άλλους αριθμούς σε άλλες έννοιες.

Όσον αφορά τα θαύματα σαν αποδείξεις ίσως και να μην έχουν τόση σημασία, οσο η πίστη στο θαύμα. Δηλαδή η πίστη στο Θεό τελικά είναι πίστη στην δυνατότητα Του να κάνει την παρουσία Του αισθητή. Από τη στιγμή που πιστεύεις στο Θεό πρέπει να μπορείς να πιστέψεις και στη δυναμή του και στην παρουσία του. Είναι όπως το είπες αυτή η βιωματική σχέση.
Αν καθήσουμε να εξετάσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά ίσως και περισσότερες από τις μισές να είναι ψέματα. Είδα ανθρώπους να στήνουν ολόκληρη επιχείρηση με την εμφάνιση κάποιων σημαδιών στον τοιχο του σπιτιού τους. Αξία έχει το πως αντιμετωπίζεις προσωπικά το θαύμα, πως βιώνεις τη δυνατότητα του θείου να σε πλησιάσει ή να αλλάξει τη ροή όσων εμείς θεωρούμε φυσιολογικά ή αναμενώμενα.

Συμφωνώ με όσους είπαν ότι χρειάζεται μια ανοικτόμυαλη προσέγγιση γύρω από το θέμα. Γενικά νομίζω δεν πρέπει να είμαστε ανυποψίαστοι για κανένα θέμα. Δε σας κρύβω ότι πολλές φορές σε φιλικές συζητήσεις ένοιωσα ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που τουλάχιστον γνώριζα κάτι για το θέμα αυτό. Και εμένα η επαφή μου με αυτά τα θέματα με βοήθησε να μελετήσω και να γνωρίσω πτυχές του ελληνικού πολιτισμού που διαφορετικά ίσως να μην γνώριζα.

Από την άλλη μεριά αν θέλεις να αμφισβητήσεις την υπαρξη της Ομάδας Ε ή να αντικρούσεις επιχειρήματα καλό είναι να γνωρίζεις όσο πιο πολλά γίνεται περί της θεωρίας αυτής.

Εκείνο που με προβληματίζει εμένα είναι το εξής: Αν και η θεωρία περιέχει πολλές υπερβολές που αγγίζουν συχνά τα όρια επιστημονικής φαντασίας ή και παράνοιας και καταντούν συχνά γελοίες, είναι επίσης γεγονός ότι πολλά από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των Ελλήνων στο παρελθον, πολλά γεγονότα της ιστορίας μας και πολλές από τις κινήσεις διαφόρων στη διεθνή σκακιέρα σήμερα, δεν έχουν ερμηνευθεί ακόμα με κάποιο άλλο τρόπο. Μελετούμε και αναμένουμε.

Σημειώνω επίσης ότι ακόμα και αν δεν ευσταθούν οι θεωρίες αυτές δεν τις θεωρώ επικίνδυνες να προκαλέσουν αλαζονεία, έπαρση ,η εθνικισμό. Το ατεκμηρίωτο της υποθεσης μας προστατεύει απο το ενδεχόμενο αυτό.

Θα ήθελα να αναφερθώ και στη χρήση της λέξης Χριστιανός - Χριστιανισμός. Πιστεύω ότι τα πράγματα και η χρήση των λέξεων είναι εξίσου παρεξηγημένα όπως και στην περίπτωση της αρχαίας ελληνικής κοσμοθεωρίας, που κι αυτή τελικά ίσως θα έπρεπε πια να σταματήσουμε να την ορίζουμε ως αρχαία, αν δε θέλουμε να δώσουμε την εντύπωση ότι είναι κάτι που έπαψε να ζει μέσα στην ψυχή του Έλληνα.

Για να γίνω πιο σαφής: Τα εις -ισμος λήγοντα έχουν συνήθως να κάνουν με την περιγραφή μιας τάσης-κινήματος (π.χ. φανατισμός, σουρεαλισμός, ρεαλισμός, καισαρισμός, μοναχισμός κλπ).

Η θρησκεία είναι η οργάνωση θεολογικών αντιλήψεων υπό μορφή κινήματος (με αυτήν την έννοια είχα πει ότι διαφωνώ με τη λέξη θρησκεία την προηγούμενη φορά). Η λέξη Ορθοδοξία αντίθετα μαρτυρεί τον τρόπο με τον οποίο πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει το Θείο. Ορθή-δοξασία του θείου. Δεν είναι ταμπέλα που μπορεί κανείς να φορέσει. Είναι το ζητούμενο, το επιθυμητό, αυτό που θα καταφέρει κάποιος μέσα από την αναζήτηση και την προσευχή.

Οι λέξεις Κύριος Ιησούς Χριστός δεν είναι ονόματα κάποιου Θεού στον οποίο μπορεί να πιστέψει μια ομάδα ανθρώπων ενώ μια άλλη δεν μπορεί. Είναι επιθετικοί προσδιορισμοί του Ενός, του Αληθινού, της Υπέρτατης Αρχής. Αποκαλούμε το Θεό Κύριο, εννοώντας Κύριο όλων των Δυνάμεων της Φύσης, Ιησού, δηλαδή αυτός που μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα, αυτός που προσφέρει (είναι ελληνική λέξη) και Χριστό, δηλαδή αυτός που κατέχει το χρίσμα. Αποκαλώ το Θεό έτσι, χρησιμοποιώντας ελληνικές λέξεις γιατί είμαι Ελληνίδα. Τελικά δεν έχει καμιά ουσία αν κάποιος Άγγλος π.χ. αποκαλέσει το Θεό Christ, αφού η λέξη αυτή είναι πλέον όνομα και δε σημαίνει τίποτε. Με αυτή την έννοια δεν μπορώ τελικά να αποδεχτώ τον όρο χριστιανός και χριστιανισμός γιατί καταλήγει να σημαίνει ΟΠΑΔΟΣ κάποιου συγκεκριμένου Θεού, ενώ αναλύοντας τις πιο πάνω λέξεις είδαμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Από την άλλη πλευρά πάλι δε θα μπορούσα να αποκαλέσω το Θεό Βούδα ή Αλλάχ γιατί οι λέξεις αυτές δεν έχουν κανένα νόημα στη γλώσσα μου. Τις θεωρώ μεταφράσεις των πιο πάνω επιθέτων που εγώ χρησιμοποιώ για το Θεό γιατί θέλω να πιστεύω ότι ένας Μουσουλμάνος ή ένας Βουδιστής αντιμετωπίζουν το Θεό με την ίδια πίστη και ευλάβεια όπως κι εγώ. Βέβαια οι διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές οδήγησαν σε διαφορετική οργάνωση των θεολογικών αντιλήψεων και έτσι τελικά τα διάφορα κινήματα-θρησκείες έχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους ως προς την αντίληψη της ηθικής.

Τελικά ο άνθρωπος για να βρει την Αλήθεια θα πρέπει να απαλλαγεί από τις θρησκείες και να αναζητήσει το Θεό.

Και επειδή με την αναφορά μου στην καταγωγή μου ίσως να σας δημιουργήθηκε το ερώτημα γιατί δεν πιστεύω όπου και οι αρχαίοι Έλληνες, θα ήθελα εδώ να διευκρινίσω τα εξής:
Δεν πιστεύω σε καμιά περίπτωση ότι ένας λαός που κατάφερε να διατηρήσει τη γλώσσα και την ταυτότητά του τόσους αιώνες, και με έντονα ξεκαθαρισμένες αντιλήψεις περί του Θείου από τα πρώτα κιόλας στάδια της εξέλιξης του, θα μπορούσε από τη μια μέρα στην άλλη να "ξεγελαστεί" από άλλο λαό και να υιοθετήσει άλλες δοξασίες, ή να γίνει υποχείριό του. Αυτό δε συνέβη ούτε τον καιρό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ούτε ποτέ στην ιστορία των Ελλήνων. Νομίζω υποτιμούμε και τους Έλληνες και το ανθρώπινο είδος ολόκληρο αν πιστεύουμε κάτι τέτοιο.
Ο Θεός που έχει μέσα στην ψυχή του ο άνθρωπος δεν αλλάζει με τα χρόνια. Ο Θεός είναι ένας παντού και πάντοτε. Αυτό εννοούσα ότι η σύγκριση θρησκειών δεν ωφελεί τελικά. Δεν πιστεύεις εσύ σε άλλο Θεό κι εγώ σε άλλο. Αφού ο Θεός είναι ένας άρα ότι και να πούμε απ'όποιο δρόμο και αν τον προσεγγίσουμε θα καταλήξουμε στο ίδιο σημείο. Ούτε ο Θεός έχει την ανάγκη του ανθρώπου για να τον προσεγγίσει και να τον μαγέψει ντυμένος ονόματα όμορφα ή ναούς υπέρλαμπρους. Ο άνθρωπος είναι που έχει την ανάγκη του Θεού. Ο άνθρωπος Τον ψάχνει, ο άνθρωπος Τον εξυμνεί μέσα από λατρευτικές προσφωνήσεις, ο άνθρωπος Του κτίζει ναούς για να τον δοξάσει. Ο Θεός όμως είναι ο ίδιος.

Θα φαινόμουνα πολύ μικρή και ίσως γελοία αν προσπαθούσα να απορρίψω ή να αμφισβητήσω τα συμπεράσματα στα οποία οι Πρόγονοι μου κατέληξαν για το Θείο, μέσα στις τόσες χιλιάδες χρόνων ιστορίας. Θα ήμουνα εξίσου γελοία αν απέρριπτα τα όσα κάποιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας πρόσθεσαν μέσα από προσευχή και επικοινωνία με το Θεό για να απαντήσουν όσα είχαν μείνει αναπάντητα. Αλίμονο αν ο άνθρωπος είχε πάψει να ψάχνει, αν ένιωθε ότι είχε φτάσει στην τελειότητα. Αυτό θα ήταν ίσως το τέλος του ελληνικού πολιτισμού, όπως και τόσων άλλων που φθάρηκαν τελικά μέσα στο χρόνο.

Ο προσεκτικός μελετητής θα δει ότι τα δυο δεν συγκρούονται. Σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται και σε ένα άλλο αλληλοσυμπληρώνονται. Για όποιον το επιχειρήσει θυμίζω πόσο σημαντική είναι η σωστή χρήση της γλώσσας, η σωστή ερμηνεία των λέξεων και της ετυμολογίας τους.

Το αρχικό σου ερώτημα βέβαια ήταν κατα πόσο η θεωρία μιας θρησκείας ή μιας σχολής επεμβαίνει στο βαθύτερο είναι μας. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν εμείς το αφήσουμε. Η θρησκεία είναι το καράβι (ΝΑΟΣ=ΝΑΥΣ, θυμίσου και το καραβάκι των Χριστουγέννων αν αυτή η θρησκεία σε γεμίζει) και οδήγησε το εσύ. Μόνο αν είσαι παθητικός και αφήνεσαι στα κύματα κινδυνεύεις. Αλλά και όταν δεν ακούς την καρδιά σου που θέλει να πάει, και όταν δεν ακούς ή δε βλέπεις τα σημάδια της φύσης που μπορεί να είναι πολύ βοηθητικά.

Η δεύτερη ελευθερία, όπως τη βλέπει ο Μπερδιάγιεφ μέσα στο έργο του Ντοστογιέφσκι, είναι η ελευθερία που απολαμβάνει κανείς όταν έχει κάνει πια τις σωστές επιλογές και μέσα στους κόλπους του καλού, νιώθει πλέον απελευθερωμένος. Η δεύτερη ελευθερία βρίσκεται μόνο μέσα στο καλό. Προκύπτει από το καλό, από την αλήθεια. Είναι η ελευθερία που βρίσκεται μέσα στην αλήθεια.

Λέγει λοιπόν ο συγγραφέας ότι οι κατέχοντες την πρώτη ελευθερία δεν πρέπει να απορρίπτουν την ύπαρξη της δεύτερης και το αντίθετο. Όσοι κατέχουν τη δεύτερη ελευθερία, την εν αληθεία, δεν μπορούν να μην δέχονται την ύπαρξη του κακού μέσα στις επιλογές μας. Άλλωστε τονίζει, ο Θεός μάλλον δε θα ήθελε οι άνθρωποι να φτάνουν κοντά του μέσα από ένα δρόμο καταναγκασμού και περιορισμών που έτσι κι αλλιώς θα τους προστάτευε από κακές εμπειρίες και κακοτοπιές. Σίγουρα περισσότερη αξία έχει το τέρμα ενός ανθρώπου που πέρασε μέσα από αποτυχίες και απογοητεύσεις, απογοητεύσεις πρώτα από τον ίδιο του τον εαυτό.

Φτάνει βέβαια από την αρχή του ταξιδιού όπως είπατε και κάποιοι από σας ο καθένας να ξέρει προς τα που βαδίζει. Το μονοπάτι χαράσσεται σιγά-σιγά και μόνο του. Σίγουρα όλες οι θρησκείες και τα φιλοσοφικά ή ιδεολογικά κινήματα περιέχουν βέβαια μεγάλες αλήθειες άλλα και από τη φύση τους και τον τρόπο οργάνωσής τους καταλήγουν να θέτουν και περιορισμούς και να μας καταδυναστεύουν. Για να βρει κανείς τον αληθινό Λόγο Του Θεού, τη φωνή της συνείδησής του, να γνωρίσει δηλαδή το πραγματικό είναι του, θα πρέπει να προσπαθήσει να απογυμνώσει τη θρησκεία από τα κοσμικά της στοιχεία, τα νομοθετήματα που έγιναν με βάση τα ανθρώπινα μέτρα, και να κρατήσει μόνο τις απαρχές που προσπάθησαν να καθορίσουν τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό. Το αποκαλυπτικό μέρος της θρησκείας, τη θεολογία. Ακόμα και αν μια θρησκεία φαίνεται να μας «πηγαίνει» απόλυτα, οι αρχές της να συνάδουν πλήρως με τα πιστεύω μας, και πάλι νομίζω πρέπει να περάσουμε μέσα από τη διαδικασία αυτή για να βρούμε την αλήθεια. Να απορρίψουμε πολλά από τα στοιχεία της για να τα ξαναβρούμε πάλι μέσα μας ακόμα πιο αληθινά και αναμφισβήτητα.

Όσον αφορά στη συζήτηση περί ΕΙΝΑΙ και ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω τα εξής:
Η λέξη φαίνομαι έχει να κάνει με το τι παρουσιάζουμε στους άλλους όπως όλοι διαπιστώσατε, αλλά και με το τι οι άλλοι εισπράττουν από μας. Πως δηλαδή «μας βλέπουν». Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι η τραγική διάσταση του ανθρώπου, όπως φαίνεται και μέσα από την Αρχαία Τραγωδία που σε μεγάλο βαθμό ασχολείται με τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό, δεν είναι πόσο διαφέρει το ΕΙΝΑΙ μας από το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ, (που μπορεί να είναι και υποκειμενική και τελικά να δημιουργεί πρόβλημα στους άλλους), αλλά η διάσταση του ΕΙΝΑΙ και του ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, όπως μας θύμισε ο thot. Διάσταση δηλαδή μεταξύ εκείνου που πραγματικά είμαστε-
(και εδώ ανοίγω παρένθεση για να συμφωνήσω με τον Kelso το ΕΙΝΑΙ=ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ=ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ=ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΕΛΩ=Θεός, αφού αν αφαιρέσουμε τις σκέψεις, τη λειτουργία της διανόησης από τον άνθρωπο, που αναστατώνουν το μυαλό και την καρδία του και η καρδία ηρεμήσει, τότε το μόνο που θέλει και το μόνο που κάνει η καρδία, το κέντρο της ενέργειας, δηλαδή ο άνθρωπος με όλη τη δύναμη της ψυχής του, όλη τη δύναμη του είναι του όπως λέμε, είναι να πλησιάσει το Θεό.)
- και εκείνου που πράττουμε, του τρόπου που εκφραζόμαστε, του τρόπου ζωής μας, της συμπεριφοράς μας.
Αυτή είναι μια διάσταση που μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον άνθρωπό που ψάχνει τον εαυτό του. Την ίδια κιόλας ώρα που κάνει μια πράξη αντίθετη προς το ΕΙΝΑΙ του, το συνειδητοποιεί, ταράζεται η ψυχή του με τη σκέψη ότι πλήγωσε τη σχέση του με το Θεό και γίνεται δυστυχισμένος. Αυτές είναι καταστάσεις κοινές για όλους τους ανθρώπους. Το μόνο που μας διαφοροποιεί είναι το πόσο συνειδητά ζούμε, δηλαδή πόσο σύμφωνα με τη γνώση που έχουμε για τον εαυτό μας.

Γι’ αυτό οι Έλληνες είχαν βρει και προτείνει όχι απλώς τη φιλοσοφία, το πολίτευμα, την τέχνη, αλλά το σημαντικότερο ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ που θα τους προστάτευε από το να περιπέσουν στην τραγικότητα της απομάκρυνσης του ΕΙΝΑΙ και του ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Ο τρόπος ζωής πρέπει να συνάδει με την πραγματική μας φύση. Η ζωή είναι το ταξίδι μέσα από το οποίο θα βρούμε το Θεό.
Συγνώμη για τη φλυαρία.

Συμφωνώ με όσους είπαν ότι χρειάζεται μια ανοικτόμυαλη προσέγγιση γύρω από το θέμα. Γενικά νομίζω δεν πρέπει να είμαστε ανυποψίαστοι για κανένα θέμα. Δε σας κρύβω ότι πολλές φορές σε φιλικές συζητήσεις ένοιωσα ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που τουλάχιστον γνώριζα κάτι για το θέμα αυτό. Και εμένα η επαφή μου με αυτά τα θέματα με βοήθησε να μελετήσω και να γνωρίσω πτυχές του ελληνικού πολιτισμού που διαφορετικά ίσως να μην γνώριζα.

Από την άλλη μεριά αν θέλεις να αμφισβητήσεις την υπαρξη της Ομάδας Ε ή να αντικρούσεις επιχειρήματα καλό είναι να γνωρίζεις όσο πιο πολλά γίνεται περί της θεωρίας αυτής.

Εκείνο που με προβληματίζει εμένα είναι το εξής: Αν και η θεωρία περιέχει πολλές υπερβολές που αγγίζουν συχνά τα όρια επιστημονικής φαντασίας ή και παράνοιας και καταντούν συχνά γελοίες, είναι επίσης γεγονός ότι πολλά από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των Ελλήνων στο παρελθον, πολλά γεγονότα της ιστορίας μας και πολλές από τις κινήσεις διαφόρων στη διεθνή σκακιέρα σήμερα, δεν έχουν ερμηνευθεί ακόμα με κάποιο άλλο τρόπο. Μελετούμε και αναμένουμε.

Σημειώνω επίσης ότι ακόμα και αν δεν ευσταθούν οι θεωρίες αυτές δεν τις θεωρώ επικίνδυνες να προκαλέσουν αλαζονεία, έπαρση ,η εθνικισμό. Το ατεκμηρίωτο της υποθεσης μας προστατεύει απο το ενδεχόμενο αυτό.

Το αρχικό σου ερώτημα βέβαια ήταν κατα πόσο η θεωρία μιας θρησκείας ή μιας σχολής επεμβαίνει στο βαθύτερο είναι μας. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν εμείς το αφήσουμε. Η θρησκεία είναι το καράβι (ΝΑΟΣ=ΝΑΥΣ, θυμίσου και το καραβάκι των Χριστουγέννων αν αυτή η θρησκεία σε γεμίζει) και οδήγησε το εσύ. Μόνο αν είσαι παθητικός και αφήνεσαι στα κύματα κινδυνεύεις. Αλλά και όταν δεν ακούς την καρδιά σου που θέλει να πάει, και όταν δεν ακούς ή δε βλέπεις τα σημάδια της φύσης που μπορεί να είναι πολύ βοηθητικά.

Η δεύτερη ελευθερία, όπως τη βλέπει ο Μπερδιάγιεφ μέσα στο έργο του Ντοστογιέφσκι, είναι η ελευθερία που απολαμβάνει κανείς όταν έχει κάνει πια τις σωστές επιλογές και μέσα στους κόλπους του καλού, νιώθει πλέον απελευθερωμένος. Η δεύτερη ελευθερία βρίσκεται μόνο μέσα στο καλό. Προκύπτει από το καλό, από την αλήθεια. Είναι η ελευθερία που βρίσκεται μέσα στην αλήθεια.

Λέγει λοιπόν ο συγγραφέας ότι οι κατέχοντες την πρώτη ελευθερία δεν πρέπει να απορρίπτουν την ύπαρξη της δεύτερης και το αντίθετο. Όσοι κατέχουν τη δεύτερη ελευθερία, την εν αληθεία, δεν μπορούν να μην δέχονται την ύπαρξη του κακού μέσα στις επιλογές μας. Άλλωστε τονίζει, ο Θεός μάλλον δε θα ήθελε οι άνθρωποι να φτάνουν κοντά του μέσα από ένα δρόμο καταναγκασμού και περιορισμών που έτσι κι αλλιώς θα τους προστάτευε από κακές εμπειρίες και κακοτοπιές. Σίγουρα περισσότερη αξία έχει το τέρμα ενός ανθρώπου που πέρασε μέσα από αποτυχίες και απογοητεύσεις, απογοητεύσεις πρώτα από τον ίδιο του τον εαυτό.

Φτάνει βέβαια από την αρχή του ταξιδιού όπως είπατε και κάποιοι από σας ο καθένας να ξέρει προς τα που βαδίζει. Το μονοπάτι χαράσσεται σιγά-σιγά και μόνο του. Σίγουρα όλες οι θρησκείες και τα φιλοσοφικά ή ιδεολογικά κινήματα περιέχουν βέβαια μεγάλες αλήθειες άλλα και από τη φύση τους και τον τρόπο οργάνωσής τους καταλήγουν να θέτουν και περιορισμούς και να μας καταδυναστεύουν. Για να βρει κανείς τον αληθινό Λόγο Του Θεού, τη φωνή της συνείδησής του, να γνωρίσει δηλαδή το πραγματικό είναι του, θα πρέπει να προσπαθήσει να απογυμνώσει τη θρησκεία από τα κοσμικά της στοιχεία, τα νομοθετήματα που έγιναν με βάση τα ανθρώπινα μέτρα, και να κρατήσει μόνο τις απαρχές που προσπάθησαν να καθορίσουν τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό. Το αποκαλυπτικό μέρος της θρησκείας, τη θεολογία. Ακόμα και αν μια θρησκεία φαίνεται να μας «πηγαίνει» απόλυτα, οι αρχές της να συνάδουν πλήρως με τα πιστεύω μας, και πάλι νομίζω πρέπει να περάσουμε μέσα από τη διαδικασία αυτή για να βρούμε την αλήθεια. Να απορρίψουμε πολλά από τα στοιχεία της για να τα ξαναβρούμε πάλι μέσα μας ακόμα πιο αληθινά και αναμφισβήτητα.

Όσον αφορά στη συζήτηση περί ΕΙΝΑΙ και ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω τα εξής:
Η λέξη φαίνομαι έχει να κάνει με το τι παρουσιάζουμε στους άλλους όπως όλοι διαπιστώσατε, αλλά και με το τι οι άλλοι εισπράττουν από μας. Πως δηλαδή «μας βλέπουν». Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι η τραγική διάσταση του ανθρώπου, όπως φαίνεται και μέσα από την Αρχαία Τραγωδία που σε μεγάλο βαθμό ασχολείται με τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό, δεν είναι πόσο διαφέρει το ΕΙΝΑΙ μας από το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ, (που μπορεί να είναι και υποκειμενική και τελικά να δημιουργεί πρόβλημα στους άλλους), αλλά η διάσταση του ΕΙΝΑΙ και του ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, όπως μας θύμισε ο thot. Διάσταση δηλαδή μεταξύ εκείνου που πραγματικά είμαστε-
(και εδώ ανοίγω παρένθεση για να συμφωνήσω με τον Kelso το ΕΙΝΑΙ=ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ=ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ=ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΕΛΩ=Θεός, αφού αν αφαιρέσουμε τις σκέψεις, τη λειτουργία της διανόησης από τον άνθρωπο, που αναστατώνουν το μυαλό και την καρδία του και η καρδία ηρεμήσει, τότε το μόνο που θέλει και το μόνο που κάνει η καρδία, το κέντρο της ενέργειας, δηλαδή ο άνθρωπος με όλη τη δύναμη της ψυχής του, όλη τη δύναμη του είναι του όπως λέμε, είναι να πλησιάσει το Θεό.)
- και εκείνου που πράττουμε, του τρόπου που εκφραζόμαστε, του τρόπου ζωής μας, της συμπεριφοράς μας.
Αυτή είναι μια διάσταση που μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον άνθρωπό που ψάχνει τον εαυτό του. Την ίδια κιόλας ώρα που κάνει μια πράξη αντίθετη προς το ΕΙΝΑΙ του, το συνειδητοποιεί, ταράζεται η ψυχή του με τη σκέψη ότι πλήγωσε τη σχέση του με το Θεό και γίνεται δυστυχισμένος. Αυτές είναι καταστάσεις κοινές για όλους τους ανθρώπους. Το μόνο που μας διαφοροποιεί είναι το πόσο συνειδητά ζούμε, δηλαδή πόσο σύμφωνα με τη γνώση που έχουμε για τον εαυτό μας.

Γι’ αυτό οι Έλληνες είχαν βρει και προτείνει όχι απλώς τη φιλοσοφία, το πολίτευμα, την τέχνη, αλλά το σημαντικότερο ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ που θα τους προστάτευε από το να περιπέσουν στην τραγικότητα της απομάκρυνσης του ΕΙΝΑΙ και του ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Ο τρόπος ζωής πρέπει να συνάδει με την πραγματική μας φύση. Η ζωή είναι το ταξίδι μέσα από το οποίο θα βρούμε το Θεό.
Συγνώμη για τη φλυαρία.

ΑΓΙΟΣ = 1 + 3 + 9 + 15 + 18 = 46 = 4 + 6 = 10 = 1

Σε μια μικρή έρευνα που έκανα μόνη μου μετά που διάβασα για την αριθμοσοφία του Πυθαγόρα διαπίστωσα ότι είνα εκπληκτικά μεγάλος ο αριθμός των λέξεων με άθροισμα ΕΝΑ οι οποίες έχουν να κάνουν με τη θειική υπόσταση, ονόματα Θεών, Αγίων τόσο από το ελληνικό πάνθεον όσο και από την χριστιανική εκκλησία.
Αντίστοιχα το ίδιο συνέβαινε και με άλλους αριθμούς σε άλλες έννοιες.

Όσον αφορά τα θαύματα σαν αποδείξεις ίσως και να μην έχουν τόση σημασία, οσο η πίστη στο θαύμα. Δηλαδή η πίστη στο Θεό τελικά είναι πίστη στην δυνατότητα Του να κάνει την παρουσία Του αισθητή. Από τη στιγμή που πιστεύεις στο Θεό πρέπει να μπορείς να πιστέψεις και στη δυναμή του και στην παρουσία του. Είναι όπως το είπες αυτή η βιωματική σχέση.
Αν καθήσουμε να εξετάσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά ίσως και περισσότερες από τις μισές να είναι ψέματα. Είδα ανθρώπους να στήνουν ολόκληρη επιχείρηση με την εμφάνιση κάποιων σημαδιών στον τοιχο του σπιτιού τους. Αξία έχει το πως αντιμετωπίζεις προσωπικά το θαύμα, πως βιώνεις τη δυνατότητα του θείου να σε πλησιάσει ή να αλλάξει τη ροή όσων εμείς θεωρούμε φυσιολογικά ή αναμενώμενα.

Συμφωνώ με όσους είπαν ότι χρειάζεται μια ανοικτόμυαλη προσέγγιση γύρω από το θέμα. Γενικά νομίζω δεν πρέπει να είμαστε ανυποψίαστοι για κανένα θέμα. Δε σας κρύβω ότι πολλές φορές σε φιλικές συζητήσεις ένοιωσα ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που τουλάχιστον γνώριζα κάτι για το θέμα αυτό. Και εμένα η επαφή μου με αυτά τα θέματα με βοήθησε να μελετήσω και να γνωρίσω πτυχές του ελληνικού πολιτισμού που διαφορετικά ίσως να μην γνώριζα.

Από την άλλη μεριά αν θέλεις να αμφισβητήσεις την υπαρξη της Ομάδας Ε ή να αντικρούσεις επιχειρήματα καλό είναι να γνωρίζεις όσο πιο πολλά γίνεται περί της θεωρίας αυτής.

Εκείνο που με προβληματίζει εμένα είναι το εξής: Αν και η θεωρία περιέχει πολλές υπερβολές που αγγίζουν συχνά τα όρια επιστημονικής φαντασίας ή και παράνοιας και καταντούν συχνά γελοίες, είναι επίσης γεγονός ότι πολλά από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των Ελλήνων στο παρελθον, πολλά γεγονότα της ιστορίας μας και πολλές από τις κινήσεις διαφόρων στη διεθνή σκακιέρα σήμερα, δεν έχουν ερμηνευθεί ακόμα με κάποιο άλλο τρόπο. Μελετούμε και αναμένουμε.

Σημειώνω επίσης ότι ακόμα και αν δεν ευσταθούν οι θεωρίες αυτές δεν τις θεωρώ επικίνδυνες να προκαλέσουν αλαζονεία, έπαρση ,η εθνικισμό. Το ατεκμηρίωτο της υποθεσης μας προστατεύει απο το ενδεχόμενο αυτό.

ΑΓΙΟΣ = 1 + 3 + 9 + 15 + 18 = 46 = 4 + 6 = 10 = 1

Σε μια μικρή έρευνα που έκανα μόνη μου μετά που διάβασα για την αριθμοσοφία του Πυθαγόρα διαπίστωσα ότι είνα εκπληκτικά μεγάλος ο αριθμός των λέξεων με άθροισμα ΕΝΑ οι οποίες έχουν να κάνουν με τη θειική υπόσταση, ονόματα Θεών, Αγίων τόσο από το ελληνικό πάνθεον όσο και από την χριστιανική εκκλησία.
Αντίστοιχα το ίδιο συνέβαινε και με άλλους αριθμούς σε άλλες έννοιες.

Όσον αφορά τα θαύματα σαν αποδείξεις ίσως και να μην έχουν τόση σημασία, οσο η πίστη στο θαύμα. Δηλαδή η πίστη στο Θεό τελικά είναι πίστη στην δυνατότητα Του να κάνει την παρουσία Του αισθητή. Από τη στιγμή που πιστεύεις στο Θεό πρέπει να μπορείς να πιστέψεις και στη δυναμή του και στην παρουσία του. Είναι όπως το είπες αυτή η βιωματική σχέση.
Αν καθήσουμε να εξετάσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά ίσως και περισσότερες από τις μισές να είναι ψέματα. Είδα ανθρώπους να στήνουν ολόκληρη επιχείρηση με την εμφάνιση κάποιων σημαδιών στον τοιχο του σπιτιού τους. Αξία έχει το πως αντιμετωπίζεις προσωπικά το θαύμα, πως βιώνεις τη δυνατότητα του θείου να σε πλησιάσει ή να αλλάξει τη ροή όσων εμείς θεωρούμε φυσιολογικά ή αναμενώμενα.

Συμφωνώ με όσους είπαν ότι χρειάζεται μια ανοικτόμυαλη προσέγγιση γύρω από το θέμα. Γενικά νομίζω δεν πρέπει να είμαστε ανυποψίαστοι για κανένα θέμα. Δε σας κρύβω ότι πολλές φορές σε φιλικές συζητήσεις ένοιωσα ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που τουλάχιστον γνώριζα κάτι για το θέμα αυτό. Και εμένα η επαφή μου με αυτά τα θέματα με βοήθησε να μελετήσω και να γνωρίσω πτυχές του ελληνικού πολιτισμού που διαφορετικά ίσως να μην γνώριζα.

Από την άλλη μεριά αν θέλεις να αμφισβητήσεις την υπαρξη της Ομάδας Ε ή να αντικρούσεις επιχειρήματα καλό είναι να γνωρίζεις όσο πιο πολλά γίνεται περί της θεωρίας αυτής.

Εκείνο που με προβληματίζει εμένα είναι το εξής: Αν και η θεωρία περιέχει πολλές υπερβολές που αγγίζουν συχνά τα όρια επιστημονικής φαντασίας ή και παράνοιας και καταντούν συχνά γελοίες, είναι επίσης γεγονός ότι πολλά από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των Ελλήνων στο παρελθον, πολλά γεγονότα της ιστορίας μας και πολλές από τις κινήσεις διαφόρων στη διεθνή σκακιέρα σήμερα, δεν έχουν ερμηνευθεί ακόμα με κάποιο άλλο τρόπο. Μελετούμε και αναμένουμε.

Σημειώνω επίσης ότι ακόμα και αν δεν ευσταθούν οι θεωρίες αυτές δεν τις θεωρώ επικίνδυνες να προκαλέσουν αλαζονεία, έπαρση ,η εθνικισμό. Το ατεκμηρίωτο της υποθεσης μας προστατεύει απο το ενδεχόμενο αυτό.