Το ερώτημα είναι, ξέρετε προσωπικά έστω και έναν από τους χίλιους περίπου ανθρώπους που έχει επιλέξει η εταιρεία σαν στατιστικό δείγμα? Γιατί όποιον από τους φίλους και γνωστούς μου κι αν έχω ρωτήσει, δεν ξέρουν καν κάποιον που να ξέρει κάποιον της AGB.

Το πρώτο μου βιβλίο:
http://www.kastaniotis.com/book/960-03-3933-3
Άγγελος Κυρίτσης - Το Πρόσωπο του ΣΚύλου

Το πρώτο μου site:
Συμβουλές Ομορφιάς και Ενημέρωση για Χτενίσματα, Μόδα, Διατροφή , Γυμναστική
http://www.neolook.gr

- AMWAY: Εταιρεία ή Οργάνωση? - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.08/06/2005, 12:51:21

Καλημέρα Amalia :-)

Με τη σειρά μου σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. το βιβλίο μου ονομάζεται "Το πρόσωπο του Σκύλου" και θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Η περίληψη στο πίσω μέρος θα λέει τα εξής:

quote:

Ο Αλέξης και η Θεοδώρα. Συμμαθητές, συνάδελφοι στη Β’ Λυκείου.
Εκείνος, ζει σε μια χρυσή μετριότητα˙ είναι διατεθειμένος να φτάσει στα άκρα για να κατακτήσει τη δόξα, τα πλούτη, το μεγαλείο που θεωρεί πως αξίζει.
Εκείνη, ζει τη φρίκη ενός ανθρώπου εκ γενετής καταραμένου˙ είναι διατεθειμένη να θυσιάσει τα πάντα, στον άνισο αγώνα για τη σωτηρία.
Ένας άνδρας παρακολουθεί εδώ και χρόνια τη ζωή του να καταρρέει σε συντρίμμια. Όταν πια δεν του έχει απομείνει τίποτα για να χάσει, ακολουθεί το δρόμο που δεν έχει γυρισμό.
Μέσα από ανατροπές, εκπλήξεις και απογοητεύσεις, οι ζωές των τριών αυτών ανθρώπων μπλέκονται ανεξίτηλα σε ένα κονσέρτο βίας, ηρωισμού και αυτοθυσίας, μετά το πέρας του οποίου κανείς δε θα είναι ποτέ πια ο ίδιος...

Οι τρεις αυτοί χαρακτήρες, οι οποίοι ζουν και δρουν στην Ελλάδα του σήμερα, είναι άνθρωποι που επιθυμούν την αλλαγή. Μέσα στη διαφορετικότητά τους, έχουν σαν κοινό χαρακτηριστικό το γεγονός ότι δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν τη ζωή έτσι ως έχει, να συμβιβαστούν στην τυχαία τοποθέτηση μιας απρόσωπης κι αδιάφορης μοίρας. Θέλουν να εκμεταλλευτούν την ελεύθερή τους βούληση και να πάρουν τον έλεγχο στα χέρια τους - ο καθένας με το δικό του, μοναδικό τρόπο. Στην πορεία τους αυτή, ξεκινούν με δεδομένες ιδέες και προβληματισμούς σχετικά με ζητήματα επίκαιρα και διαχρονικά, όπως είναι η εκπαίδευση, η σχέση της με την επαγγελματική αποκατάσταση, η θρησκεία και ο εθισμός, σωματικός αλλά και ψυχολογικός.

Και στο τέλος του βιβλίου, κανείς τους δεν είναι ποτέ πια ο ίδιος.

Ας επανέλθουμε λοιπόν στην Amway.
Να σου πω την αλήθεια, δεν φοβάμαι την αποτυχία στην Amway. Πιστεύω ειλικρινά ότι αυτός που θα προσπαθήσει με συνέχεια και συνέπεια, που θα σηκωθεί μία φορά περισσότερη απ’ όσες θα πέσει και που θα διδαχτεί κάτι, έστω και ένα μόνο πράγμα, από καθεμία από τις αποτυχίες του, είναι 100% σίγουρο πως θα πετύχει στην Amway – και οπουδήποτε αλλού, αν το καλοσκεφτείς.

Δεν θεωρώ πως απέτυχα στην Amway. Απλά, δεν έκανα την απαραίτητη δουλειά – ουσιαστικά, μετά το πρώτο διάστημα, δεν έκανα καθόλου δουλειά. Για τη μηδαμινή δουλειά που έκανα, το μηδαμινό αποτέλεσμα που είχα ήταν ακριβώς το αναμενόμενο.

Όλα καταλήγουν στην ισορροπία ευαισθησίας/αναισθησίας, που ανέφερα νωρίτερα. Δυστυχώς, είμαι εξαιρετικά ευαίσθητος στην απόρριψη. Αυτός που θα ασχοληθεί με την Amway ή οποιαδήποτε άλλη εταιρεία MLM, δεν έχει να λάβει μόνο το "Όχι, δεν με ενδιαφέρει" - αυτό είναι πραγματικά το λιγότερο. Πολλοί άνθρωποι θα προσπαθήσουν να τον πείσουν ότι "Η εταιρεία/το σύστημα είναι απάτη", "Χάνεις το χρόνο και τα λεφτά σου", "Δεν πρόκειται να καταφέρεις τίποτα", «Θέλουν να σου φάνε τα λεφτά», "Φύγε όσο είναι νωρίς", "Σου κάνουν πλύση εγκεφάλου", "Είναι θρησκεία", "Είναι παράνομη πυραμίδα/αεροπλανάκι/παρατράπεζα" κλπ κλπ. Και θα του τα λένε αυτά θέλοντας να τον "προστατέψουν".

Όλα αυτά με επηρέασαν βαθιά. Ενώ τον πρώτο καιρό είχα έναν πραγματικά άκρατο ενθουσιασμό, το συγκεκριμένο feedback άρχισε να με δηλητηριάζει, αργά και μεθοδικά. Όποτε άκουγα τέτοιες απαντήσεις, τις έπαιρνα πολύ προσωπικά. Ένιωθα οργή, ένιωθα στεναχώρια, ένιωθα απόρριψη, ένιωθα πως προσπαθούν να με σαμποτάρουν, ένιωθα πως δεν με καταλαβαίνουν και μια ντουζίνα ακόμα αρνητικά συναισθήματα. Το αποτέλεσμα ήταν το προφανές: πριν περάσει πολύς καιρός, άρχισα να συνδέω τα συναισθήματα αυτά με τη δουλειά που πρέπει να γίνει στο Multi Level Marketing, ανεξαρτήτως εταιρείας. Σήκωνα το τηλέφωνο για να κάνω μια πρόσκληση ή να κλείσω ένα ραντεβού για παρουσίαση κι ένιωθα να τρέμω από το φόβο μου, το φόβο πως θα νιώσω όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα. Έκανα μια παρουσίαση και ο φόβος έτρωγε όλο μου τον ενθουσιασμό, και καταντούσε μια παρουσίαση βαρετή και ανούσια, την οποία κι εγώ ο ίδιος να την άκουγα, δεν θα γραφόμουν ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια.

Το είπε και ο Freud (νομίζω): Η κινητήριος δύναμη του ανθρώπου είναι η αποφυγή του πόνου και η επιθυμία του για απόλαυση. Βραχυπρόθεσμα όμως, η αποφυγή του πόνου είναι ισχυρότερη, ακόμα κι αν υπάρχει κάποια μακροπρόθεσμη απόλαυση.

Αυτή η άποψη εξηγεί γιατί κάποιος που είναι παχύς προτιμάει να τρώει παρά να κάνει δίαιτα: Ο βραχυπρόθεσμος πόνος του να κόψει (π.χ.) τα γλυκά είναι ισχυρότερος από την μακροπρόθεσμη απόλαυση του υγιούς και όμορφου σώματος. Και, αν το ψάξει κανείς περισσότερο, το σύνολο της ανθρώπινης συμπεριφοράς μπορεί να εξηγηθεί με τις παραπάνω γραμμές.

Αυτός ακριβώς ο φόβος ήταν που με έκανε να σταματήσω να κάνω τη δουλειά και τελικά να σταματήσω να ασχολούμαι με την Amway. Απλά, είχα την ωριμότητα να διαπιστώσω πως στον κακό μάστορα (εμένα) δεν φταίνε τα εργαλεία (η εταιρεία, τα προϊόντα, τα σεμινάρια κλπ). Και το «κακός μάστορας» το χρησιμοποιώ με την έννοια πως δεν έκανα τη δουλειά.

Θα μπορούσα να το αλλάξω αυτό; Να αλλάξω τη στάση μου απέναντι στο Multi Level Marketing. Ενδεχομένως ναι. Έτσι κι αλλιώς επίκτητη ήταν, όπως ήρθε μπορεί και να αλλάξει. Όμως αυτή την περίοδο δεν είμαι διατεθειμένος να το κάνω, κι έχω ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο.

Εδώ θα πρέπει να προσθέσω ένα άλλο στοιχείο της προσωπικότητάς μου. Συνηθίζω να επιλέγω τον προορισμό, όχι το μέσον. Αν για παράδειγμα θέλω να πάω στη Θεσσαλονίκη, δεν λέω «Θέλω να πάω στη Θεσσαλονίκη με το τρένο και μόνο με το τρένο». Απλά, θέλω να πάω στη Θεσσαλονίκη, είτε χρησιμοποιήσω τρένο, είτε αεροπλάνο, είτε πλοίο, είτε αυτοκίνητο. Και, αφού ο προορισμός είναι ο ίδιος, γιατί να μην επιλέξω το μέσον που μου ταιριάζει καλύτερα;

Αντίστοιχα, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, ο στόχος μου είναι να πληρώνομαι με δικαιώματα. Δεν με ενδιαφέρει αν αυτό θα γίνει μέσω της Amway ή με το να γίνω τραγουδιστής ή ποιητής ή συγγραφέας ή εφευρέτης ή δεν ξέρω τι άλλο. Με ενδιαφέρει το τελικό αποτέλεσμα. Στην περίπτωσή μου, δοκίμασα το μέσον του Multi Level Marketing και κατέληξα να το φοβάμαι (όπως πολλοί άνθρωποι φοβούνται τα αεροπλάνα). Δοκίμασα το μέσον της συγγραφής και μου άρεσε, ταίριαζε στις παρούσες ικανότητες και ιδιότητές μου. Άρα, γιατί να μην επιλέξω το συγκεκριμένο όχημα, που μου αρέσει και μου ταιριάζει;

Συνοψίζοντας λοιπόν, ναι, πιστεύω ότι μπορώ να αλλάξω την παρούσα στάση μου απέναντι στην Amway και το Multi Level Marketing. Πιστεύω ότι μπορώ να «ξορκίσω» το φόβο. Πιστεύω πως μπορώ να αναισθητοποιηθώ, να κλείσω μεταφορικά τ’ αυτιά μου σ’ αυτούς που έχουν γνώμη αλλά όχι γνώση.

Το θέμα είναι πως, στο κάτω κάτω της γραφής, μου αρέσει και θα μου αρέσει πολύ περισσότερο το να γράφω (είτε μυθιστόρημα ή το τηλεοπτικό σήριαλ που ετοιμάζω αυτή την περίοδο) από το να παίρνω τηλέφωνα, να κλείνω ραντεβού και να κάνω παρουσιάσεις για την Amway, τη Herbalife ή οποιαδήποτε άλλη εταιρεία Multi Level Marketing. Και αφού και οι δύο δρόμοι χρειάζονται παρομοίως σκληρή δουλειά – αν κι εντελώς διαφορετικής μορφής – και μπορούν να με οδηγήσουν στο αποτέλεσμα που θέλω, επιλέγω αυτόν που μου αρέσει.

Για τη θεματολογία του Esoterica δεν έχω ακόμα αρκετή γνώση για να εκφέρω μια εμπεριστατωμένη γνώμη. Αυτό που βλέπω κοινό ανάμεσα στο Esoterica και σε εμένα είναι πως ξέρουμε βαθιά μέσα μας πως υπάρχουν πολλά παραπάνω στη ζωή και τον κόσμο από αυτό που βλέπουμε ή ακόμα που καταλαβαίνουμε. Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, το βέβαιο είναι πως σύντομα θα διαβάσετε τις απόψεις μου και τις θεωρίες μου και σε άλλα θέματα.

- Κανένα Ανέκδοτο να γελάσουμε? Part 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"13/09/2010, 23:44:26

Ένα καταπληκτικό ανέκδοτο που είναι και δύσκολο να το πεις (άντε να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες)

Φθινόπωρο και πρώτη ημέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου. H δασκάλα παρουσιάζει στα Αμερικανάκια έναν καινούργιο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνι) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις Ιστορίας.
«Για να δούμε, λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία;» λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε "δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο";».
Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούργιο:
«Ο Πάτρικ Χένρι το 1775 στη Φιλαδέλφεια», απαντά.
«Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε: "Κυβέρνηση του λαού, από τον λαό και για τον λαό";», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.
«Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτισμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
H δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι Γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!».
Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε δεν πάτε να γ... όλοι, μ... Γιαπωνέζοι!».
«Ποιος το είπε αυτό;;;» ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982, στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς».
H τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.
«Ποιος το είπε αυτό;;;» ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.
Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991».
Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: «Ρε δεν μας παίρνεις καμιά... λέω 'γώ!!!».
Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λιουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου».
Δυο-τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν: «A γ... ρε μ..., Σουζούκι».
Ατάραχος ο Γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσυκλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής: «E, μα την Παναγία, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο».
Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησής του»

Το πρώτο μου βιβλίο:
http://www.kastaniotis.com/book/960-03-3933-3
Άγγελος Κυρίτσης - Το Πρόσωπο του ΣΚύλου

Το πρώτο μου site:
Συμβουλές Ομορφιάς και Ενημέρωση για Χτενίσματα, Μόδα, Διατροφή , Γυμναστική
http://www.neolook.gr

- ΚΑΡΚΙΝΟΣ PAGET - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.07/06/2005, 20:55:14

Φίλη Αμαλία (τη Βασίλισσα τι την έχεις;)

quote:

Δηλαδή - απ'ότι κατάλαβα από το κείμενό σου - Κthulhu,
η Amway δεν είναι κακιά,
απλά είναι γι' αυτούς που έχουν κότσια...
Και έχουν μία δομημένη προσωπικότητα που ξέρει πραγματικά τι θέλει.

Δεν νομίζω ότι θα το έθετα έτσι.
Κατ' αρχάς, το ότι η Amway δεν είναι κακιά, γι' αυτό είμαι πεπεισμένος. Και από την προσωπική μου εμπειρία αλλά και από άλλους που έχω ακούσει, τα προϊόντα της είναι κορυφαία - λίγο ακριβά μεν, αλλά αν καθίσεις και μάθεις τις σωστές, συμπυκνωμένες δοσολογίες, τελικά συμφέρουν και οικονομικά. Γιατί να είναι καλύτερη ή χειρότερη από την Procter & Gamble, τη Unilever ή άλλες πολυεθνικές εταιρείες; Απεναντίας, αν αληθεύει αυτό που λένε, πως το 70% της τιμής του προϊόντος επιστρέφει στο δίκτυο, το προτιμώ από το να πηγαίνει στην τηλεοπτική διαφήμιση ή στην τσέπη του ιδιοκτήτη του σούπερ μάρκετ, προκειμένου να μπει στο "καλό" ράφι.

Για να μην αναφέρω για την εγγύηση ικανοποίησης, no questions asked, των 90 ημερών (2 χρόνια για τα προϊόντα άλλων εταιρειών, Philips, Roadstar κλπ), που δεν έχω δει καμία άλλη εταιρεία να το κάνει (Νομίζω το Lidl έχει κάτι αντίστοιχο, αλλά μόνο για 30 μέρες). Χαρακτηριστικά, είχα ένα walkman Roadstar από την Amway, μου έπεσε πέντε δέκα φορές κάτω και κάπου χάλασε (λογικό). Τους το επέστρεψα, μου επέστρεψαν τα χρήματά μου στο ακέραιο (σύν τα ταχυδρομικά έξοδα!) και No questions asked. Ούτε καν μου αντικατέστησαν το walkman, ή μου έδωσαν εικονικούς "Πόντους" για να τους εξαργυρώσω στην εταιρεία. Μετρητά μου έδωσαν, φράγκα (ευρώ δηλαδή, μην μπερδευόμαστε), τα οποία μπορούσα αν ήθελα να τα φάω όλα σε σουβλάκια στον κυρ' Μπάμπη της γειτονιάς.

Επιπλέον, ας κάνουμε ένα διαχωρισμό. Οι οργανισμοί όπως η Network 21, Internet Yeger, Ambassador's κλπ ΔΕΝ είναι η Amway. Είναι ξεχωριστές εταιρείες, δημιουργημένες από επιτυχημένους στην Amway, οι οποίες πουλάνε ένα σύστημα επιτυχίας το οποίο θεωρούν αποδεδειγμένο και ότι μπορεί να δουλέψει για τον οποιονδήποτε. Υπό αυτό το πρίσμα, το έθεσα λάθος στο αρχικό μου post. Δεν πήγα ούτε σε μία συνάντηση, ούτε σε ένα σεμινάριο, δεν άκουσα ούτε μία κασέτα της Amway. Όλα τα υλικά και τα σεμινάρια ανήκουν στη Network 21 (στη δική μου περίπτωση). Κι εδώ είναι που διαφέρουν οι εμπειρίες πολλών με την Amway. Κάποιοι απ' αυτούς τους παράπλευρους οργανισμούς είναι δυνατόν να εφαρμόζουν θρησκευτικές τελετές ή παράξενες ιεροτελεστίες. Όμως τελικά αυτό είναι το θέμα του οργανισμού, όχι αυτής καθαυτής της Amway.

Αυτό που χρειάζεται για την επιτυχία στην Amway δεν θα το έλεγα ακριβώς κότσια. Μάλλον χρειάζεται ένας σωστός συνδυασμός ευαισθησίας και αναισθησίας. Χρειάζεται αρκετή αναισθησία ώστε να μην σε επιρρεάζουν αρνητικά τα πολλά "όχι" που θα δεχτείς (για να πετύχεις πρέπει πρώτα να αποτύχεις κατά 90%, σύμφωνα με αρκετές κασέτες που έχω ακούσει), η απόρριψη από γονείς κι από φίλους καρδιακούς, ούτε να τα βάψεις μαύρα που ο καλύτερός σου διανομέας αποφάσισε ξαφνικά να τα παρατήσει. Παράλληλα όμως, θα πρέπει να έχεις την ευαισθησία να ξέρεις τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ευγενική πειθώ και την πίεση - αλλιώς μπορεί μεν να πετύχεις, αλλά στην πορεία θα έχεις κάνει ατέλειωτους εχθρούς και θα έχεις αμαυρώσει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό το όνομα της επιχείρησης.

quote:

Οπότε θα σου θέσω τα εξείς ερωτήματα:
Εσύ θα πρότεινες σε κάποιον να δοκιμάσει;

Φυσικά και να δοκιμάσει. Γιατί όχι; Έτσι κι αλλιώς, το κόστος είναι αρκετά μικρό (ακόμα και η εγγραφή των 100 ευρώ έχει εγγύηση ικανοποίησης, δηλαδή αν δεν είσαι ικανοποιημένος με την Amway, μέσα σε 90 μέρες από την εγγραφή σου τους τα επιστρέφεις και παίρνεις τα λεφτά σου πίσω στο ακέραιο!). Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από την Amway βρήκαν ένα καλό συμπληρωματικό εισόδημα. Άλλοι βρήκαν εισόδημα αρκετό για να μην κάνουν τίποτε άλλο. Και τέλος, υπάρχουν κι αυτοί που πλούτισαν.

Ας σκεφτούμε επίσης το πόσο υπέροχο είναι το να πληρώνεσαι με δικαιώματα, σε οποιοδήποτε τομέα. Κάνεις μια καλή προσπάθεια (με πολύ δουλειά) για μια περίοδο στη ζωή σου, και αν καταφέρεις να πετύχεις, πληρώνεσαι εφ' όρου ζωής, ενώ αφού πεθάνεις κληρονομούνται τα δικαιώματα στα παιδιά και στα εγγόνια σου. Οι περισσότεροι που δουλεύουν ως υπάλληλοι, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουν, στην καλύτερη περίπτωση θα πάρουν μια προαγωγή - και θα χρειάζεται να συνεχίσουν να δουλεύουν στην προηγμένη τους θέση, ενδεχομένως σκληρότερα κι από πριν.

Για να το θέσω αλλιώς: Αφού έχουμε τόσα νεαρά παιδιά να τρέχουν στα Fame Story και τα λοιπά Talent Shows, γιατί να μην δοκιμάσουν και την Amway; Κι όποιος μου πει ότι η Amway είναι πιο "κακιά" ή πιο "βρώμικη" από τη βιομηχανία του τραγουδιού, μάλλον δεν ξέρει τι ακριβώς παίζει στις δισκογραφικές εταιρείες και τα νυχτερινά μαγαζιά...

quote:

Εάν ναι, θα έθετες προϋποθέσεις; Και ποιές;

Άκρως απαραίτητες προϋποθέσεις:

Ξεκινώντας κάποιος, να ορίσει στον εαυτό του πόσο χρόνο και πόσα χρήματα θέλει να επενδύσει, προκειμένου να έχει συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Να πει, φερ' ειπείν: Είμαι διατεθειμένος να δώσω 100 ευρώ σε κασέτες και υλικά και θα δουλέψω πέντε μήνες με την Amway, και στο τέλος του πεντάμηνου θέλω να βγάζω € 300 το μήνα από την εταιρεία. Αν δει πως στο τέλος αυτού του διαστήματος δεν τα κατάφερε για οποιοδήποτε λόγο (είτε επειδή δεν δούλεψε αρκετά, ή γιατί δούλεψε με τον λάθος τρόπο), τότε ας τα παρατήσει. Εντάξει, δεν λέω να βγάζει μόνο 280 ευρώ αντί για 300, κοινή λογική παιδιά. Αλλά αν είχε στόχο τα τριακόσια και κερδίζει τα τρία (του καράμπελα), ε, τότε ας τα παρατήσει. Και, προς θεού, ας μην μπει στη λούπα "Ίσως αν διαβάσω περισσότερα βιβλία ή ακούσω περισσότερες κασέτες, μπορεί κάποια στιγμή να τα καταφέρω". Έτσι έχασα ενάμιση ολόκληρο χρόνο από τη ζωή μου και περισσότερα χρήματα απ' όσα θα ήθελα ποτέ να μετρήσω. Βάλε στόχο κι αν δεν τον πιάσεις, παράτα τα, η Amway δεν είναι για εσένα.

Β' Προϋπόθεση: Μην μπεις στην άλλη μεγάλη λούπα, πως αν δεν τα καταφέρεις στην Amway είσαι παντελώς άχρηστος για οποιαδήποτε μεγάλη επιτυχία και άρα είσαι καταδικασμένος να ζήσεις μια ζωή σαν κακοπληρωμένος υπαλληλάκος (τό 'χω νιώσει κι αυτό για μια περίοδο). Ας πάρουμε τον Bill Gates και τον Michael Σουμάχερ (ή όπως γράφεται, τελοσπάντων). Βάλε τον Gates στο τιμόνι της Formula 1 και είναι αμφίβολο το αν θα καταφέρει να τερματίσει - αν δεν σκοτωθεί στο δρόμο. Βάλε τον Σουμάχερ επικεφαλής της Microsoft και το Steve Jobs (της Apple) θα κάνει το μεγαλύτερο πάρτυ της ζωής του. Βάλε και τους δυό τους στην Amway, κι ίσως να μην πετύχουν ποτέ τους τίποτα. I Believe I made my point.

Γ' Προϋπόθεση: Θυμίσου: Η επιτυχία και τα δικαιώματα έρχονται μόνο μετά από σκληρή δουλειά, αφού χτιστεί ένα σωστά δομημένο δίκτυο. Μην παρατήσεις όλα όσα κάνεις επειδή στην Amway βρήκες τη λύση. Όπως πολύ εύγλωττα το είπε ένας φίλος μου: Όταν βγάζεις από το MLM τα πενταπλάσια από την καθημερινή σου δουλειά, εντάξει, μπορείς να την παρατήσεις.

quote:

Τέλος, ποιος είναι ο κινητήρας της Amway κατά τη γνώμη σου;
Το χρήμα;
Ή ένας εναλλακτικός τρόπος εμπορίου που καταργώντας τους μεσάζοντες πετυχαίνει μία πιο δίκαια ροή μεταξύ του παραγωγού και του καταναλωτή;

Δεν καταλαβαίνω γιατί το θέτεις ως ή το ένα ή το άλλο. Η εταιρεία επέλεξε την άμεση προσέγγιση στον καταναλωτή, προκειμένου να έχει καλύτερη διαφήμιση και άρα μεγαλύτερα ποσοστά κέρδους και να μην σπαταλάει λεφτά στις διαφημίσεις και τα ράφια των Σούπερμάρκετ. Σκοπός της κάθε εταιρείας είναι το κέρδος, αλλιώς ποιός ο λόγος; Είναι σαν να με ρωτάς:

Ποιος είναι ο κινητήρας των Everest (ή των Goody's ή οτιδήποτε)
Το χρήμα
ή να σερβίρουν φαγητό που ετοιμάζεται γρήγορα;

Το ένα εξυπηρετεί το άλλο.

Συνοψίζοντας, αυτό που με εκνεύριζε περισσότερο απ' όλα στη "σταδιοδρομία" μου όσον αφορά την Amway, ήταν πως οι περισσότεροι που προσέγγιζα είχαν γνώμη, δίχως να έχουν τη γνώση. Μου θυμίζει ένα πείραμα που έχουν κάνει, χρησιμοποιώντας μαιμούδες (δεν βάζω διαλυτικά, και σ' όποιον αρέσει ;-). Κάποτε, σ' ένα εργαστήριο, έβαλαν καμια εικοσαριά μαιμούδες σ' ένα δωμάτιο, κρέμασαν ένα τσαμπί μπανάνες από το ταβάνι και έβαλαν από κάτω μια σκάλα. Όποτε μια μαιμού πήγαινε να ανεβεί τη σκάλα για να πιάσει τις μπανάνες, όλες οι άλλες μαιμούδες (που έμεναν κάτω) έτρωγαν μια ψυχρολουσία με παγωμένο νερό. Σταδιακά, οι μαιμούδες άρχισαν να καταλαβαίνουν το κόλπο, έτσι όταν πήγαινε μια μαϊμού να ανεβεί τη σκάλα, την κατέβαζαν με το ζόρι. Στη συνέχεια, οι επιστήμονες έβγαλαν μερικές μαιμούδες από το δωμάτιο και έβαλαν μέσα καινούριες, που δεν είχαν συμμετάσχει στο πείραμα. Πήγαιναν να ανεβούν τη σκάλα και τους επιτίθονταν οι άλλες μαιμούδες που ήξεραν. Έτσι, οι νέες μαιμούδες ήξεραν πως δεν έπρεπε να αφήσουν μαιμού να ανεβεί τη σκάλα, δίχως όμως να ξέρουν τίποτα περί ψυχρολουσίας. Σταδιακά, αντικαταστάθηκαν όλες οι αρχικές μαιμούδες, και αυτές που έμειναν στο δωμάτιο δεν είχαν περάσει ποτέ τους ούτε μια ψυχρολουσία - όμως ήξεραν πως καμία μαιμού δεν πρέπει να ανεβεί τη σκάλα!
Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι πως αυτές οι νέες μαιμούδες, πού είχαν τη γνώμη (Μην ανεβείς τη σκάλα, είναι κακό), αλλά δεν είχαν τη γνώση, την εμπειρία (της ψυχρολουσίας) ήταν πολύ πιο επιθετικές στο να κατεβάσουν τη μαιμού που πήγαινε να ανεβεί τη σκάλα παρά οι πρώτες!

Αυτό λοιπόν συμβαίνει και με την Amway. Μπορεί εγώ να ξεκινήσω και να σταματήσω νομίζοντας πως η Amway είναι χάσιμο χρόνου και χρημάτων. Άμα όμως το πω σε όλους τους γνωστούς μου, αυτοί τελικά θα καταλήξουν να εχθρεύονται πιο παθιασμένα την Amway απ' όσο εγώ (το έχω δει να συμβαίνει ακριβώς όπως το περιγράφω)! Γι' αυτό και το λέω και το ξαναλέω: Αν δεν πετύχεις στην Amway δεν σου φταίει η εταιρεία, όπως κι αν τρακάρεις δεν σου φταίει το αυτοκίνητο (ας υποθέσουμε πως δεν έπαιξε μηχανική βλάβη). Ο καθένας θα πρέπει να αναζητήσει στον εαυτό του το πως και το γιατί - και να μην φοβάται να παραδεχτεί πως ίσως δεν του ταιριάζει, πως ίσως έκανε λάθη ή πως ίσως απλά δεν είναι αρκετά καλός γι' αυτό. Γιατί κανείς δεν είναι τέλειος σε όλα - όλοι έχουμε τα δυνατά και τα αδύνατά μας σημεία.

Πω πω, είμαι πολυλογάς, ο άτιμος!

Avallon, έτυχε να κάνω μια αναζήτηση σχετικά με την Amway και έπεσα στο συγκεκριμένο forum, γι' αυτό και πρωτοpostarω εδώ. Να είσαι βέβαιη πως in good time θα εξερευνήσω και το υπόλοιπο forum και θα συμμετάσχω και σε άλλες συζητήσεις.

Πάντως, θα ήθελα να ευχαριστήσω εσένα προσωπικά και όλους όσους με διάβασαν, γιατί αυτά που έγραψα δεν τα είχα παραθέσει με αυτόν τον τρόπο ποτέ και σε κανέναν και νιώθω ένα απίστευτο βάρος να έχει φύγει από επάνω μου.

- ΚΑΡΚΙΝΟΣ PAGET - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.07/06/2005, 10:38:59

Παίδες (και παιδούλες), ήμουν κι εγώ στην Amway μια περίοδο και λέω να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου.

Είμαι φοιτητής πληροφορικής, ετών 22 (ψιλοαιώνιος φοιτητής, αλλά δεν βαριέσαι). Η πρώτη μου γνωριμία με την Amway έγινε στην τρυφερή ηλικία των 19 παρά τέταρτο, όταν με πήρε ένας γνωστός μου τηλέφωνο (σ.σ. ενάμισι χρόνο μικρότερός μου) και μου ανέφερε γενικά κι αόριστα για μια δουλειά που έχει να κάνει με το ίντερνετ και με κομπιούτερ. Πηγαίνω λοιπόν, μια και δυο στο σπίτι του, όπου θα ερχόταν ο εκπρόσωπος της εταιρείας. Βέβαια, απ' αυτά που μου είπε, εγώ φανταζόμουν οτιδήποτε από Web Designer μέχρι system administrator. Αυτό όμως που μου φάνηκε εντελώς αινιγματικό ήταν που στο τέλος της τηλεφωνικής συνομιλίας μου είπε "Φέρε και κανένα φίλο σου" (λες και επρόκειτο για κάποιο πάρτυ!). Πας ποτέ σε interview για δουλειά μαζί με φίλο σου;

Anyway (και Amway)

Εν πάση περιπτώσει, βρίσκομαι στο σπίτι του γνωστού μου, όπου και ανακαλύπτω ότι είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος, ουσιαστικά κάθε καρυδιάς καρύδι, άνθρωποι κάθε ηλικίας (από 17 μέχρι 47) και κάθε επαγγέλματος (γυμναστής, φυσιοθεραπευτής, γιατρός κλπ). Έρχεται η ώρα να ξεκινήσει η παρουσίαση, σηκώνεται ένας συμπαθητικός τυπάς ο οποίος γενικά είχε πιάσει την κουβέντα με τους πάντες για τα πάντα μέχρι εκείνη τη στιγμή, βγάζει τον πίνακα και ξεκινάει το περιβόητο "Επιχειρηματικό Πλάνο".

Στο τέλος της παρουσίασης, η ιδέα μου είχε φανεί εξαιρετικά έξυπνη (να συνδέομαι απ' ευθείας με την παραγωγή, να γλιτώνω τα λεφτά που τρώνε οι μεσάζοντες, να κερδίζω συστήνοντας κάτι στους φίλους μου, που είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς κάνω), όμως είχα κάνει μερικές μικρές παρανοήσεις. Η μεγαλύτερη εξ' αυτών ήταν πως νόμιζα ότι η εταιρεία διακινεί τα προϊόντα όλων των εταιρειών παγκοσμίως. Αυτό φυσικά δεν το είπε κατά λέξη ο τυπάς που έκανε την παρουσίαση, απλά ήταν αυτό που εγώ, με το δικό μου μυαλό κατάλαβα. Και, φυσικά, δεν είχα καταλάβει πόσο πολλή δουλειά χρειαζόταν.

Για να μην σας τα πολυλογώ, την επόμενη μέρα είχαμε μια δεύτερη συνάντηση (το λεγόμενο Follow Up) και αποφάσισα να γραφτώ. Έτσι κι αλλιώς, το κόστος εγγραφής των € 100 αντιστοιχούσε στο αρχικό πακέτο με τα προϊόντα, οπότε δεν ένιωθα ότι με κλέβουνε κιόλας.

Τα επόμενα ενάμιση-δύο χρόνια ήταν ένα εκπληκτικό συναισθηματικό roller-coaster. Στην αρχή, οι εισηγητές μου με προμήθευσαν με κασέτες και πήγα και στην ανοιχτή παρουσίαση, που γίνεται κάθε εβδομάδα. Κακά τα ψέματα, πολλά απ' αυτά που έλεγαν στις κασέτες, μου άρεσαν, ειδικά οι ιστορίες επιτυχίας (γενικά μου αρέσει να ακούω και να διαβάζω ιστορίες επιτυχίας, σε οποιοδήποτε τομέα. Μου προσφέρουν έμπνευση). Μου άρεσαν επίσης και οι κασέτες που περιέγραφαν τεχνικές. Για να μην πολυλογώ, οτιδήποτε είδα-άκουσα-διάβασα το πρώτο τρίμηνο, μου άρεσε απίστευτα.

Μια μικρή παρένθεση: Απεχθάνομαι την πληροφορική σαν σχολή. Ενώ λατρεύω τους υπολογιστές, την πληροφορική έτσι όπως διδάσκεται στα Ελληνικά Πανεπιστήμια τη μισώ όσο λίγα πράγματα στον κόσμο. Και βλέποντάς το εκ των υστέρων, μάλλον αυτό ήταν που μου έκανε το μεγαλύτερο κλικ όσον αφορά την Amway: Το γεγονός ότι θα μπορούσα (όπως μου έλεγαν) να πετύχω ανεξαρτήτως πτυχίου και σπουδών. Και, πιστέψτε με, δεν υπήρχε τίποτα που να θέλω περισσότερο από το να πετύχω δίχως να αναγκαστώ να τελειώσω αυτή τη ρημάδα την πληροφορική.
Κλείνει η παρένθεση

Εν πάση περιπτώσει, ήρθαν οι πρώτες παρουσιάσεις στο σπίτι μου και τα πρώτα προσωπικά πλάνα. Όπως γρήγορα διαπίστωσα, στην ηλικία μου οι περισσότεροι νέοι ενδιαφέρονταν περισσότερο να τελειώσουν τη σχολή τους παρά να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο (για κάποιο παράξενο λόγο, είχα την παιδαριώδη εντύπωση πως όλοι μισούσαν τις σχολές τους όπως εγώ τη δικιά μου). Με τα πολλά, γράφτηκε μια φίλη των γονιών μου, κάναμε και στο σπίτι της μερικά πλάνα.

Κάπου εδώ συνειδητοποίησα πως δεν ήταν και τόσο εύκολο όσο περίμενα πως θα ήταν. Ήταν μερικά συγκεκριμένα στοιχεία της προσωπικότητάς μου τα οποία μου έφεραν τη μεγαλύτερη δυσκολία: Κατ’ αρχάς, δεν είμαι ενθουσιώδης σαν άνθρωπος. Ακόμα κι αν νιώσω τον ενθουσιασμό, συνήθως τον εκφράζω περισσότερο εσωτερικά (esoterica!) παρά εξωτερικά. Γενικά, στη ζωή μου είχα λίγους φίλους (αλλά πολύ καλούς) και δύσκολα έκανα νέες παρέες. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το σύστημα της Amway απαιτούσε να κάνω μια στροφή 180 μοιρών απ’ αυτό που ήμουν: Να γνωρίζω συνεχώς νέο κόσμο («Κι αν τελειώσουν οι γνωστοί σου, μπορείς πάντοτε να γνωρίσεις καινούριους» μου είπανε), να μιλάω και να εκφράζομαι με ενθουσιασμό και μάλιστα για προϊόντα τα οποία δεν είχα χρησιμοποιήσει (στην ηλικία που βρίσκομαι ούτε πλένω, ούτε καθαρίζω, ούτε σιδερώνω. Κανένα ξύρισμα ρίχνω, άντε και λίγο τζελ στο μαλλί).
Όμως το μεγαλύτερο των εμποδίων ήταν ο φόβος μου για την αποτυχία. Δεν μπορούσα να αντέξω στη σκέψη της αποτυχίας και κάθε «όχι» που λάμβανα, το έπαιρνα τόσο προσωπικά, σαν να μου είχαν βρίσει τη μάνα, τον πατέρα κι όλο μου το σόι.

Πίσω στο roller-coaster λοιπόν. Εκεί που το πρώτο τρίμηνο ήταν μες το μαύρο ενθουσιασμό, η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Ξαφνικά, εκεί που έπαιρνα τηλέφωνο, έκανα προσκλήσεις κι έκλεινα ραντεβού με τη μεγαλύτερη των ευκολιών, άρχισα να φοβάμαι το τηλέφωνο. Άρχισα να τρέμω στην ιδέα του να πάρω για να κλείσω κάποιο ραντεβού. Η απόρριψη που είχα δεχτεί είχε συνδέσει τα στοιχεία αυτά με τόσο πόνο, που πραγματικά ένιωθα ανίκανος να τα κάνω. Άρχισα τότε αυτό που σήμερα ονομάζω κασετο-σεμιναριοθεραπεία. Αγόραζα κασέτες, παλιές, καινούριες, πιο παλιές, πιο καινούριες – πλήρωνα γύρω στα € 40 το μήνα μόνο για κασέτες, σύν άλλα € 40-50 για βιβλία – και άκουγα όσο περισσότερες από αυτές μπορούσα, κάθε μέρα, όλες της ώρες της ημέρας. Πήγαινα σε όλα τα σεμινάρια, και στην εβδομαδιαία ανοιχτή παρουσίαση (που ήταν δωρεάν για τους υποψήφιους επειδή την χρηματοδοτούσαμε εμείς τα μέλη) και στο μηνιαίο BBS (Business Building Seminar) και στο τριμηνιαίο συνεδριακό σαββατοκύριακο με το εισιτήριο των € 100. Όλα αυτά εξακολουθούσαν να μου αρέσουν. Λάτρευα αυτά που άκουγα στα σεμινάρια και τις κασέτες. Έβλεπα τους πετυχημένους που ανέβαιναν στη σκηνή σαν τους προσωπικούς ήρωές μου. Κι όλο αγόραζα νέο υλικό (κασέτες, βιβλία προσωπικής ανάπτυξης κλπ). Μόνο που είχα καταλήξει, λόγω των προσωπικών μου κολλημάτων, να μισήσω τη δουλειά που έπρεπε να κάνω: Τα ραντεβού, τα πλάνα, τα follow up, τις πωλήσεις.

Έβλεπα ότι ο καιρός περνούσε κι ότι από όλη την κλίμακα των ποσοστών, εγώ είχα φτάσει μόνο στο 3% και μάλιστα με δικές μου αγορές (ναι, αγόραζα και πολλά προϊόντα, για να έχω «στοκ» για τους πελάτες που δεν είχα). Αλλά συνέχιζα. Θυμάμαι, αυτό που με κινούσε περισσότερο απ’ όλα, ήταν μια ιστορία επιτυχίας για ένα ζευγάρι απ’ την Αυστραλία, το οποίο ήταν στο 3% για 17 μήνες και σε ένα συνεδριακό σαββατοκύριακο υποτίθεται πως «κατάλαβαν» τι έπρεπε να κάνουν, έτσι τώρα ήταν Crown Ambassadors (που είναι η κορυφαία βαθμίδα της Amway), ένα από τα 20 ζευγάρια στον κόσμο. Αυτό ήταν λοιπόν που με κινούσε, η ελπίδα πως ίσως μέσα στις κασέτες, τα βιβλία και τα σεμινάρια, να καταλάβαινα κι εγώ αυτό που έπρεπε να καταλάβω για να πετύχω.

Παράλληλα, στα δύο αυτά χρόνια ενεργής ενασχόλησής μου, είχα κάνει τη ζωή μου να πάρει τον κατήφορο. Εκείνα τα δύο χρόνια, οι μόνοι λόγοι που πατούσα στη σχολή ήταν για να ανανεώσω το πάσο μου (μην χάσω και την έκπτωση στα λεωφορεία), άντε για να κάνω και καμία δήλωση μαθημάτων, για μαθήματα που ποτέ δεν θα έδινα, που ούτε τα βιβλία δεν θα έπαιρνα. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά, ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα (μόνος μου υπενθυμίζω, δεν μου το είπε κανένας) είναι πως «Θα παρατήσω τη σχολή έτσι ώστε ο μόνος τρόπος να πετύχω να είναι η Amway». Φυσικά, την ιδέα μου αυτή δεν τη μοιράστηκα με κανέναν upliner (μέχρι κι αυτοί θα έβλεπαν πόσο γελοία ήταν) αλλά εγώ την ακολούθησα με θρησκευτική ευλάβεια.
Όμως η ζωή μου είχε πάρει τον κατήφορο και με άλλους τρόπους. Γνωστούς μου που μου είπαν όχι, άρχισα να τους αποφεύγω («Αυτοί δεν θέλουν να πετύχω»). Φίλους μου που είπαν όχι αλλά δεν ήθελα να τους αποφύγω, είχα αρχίσει να τους πρήζω και να τους αναφέρω την Amway κάθε τρεις και λίγο, να τους πιέζω να ακούσουν κασέτες, να διαβάσουν βιβλία και να έρθουν σε σεμινάρια. Βλέπετε, εμένα μου άρεσαν τόσο πολύ όλα αυτά, και ήμουν τόσο πεπεισμένος πως αν έρχονταν σε ένα μόνο σεμινάριο θα ήταν αρκετό για να αλλάξει η ζωή τους (και να γραφτούν φυσικά στην ανύπαρκτη ομάδα μου) που έγινα απίστευτα πιεστικός και φορτικός. Εν το μεταξύ, άρχισα να αντιμετωπίζω τα σούπερ μάρκετ σαν τους προσωπικούς μου ανταγωνιστές (ειδικά κάτι εκπτωτικά σε στυλ Dia και Lidl).
Παράλληλα, είχα πείσει τον εαυτό μου πως αν δεν μπορέσω να πετύχω στην Amway, δεν θα μπορέσω να πετύχω πουθενά.

Εν το μεταξύ, η “part-time” επιχείρηση είχε γίνει για εμένα full-time 24/7, γιατί ανά πάσα στιγμή, όποιον γνώριζα, όποιον έβλεπα να περπατάει στο δρόμο, αναρωτιόμουν «Λες να γραφτεί αυτός;». Αλλά, φυσικά, ποτέ δεν έκανα την επαφή.

To cut a very long story shorter, στο δεύτερο χρόνο (και αφού είχα ξεπεράσει για καλά τους 17 μήνες δίχως να καταλάβω τίποτα) η ζωή μου πήρε μια στροφή προς το σουρεαλιστικό. Οι γονείς μου ήταν άκρως αντίθετοι με την ιδέα της Amway ευθύς εξ’ αρχής. Σημειωτέον, δεν μου αρνήθηκαν να το κάνω (έτσι κι αλλιώς ενήλικος ήμουν), αλλά δεν ήταν διατεθειμένοι να μου προσφέρουν οποιαδήποτε βοήθεια. Και, μια ωραία πρωία, πάνε και γράφονται οι γονείς μου όχι σε μια αλλά σε τρεις εταιρείες MLM! Πρόκειται για τις Aquasource (που πουλάνε κάτι φύκια τα οποία υποτίθεται είναι για πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, φύκια για μεταξωτές κορδέλες δηλαδή), Alamo (η μόνη απ’ όσο γνωρίζω αμιγώς ελληνική εταιρεία MLM, που πουλάει καλλυντικά) και Telepassport (παροχέας σταθερής τηλεφωνίας, όπως κατάλαβα απ’ τα συμφραζόμενα εκεί είναι γραμμένη και η Avallon). Και, σε αυτό το σημείο, κυρίες και κύριοι, the **** has hit the fan. Στο σπίτι μου άρχισε ένας τρομερός εσωτερικός πόλεμος, με τους γονείς μου να προσπαθούν να με πείσουν να μην ασχολούμαι με την Amway και να ασχοληθώ με τις δικές τους εταιρείες, να με τραβολογάνε στις συναντήσεις των εταιρειών τους και να βάζουν τους δικούς τους upliner να με εγκεφαλοπλένουν για το πόσο σατανική και διαβολική είναι η Amway και το πώς μπορώ να βγάλω χρήματα με πολύ λιγότερο τρέξιμο στις δικές τους εταιρείες.

Για να μην τα πολυλογώ, η μαγική στιγμή της απεξάρτησής μου από το MLM ήταν το πρώτο σεμινάριο BBS της Amway που έχασα – και το έχασα γιατί είχε τα γενέθλιά της η κοπέλα μου και δεν είχα καταντήσει πια και τόσο μαλάκας για να κάνω τη λάθος επιλογή. Μετά απ’ αυτό, έχασα και το επόμενο. Και το επόμενο. Συνέχιζα βέβαια να ακούω κασέτες καθημερινά. Μια μέρα, δεν πρόλαβα να ακούσω κασέτα. Και την επόμενη. Και την επόμενη. Κι έτσι σταμάτησα να πετάω τα λεφτά μου σε κασέτες και σεμινάρια. Και σταμάτησα να ασχολούμαι παντελώς με την Amway, μέχρι που πέρασε ο καιρός, δεν ανανέωσα και την ετήσια συνδρομή των 27 ευρώ και ξεγράφτηκα τελείως.

Συνοψίζοντας, τι κέρδισα και τι έχασα από την ενασχόλησή μου με την Amway:

Πιστεύω ότι κέρδισα κάτι πολύ σημαντικό. Είδα ένα μέλλον με αμοιβές από δικαιώματα (royalties), αντίστοιχα με αυτά που κερδίζουν συγγραφείς και τραγουδιστές. Επειδή όμως δεν μπορούσα να το κάνω με την Amway – αλλά ήθελα τα δικαιώματα – κι επειδή το τραγούδι μου δεν ακούγεται με τίποτα, αποφάσισα κι έγραψα ένα βιβλίο, ένα λογοτεχνικό μυθιστόρημα. Το βιβλίο μου θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο από τις εκδόσεις Καστανιώτη (δεν λέω τον τίτλο για να μην θεωρηθεί πως κάνω διαφήμιση). Έχω ήδη στα σκαριά ένα δεύτερο βιβλίο και ιδέες για πολλά-πολλά ακόμα.

Κέρδισα επίσης έναν πολύ καλό φίλο. Ο τυπάς που μου έκανε την πρώτη παρουσίαση, ο Πάνος, έγινε πολύ κοντινός μου φίλος και είναι ακόμα και τώρα, που παράτησα την επιχείρηση (πήγα και στο γάμο του τον περασμένο μήνα). Έχω την εντύπωση ότι και αυτός τα παράτησε, αλλά αποφεύγω να τον ρωτήσω – γενικά, οτιδήποτε έχει να κάνει με την Amway είναι πλέον θέμα-ταμπού για εμένα. Ακόμα και το να αναφέρω το όνομα της εταιρείας, με κάνει να αισθάνομαι άσχημα.

Μέσα από τις κασέτες και τα βιβλία προσωπικής ανάπτυξης, ανακάλυψα από μια γνωστή των γονιών μου ένα εκπληκτικό σεμινάριο, το Insight, ανεξάρτητο από οποιαδήποτε εταιρεία, το οποίο πραγματικά μου έχει αλλάξει τη ζωή. Κάποια στιγμή ίσως κάνω κάποιο thread σχετικά, τώρα που μπήκα στην όμορφη παρέα σας.

Τι έχασα; Χρόνο και χρήματα, σίγουρα, αρκετούς φίλους και, για ένα μεγάλο διάστημα, την ψυχική μου ηρεμία.

Αυτό που θέλω να τονίσω κλείνοντας (επιτέλους!), είναι πως οι λόγοι που αντιπαθώ την Amway είναι αυστηρά προσωπικοί. Απλά, συνέδεσα απίστευτα πολύ πόνο με οτιδήποτε έχει να κάνει με τη συγκεκριμένη επιχείρηση. Και, όσοι έχετε ασχοληθεί με νευρογλωσσικό προγραμματισμό, ή απλά έχετε στοιχειώδεις γνώσεις ψυχολογίας, ξέρετε πως ο άνθρωπος θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει τον πόνο, περισσότερα ακόμα και από το να κυνηγήσει την απόλαυση.
Πιστεύω ότι πραγματικά η Amway δουλεύει, πως δεν είναι απάτη και πως είναι μάλιστα ένας εξαιρετικά έξυπνος εναλλακτικός τρόπος εμπορίου. Πιστεύω επίσης πως η επιτυχία στην Amway, όταν έρθει μετά από σκληρή δουλειά, αξίζει πολλά, επειδή είναι επιτυχία που βασίζεται σε δικαιώματα, που ελάχιστες άλλες μη-καλλιτεχνικές δουλειές προσφέρουν.
Απλά, η Amway δεν είναι για όλους. Είναι γι’ αυτούς που μπορούν να την κάνουν. Και μακάρι κάποιος που δεν μπορεί να την κάνει, να το καταλάβει αυτό από νωρίς, πριν βιώσει τον πόνο που βίωσα εγώ με τις δικές μου προσπάθειες.

Αυτή ήταν λοιπόν η εμπειρία μου με την Amway και συγνώμη αν σας κούρασα. Κι αν όμως σας κούρασα με τα πολλά που γράφω, τότε γιατί διαβάσατε μέχρι εδώ; Ήθελές τα και παθές τα <;ο)

Edited by - Κthulhu on 07/06/2005 10:42:34

- για δοκιμαστε να γραψετε αυτο αναποδα στον broweser..! - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.13/09/2010, 12:26:19

Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας δεν έχουν μεγάλη γνώση περί της τεχνολογίας, οπότε πέφτουν εύκολα θύματα σε τέτοιες απάτες.

Λες και αν μια οργάνωση ήταν όντως ελεγόμενη από τους Illuminati, τους Μασώνους ή κάποιον εξωγήινο πολιτισμό, θα είχε ανάγκη να καταφύγει σε τέτοια κόλπα.

Το πρώτο μου βιβλίο:
http://www.kastaniotis.com/book/960-03-3933-3
Άγγελος Κυρίτσης - Το Πρόσωπο του ΣΚύλου

Το πρώτο μου site:
Συμβουλές Ομορφιάς και Ενημέρωση για Χτενίσματα, Μόδα, Διατροφή , Γυμναστική
http://www.neolook.gr

- Inception- η απόλυτη ταινία επιστημονικής φαντασίας - - Κινηματογράφος -12/09/2010, 15:02:27

Εξαιρετική ταινία από τον εξαιρετικό Christopher Nolan, ο οποίος από την αρχή της καριέρας του έχει αποδείξει πόσο μεγάλος δημιουργός είναι.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες ταινίες, το Inception σε κάνει να σκέφτεσαι, ενώ ταυτόχρονα σε διασκεδάζει.

Για πόσες από τις ταινίες που έχετε δει στη ζωή σας μπορείτε να το πείτε αυτό?

Το πρώτο μου βιβλίο:
http://www.kastaniotis.com/book/960-03-3933-3
Άγγελος Κυρίτσης - Το Πρόσωπο του ΣΚύλου

Το πρώτο μου site:
Συμβουλές Ομορφιάς και Ενημέρωση για Χτενίσματα, Μόδα, Διατροφή , Γυμναστική
http://www.neolook.gr/

Edited by - Κthulhu on 12/09/2010 16:21:12

- AMWAY: Εταιρεία ή Οργάνωση? - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.23/09/2012, 11:58:36

Κοίτα νεκρανάσταση το θέμα. Από το 2005 τραβιέται :)

Ρε παιδιά, μπορεί ο Airbus να μην τα λέει με τον πιο ευγενικό τρόπο στον κόσμο, αλλά είναι σωστά αυτά που λέει. Πολύ Ελληνικό ξερολισμό βγάζετε για κάτι που δεν έχετε κατανοήσει.

Τι παράγει η Amway και τα μέλη της? Το ίδιο που παράγουν και το Carrefour, και ο Βασιλόπουλος, και ο Βερόπουλος: πουλάνε συγκεκριμένα προϊόντα.

Αλλάζει απλώς η αλυσίδα διανομής. Αντί να πάει

Παραγωγός->Χονδρεμπορος->Λιανέμπορος->Καταναλωτής

πάει

Παραγωγός->Amway->Συνεργάτης δικτύου->Καταναλωτής

Αν τα μέλη αγοράσουν, το δίκτυο βγάζει χρήματα. Αν κανένα μέλος δεν αγοράσει, κανείς δεν βγάζει τίποτα.

Απλό δεν είναι?

Το πρώτο μου βιβλίο:
http://www.kastaniotis.com/book/960-03-3933-3
Άγγελος Κυρίτσης - Το Πρόσωπο του ΣΚύλου

- 1821- Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.07/06/2005, 20:55:14

Φίλη Αμαλία (τη Βασίλισσα τι την έχεις;)

quote:

Δηλαδή - απ'ότι κατάλαβα από το κείμενό σου - Κthulhu,
η Amway δεν είναι κακιά,
απλά είναι γι' αυτούς που έχουν κότσια...
Και έχουν μία δομημένη προσωπικότητα που ξέρει πραγματικά τι θέλει.

quote:

Οπότε θα σου θέσω τα εξείς ερωτήματα:
Εσύ θα πρότεινες σε κάποιον να δοκιμάσει;

quote:

Εάν ναι, θα έθετες προϋποθέσεις; Και ποιές;

Άκρως απαραίτητες προϋποθέσεις:

quote:

Τέλος, ποιος είναι ο κινητήρας της Amway κατά τη γνώμη σου;
Το χρήμα;
Ή ένας εναλλακτικός τρόπος εμπορίου που καταργώντας τους μεσάζοντες πετυχαίνει μία πιο δίκαια ροή μεταξύ του παραγωγού και του καταναλωτή;

Το ένα εξυπηρετεί το άλλο.

Πω πω, είμαι πολυλογάς, ο άτιμος!

- 1821- Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.07/06/2005, 10:38:59

Παίδες (και παιδούλες), ήμουν κι εγώ στην Amway μια περίοδο και λέω να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου.

Anyway (και Amway)

Συνοψίζοντας, τι κέρδισα και τι έχασα από την ενασχόλησή μου με την Amway:

Τι έχασα; Χρόνο και χρήματα, σίγουρα, αρκετούς φίλους και, για ένα μεγάλο διάστημα, την ψυχική μου ηρεμία.

Edited by - Κthulhu on 07/06/2005 10:42:34