- ΚΑΡΚΙΝΟΣ PAGET - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Επίσης, θα ήθελα να αναφέρω πως το παρακάτω e-mail το έλαβα από πελάτη μου και προφανώς κυκλοφορεί με την γνωστή μέθοδο του forward και όποιον πάρει ο χάρος. Φαίνεται πάντως να είναι από αξιόπιστη πηγή - αν και δεν είμαι σε θέση να κρίνω την σοβαρότητα ή μη ιατρικών χόρων.
Υπευθυνος Δημοσίευσης : Δρακάκης Αργύρης
Το παρακάτω email για την νόσο Paget είναι 100/% αληθές και καλό είναι να ενημερωθούν για αυτή την ασθένεια κυρίως οι γυναίκες καθώς στους άντρες είναι πολύ σπάνια η εμφάνιση της.
Ασθένεια Paget
Παρακαλώ προωθήστε το σε όλες τις γυναίκες στις ζωές σας. Μητέρες, κόρες, αδελφές, θείες, φίλες, κ.λπ....
Το Νοέμβριο, ένα σπάνιο είδος καρκίνου του μαστού βρέθηκε. Μια κυρία ανέπτυξε μια αναφυλαξία στο στήθος της, παρόμοιος με αυτήν των νέων μητέρων που θηλάζουν.
Επειδή η μαστογραφία της ήταν καθαρή, ο γιατρός την θεράπευσε με τα αντιβιοτικά για τις μολύνσεις. Μετά από 2 κύκλους, συνέχισε να γίνεται χειρότερα, έτσι ο γιατρός της την έστειλε για μια άλλη μαστογραφία. Αυτή τη φορά παρουσίασε μια μάζα.
Η βιοψία Α βρήκε μια γρήγορα αυξανόμενη κακοήθεια. Άρχισε χημειοθεραπείες προκειμένου να μειωθεί η αύξηση, κατόπιν μια μαστεκτομή, εκτελέσθηκε κατόπιν ένας πλήρης κύκλος χημειοθεραπείες, κατόπιν ακτινοβολία. Μετά από περίπου 9 μήνες της έντονης επεξεργασίας, της δόθηκε ένας "καθαρός λογαριασμός" της υγείας.
Είχε για ένα έτος που ζούσε την κάθε ημέρα στο maximum. Κατόπιν ο καρκίνος επέστρεψε στην περιοχή συκωτιού. Έκανε 4 θεραπείες και αποφάσισε ότι θέλησε την ποιότητα της ζωής, όχι τα μετέπειτα αποτελέσματα των χημειοθεραπειών. Είχε 5 μήνες και προγραμμάτισε κάθε λεπτομέρεια των τελικών ημερών. Μετά από μερικές ημέρες που χρειάστηκε να παίρνει μορφίνη, πέθανε.
Άφησε αυτό το μήνυμα για να παραδοθεί στις γυναίκες παντού:
Γυναίκες, ΠΑΡΑΚΑΛΩ να είστε άγρυπνες σε οτιδήποτε δεν είναι κανονικό, να είστε επίμονες και να πάρετε βοήθεια το συντομότερο δυνατόν.
Ασθένεια Paget: Είναι μια σπάνια μορφή καρκίνου του μαστού, και είναι έξω από το στήθος, στη θηλή. Εμφανίζεται ως αναφυλαξία, που αργότερα γίνεται τραύμα με μια φλοιώδη εξωτερική άκρη. Δεν θα το είχα υποψιαστεί ότι μπορεί να είναι καρκίνος του μαστού αλλά ήταν. Η θηλή μου δεν μου
φάνηκε ποτέ καθόλου διαφορετική, αλλά η αναφυλαξία με ενόχλησε, έτσι πήγα στο γιατρό για αυτό. Μερικές φορές ήταν επώδυνο, αλλά εκτός από αυτό δεν με ενόχλησε. Ήταν ακριβώς άσχημο και μια ενόχληση, και δεν θα μπορούσε να τακτοποιηθεί με όλες τις κρέμες που ορίστηκαν από το γιατρό και το δερματολόγο μου για τη δερματίτιδα στα μάτια μου ακριβώς πριν από αυτό το ξέσπασμα. Φάνηκαν λίγο ενδιαφερόμενοι αλλά δεν με προειδοποίησαν ότι θα μπορούσε να είναι καρκίνος.
Τώρα, υποψιάζομαι ότι πολλές γυναίκες έξω εκεί δεν ξέρουν ότι μπορεί ένα τραύμα ή μια αναφυλαξία στη θηλή να είναι καρκίνος του μαστού. (Το δικό μου άρχισε ως κόκκινο σπυράκι. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα με την ασθένεια Paget της θηλής είναι ότι τα συμπτώματα που εμφανίζονται φαίνονται να είναι αβλαβή. Συχνά νομίζουμε ότι είναι μια δερματική μόλυνση, όμως αυτό μας οδηγεί σε καθυστερήσεις στην ανίχνευση του προβλήματος και την προσοχή που πρέπει να δείξουμε.)
Ποια είναι τα συμπτώματα;
1. Μια επίμονη ερυθρότητα, στάξιμο της θηλής σας που προκαλεί και το έγκαυμα (όπως δήλωσα, το δικό μου δεν με έκαιγε πολύ, και δεν είχε
κανένα στάξιμο, αλλά είχε μια κρούστα κατά μήκος της εξωτερικής άκρης σε μια πλευρά)
2. Μια πληγή στη θηλή σας που δεν θα θεραπευτεί. (Η δική μου ήταν μια υπόλευκη παχιά περιοχή κοιτάγματος στο κέντρο της θηλής).
3. Συνήθως μόνο μια θηλή επηρεάζεται. Πώς εντοπίζεται; Ο γιατρός σας θα κάνει εξέταση και πρέπει να προτείνει μια μαστογραφία και των δύο
στηθών, που πρέπει να γίνει αμέσως. Ακόμα κι αν η ερυθρότητα και το στάξιμο μοιάζουν πολύ με δερματίτιδα (ανάφλεξη του δέρματος), ο γιατρός σας πρέπει να υποψιαστεί τον καρκίνο εάν η πληγή είναι μόνο σε ένα στήθος. Ο γιατρός σας πρέπει να διατάξει μια βιοψία της πληγής σας για να επιβεβαιώσει τι συμβαίνει.
Αυτό το μήνυμα πρέπει να ληφθεί σοβαρά και να μεταφερθεί προς όσο το δυνατόν περισσότερα από τους συγγενείς και τους φίλους σας θα μπορούσε να σώσει τη ζωή κάποιου. Ο καρκίνος του μαστού μου αναπαράχθηκε με μεταστάσεις στα κόκαλα μου αφού πήρα μεγάλες δόσεις χημειοθεραπείας, 28 ακτινοβολίες και έκανα λήψη Tamaxofin. Εάν αυτό ήταν εντοπισμένο ως καρκίνος του μαστού στην αρχή, ίσως δεν θα είχε κάνει μεταστάσεις...
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ:
Είναι άσχημο δεδομένου ότι οι γυναίκες δεν γνωρίζουν την ασθένεια Paget. Εάν, με το να κάνετε forward αυτό το mail, μπορούμε να ενημερώσουμε τους άλλους από τον πιθανό κίνδυνό της, βοηθάμε τις γυναίκες παντού.
Παρακαλώ, εάν μπορείτε, πάρτε μια στιγμή για να διαβιβάσετε αυτό το μήνυμα σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ειδικά στην οικογένεια και τους φίλους σας. Διαρκεί μόνο μια στιγμή, ακόμα τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να σώσουν μια ζωή.
Άλλες πηγές πληροφόρισης :
http://www.dermaline.gr/articles.php?articleId=344
http://www.in.gr/Reviews/placeholder.asp?lngReviewID=22971&lngChapterID=23140&lngItemID=23151
http://medlab.cs.uoi.gr/erga/pathology/kefalaio2/kefalaio2752.htm
http://www.cancerbackup.org.uk/Cancertype/Breast/Typesofbreastcancer/Pagetsdisease
http://www.cancer.gov/cancertopics/factsheet/Sites-Types/pagets-breast
http://www.breastcancercare.org.uk/content.php?page_id=3989
http://www.medicinenet.com/pagets_disease_of_the_nipple/article.htm
http://ezinearticles.com/?Breast-Cancer---Pagets-Disease&id=201836
http://www.dnamag.gr/free-your-mind.php?id=20&apid=2&artid=63
Εχει σημασια να μαθουν και αλλοι ανθρωποι τι αρρωστια ειναι αυτη,και ποσο επικινδυνη ειναι σε νεαροτερες ηλικιες.
Ειμαι κιεγω μια απο τις ατυχες που σχεδον ακρωτηριαστηκαν απο αυτο.
Επαψα να κοιταζω τον εαυτο μου στον καθρεπτη και για καιρο δεν με θεωρουσα γυναικα.
Παιδια η προληψη ειναι σημαντικη,ακομη και σε νεαρες ηλικιες.
Να συμπληρωσω,πως οι πιθανοτητες μεταστασης σε γυνακες ανω των 50 ειναι 5%,ενω σε νεαροτερα ατομα,ειναι σχεδον 50-70%.
Μαιμουδίτσα η πλαστική χειρουργική προσφέρει μεσω διαφόρων τεχνικών πλήρη αποκατάσταση της εμφάνισης των μαστών που υπέστησαν μερική ή ολική αφαίρεση.
The plural of anecdote is not data.
Μετα τα χριστουγεννα θα παω για επανορθωτικη επεμβαση.Αν ζω κι εχω χρηματα γιατι δυστυχως το ΙΚΑ δεν τα καλυπτει,οπω και δεν μου καλυπτει κατα ενα ποσοστο και τις θεραπειες.
Για 3000 ευρω και βαλε,πηρα πισω μεχρι στιγμης τα 70
Θα αναφερθώ τάχιστα στα Ελευσίνια μυστήρια , καθότι η πλήρης ανάλυσή τους είναι πολύ μεγάλη , ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης και ενδιαφερόμενος πόσο ανιστόρητη καταντάει η προπαγάνδα των Εθνικών έναντι του Χριστιανισμού και ιδίως έναντι του Χριστιανικού ιερατείου , που παρουσιάζεται σαν κάτι το «βρώμικο» που είχε και έχει κρατική προστασία και που προσέφερε και προσφέρει αποδοχή σε εξουσιαστές με ανήθικη ζωή (π.χ. Αυτοκράτορες , Βασιλείς κ.λ.π.) ενώ στην αρχαία Ελλάδα όλα τα του Εθνισμού είναι τέλεια και δεν έχουν σχέση με την εξουσία. Αντιθέτως παρακάτω θα φανεί ιστορικά η σχέση ελευσίνιων και κράτους και η εξέλιξή τους ανάλογα με τα συμφέροντα. Τα εν λόγω μυστήρια έλαβαν απότομο τέλος καθότι απαγορεύθηκαν , δυστυχέστερα για τους Εθνικούς , από τον Θεοδόσιο τον Μέγα όπως απαγορεύθηκε επίσης από αυτόν η τέλεση Εθνικών εορτών και θυσιών.
Ο Ομηρικός ύμνος στην Δήμητρα δημιουργήθηκε την στιγμή που τα ελευσίνια μυστήρια είχαν καταλάβει εξέχουσα θέση στην θρησκευτική λατρεία της αρχαίας Ελλάδας. Η αρχική όμως ίδρυσή τους , η σημασία τους και η εξέλιξη η οποία έλαβαν δεν γίνεται να εξαχθεί από τον Ομηρικό ύμνο και είναι λίαν ελλιπείς. Κατά αρχήν πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα.
ΜΥΣΤΗΡΙΑ : είναι λατρείες σε στενό κύκλο και ιεροτελεστίες στις οποίες μόνο λίγα άτομα δικαιούνταν να συμμετέχουν. Κατ’ αρχήν αυτές οι λατρείες είναι οικογενειακές και δικαιούνται να μετέχουν σε αυτές μόνο τα μέλη της οικογενείας.
ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ : σε σύνδεση με το ορισμό των μυστηρίων πρέπει να αναφέρουμε ότι τα Ελευσίνια μυστήρια ξεκίνησαν σαν μια οικογενειακή (μυστηριακή) λατρεία της χθόνιας θεάς Δήμητρας. Από τον Ομηρικό ύμνο μαθαίνουμε ότι αρχικώς πράγματι μόνο 4 πρόσωπα μετείχαν των «σεμνών οργίων» της Δήμητρας , τα οποία δεν επιτρέπονταν σε κανένα να τα μάθει αν δεν ήταν μυημένος. Τα 4 αυτά πρόσωπα είναι οι 4 βασιλείς των Ελευσίνιων (Τριπτόλεμος , Διοκλής , Εύμολπος και Κελεός οι οποίοι δηλαδή είναι ευγενείς σε αυτό συμφωνεί και ο μύθος περί της δημιουργίας των μυστηρίων) Κατά την αρχή μαθαίνουμε ότι μόνο ο Κελεός μπορούσε να τελέσει την ιεροτελεστία της Δήμητρας και υπό αυτού γίνονται δεκτοί οι άλλοι τρεις. Από την οικογένεια των Ευμολπίδων εκλέγονταν σε όλη την διάρκεια των Μυστηρίων ένας ιεροφάντης και ένας διαδούχος. Ο ιεροφάντης που είχε αυτήν την ιδιότητα ισοβίως έπρεπε να είναι αρτιμελής και άγαμος. Όταν εκτελούσε τα καθήκοντά του φορούσε περίλαμπρη κόκκινη στολή με χρυσά άστρα και στόλιζε τα μαλλιά του με διάδημα.
Η Δήμητρα είναι θεότητα χθόνια και προσωποποίηση της Γης (Δημήτηρ = Γη Μήτηρ) και όχι μόνο θεωρείται η θεότητα που γεννάει το αρχικό στοιχείο πάσης ζωής αλλά και αυτήν εις την οποία πρέπει να γυρίσουν ως ταφέντα όλα αυτά που γεννήθηκαν όπως και δηλαδή οι άνθρωποι μετά θάνατον δια της ταφής. Χωρίς την ταφή ο πεθαμένος θεωρείται ότι δεν δύναται να αναπαυθεί και η ταφή αποτελούσε την επιστροφή του πεθαμένου εις την μητέρα Γη. Έτσι λοιπόν οι λατρεύοντες την θεότητα όχι μόνο έδειχναν ενδιαφέρων σε αυτά που αυτή τους προσέφερε κατά την διάρκεια της ζωής τους (τροφή κ.λ.π.) αλλά και ότι θα εύρισκαν μια μεταθανάτιο ηρεμία. Αυτή η μεταθανάτιος ευδαιμονία αποτελούσε τον κυριότερο λόγο μύησης στα Ελευσίνια Μυστήρια.
Με τον καιρό λοιπόν η λατρεία της Δήμητρας μετατρέπεται από μια αγροτική ηθική εορτή σε εορτή περιβεβλημένη με πέπλο μυστηρίου , από εορτή επίκλησης της βοήθειας της θεότητας προς εξασφάλιση της ευφορίας σε εορτή με σκοπό τον εξαγνισμό και εξασφάλιση των ψυχών στην μεταθανάτιο ζωή. Η αναλογία μεταξύ του ριπτόμενου σπόρου επί της γης που επιφέρει την γέννηση νέων βλαστών και της ταφής των νεκρών (διότι και των καιγόμενων η τέφρα στην γη κατατίθονταν) εις την γη φαινομενικά μόνο φέρνει σε απώλεια αλλά πραγματικά όμως επιτρέπει την συνέχεια σε άλλη ζωή. Για να εξασφαλισθεί λοιπόν αυτό πλήθος ανθρώπων έσπευδε να μυηθεί στα Ελευσίνια μυστήρια.
Για να εισαχθούν λοιπόν νέοι μύστες στα μυστήρια που δεν ανήκαν στις ήδη μυημένες οικογένειες έκαναν χρήση των μυσταγωγών Στην αρχή περιορίστηκε σε συγγενείς και φίλους αλλά η ένωση του ελευσίνιου κράτους με το αττικό έδωσε μεγαλύτερες και νέες διαστάσεις στα μυστήρια καθόσον μπορούσαν να μυηθούν και άλλοι πολίτες και πέραν του αττικού κράτους με την μετέπειτα αύξηση της δύναμης της Αττικής.
Όχι μόνο οι σύμμαχοι των Αθηνών απόκτησαν το δικαίωμα μύησης στα μυστήρια για πολιτικούς λόγους αλλά και οι πάντες οι Έλληνες γιατί αυτό απαιτούσε το συμφέρον των Αθηνών γι αυτό και θέλησαν να παραστήσουν τα Ελευσίνια μυστήρια ως Παναθηναϊκό κτήμα και ίδρυσαν το Ελευσίνιο παράρτημα δίπλα στο Ελευσίνιο ιερό κάτω από την Ακρόπολη , κόσμησαν τα Ελευσίνια ιερά και τέλος κατέστησαν τα εν Άγρα αρχαιότατα τελούμενα μυστήρια προβαθμίδα των Ελευσίνιων. Ο τρόπος εορτασμού αυτών των μυστηρίων ρυθμίσθηκε σύμφωνα με το πολιτικό συμφέρον και την παλιά εθιμοτυπία τροποποίησαν μεγαλοπρεπέστατα.
Χαρακτηριστικά η κηδεμονία της Αθήνας επί των μυστηρίων φαίνεται και από το ότι τα σπουδαιότατα αντικείμενα μεταφέρονταν προ της τέλεσης στο Ελευσίνιο και μετά μεταφέρονταν πάλι πίσω εις την Ελευσίνα μέσω της Ιεράς Οδού υπό την επίβλεψη και προστασία της Αθήνας. Γι αυτό και τα μυστήρια αυτά έγιναν επίσημη αθηναϊκή γιορτή και χρησιμοποιήθηκαν για την ανύψωση της ηθικής δύναμης των Αθηνών και της πολιτικής επιβολής τους εις τους άλλους Έλληνες. Με προκήρυξη τους προέτρεψαν τους Πανελλήνιους να φέρνουν τους απαρχές καρπούς τους στα Ελευσίνια , όπως έκαναν αυτοί και σύμμαχοί τους , και για να το εκμεταλλευθούν περισσότερο αυτό δημιούργησαν τον μύθο κατά τον οποίο από τον Ελευσίνιο Τριπτόλεμο διαδόθηκαν στον άνθρωπο το μέγα δώρο της Δήμητρας και δηλαδή η καλλιέργεια των καρπών. (Βλέπουμε δηλαδή έως εδώ την σχέση θρησκευτικής λατρείας και κράτους – πόλης καθώς και την δημιουργία μύθων για την ενίσχυση αυτού του δεσμού με απώτερο σκοπό την ενδυνάμωση της εξωτερικής πολιτικής των Αθηνών και των συμμάχων της). Τότε επιτράπηκε η μύηση σε όλους τους Έλληνες αλλά όχι στους βάρβαρους. Αργότερα βέβαια θα γίνει και αυτό με πάρα πολλές μυήσεις των ρωμαίων. Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια ενώ στην αρχή γίνονται ανά 4 χρόνια (Μεγάλα Ελευσίνια) αργότερα λόγω των πολλών που ήθελαν να μυηθούν και δεν προλάβαιναν ορίσθηκαν τα Μικρά Ελευσίνια ανά 2 έτη. Αργότερα θα φτάσουν για τις μυήσεις να γίνονται στην διάρκεια 3 περιόδων , 2 στο ίδιο έτος (Φεβρ. – Μάρτιος & Σεπτέμβριος) και η τρίτη 1 έτος μετά την 2
Κατά τα ελληνορωμαϊκά χρόνια η μύση στα Ελευσίνια μυστήρια αλλά και άλλα παρόμοια θα αυξηθεί κατακόρυφα καθόσον η υπάρχων λατρεία των θεών και οι φιλοσοφικές θεωρίες για τον σκοπό του ανθρώπινου βίου πάνω στη γη δεν άφηναν τους ανθρώπους ευχαριστημένους
ΙΕΡΑΤΕΙΟ και ΚΡΑΤΟΣ: Κατά τους χρόνους της ακμής τους πολυάριθμο προσωπικό ασχολούνταν με τα μυστήρια (ιεροτελεστία και μύηση). Όχι μόνο ιερείς και ιέρειες αλλά και άλλο προσωπικό χρησιμοποιούνταν για την κανονική λειτουργία του ιερού. Τα ανώτατα των ιερατικών αξιωμάτων κατείχαν οι απόγονοι των παλιών ηρώων της Ελευσίνας (Ιεροφάντης εκ οικογένειας Ευμολπίδων , Δαδούχος εκ Τριπτολέμου , Ιεροκήρυξ εκ Κηρύκων και ο βώμιος ιερεύς ήταν του αυτού γένους κ.α. ). Πρέπει να αναφέρουμε ότι οι μη μυημένοι εις την ιεροτελεστία δεν μπορούσαν και δεν έπρεπε να εισέλθουν κα μάθουν τα γενόμενα εν τω ιερό. Οι ιερατικοί υπάλληλοι πρέπει να θεωρηθούν οι ιεροποιοί , οι επίσημοι δηλαδή αντιπρόσωποι της πόλης των Αθηνών οι οποίοι και εκτελούσαν τα μυστήρια αλλά και τις λοιπές εορτές. Την γενική όμως διεύθυνση την είχε ο άρχων βασιλεύς , ως οικονομικός βοηθός και τον οποίο βοηθούσαν από τους 4 επιμελητές των μυστηρίων , που εκλέγονταν από τον Δήμο , 2 από τους Αθηναίους και 2 από τις ιερατικές οικογένειες της Ελευσίνας (Ευμολπίδων και Κυρήκων).
ΕΟΡΤΗ και ΚΡΑΤΟΣ: Την τάξη της εορτής επέβλεπε ο άρχων βασιλιάς , βοηθούμενος από τον παρέδρό του και που είχε υπό τις διαταγές του αστυνομικά όργανα τους κήρυκες. Μεγίστη προσοχή δίνονταν ώστε να μην συμβεί καμιά αταξία κατά την διάρκεια των μυστηρίων και κατ’ εξοχήν να μην εμπαιχθούν αυτά. Όλα τα πταίσματα που γίνονταν κατά την διάρκεια της εορτής αναφέρονταν από τον άρχων βασιλιάστην ιερά γερουσία , σε επιτόπιο δικαστήριο δηλαδή των οποίων μέλη ήταν οι ιερές οικογένειες των Ευμολπίδων και των Κύρηκων και οποίοι τιμωρούσαν τους πταίστες. Αν διαπράττονταν βαρύ παράπτωμα τότε ο βασιλιάς όφειλε να το αναφέρει την πρώτη ημέρα μετά το τέλος των μυστηρίων στην βουλή των 500 , που συνεδρίαζε ειδικά εκείνη την ημέρα και η οποία επέβαλε την τιμωρία σε αυτούς που ασέβησαν στα μυστήρια.
Οι ποινές για ασέβεια ήταν βαρύτατες και δεν αποκλείονταν η θανατική ποινή και η δήμευση της περιουσίας των ασεβών. Τα παραδείγματα του Αλκιβιάδη (δικάσθηκε ερήμην σε θάνατο επειδή έδειξε σε φίλους το όσα γίνονταν και λέγονταν μπροστά από το Τελεστήριο. Πρόφτασε να φύγει από την Αθήνα πριν συλληφθεί αλλά τελικά η περιουσία του δημεύθηκε) και Ανδόνικου είναι αρκετά για να δείξουν , πόσο αυστηροί ήταν Αθηναίοι κατά των ασεβών στα μυστήρια. Ακόμη και σε πολλούς εξ αγνοίας ασεβών στα μυστήρια π.χ. είσοδος των αμύητων στο άδυτο επιβλήθηκε η θανατική ποινή. Στο Ελευσίνιο επίσης προσφέρονταν οι σχετικές θυσίες από τους επιμελητές των Μυστηρίων και εκεί επίσης στήνονταν οι στήλες επάνω στις οποίες γράφονταν τα ονόματα όσων τιμωρούνταν με δήμευση της περιουσίας τους , για αδικήματα έναντι των θεών.
ΕΤΑΙΡΑ ΦΡΥΝΗ & ΛΑΪΔΑ : στο σημείο της θανατικής καταδίκης σε περίπτωση αποκάλυψης των μυστηρίων υπάρχει το παράδειγμα της διάσημης εταίρας Φρύνης που καταδικάσθηκε από τον Άρειο Πάγο στην ποινή του θανάτου , επειδή βεβήλωσε τα Ελευσίνια Μυστήρια , δεν τήρησε δηλαδή το απόρρητο εκείνων , που γνώρισε ως μύστης κατά τις ειδικές τελετές. Ο σχετικός θρύλος μας λέει επίσης ότι ο δικηγόρος της καλλονής εταίρας επέτυχε την από την θανατική καταδίκη , όταν απόσυρε τον χιτώνα της Φρύνης και θάμπωσε με την ομορφιά της τους δικαστές. Σύμφωνα με άλλη παράδοση η Φρύνη εξελέγη να λόγω της ωραιότητάς της να υποδυθεί τον ρόλο της θεάς σε μια θεατρική παράσταση που θα δίνονταν στην Ελευσίνα , κατά την διάρκεια των Μυστηρίων. Επειδή όμως φανέρωσε μερικά περιστατικά , που έγιναν κατά το διάστημα των εορτών , θεωρήθηκε ότι παραβίασε το απόρρητο.
Άλλη παράδοση θέλει την εταίρα της Κορίνθου να παίρνει μέρος στην αναπαράσταση της θεάς. Η εταίρα γυρνούσε από τον ερωμένο της Φρύγιο πρίγκιπα Αρσάμβη και στάθμευσε στο Σούνιο. Στο Σούνιο επίσης οι ιερείς της Ελευσίνας αναζητούσαν «την καλλίστη των γυναικών». Έτσι ανακάλυψαν την Λαΐδα και παρά την θέλησή της την οδήγησαν στην Ελευσίνα όπου την ερωτεύθηκε ο ιεροφάντης χωρίς όμως να καταφέρει να την δελεάσει , παρά τις απειλές και τις υποσχέσεις του. Με την βοήθεια του παλιού της φίλου στρατηγού Λεοντίδη κατόρθωσε να φύγει από την τελετή και να φθάσει στην Κόρινθο. Αλλά εκεί την καταδίωξε το ιερατείο. Ενώ διασκέδαζε στον περίφημο κήπο της με τον φίλο Αρίστιππο , τον Ευριπίδη και άλλους φίλους της , συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Ελευσίνα. Δικάστηκε για ασέβεια προς την θεά αλλά τελικά αθωώθηκε.
ΜΥΣΤΕΣ και ΕΞΟΥΣΙΑ : αυτός που ήθελε να μυηθεί έπρεπε πρώτα να μυηθεί στα Άγρα μυστήρια , τα οποία αποτελούσαν εορτή όχι της Δήμητρας αλλά του Διονύσου και της Περσεφόνης και η οποία κατά την παράδοση ήταν η σύζυγός του. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι γίνονταν σε αυτά τα μυστήρια αλλά το κυριότερο μέρος καταλαμβάνουν οι καθαρμοί που γίνονταν στον Ιλισό. Ήταν δηλαδή «προκάθαρση» και προάγνευση για τα Ελευσίνια.
Τα μυστήρια άρχισαν την 15η του Βοηδρομίωνος και διαρκούν αρκετές ημέρες , μάλλον 9 (όσο ήταν οι περιπλάνηση της Δήμητρας κατά τον Ομηρικό έπος). Αρκετές μέρες νωρίτερα οι σπονδοφόροι προκήρυσσαν την ιερά εκεχειρία που διαρκούσε 2 μήνες και 10 ημέρες. Την 14η του Βοηδρομίωνος μεταφέρονταν από την Ελευσίνα στην Αθήνα τα ιερά (αγάλματα και σύμβολα) της Δήμητρας και κατατίθονταν στο παράρτημα του Ελευσίνιου ιερού της Ακρόπολης. Καθ’ οδόν (όπως και κατά την επιστροφή τους ) τα ιερά αντικείμενα συνοδεύονταν από τιμητική πομπή Αθηναίων έφιππων εφήβων.
Κατά την 15η λοιπόν με την έναρξη της εορτής καλούνταν να συμμετάσχουν πάντες αυτοί που ήθελαν (άνδρες και γυναίκες) και αποκλείονταν μόνο εκείνοι που ήταν «χείρας μη καθαροί» ή «φωνή αξύνετοι» δηλαδή εγκληματίες (δολοφόνοι) ή ξενόγλωσσοι και εκείνοι που δεν ήταν Έλληνες (εν αρχή της παράδοσης των μυστηρίων). Είναι αλήθεια ότι ο πραγματικός αποκλεισμός αυτών από τα μυστήρια ιδίως των «χείρας μη καθαρών» δεν ήταν πάντα δυνατός , ένεκα της ελλείψεως χρόνου προς εξέταση του ιδιωτικού βίου των πολυπληθών και αγνώστων που ήθελαν να μυηθούν.
Εν τούτοις μάλλον ο φόβος του θεού και η φωνή της συνείδησης παρά ο φόβος τιμωρίας κράτησαν πολλές φορές μακριά από τα μυστήρια ανθρώπους που ήταν ανάξια αυτών. Έτσι π.χ. ο Νέρων δεν τόλμησε να έλθει προς μύηση , επειδή συνειδητοποίησε πόσα ανοσιουργήματα είχε πράξει , ενώ ως πανίσχυρος αυτοκράτορας κανένα κίνδυνο δεν διέτρεχε να τιμωρηθεί για ασέβεια , αν προσέρχονταν για να μυηθεί. Υπήρχαν όμως άλλοι λιγότερο επιφανείς του Νέρωνα , αλλά όχι ιδιαίτερα λιγότερο εγκληματίες και οι οποίοι δεν δίστασαν να μυηθούν και να εγείρουν κατά της πράξης τους την κοινή αγανάκτηση κατά τους χρόνους κατά τους οποίους η ευσέβεια δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο στην Ελλάδα. Όταν όμως η ηθική εξέλειπε δεν γίνονταν κανένας λόγος για την ηθική των προσερχόμενων προς μύηση αλλά αντιθέτως πίστευαν ότι με την μύηση γίνονταν κάποιος να αποπλύνει τα αμαρτήματα στα οποία είχε υποπέσει. Αυτή την άποψη κατέκρινε ο περίφημος Διογένης ο κυνικός ο οποίος έλεγε ότι θα ήταν γελοίο να πιστεύουν οι αρχαίοι ότι ο κλέπτης Παταικίων που μυήθηκε στα Ελευσίνια , θα πορεύονταν μετά θάνατον στα Ηλύσια (αρχαίος τόπος πεθαμένων ηρώων= περίπου κάτι σαν τον παράδεισο του Χριστιανισμού) , ενώ ο μέγας Επαμεινώνδας ο Θηβαίος που ομολογουμένως ήταν λίαν ενάρετος , ως αμύητος θα ήταν υποχρεωμένος «εν βορβόρω κείσθαι»
Οι μυημένοι στα Μυστήρια έβαιναν διαρκώς αυξανόμενοι αν και διάφεραν μεταξύ τους π.χ. Αθηναίους , σύγχρονους του Αισχύλου , Επικούριοι (ακόμη και άθεοι) των αλεξανδρινών και ρωμαϊκών χρόνων , από τον Αισχύλο μέχρι τον Αδριανό και του Μάρκου Αυρηλίου , ποιητές και φιλόσοφοι , πολιτικοί και στρατηγοί , ανώτατοι υπάλληλοι του ρωμαϊκού κράτους και Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Πλούσιοι καλλώπιζαν τα μυστήρια και προνόμια δίνονταν στους κατοίκους και στα ιερατεία της Ελευσίνας.
ΜΥΗΣΗ : το σπουδαιότερο μέρος των ελευσίνιων μυστηρίων είναι η ιεροτελεστία (τελετή) η οποία τελούνταν στο ιερό της Δήμητρας και Κόρης ενώπιον μόνο εκείνων οι οποίοι είχαν εισαχθεί για να μυηθούν. Εκεί έβλεπαν και άκουαν τα απόρρητα πράγματα που οι αμύητοι δεν επιτρέπονταν να δουν και ακούσουν.
Τι γίνονταν όμως στα μυστήρια και πως τελούνταν η μύηση στα άδυτα της Ελευσίνας; Είναι πρακτικά αδύνατο να γνωρίζουμε καθότι οι μυημένοι δεν έλεγαν εφόσον τους το απαγόρευε η μύηση και όσοι από τους μετέπειτα έγραψαν μάλλον στηρίχθηκαν στην φαντασία και όχι στην πραγματικότητα. Υπήρχαν κάποιοι που λόγο ασέβειας ή λόγω αφέλειας θα ήταν ικανοί να φανερώσουν τα γενόμενα αλλά τους συγκράταγε ο φόβος της τιμωρίας , τον οποίο οι Αθηναίοι εφάρμοζαν αυστηρότατα. Μικρά πράγματα γίνονταν να αποκαλυφθούν και δηλαδή πράγματα που δεν θεωρούνταν απόρρητα. Παρόλα αυτά πολύ λίγα φανερώθηκαν από τα γενόμενα στα άδυτα.
Αυτά που γνωρίσουμε είναι τα σχετικά με την καταδίκη του Αλκιβιάδη που παρώδησε τα μυστήρια και φανέρωσε τα απόρρητα σε αμύητους , όσα παίζει ο Αριστοφάνης στους Βατράχους περί μυστηρίων και μυστών και εκφράσεις άλλων συγγραφέων φιλοσόφων και ρητόρων προ πάντων δε Χριστιανικών συγγραφέων των πρώτων μετά Χριστιανικών αιώνων. Μερικοί βέβαια από τους τελευταίους έφθασαν μέχρι και υπερβολές παριστάνοντας τα Μυστήρια ως ανήθικα και σατανικά. Οι μόνες μαρτυρίες τους που μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστες είναι αυτές που συμφωνούν με τα γραμμένα των προ Χριστιανικών αιώνων συγγραφέων. Οι λοιπές ειδήσεις των μετά το Χριστιανισμό Εθνικών όπως π.χ. ο Ιουλιανός πρέπει να γίνονται δεκτές με μέγιστες επιφυλάξεις.
Εν τάχη να αναφέρω ότι αυτό που γίνονταν ήταν «ου μαθείν τι , αλλά παθείν και διατεθήναι» κατά τον Αριστοτέλη και δηλαδή ο μυημένος δεν δέχονταν ουδέν δόγμα αλλά άκουγε και έβλεπε συμμετέχοντας στην δραματική αναπαράσταση του μύθου της Δήμητρας και του έδειχναν ιερά αντικείμενα. Το δράμα ήταν το ταξίδι της Ψυχής στον Υπόγειο Κόσμο και τους δίδασκαν τα μέσα για να πετύχουν αίσιο τέλος του ταξιδιού αυτού. Α) ΔΡΑΜΑ: Ο ιεροφάντης έδινε στους μυημένους πρακτικές πληροφορίες για τον Άδη , τα εμπόδια και τα τέρατα που θα συναντούσαν καθώς και πληροφορίες για την τοπογραφία των Ηλυσίων Πεδίων. Επίσης τους δίδασκε τους ύμνους που θα τους προφύλαγαν από τους κινδύνους και θα τους άνοιγαν τις πόρτες των Ηλυσίων. ΜΥΗΣΗ: Όταν το δράμα τελείωνε οι μύστες οδηγούμενοι από τον ιεροφάντη και τον διαδούχο πήγαιναν στην αίθουσα της μύησης όπου υπήρχε μικρογραφία με λεπτομέρεια του Κάτω Κόσμου. Έπειτα τους αποκάλυπταν τα διάφορα ιερά αντικείμενα και η τελετή τελείωνε με την επίσκεψη στους ναούς της Δήμητρας , της Κόρης και του Πλούτωνα. Τα τεκταινόμενα ο καθένας τα εξηγούσε όπως ήθελε αφού βεβαίως είχε νηστεύσει και καθαρισθεί (θυσία χοίρου). Κάποιοι αναφέρουν ότι δίνονταν επίσης υγρά προς βρώση και ίσως άρτος προς μετάληψη. Αυτοί που δεν καταλάβαιναν τα τεκταινόμενα μπορούσαν να ξαναμυηθούν σε 2η μύηση ανωτέρου βαθμού η οποία ονομάζονταν εποπτεία ή εποψία ή αυτοψία. Θεωρούνταν αυτή τέλεια μύηση γι αυτό και ονομάζονταν τελετή και μυημένοι τελεσθέντες ή τετελεσμένοι.
Ερωτήσεις προς την λογική (κατόπιν Εθνικής τοποθέτησης περί μετάδοσης μυστικής επιστημονικής γνώσης στα αρχαία θρησκευτικά δρώμενα όπως λ.γ. τα Ελευσίνια) :
1. Αν στα Ελευσίνια μυστήρια παραδίδονταν «μεγάλες επιστημονικές γνώσεις» , τότε γιατί ο φιλόσοφος Αριστοτέλης δεν αναφέρει τίποτα το σπουδαίο; Μήπως δεν κατάλαβε και αυτός τίποτα λόγω «έλλειψης νοημοσύνης» όπως και ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός ;
2. Αν παραδίδονταν επιστημονική γνώση στα Ελευσίνια τότε γιατί μερικοί από τους αρχαίους μας προγόνους τα «χλεύασαν»; (προσωπικά τα σέβομαι σαν θρησκευτικά δρώμενα των Εθνικών αλλά από την άλλη μεριά δε μπορώ να δεχθώ ορισμένες τοποθετήσεις τους γύρω από αυτά χωρίς κάποιες αμφιβολίες)
3. Αν η γνώση στην αρχαιότητα ήταν όλη μυστικιστική και θρησκευτική τότε γιατί ο αρχαίος Έλληνας άνθρωπος δεν παρέμεινε στα σπήλαια σαν άγριος , κρατώντας τα επιστημονικά φώτα συνεχώς μυστικά , παρά εφάρμοσε πάντοτε την γνώση που κατείχε όπου έβρισκε ευκαιρία π.χ. πολέμους , καλλιέργεια, κυνήγι, ναυσιπλοΐα ;
4. Αν στα αρχαία θρησκευτικά δρώμενα όλα ήταν επιστημονικά τότε προς τι οι σημερινές προσπάθειες των Εθνικών για δημιουργία τεμενών; Τί χρειάζονται οι θρησκευτικοί τεμένη όταν υπάρχουν χιλιάδες επιστημονικά εργαστήρια τα οποία θα μπορούσαν να είναι τα σημερινά «ιερά» της Εθνικής θρησκείας ;
5. τελικά τι είναι η αρχαία θρησκεία και τα αρχαία μυστήρια ; θρησκεία ή επιστήμη ; και τα 2 μαζί δε ταιριάζουν και τόσο δύσκολο (βλ. Φιλοσοφ.)
6. συγκριτικά η Χριστιανική θρησκεία είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ και όχι επιστήμη. Σαν θρησκεία η Ορθοδοξία δέχεται την επιστημονική έρευνα αλλά δεν προσβλέπει στην ανάλυση των υλικών φαινομένων
ΕΡΕΥΝΑ
Αγαπητέ φίλε για αυτόν που βλέπει «σφαιρικά» και αποστασιοποιημένα τα πράγματα, τίποτα και κανένα ιερατείο δεν είναι τέλειο...
Το ιερατείο σε κάθε θρησκεία είναι οι επί της γης «διαχειριστές» της «Ουράνιας» εξουσίας…
Η λατρεία της Δήμητρας είναι η συγκεκαλυμμένη λατρεία της πελασγικής «Γαίας» που σταδιακά μετονομάσθηκε με την εξέλιξη του Δωδεκαθέου … Τώρα όσον αναφορά τα ερωτήματα σου, αδικούν το κείμενο μιας και δεν αναφέρεις κάτι σχετικά με αυτά στο κείμενο. Όπως και να έχει η γνώμη μου είναι εγγύτερα σε αυτό που εσύ βλέπεις απίθανο
quote:
θρησκεία ή επιστήμη ; και τα 2 μαζί δε ταιριάζουν και τόσο δύσκολο (βλ. Φιλοσοφ.)-
Και όμως ταιριάζουν. Σύμφωνα με την "εσωτερική" παράδοση ο ιεροφάντης τα πολύ παλαιά χρόνια χρησιμοποιούσε τις «ιδιαίτερες» δυνάμεις του για να οραματιστεί και να βιώσει ο υποψήφιος προς μύηση την «εποπτεία».
Αργότερα και με την πάροδο των χρόνων οι ικανοί ιεροφάντες ήταν ελάχιστοι, για αυτό τον λόγο και χρησιμοποιήθηκαν μηχανικά και «εποπτικά» για την επίτευξη αυτού του στόχου. Αυτά τα λίγα προς το παρόν σε ένα πολύ πολύ ενδιαφέρον θέμα..
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Χωρίς να μπώ σε βάθος, απλά θα σε ρωτήσω φίλε μου, ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ η Χριστιανική Θρησκεια, ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ τα δρώμενα των Ελευσηνίων Μυστηρίων, των ΟΝΤΩΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ και πάνω στα ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΤΟΥΣ, έφτιαξε τον κανόνα της Θείας Λειτουργίας (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ);;;;
Εάν, λέω ΕΑΝ ήταν έτσι όπως τα παρουσίασες;;;
Αλήθεια, τι το ΜΕΓΑ έκανε ο Θεοδόσιος και τον αποκαλούν ΜΕΓΑ;;;
Πάντως, ΣΟΒΑΡΑ δε εξελιχθεί το θέμα, ΟΤΑΝ παραθέτεις πράγματα που ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣ, ως ΔΕΔΟΜΕΝΑ...
Παράδειγμα;;; Αυτό που αναφέρεις περί του ομηρικού Υμνου Εις Δήμητρα...
quote:
Ο Ομηρικός ύμνος στην Δήμητρα δημιουργήθηκε την στιγμή που τα ελευσίνια μυστήρια είχαν καταλάβει εξέχουσα θέση στην θρησκευτική λατρεία της αρχαίας Ελλάδας. Η αρχική όμως ίδρυσή τους , η σημασία τους και η εξέλιξη η οποία έλαβαν δεν γίνεται να εξαχθεί από τον Ομηρικό ύμνο και είναι λίαν ελλιπείς. Κατά αρχήν πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα.
Αν ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Ομηρικός αυτός ΥΜΝΟΣ, η Χριστιανική Εκκλησία ΔΕ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ως τελετουργία...
Δηλαδή ο ΜΥΗΜΕΝΟΣ 'Ομηρος, ο Μέγας αυτός Διδάσκαλος της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, παρουσίασε την ΑΛΛΗΓΟΡΑ ΤΩΝ ΔΡΩΜΕΝΩΝ...
Τι προσπαθείς να πείς δηλαδή;;;
'Οτι;;;
'Οτι στα ΜΥΣΤΗΡΙΑ (τα οποία ΞΑΝΑΛΕΩ οικειοποιήθηκαν οι "επόμενοι" ΕΧΟΝΤΕΣ & ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ) της Ελευσίνας και του ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ (Οσιριακά, Ζωροαστρικά, Ινδουιστικά κλπ κλπ), ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΣΙΑ;;;
'Ηταν ΟΛΑ ΑΝΟΥΣΙΑ;;;;
Ενα αναμονή, σε ένα ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ θέμα...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
Υ.Γ Θα σε παρακαλούσα, να μας παρέθετες τις ΠΗΓΕΣ απ'όπου λαμβάνεις τις πληροφορίες σου (λεξικά, βιβλία κλπ), γιατι υπάρχει ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΨΕΩΝ στους ορισμούς που δίνεις, εκτός και αν είναι ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ...
Τότε, πάω "πάσο"...
quote:
Την καλησπέρα μου και καλώς όρισες στη Μεταφυσική μας παρεούλα Αββά Ποιμένα...Χωρίς να μπώ σε βάθος, απλά θα σε ρωτήσω φίλε μου, ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ η Χριστιανική Θρησκεια, ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ τα δρώμενα των Ελευσηνίων Μυστηρίων, των ΟΝΤΩΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ και πάνω στα ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΤΟΥΣ, έφτιαξε τον κανόνα της Θείας Λειτουργίας (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ);;;;
Εάν, λέω ΕΑΝ ήταν έτσι όπως τα παρουσίασες;;;Αλήθεια, τι το ΜΕΓΑ έκανε ο Θεοδόσιος και τον αποκαλούν ΜΕΓΑ;;;
Πάντως, ΣΟΒΑΡΑ δε εξελιχθεί το θέμα, ΟΤΑΝ παραθέτεις πράγματα που ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣ, ως ΔΕΔΟΜΕΝΑ...
Παράδειγμα;;; Αυτό που αναφέρεις περί του ομηρικού Υμνου Εις Δήμητρα...
[quote]Ο Ομηρικός ύμνος στην Δήμητρα δημιουργήθηκε την στιγμή που τα ελευσίνια μυστήρια είχαν καταλάβει εξέχουσα θέση στην θρησκευτική λατρεία της αρχαίας Ελλάδας. Η αρχική όμως ίδρυσή τους , η σημασία τους και η εξέλιξη η οποία έλαβαν δεν γίνεται να εξαχθεί από τον Ομηρικό ύμνο και είναι λίαν ελλιπείς. Κατά αρχήν πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα.
Αν ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Ομηρικός αυτός ΥΜΝΟΣ, η Χριστιανική Εκκλησία ΔΕ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ως τελετουργία...
Δηλαδή ο ΜΥΗΜΕΝΟΣ 'Ομηρος, ο Μέγας αυτός Διδάσκαλος της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, παρουσίασε την ΑΛΛΗΓΟΡΑ ΤΩΝ ΔΡΩΜΕΝΩΝ...
Τι προσπαθείς να πείς δηλαδή;;;
'Οτι;;;
'Οτι στα ΜΥΣΤΗΡΙΑ (τα οποία ΞΑΝΑΛΕΩ οικειοποιήθηκαν οι "επόμενοι" ΕΧΟΝΤΕΣ & ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ) της Ελευσίνας και του ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ (Οσιριακά, Ζωροαστρικά, Ινδουιστικά κλπ κλπ), ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΣΙΑ;;;
'Ηταν ΟΛΑ ΑΝΟΥΣΙΑ;;;;
Ενα αναμονή, σε ένα ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ θέμα...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
ΟΡΦΕΑΣ, ΔΙΟΝΥΣΟΣ (ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ) , ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΙ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ (ΑΝΤΙ ΝΩΕ): Σίγουρα υπάρχουν ομοιότητες της αρχαίας μυθολογίας –κι όχι μόνο της αρχαιοελληνικής- όσον αφορά τον Χριστό. Αλλά ο Ιουλιανός και οι συν αυτώ παγανιστές, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αρχαία μυθολογία ισχυρίστηκαν ότι οι μύθοι είναι συμβολικοί. Οι Χριστιανοί ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι τα εξιστορούμενα γεγονότα στην Κ.Δ. όσον αφορά το Χριστό δεν είναι ιστορικά. Ακόμα κι αν τα δέχονταν στα κλασσικά χρόνια τα περί Ορφέα, Διονύσου κ.ά. ως ιστορικά γεγονότα (που δεν το ξέρουμε), ουδέποτε προσέδωσαν οι αρχαίοι τέτοιο νόημα, χριστιανικό.
Μπορεί να σταυρώνεται ο Ορφέας, να ανασταίνεται ο Άδωνις κλπ, αλλά το ερώτημα που δεν απαντάται είναι: από τι προσπάθησαν όλοι αυτοί οι θεοί να σώσουν τον άνθρωπο; Από την αμαρτία και τη φθορά όχι πάντως. Από τι τότε; Ο Χριστός, κατά το Χριστιανισμό, ακριβώς γι’ αυτά τα πράγματα σταυρώθηκε-αναστήθηκε κλπ. Δηλαδή υπάρχουν προϋποθέσεις στον Χριστιανισμό (της Πτώσης, της αμαρτίας, της θεολογίας κλπ), οι οποίες δεν υπάρχουν στους παγανιστικούς μύθους (είτε αυτοί είναι γεγονότα είτε συμβολικοί). Και αν όντως ο Ορφέας ή ο Άδωνις προσπάθησε να σώσει από την αμαρτία ή τη φθορά τον άνθρωπο, γιατί υπάρχει η αμαρτία και η φθορά; Αν υπάρχουν λόγω της κακής ύλης, αυτό είναι το άκρως αντίθετο του Χριστιανισμού. Και τι σχέση έχουν η θεωρία περί μετενσαρκώσεως με το δόγμα του Χριστιανισμού; Αν υπήρχαν και στους μύθους οι προϋποθέσεις αυτές, ασφαλώς και οι αρχαίοι παγανιστές θα έφτιαχναν μια θρησκεία όμοια με τη χριστιανική.
Οι νεοπαγανιστές φυσικά τονίζουν τις διαφορές αυτές, την έλλειψη αμαρτίας (με τη συγκεκριμένη χριστιανική έννοια της «αμαρτίας» και των άλλων πραγμάτων) κ.λ.π., ώστε, ως εθνικιστές, να παρασύρουν τους άλλους εθνικιστές να εγκαταλείψουν το Χριστιανισμό και να εκλέξουν θρησκεία βάσει του τι πίστευαν οι πρόγονοί μας, κι όχι του τι φαίνεται στον καθένα σωστό. Ασφαλώς, ουδέποτε ο Χριστιανισμός είπε ότι είναι τελείως λανθασμένες οι απόψεις των άλλων θρησκειών ή ότι δεν υπάρχουν σε αυτές προτυπώσεις του ερχομού του Χριστού. Ισχυρίστηκε ότι αυτός κατέχει ολόκληρη την αλήθεια (κι όποιος θέλει το δέχεται αυτό), όχι ότι οι άλλοι δεν κατέχουν κανένα μέρος της αλήθειας.
Ουδόλως βλάπτεται η βιβλική κοσμογονία από το αν έγιναν άλλοι κατακλυσμοί νωρίτερα σε άλλα μέρη της γης. Ούτε η προΰπαρξη Ελλήνων ως προς τους Εβραίους (Ο Αδάμ δεν ήταν Εβραίος-Ισραηλίτης. «Ισραήλ» υπάρχει μετά τον Αβραάμ.) είναι στοιχείο που εμποδίζει το Θεό να διαλέξει ένα λαό για να του αποκαλυφθεί. Ούτε κι αν ο Ορφέας ήταν πραγματικό πρόσωπο.
Προτιμάτε τον μύθο όπου οι άνθρωποι δημιουργούνται από πέτρες, αντί του βιβλικού. Και ότι η Π.Δ. είναι αντιγραφή. Ποιο είναι όμως περισσότερο λογικό; Να δημιουργούνται άνθρωποι από άλλους ανθρώπους ή από λίθους; Έπειτα, είναι φυσιολογικό, ο κανόνας να είναι ο ακόλουθος: απλές διηγήσεις ή παραδόσεις δίνουν τροφή (με εξωραϊσμούς και επαυξήσεις) για δημιουργία πολύπλοκων μύθων κι όχι το αντίθετο (όχι γίνεται και με τα παραμύθια). Δηλαδή, η Παλαιά Διαθήκη έχει την απλούστερη παράδοση περί Δημιουργίας, δίχως τέρατα, θεομαχίες, πατροκτονίες, παιδοκτονίες: Ένας Θεός δημιουργεί. Αυτό και μόνο. Έπειτα έρχονται οι άλλοι και τα εξωραΐζουν, βάζουν τέρατα, βάζουν τον ουρανό να μαλώνει με τη γη και άλλα τέτοια αστεία πράγματα, και αυτό καλείται «αρχική» παράδοση;; Και για τον Κατακλυσμό, πάλι το ίδιο ισχύει. Είναι φυσιολογικότερο, πώς να το κάνουμε, να έχουμε την αφήγηση του Νώε, όπου μόνον άνθρωποι υπάρχουν και δρουν (πλην του Θεού), παρά την μυθολογική αφήγηση του Δευκαλίωνα όπου οι πέτρες μετασχηματίζονται (θαύμα;) σε ανθρώπους. Το πρώτο δείχνει φυσικότητα. Το δεύτερο δείχνει επεξεργασία και μετατροπή σε παραμύθι. Το απλούστερο, δίχως τερατολογίες, είναι το αληθέστερο.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ: Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ενιαία εξήγηση των μύθων. Ο ευημερισμός, λέει ότι πάνω-κάτω οι θεοί ήταν σπουδαίοι άνθρωποι της προϊστορίας. Ο συμβολισμός εξηγεί τους θεούς ως φυσικές δυνάμεις ή σύμβολα ιδεών και αντιλήψεων. Και οι δύο απόψεις σφάλλουν. Ο ευημερισμός δε μπορεί να αποδείξει τίποτε. Απόδειξη δε σημαίνει ότι το είπε ο Παυσανίας ή ο Πλάτων και πάει, τελείωσε. Αυτό είναι πίστη, και η πίστη είναι μεν σεβαστή, αλλά απόδειξη για ένα ιστορικό ζήτημα δεν είναι. Δεν μπορεί ν’ αποδειχθεί η ύπαρξη προσώπων το 22.000 π.Χ. όπως δεν μπορούν ν’ αποδειχθούν τα περί ανώτερης τεχνολογίας, η οποία καταστράφηκε μετά από κατακλυσμούς (εάν ήταν τόσο ανώτερη, θα υπήρχε και μετά από αυτούς, και φυσικά όχι καταχωμένη μέσα σε μαντεία.) Ο συμβολισμός αδυνατεί να ερμηνεύσει ολόκληρες «ζωές» δηλαδή άπειρους μύθους άπειρων θεών ή ηρώων: σαν να δινόταν μεταφυσικό νόημα σε κάθε τι που κάνει ένας κοινός θνητός στη διάρκεια της ζωής του. Υπάρχουν τόσα α-νόητα γεγονότα στη ζωή μας, και η ζωή των θεών είναι σαν τη ζωή ενός ανθρώπου, οπότε δεν προκύπτει νόημα από τις δήθεν συμβολικές πράξεις των θεών, όπως αυτές καταγράφονται στα έπη. Η μεγάλη φαντασία των προγόνων μας (ένα υπαρκτό γεγονός εξωραΐζεται, προστίθενται άλλες ιστορίες, αλλάζει σε μεγάλο βαθμό από στόμα σε στόμα, όπως στα λαϊκά παραμύθια κλπ), ο φυσικός συμβολισμός ως ένα σημείο και ως μια ιστορική περίοδο, και δόση ιστορικής αλήθειας (π.χ. κάθοδος των Ηρακλειδών) είναι οι αιτίες των μύθων, και ακριβώς επειδή το τελικό προϊόν είναι αποτέλεσμα τόσο άσχετων αιτιών, καθώς και επειδή οι μύθοι χάνονται στα βάθη και τις απαρχές της ιστορίας, δεν γνωρίζουμε κατά πόσο είναι ιστορικά γεγονότα ή συμβολισμοί. Γι’ αυτό και δε βγαίνει άκρη με τη μυθολογία και την
εξαγωγή έγκυρων ιστορικών πληροφοριών για πρόσωπα. Όταν μιλώ για αλληγορία εννοώ το ίδιο πράγμα που οι Χριστιανοί λένε παραβολή. Μέσω εξιστορήσεων καθαρής φαντασίας, ο μυθογράφος προσπαθεί να δείξει κάτι. Το ενδεικνυόμενο νόημα ίσως είναι κάτι το σωστό, αλλά η αφήγηση καθεαυτή είναι παραμύθι διδακτικό και όχι πραγματικό γεγονός
ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ». Είναι λάθος να νομίζεις ότι επειδή υπήρχε έλλειψη δογμάτων δεν υπήρχε θρησκεία. Υπήρχαν ιερείς, ναοί, ύμνοι προς προσωπικούς θεούς (κανείς δεν προσεύχεται σε μια καρέκλα ούτε την ευγνωμονεί για οτιδήποτε), υπήρχαν τελετές και θυσίες που γίνονταν με συγκεκριμένο τρόπο κλπ. Ο Όμηρος ήταν ακριβώς αυτός που έκανε έντονο τον ανθρωπομορφισμό, αφαιρώντας τη μεταφυσική διάσταση των θεών, αντίθετα από ό,τι γράφεις, και γι’ αυτό πάρα πολλοί φιλόσοφοι αντιπαθούσαν τους ποιητές και τα περί θεών έπη τους, ακριβώς γιατί τους παρίσταναν ως κοινούς θνητούς, με μόνη διαφορά από τους ανθρώπους την αθανασία. Ο ορφισμός πάντοτε ήταν περιθωριακό στοιχείο της θρησκευτικότητας των αρχαίων Ελλήνων. Οι Έλληνες μάθαιναν γραφή και ανάγνωση από τον Όμηρο όχι από τους ορφικούς ύμνους. Είναι τεράστιας σημασίας αυτό. Έτσι, είναι φυσιολογικό ότι , αν πίστευαν σε κάποιους θεούς, αυτοί ήταν οι θεοί της Οδύσσειας και της Ιλιάδας κι όχι του Ορφέα. Οι ορφικοί ήταν μυημένοι και λίγοι. Μεταξύ ομηρικής θρησκείας και ορφισμού ή μεταξύ διονυσιακής θρησκευτικότητας και ορφισμού υπήρχε άβυσσος. Τι σχέση έχει μια θεωρία που μιλά για μεταθανάτια ζωή με ελπίδες ή για μετεμψύχωση, με μια θεωρία που διακηρύσσει ότι καλλίτερα να είσαι σκαφτιάς και δούλος στην ζωή αυτή παρά βασιλιάς στην επόμενη; Το πρόβλημα και τα λάθη των νεοπαγανιστών είναι ότι
α) θεωρούν πως υπάρχει μία, ολόιδια κατά βάθος θρησκεία από τα μυκηναϊκά χρόνια ως τον Ιουλιανό
β) δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ της κυρίαρχης κλασσικής ομηρικής θρησκείας από τη μια, και των περιθωριακών θρησκευτικών ρευμάτων καθώς και των πάμπολλων, αλλά μικρής επιρροής φιλοσοφικών απόψεων περί της θεότητας από την άλλη.
Εμείς δεν αρνούμαστε την ύπαρξη θρησκείας αρχαιοελληνικής. Απλώς δεν πιστεύουμε στην συνέχειά της ανά τους αιώνες (διότι δεν υπήρχε ενιαίο δόγμα), ούτε στην απόλυτη μονοκρατορία κάποιας από τις θρησκευτικές τάσεις (διότι δίπλα στην κυρίαρχη ομηρική θρησκεία υπήρχαν πυθαγόριοι, ορφικοί, θεουργοί κλπ). Γι’ αυτούς τους λόγους άλλωστε και η αναβίωση της «αρχαιοελληνικής θρησκείας» θα ήταν αδύνατη. (Σε ποια εποχή και τίνος θρησκευτικού ρεύματος;)
ΕΡΕΥΝΑ
quote:
Την καλησπέρα μου και καλώς όρισες στη Μεταφυσική μας παρεούλα Αββά Ποιμένα...Χωρίς να μπώ σε βάθος, απλά θα σε ρωτήσω φίλε μου, ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ η Χριστιανική Θρησκεια, ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ τα δρώμενα των Ελευσηνίων Μυστηρίων, των ΟΝΤΩΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ και πάνω στα ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΤΟΥΣ, έφτιαξε τον κανόνα της Θείας Λειτουργίας (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ);;;;
Εάν, λέω ΕΑΝ ήταν έτσι όπως τα παρουσίασες;;;Αλήθεια, τι το ΜΕΓΑ έκανε ο Θεοδόσιος και τον αποκαλούν ΜΕΓΑ;;;
Πάντως, ΣΟΒΑΡΑ δε εξελιχθεί το θέμα, ΟΤΑΝ παραθέτεις πράγματα που ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣ, ως ΔΕΔΟΜΕΝΑ...
Παράδειγμα;;; Αυτό που αναφέρεις περί του ομηρικού Υμνου Εις Δήμητρα...
[quote]Ο Ομηρικός ύμνος στην Δήμητρα δημιουργήθηκε την στιγμή που τα ελευσίνια μυστήρια είχαν καταλάβει εξέχουσα θέση στην θρησκευτική λατρεία της αρχαίας Ελλάδας. Η αρχική όμως ίδρυσή τους , η σημασία τους και η εξέλιξη η οποία έλαβαν δεν γίνεται να εξαχθεί από τον Ομηρικό ύμνο και είναι λίαν ελλιπείς. Κατά αρχήν πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα.
Αν ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Ομηρικός αυτός ΥΜΝΟΣ, η Χριστιανική Εκκλησία ΔΕ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ως τελετουργία...
Δηλαδή ο ΜΥΗΜΕΝΟΣ 'Ομηρος, ο Μέγας αυτός Διδάσκαλος της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, παρουσίασε την ΑΛΛΗΓΟΡΑ ΤΩΝ ΔΡΩΜΕΝΩΝ...
Τι προσπαθείς να πείς δηλαδή;;;
'Οτι;;;
'Οτι στα ΜΥΣΤΗΡΙΑ (τα οποία ΞΑΝΑΛΕΩ οικειοποιήθηκαν οι "επόμενοι" ΕΧΟΝΤΕΣ & ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ) της Ελευσίνας και του ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ (Οσιριακά, Ζωροαστρικά, Ινδουιστικά κλπ κλπ), ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΣΙΑ;;;
'Ηταν ΟΛΑ ΑΝΟΥΣΙΑ;;;; Ο Θεός αποκάλυψε την έλευση του Λυτρωτή : Την μέλλουσα έλευση του Λυτρωτή της ανθρωπότητας προανάγγελλαν θεόπνευστοι άνδρες και γυναίκες του εθνικού κόσμου. Οι σωζόμενες μαρτυρίες αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Ο Θεός ως πατέρας όλης της ανθρωπότητας οδήγησε τα έθνη εις την πίστη του Μέλλοντος Λυτρωτή αποκαλύπτοντας σε αυτά την προσεγγίζουσα άφιξη Αυτού. Την ίδια γνώμη εκφράζει και ο Θεόφιλος Αντιοχείας εις την επιστολή του προς Αυτόλικο Β’9 «οι του Θεού άνθρωποι πνευματοφόροι Πνεύματος Αγίου και προφήται γενόμενοι , υπ’ αυτού του Θεού φωτισθέντες εγένοντο θεοδίδακτοι και όσιοι και δίκαιοι ….όργανα Θεού γενόμενοι και χωρήσαντες σοφίαν την παρ’ αυτού , δι’ ης σοφίας είπον και τα περί λοιμών και λιμών και πολέμων προείπον». Και ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς τα ίδια πίστευε όχι μόνο για τους προφήτες αλλά και για τους Έλληνες φιλόσοφους όπως ο Σωκράτης , ο Πλάτωνας και άλλοι. Ο δε Ωριγένης παραδέχεται βαθμούς θεοπνευστίας εις πάντα τα έθνη . Και γιατί άλλωστε να αρνηθούμε την θεοπνευστία όλων των εθνών ; μπορεί να είναι ο Θεός κτήμα ενός έθνους μόνο ; μπορεί να είναι μόνο πατέρας του Ιουδαϊκού έθνους ; ο μέλλοντας λυτρωτής της ανθρωπότητας δεν θα έπρεπε να είναι και λυτρωτής όλων των εθνών ; γιατί λοιπόν να τα εγκαταλείψει εις την απιστία και εις την απελπισία ; γιατί να μην τα προπαρασκευάσει και αυτά προς την υποδοχή του μέλλοντα Σωτήρα αφού γνώριζε μέσα στην Θεϊκή του γνώση ότι τα έθνη θα τον λάτρευαν και θα τον δόξαζαν μια μέρα ; Τα έθνη λοιπόν έλαβαν την χάρη της θεοπνευστίας και άνδρες Εθνικοί εμπνευσμένοι προανήγγειλαν την έλευση του Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου.
ΡΩΜΑΙΟΙ
Τάκιτος Ρωμαίος ιστορικός μαρτυρεί ότι άπαντες οι λαοί είχαν τα μάτια τους στραμμένα προς την Ιουδαία σαν ένα πόλο της κοινής αυτών ελπίδας από όπου έμελλε να εξέλθει ο προσδοκώμενος βασιλεύς «Άπαντες εν γένει ήσαν πεπεισμένοι επί τη πίστει αρχαίων προφητειών , ότι η Ανατολή έμελλε να υπερισχύσει και ότι μετ’ ου πολύ έμελλον , ίνα ίδωσιν εξερχόμενους εκ της Ιουδαίας τους μέλλοντας ίνα ποιμάνωσι την οικουμένην» (Ιστορ. ΙΑ βλ έ κεφ.)
Αύγουστος
Κατά τον Σουΐδαν και Νικηφόρο Κάλλιστο (εκκλ. Ιστορ. ΑΙ.Ζ.) όταν ήλθε ο Αύγουστος στους Δελφούς και ερώτησε το μαντείο για το ποιος έμελλε να βασιλεύσει μετά από αυτόν έλαβε για απάντηση τον εξής χρησμό «Παις Εβραίος κέλεται με θεοίς μακάρεσσιν ανάσσων. Τον δε δόμον προλιπείν και αίδης αύθις ικέσθαι. Λοιπόν άπιθι σιγών εκ βωμών ημέτερων». Επί του Αυγούστου τούτου γεννήθηκε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός η δε εκκλησία ημών συνωδά στο ευαγγέλιο του Λουκά Β’Ι ψάλει «Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο και Σου ενανθρωπήσαντος εκ της Αγνής , η πολυθεΐα των ειδώλων κατηργήται»
Σουετώνιος
Ο ρωμαίος αυτός ιστορικός μαρτυρεί και ισχυροποιεί την άποψη ότι πλείστοι χρησμοί προείπαν την έλευση του Ιησού λέγοντας «σε όλη την ανατολή υπήρχε η φήμη της αρχαίας και σταθερής γνώμης , ότι είχε θεόθεν προορισθεί κατά τον καιρό εκείνο να εξέλθουν εκ της Ιουδαίας οι μέλλοντες που θα ποιμάνουν την οικουμένη»
Ουϊργίλιος
Ρωμαίος ποιητής ερμήνευσε χρησμό των αρχαίων Συβιλλών , αναγγέλλοντας την έλευση Βασιλέως τον οποίον όφειλαν να αναγνωρίσουν οι θέλοντες για να σωθούν λέγοντας «οι υπό της Σιβύλλης ασθέντες χρόνοι τέλως πάντων έφθασαν , η άπειρος των αιώνων σειρά μέλλει να αρχίσει , ιδού νέα γενεά πέμπεται ουρανόθεν. έστω η γέννησης του παιδίου τούτου , δι’ ου μέλλει να παύση ο σιδηρούς αιών και να ανεγερθή ο χρυσούς αιών απανταχού της οικουμένης , το αντικείμενο της ευνοϊκής επιστασίας του , αγνή ελευθερία. Επί της υπατείας σου ω Πολλίου , μέλλει να φανή το σημείον τούτο της νέας εποχής και τότε , εάν σώζωνται έτι ίχνη της ανομίας των ανθρώπων όλη η γη τουλάχιστον θέλει αναπνεύσει λυτρωθείσα του τρόμου, του από τοσούτου χρόνου κατέχοντος αυτήν εις τα δεσμά. Εν τω αυτώ ειδυλλίου αυτού λέγει εκείνος δι’ ου μέλλουσι να γείνωσι τα θαύματα ταύτα , θέλει λάβειν την ζωήν εκ των κόλπων της θεότητας, θέλει διακριθεί πάντων των επουράνιων Όντων υπεράνω των οποίων θέλει φανή και ποιμάνει τον κόσμον ειρηνευσάντων τη δυνάμει του πατρός αυτού. Έλθε λοιπόν ποθητέ του Ουρανού απόγονε μεγάλε βλαστέ του Διός ! ο προανγελθείς χρόνος εγγίζει , έλθε να λάβης τας οφειλομένας τας μεγάλας τιμάς. Ίδε εις την έλευσήν σου ο σύμπας κόσμος κυμαίνεται , η γη , η θάλασσα και ο ουρανός ταράσσονται , τα πάντα σκιρτώσιν εις την προσέγγισιν της μελλούσης νέας εποχής »
ΑΡΑΒΕΣ
Οι Άραβες περίμεναν την έλευση ελευθερωτή και Σωτήρα λαών (Βουλανομβυλιέρο Βίος Μωάμεθ βιβλ. Β’ σελ 194)
ΛΑΠΩΝΕΣ
Ανέμεναν ένα Πέυρουμ ή ένα Κυμβαδίξιν
ΣΙΑΜΕΖΟΙ (κάτοικοι Σιάμ)
Περίμεναν ένα Σόμμωνα Κόδαμ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
Οι αμερικάνικοι λαοί περίμεναν εκ ανατολής τον Σωτήρα
ΜΕΞΙΚΑΝΟΙ
Περίμεναν ένα αρχαίο βασιλέα τους , ο οποίος έμελλε να τους επισκεφθεί αφού επέστρεφε εξ ανατολών μετά την περιοδεία όλου του κόσμου
ΠΕΡΣΕΣ
Οι Πέρσες περίμεναν μέγα προφήτη , που ονόμαζαν «Λόγον Θεού» και «μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπων»
Ζωροάστρης
5000 έτη προ του Τρωϊκού πολέμου θεωρεί ότι υπάρχουν 2 θεοί αντίπαλοι , τον Ωρομάζη και τον Αρειμάνιο , τον πρώτο αγαθό και το άλλον κακό και στην μέση αυτών τον Μίθρην . Αναφέρει και πρόρρηση όπου λέει «Έπεισι δε χρόνος ειμαρμένος , εν ω τον Αρειμάνιον , λοιμόν επάγοντα και λιμόν , υπό τούτων ανάγκη φθαρήναι παντάπασι και αφανισθήναι , της δε γης επιπέδου και ομαλής γενομένης , ένα βίον και μία πολιτείαν ανθρώπων μακάρων και ομογλώσσων απάντων γενέσθαι , Θεόπομπος δε φησι κατά τους μάγους ανά μέρος τρισχίλια έτη τον μεν κρατείν , τον δε κρατήσθαι των θεών , άλλα δε τρισχίλια μάχεσθαι και πολεμείν και αναλύειν τα του ετέρου το έτερον , τέλος δ’ απολείπεσθαι τον άδην και τους μεν ανθρώπους ευδαίμονας έσεσθαι , μήτε τροφής δεόμενους , μήτε σκιάν ποιούντας , τον δε ταύταμηχανησάμενον θεόν ηρεμείν και αναπαύεσθαι χρόνον , καλώς μεν ου πολύν τω Θεώ , ώσπερ ανθρώπω κοιμωμένω μέτριον!»
ΙΝΔΟΙ
Την ίδια δοξασία είχαν με τους Πέρσες και δηλαδή ανάμεναν την μετενσάρκωση του Βιρχνού ή του Βράμα , για να θεραπεύσει τα κακά όπου επέφερε ο Κάλυς ή Κάλιγας , ο μέγας Όφις.
ΣΙΝΑΙ
Αυτοί πίστευαν ότι θα σταλεί από τον ουρανό άγιος που θα γνωρίζει τα πάντα και που θα έχει πλήρη εξουσία επί της και επί του ουρανού. Έλεγαν δε ότι από δυτικά θα αναφανεί άγιος που θα γνωρίζει τα πάντα . Τα δε ιερά τους βιβλία αναφέρουν καιρό όπου όλα τα πράγματα στην γη θα αποκατασταθούν ως ήταν εξ αρχής εκ μέρους ήρωα που θα έλθει στον κόσμο αυτόν ως ποιμένας , ηγεμόνας αγιότατος και γενικός διδάσκαλος της υπέρτατης αλήθειας
ΚΙΝΑ
Κομφούκιος
Εις τα «Ηθικά» του αναφέρει : «Εγώ ο Κομφούκιος άκουσα λεγόμενο ότι στις δυτικές χώρες θα εμφανισθεί άγιος άνθρωπος που θα επιτελέσει απειρία αγίων έργων και που θα είναι απεσταλμένος εξ ουρανού και ότι θα εξουσιάσει όλη την γη»
ΣΑΜΑΡΕΙΤΕΣ
Ανέμεναν τον μέλλοντα να διδάξει όλη την αλήθεια και να αναγγείλει όλα σε αυτούς , και ο Υιός του ανθρώπου ομολογεί ότι αυτός είναι ο αναμενόμενος , ο λαλών μετά της Σαμαρείτιδος.
ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ
Στον Αιγυπτιακό μύθο περί Ώρου φαίνεται ξεκάθαρα η προσδοκία του λαού για την έλευση του Σωτήρα. Ο Όσιρις και η Ίσιδα παριστάνουν την αρχή της ενέργειας και του πάθους. Κακοποιός δαίμονας μορφοποιημένος εις δράκοντα τυφώνα δημιουργεί κακά στην ξηρά και την θάλασσα. Εκ της Ίσιδος και του Δία γεννάται υιός ελευθερωτής καλούμενος Ώρος , ο οποίος καταβάλει τον δράκοντα και επαναφέρει την ευτυχία και την ειρήνη
ΕΛΛΗΝΕΣ
ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ
(55.13.91): «ο μεν γαρ σταυρός ανδρείας σημείον»
ΑΝΑΞΑΡΧΟΣ
«Κάποιος από τους θεούς θα πέση από ανθρώπινο χέρι»
«Βεβληθήσεταί τις θεών βροτήσιαι χειρί» Διογένης Λαέρτιος ΙΧ 60.
ΠΛΑΤΩΝΑΣ
Δέχονταν μέγιστο διδάσκαλο ο οποίος θα διδάξει την αλήθεια (Πλ. Αλκιβ. Δεύτ. 31 α)
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
Αυτό είναι απ’ όλα το ύψιστον κανένα αίτιον δεν επινοείται πρωτύτερα . Διότι ο Λόγος είναι από αυτόν και δεν είναι από άλλον ο Λόγος.
ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΕΚ ΚΟΛΟΦΩΝΟΣ
Ον απ΄ όλα πνευματικότερον, ένας Νους αν και υπάρχει, από κάθε τι που έχει γεννηθεί πνευματικότερον, Λόγος άφθαρτος είναι Υιός, λάμψις ακτινοβολούσα πνευματικού Πατρός
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
«Ακάματος φύσις Θεού γεννήσεται ουκ έχουσα αρχήν. Εξ αυτού δε ο πανσθενής ουσιούται Λόγος» Σινά 327, φ. 235α.
Ακατάβλητος φύσις Θεού θα γεννηθεί που δεν έχει αρχήν. Από αυτόν λοιπόν αποκτά ουσία ο παντοδύναμος Λόγος.
ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
Υπάρχει παράδοση ότι μέλλει να έλθει εξ ουρανού ο ισχυρός , στον οποίο όλοι θα δώσουν το όνομα του ΣΩΤΗΡΑ και ότι αυτός και όχι άλλος θα καταλύσει το κράτος των «κακών» ή ότι αυτός θα υπομένει πολλά παθήματα.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
Ως άλλος Ησαΐας προφητεύει ότι δια του Θεού μόνο γίνεται ο άνθρωπος να απολυτρωθεί από την αμαρτία «Τοιούτος ουν άλλος ου ραδίως υμίν γενήσεται , ω άνδρες , αλλ’ εάν εμοί πείθησθε , φείσεσθε μου , υμείς δ’ ίσως ταχ’ αν αχθόμενοι , ώσπερ οι νυστάζοντες εγειρόμενοι , κρούσαντες αν με , πειθόμενοι Ανύτω ραδίως αν αποκτείναιτε , είτα τον λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελεοίτ’ αν , ει μη τινα άλλον ο Θεός υμίν επιπέμψειε κηδόμενος υμών» (πλάτων Απολ. Σωκρ ιη’)
ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΕΛΦΩΝ
Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος , το μαντείο αυτό ήταν θεματοφύλακας αρχαιοτάτης μυστικής προφητείας περί της μελλούσης γεννήσεως υιού του Απόλλωνα ο οποίος έμελλε να επαναφέρει την βασιλεία της δικαιοσύνης επί της γης , αυτός δε είναι ο διδάσκαλος , για τον οποίο μιλούσε ο Σωκράτης προς τον Αλκιβιάδη συμβουλεύοντας τον να αναβάλει την θυσία μέχρι της ελεύσεως αυτού του υιού του Θεού , από τον οποίο θα μάθουμε πως θα συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους και στον Θεό. «Ω Αλκιβιάδη , μηδέν αιτού τους θεούς. Αναμείνωμεν έως αν εξ ουρανού τις απεσταλμένος έλθη και διδάξη ημάς πως δει διακείσθαι προς θεούς και ανθρώπους και ελπίσωμεν ότι η (παρά της θείας χάριτος) ημέρα της αποστολής εκείνης ήξει ου δια μακρού» (Πλάτ. Αλκιβ. Δεύτε. Ιγ-ιδ’)
Στην εικόνα η ιέρεια του μαντείου των Δελφών Ευοπτία, γεύεται το νερό της Κρυσταλίας πηγής. Αριστερά η ιέρεια προφητεύει στους απεσταλμένους των Αχαιών την Γέννησιν του Χριστού. Κωδ14. Συλλογή Παναγίου Τάφου, φφφφ. 99β, 11ος αιώνας Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων.
ΜΑΝΤΕΙΟ
ΣΕΡΑΠΙ ΖΕΥΣ
«Πρώτα Θεός, μετέπειτα Λόγος και Πνεύμα σοιν αυτοίς»
ΑΘΗΝΑ
Η Ιέρεια της Αθηνάς ξανθίππη με πορφυρό χιτώνα παραπλεύρως του ιερατικού ιστού, προφητεύει στους Αχαιούς την Γέννησιν του Χριστού. Αριστερά, στήλη με επιστήλιο φέρουσα άγαλμα της Αθηνάς κρατούσης στην δεξιάν κλάδον ελαίας. Δεξιά, εικονίζονται δύο γυναικεία αγάλματα, εκ των οποίων το δεξιό παριστάνει την Αθηνά κρατούσα δόρυ και ασπίδα. Κωδ. 14 (Συλλογή Παναγίου Τάφου), φ. 110α, 11ος αιώνας, Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων.
ΑΠΟΛΛΩΝ
«Εγώ γαρ εφετμεύω τρισένα υψιμένδοντα Θεόν, ου Λόγος άφθιτος εν αδή κόρη έγκυμος έσται». Σινά 327, φ. 236α
Διότι εγώ αναγγέλω τρισυπόστατον ύψιστον Θεόν, του οποίου ο άφθαρτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις κόρην ανυποψίαστη
«Χριστός Θεός εμός εστίν, ος εν ξύλω ετανύθη, ος θανέν, ος εκ τάφου εις πόλον ώρτο». Άγιον Όρος, Μονή Διονυσίου, Χρησμοί ελλήνων σοφών περί Χριστού, κωδ. 167, φ. 151.α, 16ος αιώνας.
Χρησμός Απόλλωνος
«Όσα μεν προς αρετής και κόσμον όρωρε ποιείν, εγώ γαρ εφετμεύω, τρισένα μόνο υψιμέδοντα Θεόν, ου λόγος άφθιτος εν αδαή κόρη έγκυμος έσται, ώσπερ γαρ τόξον πυρφόρον , μέσον διαδραμών, άπαντα κόσμον ζωγρήσας πετρί προσάξει δώρον. Μαρία δε η κλήσις τουνομα αυτής» Κωδ. 281, φ. 103α, 15ος αι. Άγιος Όρος, Μονή Διονύσου.
Χρησμός Απόλλωνος
Με σκούρο «Χρησμός του Απόλλωνος δοθείς εν Δελφοίς περί του Χριστού και του πάθους αυτού»
Με μπλέ «Χριστός εμός Θεός εστίν» Σινά, Μονή Αγίας Αικατερίνης, Χρησμοί και θεολογίαι Ελλήνων φιλοσόφων , Σιναΐτικος 327, φ. 235β, 15ος αιών.
ΣΙΒΥΛΛΑ Η ΕΡΥΘΡΑΙΑ
Μια εντυπωσιακή περίπτωση , αποτέλεσμα της έρευνας του Π. Τουλάτου. Ο Χρησμός της Σίβυλλας της Ερυθραίας , ιέρειας του Απόλλωνος , περί της Δευτέρας Παρουσίας του Ιησού Χριστού ! Στην ακροστιχίδα του χρησμού σχηματίζεται η φράση «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ» (με «ει»). Περί της Σίβυλλας της Ερυθραίας , ο Άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας (Te ntecreties Nikaenae Sydonue , 40 , 18) μαρτυρεί ότι προφήτευσε 3.000 χρόνια πριν την εποχή του , δηλαδή το 2700 π.Χ. περίπου, οπότε – αν δεν είναι χαλκευμένη – έχουμε να κάνουμε με μια πανάρχαιη προφητεία και την αρχαιότερη καταγεγραμμένη περί του ονόματος «Ιησούς Χρειστός» και περί της ελεύσεως του στη γη , των συμβάντων της ζωής του και των συμβάντων που θα προηγηθούν στη γη μέχρι την Δευτέρα Παρουσία , μεταξύ των οποίων και το χάραγμα του Αντίχριστου!
Το παρόν χειρόγραφο περιλαμβάνεται στη συλλογή «Σιβυλλικοί Χρησμοί» που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1599. Αντίγραφο της συλλογής αυτής υπάρχει στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Αθηνών (Ε.Φ. 648)
Η πρώτη ακροστιχίδα…
Χρησμός της Σιβύλλας της Ερυθραίας περί του μαρτυρίου του Ιησού.
«ιν οίκτο ελπίδα δωσει και φθαρτή σαρκί μορφήν, και πίστιν απίστοις, εις ανόμων χείρας και απίστων ύστερον ήξει, δώσουσι δε θεώ ραπίσματα φαρμακόεντα , δώσει δ’ εις μάστιγας αναπλώσας τότε νώτον, και κολαφιζόμενος σιγήσει μη τις επίγνω, τις τίνος ή πόθεν ήλθεν ίνα φθιμένοισι λαλήση, και στέφανον φορέση τον ακάνθινον, εκ γαρ ακανθών το στέφος εκλεκτόν αιώνιον εστίν άγαλμα, πλευράς νύξουσι καλάμω δια τον νόμον αυτών, εκ καλάμων γαρ σειόμενων υπό πνεύματος άλλου…»
Κωδ. 419, φ. 271β, 14 αιώνας, Πατριαρχική Σχολή Ιεροσολύμων
Χρησμός περί Σταυρού «Ω ξύλον ω μακαριστόν εφ’ ου Θεός εξετανύσθη…»
Χρησμός Σιβύλλας της Ερυθραίας με ακροστιχίδα Ιησούς Χρειστός, Κωδ. 419 (Συλλογή Λαύρας Αγίου Σάββα), φ. 269β, 14αιών. Πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων.
ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΛΟΓΟΙ
Αν και πολλοί προβάλλουν την ένσταση της μεταγενέστερης χριστιανικής "επέμβασης", οι χρησμοί των Σιβυλλών όχι μόνο αποτελούν εντυπωσιακά δείγματα αρχαίου προφητικού λόγου, αλλά επί πλέον δείχνουν να επιβεβαιώνονται εντυπωσιακά στις μέρες μας...
Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος σ' αυτόν τον πλανήτη αντιλαμβάνεται ότι η εποχή στην οποία ζούμε έχει πολλά στοιχεία «αποκαλυπτικά» και αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά από πάρα πολλά γεγονότα και καταστάσεις. Βεβαίως, ο καθένας μπορεί να αντιτείνει ότι η Αποκάλυψη, όπως και πολλά ιερά ή θεόπνευστα κείμενα έχουν προσβληθεί κατά καιρούς από τη σύγχρονη έρευνα και επιστήμη για διάφορες αιτίες, παραποιήσεις, κλπ. Επί του προκειμένου, αυτό που μας ενδιαφέρει κυρίως είναι η ουσία των λόγων και η ανίχνευση των «αποκαλυπτικών» αναφορών στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία.
ΟΙ ΣΙΒΥΛΛΕΣ
Ο προφητικός και αποκαλυπτικός λόγος δεν αποτελεί φυσικά σύγχρονη επινόηση αλλά ανθρώπινη ασχολία παλαιότατη και έχει σχέση με την τάση και την επιθυμία του ανθρώπου να γνωρίζει τα μελλούμενα. Πα την απόκτηση αυτής της γνώσης χρησιμοποιήθηκαν αρκετοί τρόποι στο πέρασμα των χιλιετών. Από τους πλέον παλαιούς θεσμούς της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας - αν και αμφιλεγόμενος - ήταν ο θεσμός των Σιβυλλών (προφήτισσες), οι οποίες χρησμοδοτούσαν.
Σύμφωνα με τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας (2ος αϊ.), ο ίδιος ο απόστολος Παύλος συνιστούσε στους χριστιανούς να μελετούν τα ελληνικά κείμενα και μάλιστα τους σιβυλλικούς χρησμούς: «λάβετε και τας ελληνικός βίβλους. Επίγνωτε Σίβυλλαν, ως δήλοι ένα Θεόν και το μέλλοντα έσεσθαι...»! (Στρωμαστείς, 6 5 42) ο Βατικανό ήξερε πάντα τη βαθιά σημασία των σιβυλλικών προφητειών, γι' αυτό και ο Μιχαήλ Άγγελος απαθανάτισε τις Σίβυλλες στην Καπέλα Σιξτίνα. Στην εικόνα, λεπτομέρεια της τεράστιας τοιχογραφίας που απεικονίζει την Σίβυλλα την Ερυθραία
Ήδη κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες οι σιβυλλικοί χρησμοί έγιναν αντικείμενο μελέτης και αντιγραφής από τους πρώτους χριστιανούς Πατέρες και ιστορικούς. Η πρώτες μετά Χριστόν αναφορές στους σιβυλλικούς χρησμούς γίνονται από τον Πλούταρχο, τον Άγιο Ιουστίνο, τον Παυσανία, τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα και τον Ευσέβιο Καισαρείας.
Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς διετέλεσε καθηγητής και μετέπειτα διευθυντής της Σχολής της Αλεξανδρείας, ενώ ο επίσκοπος Καισαρείας Ευσέβιος (όπως και ο Ωριγένης) είχε υπό την εποπτεία του το μεγαλύτερο βιβλιογραφικό εργαστήριο αντιγραφής χειρογράφων, στο οποίο εργάζονταν οι καλύτεροι καλλιγράφοι της εποχής.
Το 330 μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος θέλοντας να εφοδιάσει τις μεγάλες Εκκλησίες της αυτοκρατορίας με κείμενα της Αγίας Γραφής, ανέθεσε στον Ευσέβιο να ετοιμάσει πενήντα χειρόγραφους κώδικες από περγαμηνή.Την ίδια εποχή ο Ευσέβιος συγγράφει το έργο Εις τον β'ιον Κωνσταντίνου. Σ’ αυτό, ο Ευσέβιος καταγράφει τους χρησμούς της Σίβυλλας της Ερυθραίας, την οποία επαινεί και αποκαλεί θεόπνευστη και μακαριά.Η ιέρεια αυτή του Απόλλωνα προφήτευσε από την αρχαιότητα, την Έλευση του Χριστού στη γη, τους έσχατους καιρούς του Αντίχριστου, τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση ζώντων και νεκρών...
Ας δούμε μερικά αποσπάσματα από αυτές τις προφητείες. Σημειώστε ότι ακόμη και αν ο Ευσέβιος «επενέβη» στο πρωταρχικό κείμενο που είχε στη διάθεση του, εξακολουθούμε να έχουμε ένα προφητικό κείμενο ηλικίας 17 αιώνων που τείνει να επιβεβαιωθεί κατά γράμμα!...
Απόσπασμα εκ του Τρίτου Λόγου: «Μετά τάδε προβαίνουσα τοις λόγοις, περί του απατεώνας δαίμονος του αντίχριστου φησιν ωδέπη. Εκ δε 2εβαστηνών ήξει Βελ'ιας μετόπισθεν, και στήσει ορέων ύφος, στήσει δε θάλασσαν, ηέλιον πυρόεντα μέγαν, λαμπράν τε σελήνην, και νέκυας στήσει και σήματα πολλά ποιήσει ανθρώποις, αλλ'ουχί τελεσφόρα έσσετ' εν αυτώ, αλλά πλάνα. Και δη πολλούς μέροπας πλανήσει...»
(μετάφραση; Μετά από αυτά προχωρώντας δια των λόγων, περί του απατεώνας δαίμονος του Αντίχριστου λέγει άσματα προφητικά. Από δε τους Σεβαστηνούς θα φθάσει ο Βελίας εκ των όπισθεν, και θα στήσει ύφος ορέων, θα στήσει δε την θάλασσα, τον μεγάλο φλογώδη ήλιο, και την λαμπρή σελήνη, και νεκρούς θα αναστήσει και σημεία πολλά θα κάνει στους ανθρώπους, αλλά δεν θα είναι αποτελεσματικά σ' αυτόν, αλλά πλάνα. Και μάλιστα πολλούς ανθρώπους θα πλανήσει...).
Στο αποκαλυπτικό αυτό απόσπασμα περιγράφονται οι μεθοδεύσεις του άρχοντα του κάτω κόσμου Βελιάλ, αλλά και τα σημάδια που θα δώσει στους ανθρώπους, τα οποία αν εκληφθούν μεταφορικά αφορούν τα απατηλά σημεία, όπως η φαινομενική ανάσταση νεκρών. Εάν όμως, εκληφθούν κυριολεκτικά, αφορούν και πάλι το χαραγμένο σημάδι που θα λάβουν οι άνθρωποι, οι οποίοι θα προσκυνήσουν το θηρίο. Η Ίδια προφητεία περί των "απατηλών σημείων" και της πλάνης του Αντίχριστου, συναντάται και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη:
«Και κάνει σημεία μεγάλα, ώστε και φωτιά ακόμα να κατεβάζει από τον ουρανό εις την γη μπροστά στους ανθρώπους. Και πλανά τους κατοίκους της γης με τα σημεία που του επετράπη να κάνει εμπρός εις το θηρίο...» (Αποκ. 13,13).
Η ομοιότητα των σιβυλλικών χρησμών με την Αποκάλυψη του Ιωάννη, προκαλεί κατάπληξη... Αν οι Έλληνες γνώριζαν μαζικά τους σιβυλλικούς χρησμούς, θα καταλάβαιναν ότι η έλευση του Χριστού στη γη ήταν η επαλήθευση αυτών των χρησμών.
Υπήρξαν Έλληνες οι οποίοι παρέδιδαν την πανάρχαια γνώση και Ιστορία, που ονομάσθηκε Μυθολογία, στις επόμενες γενιές. Η λέξη μυθολογώ, σημαίνει ότι παραδίδω δια του λόγου, ιστορικά γεγονότα και πανάρχαιες παραδόσεις. Αρκετοί Έλληνες που διατηρούσαν και γνώριζαν τις αρχαίες παραδόσεις ήταν μεταξύ αυτών που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, διότι έβλεπαν τα κοινά σημεία από τα λεγόμενα των πατέρων τους, που περιέγραφαν τους χρησμούς των Σιβυλλών.
Η προφητεία της Σίβυλλας της Ερυθραίας, με ακροστιχίδα «Ιησούς Χριστός», όπως περιλαμβάνεται στον κώδικα 419 της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Ιεροσολύμων (βλ. ΤΜ 100), συνεχίζεται από ένα δεύτερο μακροσκελές προφητικό λόγο, στον οποίο προφητεύεται η γέννηση του Ιησού από την παρθένο Μαρία, το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων, το μαρτύριο της Σταυρώσεως, τα μαστιγώματα και τα ραπίσματα, το ακάνθιστο στεφάνι, αλλά και ο Ευαγγελισμός της Παναγίας! Αξιοσημείωτο είναι ότι και στις δύο προφητείες αναφέρεται ο άρχοντας του κάτω κόσμου, το θηρίο.
ΕΡΕΥΝΑ
Την καλησπέρα μου και καλώς όρισες στη Μεταφυσική μας παρεούλα Αββά Ποιμένα...
ΚΕΛΣΟ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΑΛΗΘΗ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΚΕΛΣΟΥ.
Ας μην διαφεύγει στον μέσο αναγνώστη του Αληθή Λόγου του Κέλσου ότι
1. Ο Κέλσος είτε συνειδητά είτε από λάθος πληροφόρηση, δεν παρουσιάζει ολοκληρωτικά και ξεκαθαρισμένα τις διηγήσεις της Αγίας Γραφής. Αν έπραττε κάτι τέτοιο θα είχε δώσει απαντήσεις μόνος του σε πολλά από τα ερωτήματα και τις αμφισβητήσεις που ο ίδιος θέτει γύρω από την ζωή του Ιησού Χριστού.
2. Ο Κέλσος προσπαθεί πολλές φορές, με αυτές τις ημιτελείς περί του Χριστιανισμού ειδήσεις, να αναγάγει την Χριστιανική θρησκεία όμοια και επίπεδη με άλλες αρχαιότερες όπως π.χ. με εκείνη την αρχαία Ελληνική προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να την μειώσει δια μέσω ενός συγκρητισμού. Αυτή η τακτική του θα πρέπει περισσότερο να απασχολεί τους σύγχρονους ακόλουθους της αρχαίας Εθνικής θρησκείας παρά τους Χριστιανούς πρώτον γιατί από όσο καταφαίνεται ο Κέλσος ως φιλόσοφος λίγο έχει να κάνει με την αρχαία θρησκεία, αφού πολλές φορές δεν πιστεύει σε αρκετά της δρώμενα και δεύτερον διότι η Χριστιανική θρησκεία δεν μπορεί να αναχθεί στο επίπεδο της αρχαίας για τους λόγους που σε αυτήν την εργασία καταφαίνονται. Συγκεκριμένα χλευάζεται η θεία γέννηση ηρώων ως ο Περσέας, Αμφίωνας, Αιακός και Μίνωας, υποστηρίζεται ότι τα αγάλματα είναι κατασκευάσματα φαύλων και πολλές φορές άδικων ανθρώπων, κατηγορείται ο Πυθαγόρας για παραδοξολογίες, ο Θησέας, Ηρακλής στο Ταίναρο χλευάζονται, κοροϊδεύονται οι Βακχίοι για φαντάσματα και τρομαχτικά πράγματα, ο διάλογος Παπίσκου και Ιάσονα κ.α.
3. Ο μέσος αναγνώστης, μέσα από τα επιχειρήματα του Κέλσου, μπορεί να αντλήσει τους λόγους για τους οποίους ο τελευταίος αν και πολλές από τις αρχαίες θρησκευτικές συνήθειες τις θεωρεί αναξιόπιστες τόσο θρησκευτικά όσο και λογικά εντούτοις δεν επιτίθεται προς αυτές αλλά στην Χριστιανική θρησκεία. Αυτοί οι λόγοι δεν είναι άλλοι ίσως από την προσπάθεια επανένταξης των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή πολιτεία και την στήριξη του αυτοκράτορα και όχι αποκλειστικά για την αγάπη του για τον «Ελληνισμό», μέσα από ένα συντηρητισμό προς τις αρχαίες συνήθειες του κράτους πάνω στις οποίες αυτό είναι θεμελιωμένο (ήρωες, θεοί, Αύγουστος). Αυτό μπορεί επακολούθως να εξηγηθεί μόνο αν σκεφτεί κανείς την αιτία του ενδιαφέροντος του Κέλσου προς κάτι τέτοιο και αυτή η αιτία μπορεί να είναι το ότι ο Κέλσος ήταν ρωμαίος (Celsus) ή ενδιαφέρεται πολύ για το ρωμαϊκό κράτος, και ενδιαφέρεται τόσο πολύ ώστε διαβλέπει στον Χριστιανισμό ένα εσωτερικό κίνδυνο ενάντια του.
4. Έργα σαν του Κέλσου, κατά την άποψη του γράφων, κακώς και κάκιστα απαγορεύτηκαν και καταστράφηκαν σε παλαιότερες εποχές διότι τέτοια έργα δεν μπορούν να ακουμπήσουν τον Θεό Χριστό στο ελάχιστο. Επειδή μάλιστα Εκείνος αποφάσισε ότι ελεύθερα ο καθείς θα πρέπει να πιστεύει στο Πρόσωπό Του, τόσο ελεύθερα θα πρέπει να δέχεται ο καθείς και τον σκανδαλισμό για να τον ελέγξει και να στραφεί ή όχι στον Χριστό, διότι καλύτερα κανείς να στρέφεται ενεργά στον Τριαδικό Θεό παρά παθητικά. Πιο πιστός ο ενεργητικός παρά ο παθητικός. Έργα λοιπόν σαν του Κέλσου δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να αποδυναμώσουν την πίστη αλλά το μόνο που επιτυχαίνουν είναι να την δυναμώνουν σε αδελφούς και αδελφές και να την γεννούν ακόμη και σε άτομα που δεν έχουν ταυτιστεί με κάποια θρησκευτική κατεύθυνση, διότι οι αμφιβολίες και οι ενστάσεις ενάντια στην Χριστιανική θρησκεία αποτελούν το καλύτερο και πιο ενδιαφέρον μέσο συνάντησης της τελειότητας και της αυτονομίας του Χριστιανικού δόγματος έναντι άλλων θρησκειών. Το Χριστιανικό δόγμα δεν αποτελεί θρησκεία αλλά Θείο σχέδιο το οποίο μέσα από τις ενστάσεις αποδεικνύει την θεία του καταβολή, γέννηση και ολοκλήρωση.
5. Όποιος κάθεται με τα χέρια δεμένα δεν μπορεί παρά να δέχεται τα φλογερά βέλη των απίστων και να πέφτει πνευματικά νεκρός επειδή ο ίδιος δεν αντιδρά στα πλήγματα. Όμως ο Χριστός μας έδωσε και μας δίνει κάθε μέρα όλα εκείνα τα εφόδια με τα οποία αρκεί μόνο θέληση ώστε κενές σοφιστείες και ψάθινα βέλη ωσάν του Κέλσου να μη καταφέρνουν, όχι μόνο να μην διαπεράσουν την χρυσή ασπίδα της πίστεως, αλλά και να πίπτουν λυγισμένα ή σπασμένα κάτωθεν των ευαγγελικών υποδημάτων μας.
6. Προς Κορινθίους Α’ 1’ 26
7. Προς Κορινθίους Α’ 2’ 6 – 16
8. Προς Κορινθίους Α’ 3’ 18 – 23
9. Προς Κορινθίους Α ιβ’ 4 - 11
10. Τέλος αυτή η εργασία κατάδειξε ότι ο Κέλσος Απέσβετω και Λάλων Ύδωρ.
ΕΡΕΥΝΑ
Τι φοβηθηκαν οι οπαδοι της "μιας και μονης αληθειας"?
Γιατι η καταστροφη βιβλιων,μονον φοβο και αδυναμια δειχνει...
ε,παπα μου?
ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΤΙ
Τα Μυστήρια των Ελλήνων και η Δημοκρατική Παράδοσις(Ουρανία Τουτουντζή, εισήγησις στο “Α Συνέδριο για τα Αρχαία Θρακικά Μυστήρια”, Αλεξανδρούπολις, 2001)Ο ευσεβής μελετητής των Ελευσινίων Μυστηρίων θα αντιληφθεί σύντομα ότι τα Μυστήρια συνδέονται με τους πολιτειακούς θεσμούς και, πιο συγκεκριμένα με τους υγιείς θεσμούς μίας δημοκρατικής πολιτειακής οργανώσεως. Ας ξεκινήσουμε από τον κεντρικό Μύθο των Μυστηρίων που λίγο-πολύ είναι γνωστός σε όλους και που αφορά στην αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη τον Μεγάλο Θεό του Κάτω Κόσμου. Η Θεά Δήμητρα, η Μητέρα της Περσεφόνης, περιπλανιόταν πενθώντας την χαμένη της κόρη και έφθασε κάποια στιγμή στην Ελευσίνα. Βασιλεύς της Ελευσίνος ήταν τότε ο Κελεός του οποίου το όνομα σημαίνει Δρυοκολάπτης δηλώνοντας ίσως τον άγριο κάτοικο των δασών που δεν έχει ακόμη διδαχθεί την Γεωργία. Η Δήμητρα εκάθησε σε ένα πηγάδι, το Παρθένιον φρέαρ, κάτω από τον ίσκιο μίας ελιάς, για να ξεκουρασθεί. Είχε αλλάξει την θεϊκή της όψη και είχε πάρει την μορφή μίας πτωχής γερόντισσας. Εκεί την ευρήκαν οι κόρες του βασιλεώς Κελεού που ήλθαν ως το πηγάδι για να πάρουν νερό με τις στάμνες τους. Οι κόρες ελυπήθηκαν την πτωχή γερόντισσα που ενόμισαν ότι έβλεπαν και την επήραν μαζί τους στο ανάκτορο. Εκεί τις υποδέχθηκε η γυναίκα του Κελεού, η Μετάνειρα, που εκρατούσε στην αγκαλιά της το τελευταίο της τέκνο, τον Δημοφώντα. Η Μετάνειρα δεν αναγνώρισε ούτε εκείνη την Θεά, διαισθάνθηκε όμως την βαθειά της θλίψη, την συμπόνεσε κι εθέλησε να την βοηθήσει. Η γλυκύτης που διατηρούσε η μορφή της Θεάς παρά την μεταμφίεσή της έκανε την Μετάνειρα να αποφασίσει να της εμπιστευθεί την ανατροφή του μικρού Δημοφώντος. Η Δήμητρα άρχισε να ανατρέφει τον νεαρό Δημοφώντα με νέκτραρ και αμβροσία κι εκείνος άρχισε να αποκτά μία θεϊκή ομορφιά… Κάθε βράδυ, όταν όλοι είχαν αποσυρθεί στα δωμάτιά τους, η Δήμητρα επερνούσε το μικρό αγόρι επάνω από την φωτιά που έκαιγε, άσβεστη, στην εστία του ανακτόρου. Η φωτιά θα είχε κάνει το αγόρι αθάνατο εάν η βασίλισσα Μετάνειρα που είχε αρχίσει να εκπλήσσεται από την πρωτοφανή για τους θνητούς ομορφιά του υιού της, δεν αποφάσιζε να παρακολουθήσει κρυφά την Ξένη, τις ώρες που εκείνη αφιέρωνε στην φροντίδα του παιδιού. Βλέποντας την μυστική ιεροτελεστία της φωτιάς, η Μετάνειρα, όρμησε επάνω στην Θεά Δήμητρα κατηγορώντας την ότι προσπαθούσε να αφανίσει τον Δημοφώντα. Τότε η Δήμητρα ετράβηξε το παιδί από την φωτιά, το άφησε στο δάπεδο κι’ εστράφηκε οργισμένη προς την Μετάνειρα αποκαλύπτοντάς της ποιά στ’ αλήθεια ήταν. Για τον μικρό Δημοφώντα όμως ήταν πια αργά. Η ιεροτελεστία της φωτιάς είχε διακοπεί και η μοίρα του θα ήταν στο εξής η μοίρα όλως των θνητών.Ας δούμε τώρα τα ονόματα των τεσσάρων θυγατέρων του Κελεού και της Μετάνειρας που είχαν οδηγήσει την Δήμητρα στο άνάκτορο της Ελευσίνος. Ήταν η Καλλιδίκη, η Κλεισιδίκη, η Δημώ και η Καλλιθόη. Είναι φανερό ότι το όνομα Κλεισιδίκη συνδέεται άμεσα με την Δικαιοσύνη που είναι η βάσις της Δημοκρατίας. Η λέξις κλυτός (με ύψιλον) σημαίνει τον περιώνυμο, τον περίφημο, τον ξακουστό. Η λέξις αυτή όμως απαντάται στον Όμηρο και με ει, με την ιδία έννοια. Η Κλεισιδίκη, είναι λοιπόν αυτή που έχει γίνει, ξακουστή για την δικαιοσύνη της κρίσεως και των έργων της, είναι η φίλη της Δίκης. Όσο για την Καλλιδίκη που επίσης συνδέεται με την Δίκη, η σημασία του ονόματός της είναι προφανής. Η Δίκη είναι μία σημαντική Εθνική θεά των Ελλήνων. Αντιπροσωπεύει το παρθενικό ομοίωμα της Μεγάλης Μητέρας. Είναι κόρη του Διός και της Θεάς Θέμιδος, της πρώτης Θέαινας με την οποίαν σύμφωνα προς την επικρατέστερη παράδοση, ενώθηκ ο Ζευς. Το όνομα της Θέμιδος δηλώνει τους νόμους της Φύσεως αλλά και τους νόμους που πρέπει να διέπουν την ανθρώπινη συμβίωση αφού οι τελευταίοι οφείλουν να πηγάζουν από τους πρώτους. Όσο για το όνομα Δημώ, το όνομα της τρίτης θυγατέρας του Κελεού και της Μετάνειρας, συνδέεται άμεσα με τον Δήμο. Ο ελληνικός Δήμος, το πρώτο θεμέλιο της μόνης αληθινής Δημοκρατίας που είναι η άμεση, θεωρήθηκε ιερός στην αρχαία Αθήνα και λατρεύθηκε με ιδιαίτερες τιμές. Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι στην στοά του Ελευθερίου Διός στην αθηναϊκή αγορά υπήρχε μία τοιχογραφία του Ευφράνορος στην οποίαν παρίστατο ο Θησεύς στο πλευρό της Δημοκρατίας και του Δήμου. Άλλωστε, πολλοί καλλιτέχνες, γλύπτες και ζωγράφοι, αναπαρέστησαν τον Δήμο στην θεϊκή του υπόσταση. Επίσης, στην αθηναϊκή Αγορά υπήρχε βωμός αφιερωμένος στον Δήμο και τις Χάριτες. Η λέξις Δήμος (Δάμος αρχικώς) που δεν δηλώνει απλώς τον λαό, αλλά τον πεπαιδευμένο και οργανωμένο σε Δήμο λαό, προέρχεται από το ρήμα δαίω (με αι) που έχει την έννοια του μοιράζω (γι’ αυτό και στην ελληνική γλώσσα το δείπνο ονομάζεται δαις, πάλι με αι). Ρίζα του ρήματος δαίω είναι το θέμα δα. Αλλά το όνομα Δα είναι δωρικός τύπος του ονόματος Γα-Γαία. Η Δήμητρα ονομάσθηκε έτσι ως Μητέρα της Γης: Δα - μάτερ. Η οργάνωσις της ζωής του Δήμου και της Πόλεως οδήγησε στο μοίρασμα των πηγών της διατροφής άρα και στον χωρισμό της επιφάνειας της γης σε μικρούς κλήρους, σε χωράφια τα οποία οι πολίτες όφειλαν να καλλιεργήσουν αλλά και να υπερασπίσουν όταν χρειαζόταν. Τα Ελευσίνια Μυστήρια τα εδίδαξε σε εμάς τους ανθρώπους η ιδία η Θεά Δήμητρα. Συγχρόνως, η Θεά μας εδίδαξε και την Γεωργία, μας εμύησε δηλαδή στην γνώση της καλλιέργειας της Γης. Στην πραγματικότητα μάλιστα δεν δικαιούται κανείς να διαχωρίζει τα δύο αυτά δώρα της Θεάς, να διαχωρίζει δηλαδή την γνώση της Γεωργίας από την διδασκαλία των Μυστηρίων. Η Γεωργία αποτελεί μέρος των Ελευσινίων Μυστηρίων.Η καλλιέργεια της γης έχει για τους Έλληνες ιερό χαρακτήρα. Είναι μία πράξις μέσω της οποίας δεν εξασφαλίζουν μόνον την διατροφή τους αλλά αποδίδουν επίσης τιμές στην Μεγάλη Θεά Δήμητρα και την Μητέρα Γαία. Ο Μέγας Ουρανός χαρίζει στην Γαία το θεϊκό του σπέρμα χρησιμοποιώντας, για τον σκοπό αυτό, τις ζωογόνες βροχές και τον Άνεμο. Έτσι γεννούνται οι δρυμοί, η άγρια βλάστησις, τα ζώα, τα πουλιά και οι ιχθύες. Έτσι γεννούνται τα πρώτα κύτταρα της ζωής, έτσι γεννούνται και οι άνθρωποι οι οποίοι, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, καλούνται από τους ιδίους τους Θεούς να κάνουν μία έλλογη παρέμβαση στο γόνιμο έδαφος, να οργώσουν και να καλλιεργήσουν ένα μέρος αυτού του εδάφους, έτσι ώστε να υπερβούν την καθημερινή ανάγκη της εξασφαλίσεως της τροφής και να αφοσιωθούν σε ειρηνικές ασχολίες, στον πολιτισμό, δηλαδή στην φιλοσοφία, την τέχνη και τους πολιτειακούς θεσμούς. Καλλιεργώντας τα εδάφη, ο άνθρωπος συσφίγγει και ολοκληρώνει τον δεσμό του με την Μητέρα Γαία. Στο εξής, η γη αυτή που γεννά και τρέφει τους ανθρώπους θα είναι η ιδία που θα δεχθεί τα κορμιά τους όταν τελειώσουν την πορεία του βίου - τουλάχιστον στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η σορός του νεκρού δεν παραδίδεται στην εξαγνιστική δύναμη του Πυρός. Έτσι, τα εδάφη εις τα οποία πραγματοποιείται η μόνιμη εγκατάστασις των ανθρωπίνων πληθυσμών και η απαρχή της Γεωργίας, γίνονται για τις επόμενες γενεές τα ιερά εδάφη, που τους παρέδωσαν οι προπάτορές τους για να καλλιεργήσουν, να τα υπερασπίσουν και να τα τιμήσουν, τιμώντας, με τον τρόπο αυτόν, και τους ίδιους τους Προγόνους τους.Όσον αφορά τώρα στον Δημοφώντα, το νεαρό αγόρι της Ελευσίνος που η Δήμητρα δεν πρόλαβε να κάνει αθάνατο, είναι ο φονεύς του Δήμου. Μία λογική ερμηνεία της αναπάντεχης αυτής ετυμολογίας είναι ότι ο Δημοφών εκφράζει τα θηρευτικά και πολεμικά ένστικτα του ανθρώπου τα οποία πρέπει να τιθασευτούν χωρίς βεβαίως να καταργηθούν διότι είναι φυσικά και αναγκαία. Πρέπει όμως να ελεγχθούν διότι όσο παραμένουν ανεξέλεγκτα η δημοκρατική και πολιτειακή οργάνωσις του συλλογικού βίου αποδεικνύεται ανέφικτη. Άλλωστε ο Δημοφών είναι τέκνο του Κελεού που δεν έχει γνωρίσει ακόμη την καλλιέργεια της γης και ζητά, όπως ο συνονόματός του Δρυοκολάπτης, να εξασφαλίσει την διατροφή του μέσα από την φυσική και άγρια βλάστηση. Η Μητέρα των Σιτηρών και της Γεωργίας θα κρατήσει εις την αγκαλιά της το τέκνο του Κελεού, θα το μυήσει στα ιερά της Μυστήρια και θα του διδάξει τις αρχές της μεταβάσεως στην αγροτική ειρηνική ζωή.Η σύνδεσις όμως της Θεάς Δήμητρος και των Ελευσινίων Μυστηρίων με τον ελληνικό Δήμο, τους δημοκρατικούς θεσμούς και την πολιτειακή οργάνωση επιβεβεβαιώνεται επίσης από την ύπαρξη μίας άλλης ελληνικής εορτής, αποκλειστικώς γυναικείας αυτήν την φορά, αφιερωμένης στην Θεά Δήμητρα. Πρόκειται για τα Θεσμοφόρια, όπου οι έγγαμες γυναίκες ετιμούσαν την Δήμητρα ως την Θεά που εχάριστε στους ανθρώπους τους πρώτους κοινωνικούς θεσμούς. Οι τελετουργίες περιελάμβαναν μεταξύ άλλων λουτρά καθαρμού στην θάλασσα, φαλλοφορίες, θυσίες και χορούς. Ιέρειες της Δήμητρος ανέσυραν μέσα από κάποα χάσματα της γης ειδικούς πλακούντες σε σχήμα φαλλού που είχαν τοποθετηθεί εκεί περίπου τρεις μήνες νωρίτερα κατά την διάρκεια μίας άλλης εορτής, των Σκιροφορίων. Κατόπιν έτριβαν τους “θεσμούς” και ανακάτευαν την σκόνη τους με το σιτάρι που προοριζόταν για την σπορά.Έχοντας λοιπόν πρώτα διδάξει τα Ιερά Μυστήρια και, μέσω αυτών και την γνώση της καλλιέργειας της γης, η Δήμητρα και η Περσεφόνη καλούν τους θνητούς να επιδιώξουν μία αρμονική και ειρηνική συμβίωση μέσα από μία αληθινή Εκκλησία, την μόνη αληθινή Εκκλησία που είναι η Εκκλησία του Δήμου.Τα Θεσμοφόρια ήταν μία αττική εορτή. Τα Ελευσίνια Μυστήρια πάλι ήταν μία αθηναϊκή εορτή στην οποίαν βεβαίως συμμετείχαν όλες οι ελληνικές πόλεις. Όταν όμως ομιλούμε για Δημοκρατία δεν αναφερόμεθα αποκλειστικώς στην κλασική Αθήνα. Δεν πρέπει να λησμονούμε την Δημοκρατία του Ακράγαντος για την οποίαν αγωνίσθηκε ο Εμπεδοκλής, την μάχη του Ζήνωνος του Ελεάτου κατά της τυραννίδος και τα δημοκρατικά φρονήματα του Εφεσίου Ηράκλειτου που τον έκαναν να απαρνηθεί το βασιλικό αξίωμα το οποίο εδικαιούτο. Αλλά και η Σπάρτη, η τόσο παρεξηγημένη Σπάρτη, ήταν στην πραγματικότητα μία δημοκρατική Πολιτεία. Οι Σπαρτιάτες μετείχαν σε έναν κοινοτικό βίο και το μοναδικό προνόμιο που είχαν οι δύο βασικλείς τους ήταν η διπλή μερίδα φαγητού στο συσσίτιο, προνόμιο που συνυπήρχε με την υποχρέωσή τους να πολεμούν πάντοτε στην πρώτη γραμμή της μάχης. Συγχρόνως, θεσμοί καθιερωμένοι από τον Λυκούργο, όπως λόγου χάριν ο θεσμός των εφόρων αποσκοπούσαν στον έλεγχο της βασιλικής εξουσίας. Έτσι, μόνον μία χονδροειδής παρανόησις της πολιτειακής οργανώσεως της αρχαίας Σπάρτης θα μπορούσε να μας κάνει να μιλήσουμε για ολιγαρχία. Ο Έλληνας άνθρωπος δεν θα αρκεσθεί στην ιακνοποίηση των αναγκών της βιομέριμνας αλλά θα αφιερώσει τον χρόνο και την ενέργεια που έχει στην διάθεσή του, (καθώς δεν είναι πια υποχρεωμένος να αγωνιά καθημερινώς για την διατροφή του) στα έργα του πολιτισμού, στην τέχνη, την φιλοσοφία και την οργάνωση της Πολιτείας. Οι θεσμοί της Πόλεως θεμελιώνονται επομένως στην Γεωργία, στην καλλιέργεια της Γής που ενδεχομένως όπως πολλοί ερευνητές παραδέχονται, να ξεκίνησε από τις γυναίκες.Διδάσκοντας στους ανθρώπους τα Μυστήρια και την Γεωργία, διδάσκοντας μάλλον, μέσω των Μυστηρίων, και την Γεωργία, η Θεά Δήμητρα καθιερώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς που πρέπει να διέπουν την οργάνωση της Πόλεως, ώστε να επιτευχθεί η αρμονική συμβίωσις των ανθρώπων αλλά και η ιεσορροπημένη σχέσις της Πόλεως με το φυσικό περιβάλλον και τους πληθυσμούς των άλλων φυσικών ειδών. Η ιδία η Φύσις μας διδάσκει την Δημοκρατία μέσα από την περιοδικότητα, την εναλλαγή, την κυκλική κίνηση των πάντων και την αλυσίδα της ζωής.Οι Ελευσίνιες Τελετές υποδεικνύουν ως έργο άριστο την άντληση των θεσμών της Πολιτείας μέσα από την ιδία την Φύση: αυτή είναι η περίφημη “μεταφυσική” της ελληνικής Δημοκρατίας (το “μεταφυσική” εντός εισαγωγικών) και εδώ θα αναζητήσουμε την θρησκευτική υπόσταση της Δημοκρατίας, δηλαδή την στενή της σύνδεση με τα Μυστήρια και την θρησκεία του λαού που την εγέννησε.Προκειμένου να θεμελιώσουν τις πόλεις τους, οι Έλληνες ερωτούν την Φύση. Και η Μεγάλη Θεά τους υποδεικνύει τον Δήμο και τους Θεσμούς του έτσι ώστε τα πολιτεύματα των ανθρωπίνων κοινωνιών, όπως και ο ιδιωτικός βίος του κάθε ανθρώπου, να είναι πριν από όλα και πάνω από όλα μίμησις της θεϊκής - συμπαντικής Τάξεως και Αρμονίας.Όλα αυτά συνθέτουν προφανώς την αιτία που έκανε τους πατέρες και τους επισκόπους της χριστιανικής εκκλησίας να αρνηθούν την Δημοκρατία κρίνοντάς την (και σωστά) ως ασύμβατη προς την δική τους κοσμοθέαση και χαρακτηρίζοντάς την ως Civitas Diaboli, ως πολίτευμα, δηλαδή, του διαβόλου. Έτσι την χαρακτήρισαν απροκαλύπτως οι διασημότεροι ανάμεσά τους, όπως ο Ευσέβειος Καισαρείας και ο Αυγουστίνος, σε αντιπαραβολή προφανώς προς την Civitas Dei του, την πολιτεία του ενός Θεού του, που δεν είναι άλλος από τον εθνικό θεό των Ιουδαίων Γιαχβέ, πολιτεία που αντιστοιχεί στο μοναρχικό πολίτευμα. Ο Ευσέβειος Καισαρείας πάλι ήταν επίσης ξεκάθαρος όταν έλεγε: “όπως ακριβώς υπάρχει ένας θεός και όχι δύο ή περισσότεροι έτσι και επιβάλλεται να υπάρχει μόνον ένας ηγεμόνας επί της γης”.Η Πολυαρχία, που είναι ένα ακόμη όνομα για την Δημοκρατία, πηγάζει άμεσα από την οργάνωση του λαού σε Δήμο καθώς ο τελευταίος δεν βασίζεται μόνον στο μοίρασμα της εξουσίας (στον λαό και τους επί μέρους φορείς της) που καθιστά δυνατή την συλλογική της άσκηση, σε αντίθεση προς την συγκέντρωση της εξουσίας που αποτελεί ίδιον της μοναρχίας. Η σύνδεσις μάλιστα της Πολυαρχίας με την Πολυθεϊα δεν επιχειρήθηκε μόνον από τους θεωρητικούς του χριστιανισμού αλλά και από πολλούς αντιχριστιανούς και ελληνολάτρες στοχαστές (όπως, λόγου χάριν ο Μενάρ και ο Φαρνέλλ) οι οποίοι κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι μόνον η επιστροφή εις τις Εθνικές, Πολυθεϊστικές θρησκείες των ευρωπαϊκών λαών θα μπορούσε να οδηγήσει στην θεμελίωση ενός αυθεντικώς δημοκρατικού πολιτεύματος.Κατά το έτος 530 της αυθαίρετης μεταχριστιανικής χρονολογήσεως, ο σλαβικής καταγωγής και δηλωμένος ανθέλληνας αυτοκράτορας του Βυζαντίου Γιουτπράδα (για να αναφέρουμε τον Ιουστινιανό με το πραγματικό του όνομα) κατήργησε οριστικώς τον θεσμό των Δήμων και μετεβίβασε όλες τις εξουσίες στον αυτοκράτορα. Από τότε, έπρεπε να περάσουν περισσότερα από χίλια χρόνια έως ότου ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάστασιε, (το 1789), να επαναφέρουν την ελληνική Ιδέα της Δημοκρατίας, εάν όχι στην πράξη τουλάχιστον ως Αίτημα και ως Πνεύμα. Σας ευχαριστώ.
-Αν οι άνθρωποι διψούν, ας πάνε να πιουν στην πηγή του Ελληνισμού.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ
ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ
ΑΣΕΒΕΙΑΣ ΓΡΑΦΗ
Ας δούμε λιγάκι αυτήν την «επιστημονική» τοποθέτηση της Εθνικής θρησκείας , που προσπαθεί 2500 χρόνια αργότερα να της αποδοθεί από ορισμένους κύκλους εκβιάζοντας και βιάζοντας πολλαπλές φορές , τόσο τα ιστορικά στοιχεία του έθνους μας όσο και τις μνήμες εκείνων που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Διότι εκτός των επιστημόνων – φιλοσόφων της εποχής , που παρουσιάζονται ως οι «προφήτες» του σημερινού Εθνισμού , καταδικάστηκαν πλήθος ανθρώπων που ουδέποτε φάνηκαν στην ιστορία αλλά οι ψυχές τους το γνωρίζουν και το φωνάζουν όσο και να προσπαθεί το ομιχλώδες πανί του Εθνισμού να καλύψει
Υπό το γενικό αυτό όνομα περιλαμβάνονταν όλες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες αποδίδονταν εις τον κατηγορούμενο ως προσβολή του θρησκευτικού και ηθικού συναισθήματος των πολιτών. Ασέβημα κατά τον Πολύβιο «το εις τους θεούς και τους γονείς και τους τεθνώντες αμαρτάνειν» (αυτό να το βλέπουν οι διαβασμένοι περί αρχαιότητας αρχαιολάτρες που αμαρτάνουν έναντι των πεθαμένων Ορθοδόξων υπερ πατρίδας και ελευθερίας). Με τόση γενικότητα είναι φανερό ότι πολλές και ποικίλες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες εκφέρθηκε η κατηγορία για ασέβεια.
Ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε για ασέβεια διότι ένεπαιξε τα Ελευσίνια μυστήρια, άλλος , όπως αναφέρει ο Δημοσθένης, κατηγορήθηκε για ασέβεια διότι συναναστρέφονταν με τον ανιψιό του που είχε κατηγορηθεί για πατροκτονία και ακόμη δεν είχε δικαστεί. Η Ασπασία η Μιλίσια , η σύζυγος του Περικλή κατηγορήθηκε ότι «Περικλή γυναίκας ελευθέρας εις το αυτό φοιτώσας υποδέχοιτος». Η συνηθέστερη όμως κατηγορία ήταν ενάντια ανθρώπων που θεωρούνταν ότι ήταν άθεοι, αιρετικοί, διότι δεν παραδέχονταν ανεξετάστως τα πάντα περί θεών μυθολογούμενα ή διότι τολμούσαν να εκφράσουν περί κόσμου ιδέες αντίθετες εις τα καθιερωμένα υπό της θρησκείας. Ιδίως προς τους φιλοσόφους που δεν συμφωνούσαν με την λαϊκή αντίληψη όπως ο Σωκράτης, ο Αναξαγόρας, ο Αριστοτέλης, ο Πρωταγόρας, ο Στίλπων , ο Θεόφραστος και πλείστοι άλλοι.
Στην αρχή δεν υπήρχαν νόμοι που να ορίζουν τι σημαίνει ασέβεια αλλά αργότερα το 432 π.Χ. και επί Πελοποννησιακών πολέμων οι νόμοι αυτοί πήραν σάρκα και οστά π.χ. «οι τα θεία μη νομίζοντες ή λόγους περί των μεταρσίων διδάσκοντες». Παρ’ όλα αυτά ένεκα του πλήθους των αμαρτημάτων δεν υπήρχε πάντοτε νόμος καθορισμένος. Οποιοσδήποτε πολίτης μπορούσε να καταγγείλει οποιονδήποτε για ασέβεια διότι η ασέβεια θεωρούνταν έναντι όλων των πολιτών γι αυτό και δεν λέγονταν δίκη αλλά γραφή. Ο Άρειος Πάγος εκδίκασε ορισμένες φορές τέτοιες περιπτώσεις , ο άρχων Βασιλεύς επίσης αλλά κυρίως τα ηλιαστικά δικαστήρια.
Η τιμωρία για ασέβεια ήταν πάντοτε η μέγιστη διότι και η ασέβεια θεωρούνταν η μέγιστη αμαρτία. Συνηθισμένες ποινές ήταν: ο θάνατος ,ενίοτε ατιμωτικός , η δε ταφή του πεθαμένου εκτός των ορίων της πόλεως και η εξορία. Ο ασεβής θεωρούνταν ότι αποτελεί μίασμα για τις πόλεις και η τιμωρία του ήταν η απαίτηση των θεών και όχι των ανθρώπων γι’ αυτό όταν λόγοι ανωτέρας βίας επέβαλλαν την μη τιμωρία του ασεβή τότε αυτός αποκλείονταν από την αγορά , χώρος ιερός στην αρχαιότητα και από πάσης πράξεως προς τα θεία. Γι’ αυτό επίσης κρίνονταν ως ασεβής εκείνος που εξανάγκαζε την πόλη να μην τιμωρήσει τον ασεβή ή εκείνος που εξ οίκτου δεν τον κατάγγειλε ή δεν τον καταδίκαζε ενώ τον θεωρούσε ένοχο. Ακριβώς διότι η ασέβεια θεωρούνταν η μέγιστη αμαρτία που δεν έπρεπε να μείνει ατιμώρητη ελάμβανε χώρα και το εξής : αν ο κατηγορούμενος για ασέβεια αθωώνονταν με 1/5 των ψήφων τουλάχιστον και δεν καταδικάζονταν τότε ο κατήγορος δεν αντιμετώπιζε μεγάλες ποινές ούτε αποκλεισμό από τα δημόσια αξιώματα ώστε να είναι πρόθυμος να ξανακατηγορήσει αν κάτι ασεβής πέσει εις την αντίληψή του.
Υ.Γ. Έπειτα από αυτό το κείμενο το Εθνικό επιχείρημα της σύνδεσης – ταύτισης Εθνισμού και επιστημών – φιλοσοφίας ξεφουσκώνει σαν χιλιομπαλωμένο λάστιχο που δεν δύναται να κρατήσει τον πεπιεσμένο αέρα μέσα του. Κρίνοντας επίσης από την πολιτική παρότρυνσης των πολιτών προς καταγγελία της ασέβειας κατανοούμε ίσως γιατί η γνώση στις φιλοσοφικές σχολές της αρχαιότητας ήταν υπόθεσης μύησης και μυστικισμού. Δημόσιες αναφορές σε διαφορετικές αντιλήψεις από τις μυθολογούμενες επέφεραν και τον θάνατο (βλέπε Σωκράτη και την προσπάθεια του να κατηχήσει τους νέους) από ένα δικαστήριο που λόγω της δημοκρατικής του σύνθεσης ο απλός λαϊκός πολίτης και θεοσεβούμενος αποφάσιζε υπέρ ή κατά των διανοούμενων. Έτσι αρκετοί φιλόσοφοι και επιστήμονες θεωρήθηκαν μιάσματα της πόλης των Αθηνών. Αλίμονο πάντως , δεν θέλω να μειώσω την αρχαιότητα διότι η αρχαιότητα είναι λαμπρή και πρέπει να προσέξουμε και να μην την υποτιμάμε αλλά πάντοτε να μαθαίνουμε εκ αυτής διότι άλλες οι γνώσεις της εποχής εκείνης και άλλες της σημερινής , επίσης ας μην ξεχνάμε ότι η δημιουργία δικαστηρίων στον Ελληνικό χώρο αποτελεί ύψιστο δείγμα πολιτισμού , κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης που άλλοι λαοί δεν είχαν εκατοντάδες χρόνια αργότερα και που πλείστοι λαοί δεν έχουν καν σήμερα!!! (βοηθάνε και κάποιοι άλλοι σε αυτό βέβαια). Εμένα πάντως μου φτάνει να κατανοήσουμε ότι απλά δεν ισχύει αυτή η απόλυτη σύνδεση Εθνισμού και επιστημών – φιλοσόφων που κάποιοι θέλουν να επισφραγίσουν θέτοντας «ευγενικά» στεγανά στην θρησκεία τους μέσω των προσηλυτιστικών προσπαθειών τους.
ΑΘΕΪΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
Οι κατηγορούμενοι φιλόσοφοι στην αρχαιότητα ως άθεοι ( διαφορετικής μορφής ασέβειας βλέπε κάτωθι ) ξεσκεπάζουν την Εθνική προπαγάνδα περί «τυλίγματος» των εις το μυθολογικό πάνθεον με αρχηγό τον Δία. Αξιοσημείωτη είναι και η τοποθέτηση ορισμένων εις το μονοθεϊστικό «κλάδο» όπως επίσης πασιφανέστατη είναι η ένδειξη ότι οι μύθοι δεν αποτελούσαν στην αρχαία Ελλάδα διδακτικές ιστορίες, σύμφωνα με την σημερινή Εθνική προπαγανδιστική τοποθέτηση, αλλά ήταν ολοκάθαρα θρησκευτικής υφής δρώμενα εις τα οποία απαιτούνταν πλήρης θρησκευτική ευσέβεια.
Από φιλοσοφικής απόψεως πάντες οι φυσικοί φιλόσοφοι όπως ο Θαλής, ο Ηράκλειτος και οι ατομικοί υπήρξαν άθεοι διότι κανείς δεν μεταχειρίστηκε την υπόθεση του θεού ως βάση ερμηνείας του κόσμου. Αλλά τέτοια αθεΐα απαντούμε σε κάθε επιστήμονα καθ’ όλη την διάρκεια που μελετά τα προβλήματα της επιστήμης ανεξάρτητα από το πώς θα χρησιμοποιήσει τα πορίσματα του φιλοσοφικά. Αφού δεν προχωρούν οι επιστήμονες πέρα από την αρχή των όντων τότε το μεταφυσικό Νου παραμένει ελεύθερο να αποδώσει την αρχή εις μία ανώτατη δύναμη. Αυτό γίνεται φανερό εις τον Αναξαγόρα.
Για τους φυσικούς φιλόσοφους μίλησε ο Αριστοτέλης λέγοντας «περί των όντων μεν την αλήθεια εσκόπουν , τα’ δε όντα υπέλαβον είναι τα αισθητά μόνον (Μττφ. 1010 11). Οι Ελεάτες και ιδίως ο Παρμενίδης δεν ανήκουν εις τους φυσικούς και δεν ανήκαν εις την αθεΐα αλλά πρέσβευαν την πανθεΐαν και την ακόσμια . Η αθεΐα του Ίππωνα ήταν γνωστή επειδή είπε ότι η αρχή των όντων είναι το νερό και επειδή θεωρούσε ότι ούτε θεοί αλλά και ούτε μεταθανάτιος ζωή υπάρχει. Κάκιστα θεωρήθηκε άθεος ο Διογένης ο Αππολωνιάτης που ήταν οπαδός της Ιωνικής σχολής όπως ο Ίππωνας. Ο Δημήτριος ο Φαλιρεύς ( Παρ. Διογ. Λαερτ. IX 57) μας λέει ότι ο Διογένης κινδύνευσε να διωχθεί στην Αθήνα, διότι θεωρούσε τον αέρα αρχή του παντός, αυτός όμως ο αέρας ήταν πνευματική δύναμη κατ΄ αυτόν που τον ταύτιζε με τον Θεό (Diels. Frg. 51 B 5 - ει του περί φύσεως βλ. 51 Α 8).
Η λέξη αθεΐα δεν είχε την σημασία την σημερινή αλλά συγχέονταν με την ασέβεια, με την οποία εναλλάσσεται εις την χρήση. Διαβόητοι άθεοι ήταν ο Κινησίας, ο Διαγόρας, ο Θεόδωρος, ο Ευήμερος κ.α. (Πλούτ. Περί των κοιν. Εν. 31, Cic de nat.Deor ΙΙΙ 37) που εκδιώχθηκαν όχι επειδή δεν πίστευαν στον Θεό αλλά επειδή ενέπαιζαν ή αναιρούσαν την πίστη της πόλεως που βρίσκονταν (Λυσία κατ. Ανδοκ. 13, 17) , δηλαδή ασεβούσαν
Μερικοί από αυτούς κατηγορήθηκαν διότι ασχολούνταν με μυθογραφικές μελέτες δηλαδή θρησκειολογικές. Το αυτό συνέβηκε με τον Δημόκριτο και μερικούς σοφιστές που θεωρήθηκαν άθεοι όπως ο Πρόδικος και ο Κριτίας. Άλλοι θεωρήθηκαν άθεοι επειδή δίδασκαν αγνωστικισμό δηλαδή δίδασκαν αμφιβολία και όχι αναίρεση. Επιφανέστερος υπήρξε ο Πρωταγόρας. Την αντίληψη των σοφιστών αποκρυστάλλωσε ο λαμπρός μαθητής αυτών ο Ευριπίδης εις πλείστους παροιμιώδεις στίχους «Ζευς όστις ο Ζευς, ου γαρ οιδα πλην λόγω» κ.α.
Οι σκεπτικοί δεν δογμάτιζαν εναντίον αλλά αρνούνταν να λάβουν θέση και θεωρούσαν να περί υπάρξεως του Θεού επιχειρήματα ισοδύναμα με τα κακά. Αστήρικτα και ο σωκράτης θεωρήθηκε άθεος διότι κέντρο της μεταφυσικής του φιλοσοφίας είναι ο Θεός. Στωϊκοί και Επικούρειοι κατά καιρούς κατηγορήθηκαν ως άθεοι αν και οι πρώτοι είναι πανθεϊστές και οι δεύτεροι είχαν μικρή ιδέα της θεότητας
Από όλα αυτά συνάγουμε ότι η μεταφυσική αθεΐα ουδέποτε εκδηλώθηκε εις τους αρχαίους Έλληνες
Υ.Γ. Συνεπώς η αρχαία αθεΐα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μη αποδοχή των αρχαίων θεοτήτων από μέρος μιας μερίδας πολιτών και μερικές φορές από μερίδα αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Συνεπώς οι σημερινοί Χριστιανοί έλληνες δεν μπορεί να χαρακτηρίζονται ως «ανθέλληνες» ή «μη έλληνες» ή «ρωμιοί» εφόσον και κάποιοι πρόγονοί τους αρχαίοι έλληνες , δεν δέχτηκαν ομοίως την αρχαία θρησκεία Το βαθύτερο νόημα όμως που μπορεί να κρατηθεί εις μνήμη μας για τον ΕΛΛΗΝΑ εις το πέρασμα των αιώνων , είναι αυτή η ΘΕΟΣΕΒΕΙΑ του άσχετα από την ταυτότητα του λατρευόμενου Θεού.
ΕΡΕΥΝΑ
ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 3. 22 Οι δουλοι, υπακούετε κατα πάντα τοις κατα σάρκα κυρίοις, μη εν οφθαλμοδουλία ως ανθρωπάρεσκοι, αλλ' εν απλότητι καρδίας, φοβούμενοι τον κύριον.
ΠΕΤΡΟΥ Α' 2, 13 Υποτάγητε πάση ανθρωπίνη κτίσει δια τον κύριον. ειτε βασιλει ως υπερέχοντι, 14 ειτε ηγεμόσιν ως δι' αυτου πεμπομένοις εις εκδίκησιν κακοποιων επαινον δε αγαθοποιων. 15 οτι ουτως εστιν το θέλημα του θεου, αγαθοποιουντας φιμουν την των αφρόνων ανθρώπων αγνωσίαν. ……17… τον θεον φοβεισθε, τον βασιλέα τιματε.
ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Α 6:1 Οσοι εισιν υπο ζυγον δουλοι, τους ιδίους δεσπότας πάσης τιμης αξίους ηγείσθωσαν, ινα μη το ονομα του θεου και η διδασκαλία βλασφημηται. 2 οι δε πιστους εχοντες δεσπότας μη καταφρονείτωσαν, οτι αδελφοί εισιν. αλλα μαλλον δουλευέτωσαν, οτι πιστοί εισιν και αγαπητοι οι της ευεργεσίας αντιλαμβανόμενοι.
ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ: 13:1 Πασα ψυχη εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω. ου γαρ εστιν εξουσία ει μη υπο θεου, αι δε ουσαι υπο θεου τεταγμέναι εισίν. 2 ωστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του θεου διαταγη ανθέστηκεν, οι δε ανθεστηκότες εαυτοις κρίμα λήμψονται.
ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ 2, 9 δούλους ιδίοις δεσπόταις υποτάσσεσθαι εν πασιν, ευαρέστους ειναι, μη αντιλέγοντας, 10 μη νοσφιζομένους, αλλα πασαν πίστιν ενδεικνυμένους αγαθήν, ινα την διδασκαλίαν την του σωτηρος ημων θεου κοσμωσιν εν πασιν.
3, 1 Υπομίμνησκε αυτους αρχαις εξουσίαις υποτάσσεσθαι, πειθαρχειν, προς παν εργον αγαθον ετοίμους ειναι,
Ιωάννης Χρυσόστομος: "Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψη περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία." ΕΙΣ ΤΗΝ Α' ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑ ΙΘ΄ σελ. 535.
και συνεχίζει αμέσως αναφερόμενος στα λόγια του Παύλου: "Και δια να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν, λέγει: Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερον την δουλείαν" δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και γιατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνει δούλος; Διότι θέλει να δείξει ότι καθόλου δεν βλάπτει η δουλεία, αλλά ωφελεί μάλιστα."
- Ι. Χρυσόστομος, ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΛΟΓΟΣ Α' σελ. 195:
"Και αν ακόμη φονεύσει κάποιος κατά το θέλημα του θεού, ο φόνος αυτός είναι από κάθε φιλανθρωπία καλύτερος, ενώ αν κάποιος από λύπη δείξει ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρά το θέλημα του θεού, θα μπορούσε η φειδώ αυτή να αποβεί πιο μιαρή από οποιονδήποτε φόνο."
"κατά το θέλημα του θεού". Ποιο είναι το θέλημα αυτό; Είναι η κατασφαγή των εχθρών του (Λουκάς 19.27 ).
Ποιοι είναι οι εχθροί; Όλοι όσοι δεν δέχονται την βασιλεία του. Και αυτό λέγεται Ευαγγέλιο! Αγία Γραφή!
Πατέρας και Υιός... στα μάτια κοιταζόντουσαν...
την σιωπή έσπασε ο Ιησούς και είπε...
- Πατέρα... Δεν ένιωσα ποτέ μου άνθρωπος...
Ο Παντοδύναμος τον κοίταξε...
- Σε έστειλα στη γη... με ανθρώπινη μορφή... με ανθρώπινα συναισθήματα κι
αισθήσεις... φοβήθηκες, έκλαψες, γέλασες και πόνεσες... γεννήθηκες πέθανες και
αναστήθηκες... δεν νομίζω να ξέχασα κάτι...
Κι ο Ιησούς χαμηλά κοίταξε... και είπε
- Όλα αυτά που είπες τα έκανα... μα κάτι ξεχάσαμε...
κάτι που με εμπόδισε να λέγομαι άνθρωπος...
Δεν ερωτεύτηκα
-Αν οι άνθρωποι διψούν, ας πάνε να πιουν στην πηγή του Ελληνισμού.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ
- Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος (15ος Αιώνας)
"Να μην εορτάζωνται πλέον τα Ρουσάλια, ωσάν οπού και αυτά είναι ελληνικαί εορταί με το ίδιον όνομα προφερόμεναι και από τους Έλληνας, άτινα και ταύτα ο κανών εμποδίζει. Μήτε να ανάπτουν φωτιές αφ' εσπέρας της Μεγάλης Πέμπτης, φρενοβλαβώς απατώμενοι ότι έρχονται οι νεκροί και θερμαίνονται, μήτε να βάλλουν εις τα μνήματα βρώματα, πιστεύοντες ότι ανίστανται οι νεκροί και τρώγουσιν, ότι τούτο είναι ελληνικόν, παρόμοιον με εκείνο το μελίκρατον, όπου οι Έλληνες έχυνον εις τα μνήματα των νεκρών αυτών."
- Νομικόν Πρόχειρον (1765)
"Αδελφοί μου, έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ' είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί..."
- Αγίου Κοσμά Αιτωλού (+1779)
-Αν οι άνθρωποι διψούν, ας πάνε να πιουν στην πηγή του Ελληνισμού.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ
Η επιστήμη της Iστορίας παρουσιάζει, εν αντιθέσει με τις άλλες θεωρητικές επιστήμες, το παράδοξο ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που μένουν ευχαριστημένοι από τα πορίσματά της και ακόμη λιγότεροι την εμπιστεύονται πλήρως. Και βεβαίως δεν αναφέρομαι στους ίδιους τους επιστήμονες, αλλά, κυρίως, στον λεγόμενο «μέσο άνθρωπο» που είναι παθητικός αποδέκτης των αποκαλύψεων και συμπερασμάτων των ιστορικών και άλλων επιστημόνων που βοηθούν στο να ανασυρθεί από την λήθη η αλήθεια, αντικειμενική ή υποκειμενική. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στον επιστημονικό αυτόν κλάδο, μπορεί να οφείλεται και στο γεγονός πως από τις έρευνες συνήθως προκύπτουν διαφορετικά συμπεράσματα, ακόμη και αλληλοαναιρούμενα, πως δεν έχουμε να κάνουμε με μία μεταβλητή χ η οποία θα καθορίσει και την τελική μας τιμή ( το συμπέρασμα ), αλλά με πλήθος μεταβλητών, απειρία μεταβλητών θα έλεγα , των οποίων το ελεγχόμενο πλήθος είναι αντιστρόφως ανάλογο με τον βαθμό της λήθης. Και φυσικά δεν λέω βαθμό αλήθειας, γιατί η αλήθεια δεν μπορεί να βρίσκεται σε ποσοστά, είναι απόλυτο μέγεθος και μάλιστα είχε διεξοδικά αναλυθεί, ορισθεί και διατυπωθεί από τους Έλληνες φιλοσόφους. Τα παραπάνω, εκτός από την εμπειρία μας, καθώς λίγο πολύ όλοι μας έχουμε συμμετάσχει σε συζήτηση όπου κάποιος αρνείται την ιστορικότητα κάποιου «γεγονότος» ή κάποιων πλευρών του, έρχεται να τα αποδείξει το σύνολο του (δυτικού) κόσμου, με μια φράση συνδεδεμένη άμεσα με την ανιστορικότητα της υποκειμενικής Ιστορίας: «Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές». Έτσι αποφάνθηκαν οι λαοί, νικητές και ηττημένοι, και βέβαια η Ιστορία γράφεται κατά κανόνα και μεταδίδεται από τους νικητές, και μένουν μόνον ελάχιστοι από τους ηττημένους να διατηρούν την ψυχική δύναμη να διηγούνται τις ξεχασμένες ή αποσιωπούμενες δικές τους «αλήθειες». Και αν κάποτε μεταξύ δύο αντιθέτων απόψεων λέγαμε πως η αλήθεια κρύβεται κάπου στην μέση, επιχειρώντας έτσι, μάλλον αφελώς, να εφαρμόσουμε την «χρυσή τομή», όλοι γνωρίζουμε τώρα ότι όλο και κάτι ξεφεύγει από τον έλεγχο των νικητών, ουδέν κρυπτό από τον Ήλιο άλλωστε, και οι περισσότεροι άνθρωποι πια –μαζί τους και εγώ– θεωρούμε πως η αλήθεια είναι με πολύ πονηρό τρόπο κρυμμένη –και θα χρησιμοποιήσω άλλη μια γνωστή μας φράση- στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Μια άλλη πλευρά των θεμάτων που σχετίζονται με την επιστήμη είναι η στράτευση. Και όταν λέμε «στράτευση», εννοούμε την επιλογή κάποιων επιστημόνων ή πανεπιστημιακών γενικότερα να οδηγούν τις μελέτες τους προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, οι οποίες αποσκοπούν στο να ισχυροποιήσουν την θέση κάποιων εντολοδοτών, αυτών που βρίσκονται πίσω από της έρευνες και στην πραγματικότητα καθορίζουν τι θα ερευνηθεί και ποιες αλήθειες ή, κυρίως, διαστρεβλώσεις, θα φανερωθούν στο πλατύ κοινό. Λαμβάνοντας τα ανωτέρω υπόψη, δικαιολογημένα, ως απλοί πολίτες μη ειδικοί να κρίνουμε σε όλη της την έκταση την «τροφή» που μας δίνουν, συχνά απογοητευόμαστε και μένουμε μετέωροι να μην μπορούμε να δεχθούμε κάποια έρευνα ή μελέτη, αφού έχει χαθεί η εμπιστοσύνη για αυτούς που κατέχουν τα σκήπτρα της γνώσης.
Πολλές φορές βέβαια, και δικαιολογημένα, άνθρωποι με ελαττώματα είναι και αυτοί, οι ερευνητές, και είναι λογικό να παρασύρονται από τις δικές τους προσωπικές επιθυμίες, ενώ θεωρώ επίσης ότι στην πορεία ξεχνάνε κιόλας την αλήθεια και προσπαθούν με το ζόρι να ανασύρουν από την λήθη κάτι το οποίο ποτέ δεν υπήρξε. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η λεγόμενη «Βιβλική Αρχαιολογία» ή «Αρχαιολογία της Παλαιστίνης». Από την επιθυμία ενός ανθρώπου, του Αμερικανού Albright, υιού ενός χριστιανού ιερέα, ο οποίος θέλησε να αποδείξει την ιστορικότητα των λεγομένων της Ιουδαϊκής «Βίβλου», σε αντιδιαστολή με τις εργασίες της Γερμανικής Σχολής του Βιβλικού Κριτικισμού, η οποία υποστήριζε πως τα αφηγούμενα στην «Βίβλο» δεν είναι παρά ιερατικά κατασκευάσματα της εποχής της «βαβυλωνιακής εξορίας».
Αναπτύσσοντας τα παραπάνω στοιχεία της τελευταίας παραγράφου, ξεκινά ένα εντυπωσιακό άρθρο του ο Ισραηλινός (!!) πανεπιστημιακός του Τελ-Αβίβ Χέρτζογκ (Ze’ev Herzog), το οποίο δημοσιεύθηκε στην μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα του Ισραήλ «Ha’aretz». Ο τίτλος του άρθρου είναι « Ανασκευάζοντας τα τείχη της Ιεριχούς». Μέσα σε αυτό, ο συγγραφέας έρχεται να μας φανερώσει μια άλλη όψη του νομίσματος. Προερχόμενος από τους κύκλους της «Αρχαιολογίας της Παλαιστίνης» μας εκθέτει με επιχειρήματα το γιατί όλες οι μελέτες μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν αναδεικνύουν την αλήθεια των ισχυρισμών της «Βίβλου», αλλά αποτελούν χονδροειδή ψεύδη και μεθοδευμένη παραπληροφόρηση.
Στο άρθρο του αυτό, ο Χέρτζογκ μας αναφέρει τα κυριότερα σημεία των ερευνών που δημιούργησαν κενά και ένα κρίσιμο σημείο κατά το οποίο οι θεωρίες δεν αποδεικνύονταν από τα ευρήματα της Αρχαιολογίας. Και ξεκινάει την κριτική του από την λεγόμενη «Εποχή των Πατριαρχών», η οποία σύμφωνα με την αρχική «χρονολόγηση» της «Βίβλου» πρέπει να ήταν στον.. 21ο αιώνα πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης. Τα ευρήματα κατά τον Χέρτζογκ δεν δικαιολογούσαν επ’ουδενί μια τέτοια χρονολογία, την οποία κάποιοι μετέπειτα μελετητές μετατόπισαν 10 ολόκληρους αιώνες αργότερα, δηλαδή στην λεγόμενη «Εποχή της Εγκατάστασης» χωρίς πάλι να υπάρχουν και δεδομένα που να υποστηρίζουν μια τέτοια θέση. Κάποιοι μάλιστα τα θεώρησαν αυτά ως απλούς φυλετικούς θρύλους της «Εποχής του Βασιλείου της Ιουδαίας», με αποτέλεσμα να μην υπάρχει συμφωνία από καμία πλευρά.
Το δεύτερο σημείο στο οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας στο άρθρο του, είναι η περίφημη «Έξοδος» και η υποτιθέμενη περιήγηση στην έρημο και το όρος Σινά. Ο Χέρτζογκ μας πληροφορεί λοιπόν ότι στην πληθώρα των Αιγυπτιακών γραπτών που έχουν βρεθεί, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ η παραμικρή νύξη για ένα τέτοιο «γεγονός», παρά μόνο σύντομες αναφορές για νομαδικές φυλές, οι οποίες σε εποχές λειψυδρίας και λιμών έβρισκαν καταφύγιο στις άκρες του Δέλτα του Νείλου. Επίσης, παρά τις προσπάθειες γενεών ολόκληρων ερευνητών κανείς τους δεν κατάφερε να εντοπίσει την πραγματική τοποθεσία του όρους Σινά ή των τόπων διαμονής των φυλών στην έρημο. Έτσι, ο συγγραφέας, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός πως τα αναφερόμενα στην «Βίβλο» δεν υποστηρίζονται από κάποιο άλλο γραπτό ή τις αρχαιολογικές έρευνες, καταλήγει στο συμπέρασμα (των περισσοτέρων μελετητών άλλωστε, όπως μας ενημερώνει) πως τα ανωτέρω αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, την περιπέτεια κάποιας νομαδικής οικογένειας ή κάποιων οικογενειών, η οποία προεκτάθηκε αυθαίρετα σε «εθνικό» επίπεδο, έτσι ώστε να συμπορεύεται με το θρησκευτικό ιδεολόγημα του Ιουδαϊκού ιερατείου.
Η επόμενη «ανακρίβεια» του βιβλικού παραμυθιού, την οποία καταγγέλλει ο συγγραφέας, σε σχέση πάντα με την αλήθεια της αρχαιολογικής σκαπάνης, αφορά την περίφημη «Κατάκτηση της Γης Χαναάν». Οι πόλεις που περιγράφονται λεπτομερέστατα στο βιβλίο του Joshua και προσήλκυσαν πολλές ερευνητικές ομάδες είναι η Ιεριχώ και η Άι. Το υπ’αριθμόν ένα πρόβλημα για την αξιοπιστία της «Βίβλου» είναι ότι τον 13ο αιώνα πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης, στον οποίον υποτίθεται ότι τοποθετείται χρονικά η «κατάκτηση», όχι μόνο δεν υπήρχαν τα «κυκλώπεια» τείχη που έπεσαν με την βοήθεια του «καλού» Θεού Γιαχβέ, αλλά ούτε καν οι ίδιες οι αναφερόμενες πόλεις. Βέβαια, από τα ωραιότερα σημεία είναι οι δικαιολογίες που δόθηκαν, γιατί η «Βίβλος», ως γνωστόν, δεν επιτρέπεται, ως.. θεόπνευστο βιβλίο, να λέει ψέματα. Η καλύτερη δικαιολογία ήταν πως τα «τείχη» της Ιεριχούς «ξεπλύθηκαν» (έτσι ακριβώς !!), «ξεπλύθηκαν» από τα νερά των βροχών. Όσον αφορά την Αι, τελικά μας πληροφορούν «οι αναζητητές της αλήθειας» πως δεν ήταν αυτή αλλά η.. διπλανή πόλη, η Beit El και συγνώμη αλλά μπερδευτήκαμε, από αναξιόπιστους αφηγητές. Ακόμη και για τις υπόλοιπες πόλεις της Χαναάν, η βιβλική αφήγηση είναι μάλλον σε άλλο χρόνο και τόπο. Η «Βίβλος» μας λέει για «μεγάλες πόλεις, με τείχη που υψώνονται ως τον ουρανό», αλλά σε όλες της ανασκαφές δεν έχει βρεθεί ούτε μία, όχι μόνο που να έχει υψηλά έστω τείχη, ούτε καν περίφραξη δεν είχαν. Τόσο αληθής η αφήγηση. Εκτός αυτού, όπως μας πληροφορεί ο Χέρτζογκ, ακόμη και η γαιοπολιτική κατάσταση στην περιοχή την εποχή εκείνη δεν ήταν αυτή που παρουσιάζεται. Η περιοχή βρισκόταν υπο την κατοχή των Αιγυπτίων μέχρι το ήμισυ του 12ου αιώνα και έχουμε πληθώρα Αιγυπτιακών ευρημάτων, όμως η «Βίβλος» δεν μας αναφέρει το παραμικρό για Αιγυπτίους, ενώ μάλιστα τα ευρήματα δείχνουν μια σταδιακή μετέπειτα εγκατάλειψη και παρακμή των περιοχών αυτών, αυτή δε η κατάσταση φαίνεται να διήρκεσε αιώνες και κανένα στοιχείο δεν υπαινίσσεται στο ελάχιστο έστω μια κατάκτηση. Έτσι, δυστυχώς για τις ορδές των προβάτων που το μόνο που έχουν να υπερηφανεύονται είναι η άνευ όρων πίστη τους, ούτε οι τάχα ηρωϊσμοί των «εκλεκτών ολίγων που πολέμησαν τους πολλούς» είναι αλήθεια, πόσο μάλλον η άνωθεν βοήθεια του ανύπαρκτου Θεού τους.
Το επόμενο πρόβλημα που δημιουργείται και βέβαια είναι πιο σημαντικό και με αντίκτυπο όχι μόνο στους αποβλακωμένους πιστούς αλλά και στην σύγχρονη πολιτική σκηνή, είναι αυτό της καταγωγής των Ισραηλιτών. Αν τίποτε από τα ανωτέρω που αναφέρει η «Βίβλος» είναι ιστορικώς αληθές δηλ. η «Έξοδος», η περιπλάνηση και η κατάκτηση της Χαναάν, τότε ποιοί άραγε ήσαν εκείνοι οι Ισραηλίτες που οι απόγονοί τους προβάλλουν μέχρι σήμερα κληρονομικά τάχα δικαιώματα σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο του πλανήτη; Όπως μας πληροφορεί ο συγγραφέας πράγματι την λεγόμενη «Εποχή της Εγκατάστασης» ξεπήδησαν πολλοί οικισμοί στην περιοχή και έχουμε μια μοναδική αναφορά στο όνομα Ισραήλ από έναν Αιγυπτιακό πάπυρο του 1200 πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης, το οποίο όμως αναφέρεται απλώς σε μια από τις πολλές πληθυσμιακές ομάδες των πρώην νομάδων που εγκαταστάθησαν μόνιμα στην ευρύτερη περιοχή.
Ένα ακόμη πρόβλημα που εγείρεται από τις αρχαιολογικές μελέτες είναι αυτό του υποτιθέμενου «Μεγάλου Ηνωμένου Βασιλείου» του Δαυίδ και του Σολομώντος. Τελικά, οι αρχαιολόγοι και σε αυτό το σημείο ήρθαν κοντά στις απόψεις της σχολής του «Βιβλικού Κριτικισμού», αφού αποδεικνύεται από τα ευρήματά τους ότι το τόσο διαφημισμένο αυτό «Βασίλειο» για την εποχή που αναφέρεται ήταν ένα ασήμαντο φέουδο με τους Δαυίδ και Σολομώντα τίποτε άλλο παρά τοπικούς μικρής εμβέλειας ηγεμόνες. Ακόμη και οι ανασκαφές στην Ιερουσαλήμ την πρωτεύουσα του υποτιθέμενου «Βασιλείου», το μόνο που απέδειξαν είναι πως οι συγγραφείς της «Βίβλου» προέβαλαν την εικόνα που αυτή είχε τον 8ο αιώνα, δηλ. την εποχή του «Βασιλείου της Ιουδαίας» στο απώτερο παρελθόν, προφανώς για να στηρίξουν την όλη τους ψεύτικη ιστοριογραφία. Και να αναλογιστεί κανείς ότι τόσον καιρό μας παρουσιάζουν συνέχεια την παραμυθολογία αυτή ως αλήθεια με υποχρεωτική πλύση εγκεφάλου στα σχολεία, συνεχείς αναφορές στα Μ.Μ.Ε., υπερπαραγωγές του Hollywood και «σοβαρά» έργα «φωτισμένων θεολόγων, τη στιγμή που ούτε το όνομα αυτού του Βασιλείου δεν υπήρξε ιστορικά.
Την πιο σημαντική ωστόσο –για τα πρόβατα- αποκάλυψη, ο Χέρτζογκ μας την φύλαγε στο τέλος του άρθρου του, όπου σε μια μικρή παράγραφο μας πληροφορεί για τον δικτατορεύοντα σήμερα στα μυαλά των λαών της γής «Μονοθεϊσμό». Σχετικά με αυτόν, ο ισραηλίτης αρχαιολόγος, που έχει δεχθεί βεβαίως άπειρες οχλήσεις και απειλές για τα γραφόμενά του, αναφέρεται σε ανακάλυψη επιγραφών στα αρχαία Εβραϊκά που αναφέρουν τον «εθνικό» Θεό των μονοθεϊστών Ιεχωβά, όχι μοναχό του αλλά με μια θεϊκή σύζυγο, όπως απαντάται σε όλα τα πολυθεϊστικά πάνθεα των Εθνών της γής. Οι επιγραφές αυτές, που χρονολογούνται από τα τέλη του 8ου αιώνος, αναφέρουν το θεϊκό ζεύγος του Jehovah και της Asherah, αποδεικνύουν το ότι σε εκείνους τους καιρούς οι Ισραηλίτες απηύθυναν τις προσευχές τους σε ένα θεϊκό ζεύγος και όχι στον γνωστό της ημέρες μας αυτιστικό «δικτατορίσκο των ουρανών». Εδώ μπορεί να σκεφθεί κανείς το ότι σήμερα κυκλοφορούν βιβλία και άρθρα ακόμη και στην Ελλάδα (κυρίως στην Ελλάδα που ο σκληρός Χριστιανισμός της έχει υποκαταστήσει σφετεριστικά την «Ελληνικότητα» την οποία ο ίδιος κατέστρεψε) από ερευνητές και θεολόγους που υποστηρίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ πως οι πρόγονοί μας ήσαν.. «μονοθεϊστές», ενώ την εποχή εκείνη δεν ήταν ούτε οι ίδιοι οι Ισραηλίτες τέτοιοι. Συνεπώς μάλλον επιβεβαιώνονται πανηγυρικά όσοι μελετητές υποστήριξαν κατά καιρούς πως ο λεγόμενος «Μονοθεϊσμός» ήταν μια αυθαίρετη επινόηση της εποχής του «Βασιλείου της Ιουδαίας», που σκοπό είχε να ισχυροποιήσει πολιτικά και κοινωνικά την εξουσία των ηγεμονίσκων της περιοχής και του υποστηρικτικού τους ιερατείου, εκοσμικεύοντας έτσι το Θείο κατά τα μοναρχικά πρότυπα που εκθείασαν αργότερα, για συναφή λόγο, και οι λεγόμενοι «Πατέρες» του Χριστιανισμού.
Ο Χέρτζογκ, μετά από τις ιστορικές αναφορές του, τελειώνει το άρθρο του με μια σύγχρονη αναφορά και ένα παράπονο. Μας λέει για την αρνητική αντιμετώπιση των αποδεδειγμένων αυτών θέσεων από τους σύγχρονους Ισραηλινούς, που δεν δέχονται την αντικειμενική ιστορική αλήθεια (όπως συμβαίνει άλλωστε και στην χώρα μας με τους λεγόμενους «Ρωμιούς» που τρελλαίνοται και στο άκουσμα μόνον ότι η ταύτιση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας είναι και ιστορικό ψέμμα αλλά και λογικό οξύμωρο), προφανώς γιατί έτσι καταστρέφεται το όλο τους σαθρό οικοδόδημα εις βάρος των Αράβων νύν κατοίκων της περιοχής, αλλά και για τις ενστάσεις και προσβολές που δέχεται ο συγγραφέας από εκτός του Ισραήλ πηγές, λ.χ. από τους υπόλοιπους «μονοθεϊστές» χριστιανούς που βλέπουν ότι η αλήθεια των ανασκαφών κατασυντρίβει τα ψέμματα που κατάπιναν τόσο καιρό και δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να δεχθούν αυτή την πλήρη απομυθοποίηση των θρησκευτικών τους πιστεύω. Και βέβαια εμείς θα λέγαμε πως ο καθένας μπορεί να εμμένει στην ανοησία του όσο θέλει και να μην βλέπει την αλήθεια όσο κατάμουτρα και αν του την δείχνουν, όμως δεν έχει το δικαίωμα να θέλει να στραβώσει με την δική του τύφλα όλον τον κόσμο, μόνο και μόνο για να είναι αυτός ήρεμος και ευχαριστημένος μέσα στην βλακεία του.
Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΔΙΙΠΕΤΕΣ
-Αν οι άνθρωποι διψούν, ας πάνε να πιουν στην πηγή του Ελληνισμού.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ
ΠΡΙΝ μπώ σε "σχόλια" επι των γραφωμένων, θα ήθελα να σας ΕΠΙΣΤΗΣΩ ΤΗ ΠΡΟΣΟΧΗ...
Θεωρώ ότι είναι ΑΔΙΚΟ να παραθέτουμε ΚΑΤΕΒΑΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ, ΧΩΡΙΣ να παραθέτουμε τη πηγή απ'όπου τα λάβαμε...
Αναφέρομαι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ στο νέο μας μέλος Αββά Ποιμένα, αλλά ΚΑΙ στο Ιάσονα...
Παρακαολουθώ τα κείμενά σας...
Και ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ...
Τα γράφετε για να τα γράψετε ή ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ επάνω σε αυτό που έχουμε ως τίτλο;;;;;;;;;
Το ρωτάω, γιατί ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ με τόσο πολύ όγκο στοιχείων, να καθήσουν τα μέλη και να τα διαβάσουν ΠΡΩΤΑ και να απαντήσουν ΥΣΤΕΡΑ...
Τι προτείνω...
Οι απαντήσεις σας να είναι ΜΙΚΡΟΤΕΡΕΣ και ΠΙΟ ΣΥΝΠΟΤΙΚΕΣ (όταν αυτό γίνεται)...
Και οι απαντήσεις σας να είναι ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ και όσο το δυνατόν να είναι η απήχηση των ΑΠΟΨΕΩΝ ΜΑΣ και όχι ένα copy / paste απο άλλες ιστοσελίδες και μάλιστα ΧΩΡΙΣ να υπάρχει η ανάλογη παραπομπή στον εκεί δυκτιακό τόπο. που ΠΙΘΑΝΑ να τεριάζουν ΚΑΠΟΥ σε ότι ΕΜΕΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ...
Υπενθυμίζω δε, ότι το παρόν θέμα έχει να κάνει με τα ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ και "κάποια" ΑΝΙΣΤΟΡΙΤΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΜΑΣ, το να βγάλουμε τα ξίφη ΜΑΣ και να ΑΛΛΗΛΟΣΦΑΧΤΟΥΜΕ για την ΓΕΝΙΚΟΤΗΤΑ που ακούει στο όνομα (λάθος κατ'εμέ) ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ και το ΑΝΤΙΘΕΤΟ...
Και τώρα ας "σχολιάσω" τη ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ που παρέθεσες φίλε Αββά Ποιμένα σε όσα ΑΠΛΑ σε ρώτησα σε ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ (αλήθεια, ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ και μάλιστα ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ;;;)
Λές λοιπόν ΩΣ απάντηση:
quote:
Αλλά ο Ιουλιανός και οι συν αυτώ παγανιστές, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αρχαία μυθολογία ισχυρίστηκαν ότι οι μύθοι είναι συμβολικοί. Οι Χριστιανοί ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι τα εξιστορούμενα γεγονότα στην Κ.Δ. όσον αφορά το Χριστό δεν είναι ιστορικά.
Πράγματι ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ...
Οι ΜΥΘΟΙ είναι ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΙ, τόσο ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΙ όσο και οι ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ με τις οποίες μιλούσε στα ΠΛΗΘΗ ο Ιησούς.
Στην ΑΝΑΛΟΓΗ ερώτηση των μαθητών Του "...Διατί Κύριε ομιλής με ΠΑΡΑΒΟΛΑΣ..." περιμένω να μας δώσεις ΕΣΥ την απάντησή που έδωσε Εκείνος πρός αυτούς...
Κάνεις λόγο για ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ!!!!
Αλήθεια, ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ και το λές ή μήπως ΗΘΕΛΕΣ να αναφέρεις μιά "άλλη" λέξη;;;
Σε ρωτάω γιατί ο Ευσέβιος, στο "Βίο του Κωσταντίνου" αναφέρει την ΙΣΩΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ που είπε ποτέ...
Λεει: "...προκειμένο να κάνουν τον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ πιό "ελκυστικό" για τους ΕΘΝΙΚΟΥΣ, οι ιερείς των χριστιανών, υιοθέτησαν τα ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΕΝΔΥΜΑΤΑ & ΑΜΦΙΑ που χρησιμοποιούνταν στην ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ..."
Για του ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ακόμα μπορώ να σου προσθέσω ΑΠΛΑ, ότι ο Ρωμαίος Minucius Felix ή Marcus Minutius, Λατίνος ΑΠΟΛΟΓΙΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (τέλη 2ου αρχές 3ου αιώνα μ.Χ) αναφέρει στις "απολογίες του" πώς: "...φαντάζεστε ότι εμείς, οι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, κρύβουμε αυτό που λατρεύουμε, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΝΑΟ, ΟΥΤΕ ΒΩΜΟ;
Ποιόν ΝΑΟ θα μπορούσαμε να αναγείρουμε πρός τιμήν της Θεότητας, ΑΦΟΥ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΓΟ, μετα δυσκολίας θα μπορούσε να την εμπεριέχει;
Πώς θα θέταμε σε ισχύει τον Παντοδύναμο, ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΤΗΡΙΟ;
Θα γνωρίζεις φαντάζομαι ότι οι ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ δεν είχαν (και ΟΥΤΕ ΕΧΟΥΝ) ΟΥΤΕ ΝΑΟΥΣ και ΟΥΤΕ ΒΩΜΟΥΣ...
Ας μην πιάσω του ΒΩΜΟΥΣ, οι οποίοι ΣΗΜΕΡΑ είναι οι Αγία Τράπεζα όπου ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΑ (και μυθολογικά ΙΣΩΣ) γίνεται η ΘΥΣΙΑ του Ιησού ΠΡΑΞΗ σε ΚΑΘΕ μα ΚΑΘΕ Λειτουργία!!!
Να και ο ΟΡΙΣΜΟΣ του Παγανιστή, έτσι για να ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ περί τίνος ομιλούμε...
ΠΑΓΑΝΙΣΤΗΣ: Δε σήμαινει ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ, παρά αυτόν που ζεί στην εξοχή, ΜΑΚΡΙΑ απο τις πόλεις όπου υπήρχαν ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΙΕΡΑΤΕΙΑ και μια επικρατούσα ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Συνεπός ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ, τα περί ΤΥΠΙΚΩΝ και ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΩΝ που ασκούσε το ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΙΕΡΑΤΕΙΟ.
Και για να δούμε ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ οι "Παγανιστικοί Θεοί" που λατρεύονταν απο τους "κακούς" ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ (Ιουλιανός και συν αυτό)...
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΙΔΕΑ που συνδέοταν μαζί τους (τους θεούς), ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ η ιδέα του αντικειμενικού ή ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΚΟΥ, αλλ'ά σε κάθε περίπτωση ήταν μια "αφηρημένη δυνατότητα" μια ΑΡΕΤΗ ή μια ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ.
Λοιπόν, τι έχουμε εδώ;;;
Ας κάνει ο καθένας ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ την ΑΠΛΗ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ σε αυτό που "απολογήθηκε" ο Λατίνος Minucius Felix ή Marcus Minutius για τους ΠΡΩΤΟΥΣ (και ΑΓΝΟΥΣ προσθέτω εγώ) ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ και στον ΟΡΙΣΜΟ του Παγανισμού και των συν αυτό Θεών και εδώ είμαστε να ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ...
Συνεχίζοντας λές:
quote:
Μπορεί να σταυρώνεται ο Ορφέας, να ανασταίνεται ο Άδωνις κλπ, αλλά το ερώτημα που δεν απαντάται είναι: από τι προσπάθησαν όλοι αυτοί οι θεοί να σώσουν τον άνθρωπο; Από την αμαρτία και τη φθορά όχι πάντως. Από τι τότε; Ο Χριστός, κατά το Χριστιανισμό, ακριβώς γι’ αυτά τα πράγματα σταυρώθηκε-αναστήθηκε κλπ.Και αν όντως ο Ορφέας ή ο Άδωνις προσπάθησε να σώσει από την αμαρτία ή τη φθορά τον άνθρωπο, γιατί υπάρχει η αμαρτία και η φθορά;
Χμμμμ αναρωτιέμαι ΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ;;;
Αν τόσο εύκολα ΡΩΤΑΣ και ΑΠΑΝΤΑΣ, τότε να ΜΗΝ συζητήσουμε εμείς μαζί σου...
Μείνε και μίλα με τον εαυτό σου...
Σε αυτόν (τον ευατό σου) κάνε κύρηγμα, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΔΩ...
Γιατί στο λέω;;;
Γιατί ΚΑΙ στο κύρηγμα, ΛΑΘΟΣ ΚΑΝΕΙΣ!!!!!
Μα καλά, είσαι ΤΟΣΟ ΑΦΕΛΗΣ;;;
Ρωτάς ΑΝ οι πρό του Ιησού κατάφεραν να νικήσουν ΦΘΟΡΑ και ΑΜΑΡΤΙΑ και ΔΕΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΑΙ ΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ, με τη Σταυρική του ΘΥΣΙΑ (όμοια ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ με των προηγούμενών Του) "κατάφερε" να νικήση αυτά που οι "προηγούμενοί Του" ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ;;;
ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΣΗ ΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΣΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ (κατα τις δικές σου εκφράσεις και λέξεις ΠΑΝΤΑ);;;
Λές πώς :
quote:
Αν υπήρχαν και στους μύθους οι προϋποθέσεις αυτές, ασφαλώς και οι αρχαίοι παγανιστές θα έφτιαχναν μια θρησκεία όμοια με τη χριστιανική.
ΦΥΣΙΚΑ και υπήρχαν αυτές οι "προυποθέσεις" στις ΑΡΧΕΓΟΝΕΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ...
Γι'αυτό και ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ, ο χριστιανισμός ΚΑΠΗΛΕΥΤΙΚΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ και έστησε το δικό του ιερατείο...
Συνεχίζεις:
quote:
Οι νεοπαγανιστές φυσικά τονίζουν τις διαφορές αυτές, την έλλειψη αμαρτίας (με τη συγκεκριμένη χριστιανική έννοια της «αμαρτίας» και των άλλων πραγμάτων) κ.λ.π., ώστε, ως εθνικιστές, να παρασύρουν τους άλλους εθνικιστές να εγκαταλείψουν το Χριστιανισμό και να εκλέξουν θρησκεία βάσει του τι πίστευαν οι πρόγονοί μας, κι όχι του τι φαίνεται στον καθένα σωστό. Ασφαλώς, ουδέποτε ο Χριστιανισμός είπε ότι είναι τελείως λανθασμένες οι απόψεις των άλλων θρησκειών ή ότι δεν υπάρχουν σε αυτές προτυπώσεις του ερχομού του Χριστού. Ισχυρίστηκε ότι αυτός κατέχει ολόκληρη την αλήθεια (κι όποιος θέλει το δέχεται αυτό), όχι ότι οι άλλοι δεν κατέχουν κανένα μέρος της αλήθειας.
Μα σα πολύ ΣΥΝΟΜΟΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ δεν είναι όσα λές;;;
'Εχουν (ή ορθότερα ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ) όσα αναφέρεις;;;
Ο ΕΘΝΙΚΟΣ, μπορεί ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ακριβώς όπως οι "Παγανιστές", λάτρευαν ΣΤΗ ΦΥΣΗ, ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΦΥΣΗ...
Το ΤΙ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ ο χριστιανισμός φίλε μου, το έχουμε ακούσει και δέι ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ...
'Εχουμε ΙΔΙΑΝ ΑΠΟΨΗ, μη κουράζεσαι άλλο...
"Θαυμάζω" τον ΤΡΟΠΟ που ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ να ΠΙΣΕΙΣ (τον εαυτού σου ίσως) πώς ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΟΡΦΕΑΣ!!!!
Λές:
quote:
Ουδόλως βλάπτεται η βιβλική κοσμογονία από το αν έγιναν άλλοι κατακλυσμοί νωρίτερα σε άλλα μέρη της γης. Ούτε η προΰπαρξη Ελλήνων ως προς τους Εβραίους (Ο Αδάμ δεν ήταν Εβραίος-Ισραηλίτης. «Ισραήλ» υπάρχει μετά τον Αβραάμ.) είναι στοιχείο που εμποδίζει το Θεό να διαλέξει ένα λαό για να του αποκαλυφθεί. Ούτε κι αν ο Ορφέας ήταν πραγματικό πρόσωπο.
Δε μας λές και το ΓΙΑΤΙ εμφανίστηκε σε ΕΚΕΙΝΟΥΣ ο Ενας Θεός;;;
Γιατί ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ, είναι "ΚΛΕΜΕΝΑ" ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥΣ και των ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ και ΟΧΙ μόνο...
Τουλάχιστον η ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗ και ΙΣΤΟΡΙΚΗ αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης, ΑΥΤΟ ΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ...
Και για να δούμε και πιό κάτω τι μας γράφεις:
quote:
Προτιμάτε τον μύθο όπου οι άνθρωποι δημιουργούνται από πέτρες, αντί του βιβλικού. Και ότι η Π.Δ. είναι αντιγραφή. Ποιο είναι όμως περισσότερο λογικό; Να δημιουργούνται άνθρωποι από άλλους ανθρώπους ή από λίθους;
"Προτιμώ" την ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ και ΣΥΜΟΛΟΛΟΓΙΑ...
Τι και ΑΝ μας έφτιαξε απο ΠΗΛΟ ο Θεός της Π. Διαθήκης...
Τι και ΑΝ μας έφτιαξε απο ΠΗΛΟ ο 'Ηφαιστος κατ'εντολή του Διός (μύθος Προμηθέα)...
ΑΔΙΑΦΟΡΟ είναι ειληκρινά για μένα και ΣΙΓΟΥΡΑ ως ΕΣΩΤΕΡΙΣΤΗΣ κερδίζω ΚΑΙ απο τη μία εκδοχή ΚΑΙ απο την άλλη...
ΚΑΙ ΟΙ ΛΙΘΟΙ, καλοί είναι...
Είναι το ΣΥΜΠΑΓΕΣ ΤΟΥ ΠΗΛΟΥ...
Μεγάλη ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ υποκρίπτεται εδώ, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗ και προπαντώς για τους ΑΜΥΗΤΟΥΣ (κατά τα λόγια του Ιησού)...
Με τη συνέχεια στα προηγούμενα ΑΠΟΔΕΙΚΝΗΕΙΣ ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ότι ΣΟΦΙΣΤΕΣ υπάρχουν ΚΑΙ στον χριστιανισμό!!!
quote:
Δηλαδή, η Παλαιά Διαθήκη έχει την απλούστερη παράδοση περί Δημιουργίας, δίχως τέρατα, θεομαχίες, πατροκτονίες, παιδοκτονίες: Ένας Θεός δημιουργεί. Αυτό και μόνο. Έπειτα έρχονται οι άλλοι και τα εξωραΐζουν, βάζουν τέρατα, βάζουν τον ουρανό να μαλώνει με τη γη και άλλα τέτοια αστεία πράγματα, και αυτό καλείται «αρχική» παράδοση;; Και για τον Κατακλυσμό, πάλι το ίδιο ισχύει. Είναι φυσιολογικότερο, πώς να το κάνουμε, να έχουμε την αφήγηση του Νώε, όπου μόνον άνθρωποι υπάρχουν και δρουν (πλην του Θεού), παρά την μυθολογική αφήγηση του Δευκαλίωνα όπου οι πέτρες μετασχηματίζονται (θαύμα;) σε ανθρώπους. Το πρώτο δείχνει φυσικότητα. Το δεύτερο δείχνει επεξεργασία και μετατροπή σε παραμύθι. Το απλούστερο, δίχως τερατολογίες, είναι το αληθέστερο.
Και ΠΟΙΟΣ είπαμε ότι σκότωσε τον 'Αβελ;;;
Ποιός;;;
Και μετά ΠΟΥ ΠΗΓΕ ο δολοφόνος του;;;
Ποιούς ΒΡΗΚΕ;;;
Ποιά ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ;;;
Χμμμμμ....
Να συνεχίσω με τα "απλούστερα, δίχως τερατολογίες, είναι τα αληθέστερα";;;
Μήπως ΟΛΑ ΑΥΤΑ, τα έγραψαν αυτοί που περιγράφεις (αλήθεια, ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ);;;;
quote:
Έπειτα έρχονται οι άλλοι και τα εξωραΐζουν, βάζουν τέρατα, βάζουν τον ουρανό να μαλώνει με τη γη και άλλα τέτοια αστεία πράγματα, και αυτό καλείται «αρχική» παράδοση;;
Σε ότι λές για τους ΜΥΘΟΥΣ, ισχύει η απάντηση που έδωσε ο Ιησούς στους μαθητές Του όταν τον ρώτησαν ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ, δηλαδή με ΜΥΘΟΥΣ...
Σε ΠΡΟΚΑΛΩ φίλε μου να την παραθέσεις ΕΣΥ και ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, να μας την ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ...
Φιλικά,
Κέλσος ο Φιλαλήθης
Υ.Γ
ΦΥΣΙΚΑ μπορώ να σου απαντήσω σε ΟΛΑ όσα παρέθεσες, ΠΟΛΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ, αλλά βλέπεις ο χώρος αυτός, είναι χώρος ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ και ΟΧΙ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ...
Πράξε λοιπόν την παράκλησή μου και γράφε ΜΙΚΡΟΤΕΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ και όσο το δυνατόν να είναι οι ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΟΥ και όχι ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΛΛΩΝ...
Επιφυλάσομαι για τη συνέχεια...
Θα ήθελα να ζητήσω ΣΥΓΓΝΩΜΗ απο τα μέλη για την τόσο μεγάλη απάντησή μου, αλλά ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ να δωθεί για να μην ΠΑΡΑΝΟΗΘΕΙ κάτι απο όλα αυτά...
Παρακαλώ να ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ...
Στα Ελευσίνια Μυστήρια και σττην Ανιστόρητη προπαγάνδα...
Μπορεί να σταυρώνεται ο Ορφέας, να ανασταίνεται ο Άδωνις κλπ, αλλά το ερώτημα που δεν απαντάται είναι: από τι προσπάθησαν όλοι αυτοί οι θεοί να σώσουν τον άνθρωπο;
Από την αμαρτία και τη φθορά όχι πάντως. Από τι τότε;
Ο Χριστός, κατά το Χριστιανισμό, ακριβώς γι’ αυτά τα πράγματα σταυρώθηκε-αναστήθηκε κλπ. Δηλαδή υπάρχουν προϋποθέσεις στον Χριστιανισμό (της Πτώσης, της αμαρτίας, της θεολογίας κλπ),
οι οποίες δεν υπάρχουν στους παγανιστικούς μύθους (είτε αυτοί είναι γεγονότα είτε συμβολικοί).
Και αν όντως ο Ορφέας ή ο Άδωνις προσπάθησε να σώσει από την αμαρτία ή τη φθορά τον άνθρωπο, γιατί υπάρχει η αμαρτία και η φθορά;
Αν υπάρχουν λόγω της κακής ύλης,
αυτό είναι το άκρως αντίθετο του Χριστιανισμού.[ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΑΛΛΑ ΤΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ.]
Και τι σχέση έχουν η θεωρία περί μετενσαρκώσεως με το δόγμα του Χριστιανισμού;
Αν υπήρχαν και στους μύθους οι προϋποθέσεις αυτές, ασφαλώς και οι αρχαίοι παγανιστές θα έφτιαχναν μια θρησκεία όμοια με τη χριστιανική.
.ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ.ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ.
Αυτή την άποψη κατέκρινε ο περίφημος Διογένης ο κυνικός ο οποίος έλεγε ότι θα ήταν γελοίο να πιστεύουν οι αρχαίοι ότι ο κλέπτης Παταικίων που μυήθηκε στα Ελευσίνια , θα πορεύονταν μετά θάνατον στα Ηλύσια (αρχαίος τόπος πεθαμένων ηρώων= περίπου κάτι σαν τον παράδεισο του Χριστιανισμού) , ενώ ο μέγας Επαμεινώνδας ο Θηβαίος που ομολογουμένως ήταν λίαν ενάρετος , ως αμύητος θα ήταν υποχρεωμένος «εν βορβόρω κείσθαι»
. Αν στα Ελευσίνια μυστήρια παραδίδονταν «μεγάλες επιστημονικές γνώσεις» , τότε γιατί ο φιλόσοφος Αριστοτέλης δεν αναφέρει τίποτα το σπουδαίο; Μήπως δεν κατάλαβε και αυτός τίποτα λόγω «έλλειψης νοημοσύνης» όπως και ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός ;
2. Αν παραδίδονταν επιστημονική γνώση στα Ελευσίνια τότε γιατί μερικοί από τους αρχαίους μας προγόνους τα «χλεύασαν»; (προσωπικά τα σέβομαι σαν θρησκευτικά δρώμενα των Εθνικών αλλά από την άλλη μεριά δε μπορώ να δεχθώ ορισμένες τοποθετήσεις τους γύρω από αυτά χωρίς κάποιες αμφιβολίες)
3. Αν η γνώση στην αρχαιότητα ήταν όλη μυστικιστική και θρησκευτική τότε γιατί ο αρχαίος Έλληνας άνθρωπος δεν παρέμεινε στα σπήλαια σαν άγριος , κρατώντας τα επιστημονικά φώτα συνεχώς μυστικά , παρά εφάρμοσε πάντοτε την γνώση που κατείχε όπου έβρισκε ευκαιρία π.χ. πολέμους , καλλιέργεια, κυνήγι, ναυσιπλοΐα ;
4. Αν στα αρχαία θρησκευτικά δρώμενα όλα ήταν επιστημονικά τότε προς τι οι σημερινές προσπάθειες των Εθνικών για δημιουργία τεμενών; Τί χρειάζονται οι θρησκευτικοί τεμένη όταν υπάρχουν χιλιάδες επιστημονικά εργαστήρια τα οποία θα μπορούσαν να είναι τα σημερινά «ιερά» της Εθνικής θρησκείας ;
5. τελικά τι είναι η αρχαία θρησκεία και τα αρχαία μυστήρια ; θρησκεία ή επιστήμη ; και τα 2 μαζί δε ταιριάζουν και τόσο δύσκολο (βλ. Φιλοσοφ.)
6. συγκριτικά η Χριστιανική θρησκεία είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ και όχι επιστήμη. Σαν θρησκεία η Ορθοδοξία δέχεται την επιστημονική έρευνα αλλά δεν προσβλέπει στην ανάλυση των υλικών φαινομένων
Η συνηθέστερη όμως κατηγορία ήταν ενάντια ανθρώπων που θεωρούνταν ότι ήταν άθεοι, αιρετικοί, διότι δεν παραδέχονταν ανεξετάστως τα πάντα περί θεών μυθολογούμενα ή διότι τολμούσαν να εκφράσουν περί κόσμου ιδέες αντίθετες εις τα καθιερωμένα υπό της θρησκείας. Ιδίως προς τους φιλοσόφους που δεν συμφωνούσαν με την λαϊκή αντίληψη όπως ο Σωκράτης, ο Αναξαγόρας, ο Αριστοτέλης, ο Πρωταγόρας, ο Στίλπων , ο Θεόφραστος και πλείστοι άλλοι.
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ
1.Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
2.ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ ΤΟΥΣ ΕΦΕΡΑΝ ΠΙΣΩ ΣΑΝ ΣΥΜΑΧΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΤΕ.
3.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ .ΕΚΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΑΠΑΤΗ ΠΑΝΤΟΥ.
ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΠΟ ΠΗΓΕΣ ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.
ΕΡΕΥΝΑ