ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ

quote:

---

quote:

---

[quote]
Φιλε αββα
κι'ομως η γη γυριζει...
σε συγχωρουμε που δεν το γνωριζες
αν θελεις παιζει και ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙ...

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ <ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ>ΗΣΙΟΔΟΣ
ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ-ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΗΣΤΟΣ

H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ

---

ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΕΡΜΗ ΤΟΝ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΨΕΙΣ .

1.ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΑΠΟ ΠΙΑ ΕΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ .
2.ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΕΓΡΑΨΕ.
3.ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΧΡΟΝΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ
4.ΑΥΤΗ ΤΙ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΩ.

ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ

ΕΡΕΥΝΑ

---

-Ο ΒΟΥΔΑΣ, Ο ΩΡΟΣ, Ο ΜΙΘΡΑΣ ΕΙΧΑΝ 12 ΜΑΘΗΤΕΣ
-Ο ΒΟΥΔΑΣ, Ο ΩΡΟΣ, Ο ΚΡΙΣΝΑ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΠΑΡΘΕΝΕΣ
-Ο ΒΟΥΔΑΣ, Ο ΩΡΟΣ, Ο ΜΙΘΡΑΣ, Ο ΚΡΙΣΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΘΕ(ΟΙ)-ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΚΑΝΑΝ ΘΑΥΜΑΤΑ…
-ΟΛΟΙ ΕΠΙΣΗΣ ΗΤΑΝ ΟΙ «ΣΩΤΗΡΕΣ» ΚΑΙ ΟΙ «ΠΟΙΜΕΝΕΣ»
-Ο ΔΙΑΣ, Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ, Ο ΒΟΥΔΑΣ, Ο ΚΡΙΣΝΑ, Ο ΜΙΘΡΑΣ, ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΣΠΗΛΑΙΑ
-Ο ΒΟΥΔΑΣ, Ο ΟΣΙΡΙΣ, ΜΙΘΡΑΣ, Ο ΚΡΙΣΝΑ, Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ, ΠΕΘΑΝΑΝ ΚΑΙ «ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΑΝ»
-Ο ΩΡΟΣ, Ο ΜΙΘΡΑΣ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
κ.λπ, κ.λπ, κ.λπ..

Για περισσότερες πληροφορίες (στα αγγλικά)

http://www.truthbeknown.com/origins.htm

ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ

ΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΜΙΑ ΚΑΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΚΕΛΕΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ ΠΟΤΕ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ .Ο ΘΕΟΣ ΗΛΙΟΣ [ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ]
ΥΠΑΡΧΟΙ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ .
.ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ Ο ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΟΣΙΡΙΣ Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΤΟΝ.
Ο ΜΙΘΡΑΣ ,Ο ΝΙΤΡΑ,Ο ΣΙΒΑ,ΖΑΜΑΣ ΚΑΙ ΑΣΣΟΥΡ,Ο ΟΝΤΙΝΑ,Ο ΚΟΕΤΖΑΛΚΟΑΤΛ,Ο ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΣΑΝ ΗΛΙΟΣ ΣΦΑΓΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΙΘΩΝΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ,Ο ΟΡΜΟΥΖΝΤ,Ο ΑΧΥΡΑ-ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΧΑΝ ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ Ο ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΟΜΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΟΙ ΙΝΚΑΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΡΧΟΤΑΝ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ.ΒΕΒΑΙΑ ΗΡΘΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΩΜΟΣ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟ.ΔΕΝ ΣΧΟΛΙΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗ ΑΠΟΡΙΑ ΣΟΥ ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΔΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ Η ΔΥΤΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΩΣΤΕ ΑΛΛΟ Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΔΕΝ ΘΑΝΑΤΩΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΚΡΑΤΗ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ Η ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.
ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΧΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ.
ΤΩΡΑ ΑΝ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΓΕΡΝΕΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΝΑΝ ΜΑ ΕΝΑΝ ΣΟΒΑΡΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΔΑ

quote:

---

Φιλε αββα
κι'ομως η γη γυριζει...
σε συγχωρουμε που δεν το γνωριζες
αν θελεις παιζει και ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙ...

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ <ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ>ΗΣΙΟΔΟΣ
ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ-ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΗΣΤΟΣ

H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ

---

ΕΡΕΥΝΑ

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ <ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ>ΗΣΙΟΔΟΣ
ΕΝ ΑΡΧΗΝ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ-ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΗΣΤΟΣ

H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ

Φίλε μου για το λίγο που μου μένει στο φόρουμ αυτό μίας και ομοϊδεάτες οπός ο φίλος σου Κελεός αποφάσισαν να με διαγράψουν θα σου απαντήσω τα έξις Πράγματι και ο ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ [ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΤΟ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ-ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ]ΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ωμός δεν είναι τόσο συγκλονιστικό αυτό, όσο η απάντηση που δίνη ο Ερμής ο τρισμέγιστος στην ερωτήσει TOY TAT[ΚΕΦΑΛΟΣ] ποτέ θα γινει η παλιγγενεσία των ανθρώπων λέει ...ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΗ ΓΗ Ο ΘΕΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ [ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΠΑΣΤΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ ΑΚΡΙΒΟΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ].ΣΥΝΓΛΟΝΙΣΤΙΚΟ .
ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΟΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΗΣΙΟΔΟΣ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΣ ΔΙΑΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΕΙ . ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΣΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΟΣ Η ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΧΑΝ ΓΝΩΣΗ ΘΕΟΥ [ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΘΕΟΥ] Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΕΙ ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ.
ΝΟΜΙΖΩ ΕΓΙΝΑ ΣΑΦΗΣ.

ΑΝ Η ΔΙΩΓΜΗ ΕΓΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟ 300 ΕΩΕ ΤΟ 500ΜΧ.ΤΟΤΕ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΙΣΤΕΨΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΘΕΟ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ.
ΓΙΑΤΙ ΕΦΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΟΠΩΣ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΘΕΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ.ΣΤΟΥΣ ΤΟΤΕ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΕΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΤΡΟΦΕΣ ΣΤΑ ΘΗΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ.ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΘΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΟΤΑΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΠΑΝΤΑ.

quote:

---

[quote]ΠΡΟΣ ΠΑΣΧΑΠΕΡΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

---

ΕΡΕΥΝΑ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ.ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ ΕΓΩ Α Π Λ Α ΤΑ ΜΕΤΑΦΕΡΩ .ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ ΟΜΩΣ ΣΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΜΟΥ.Η ΚΑΤΙ ΔΕ ΣΟΥ ΠΑΕΙ .ΑΛΛΑ ΣΟΥ ΛΕΩ ΞΑΝΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΙΣΩΣ.

ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΤΑ ΟΡΓΙΑ ΕΙΧΑΝ ΑΛΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΝ ΜΕ ΑΚΟΛΑΣΙΕΣ.Η ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ
ΤΟΥΣ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.

ΟΥΤΕ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.ΠΑΛΙ ΜΠΛΕΚΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ 4α: OI ΔΟΥΛΟΙ ΗΤΑΝ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ΔΟΥΛΟ ΜΗΝ ΒΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ
ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ Η' ΣΚΛΑΒΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ.
ΕΞΑΛΛΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ ΜΕ ΑΛΛΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ.
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΣΕ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ,ΓΙΑ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ
ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ.ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ,ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ
ΓΙΑ ΤΟΤΕ ΠΑΡΑΛΟΓΑ.ΧΡΟΝΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΟΜΗ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ 4β: ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ.ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ
ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΑ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ 5: NOMIZΩ ΟΤΙ ΚΑΛΗ ΗΤΑΝ Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ.ΓΙΑ ΔΕΣ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΕΚΕΙΝΗΣ
ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ,ΟΠΩΣ ΣΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ.ΓΙΑ ΔΕΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΗΜΕΡΑ
ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2500 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ,ΣΕ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΑ ΚΡΑΤΗ...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ 6: ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΚΟΥΩ ΟΤΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΚΑΝΑΝ
ΑΝΩΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ.

ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΜΕ ΚΑΠΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΙΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ,ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΤΙΜΑΜΕ,ΚΑΘΩΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ
ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΟΣ ΟΛΩΝ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΤΑ ΨΕΓΑΔΙΑ ΤΟΥ,
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ

ΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΞΑΝΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΛΑ

ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ ΣΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ,Η ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΩ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΠΟ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Πανδιδακτηριο Κωνσταντινούπολης

ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙ
Βυζαντινοί Αριστοτελιστές και Νεοπλατωνικοί
Βυζάντιο και Αναγέννηση
Βυζαντινός Πολιτισμός

Πρόπερσι τέτοια εποχή, είχα διαβάσει τα βιβλία του sir Steven Runciman "Βυζαντινός Πολιτισμός" και "Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως". Εντύπωση μεγάλη μου έκανε η αγάπη για το Βυζάντιο, με την οποία είναι γραμμένα. (Πόση αντίθεση με τους επιστήμονες την τακτική των οποίων καταγγέλλουν οι Hanson και Heath στο "Who killed Homer?", οι οποίοι καταγγελλόμενοι επιδεικνύουν στο αντικείμενο της ερεύνησα τους την αγάπη με την οποία ο ιατροδικαστής ανατέμνει το πτώμα δολοφονηθεντος νονού της νύχτας...). Κάτι που θίξαμε σε προηγούμενο μήνυμα: θυμάμαι τις αναφορές που κάνει στην κοινωνική πολιτική του Βυζαντίου, τα ιδρύματα, πτωχοκομεία, θεραπευτήρια κ.α., στην απουσία της θανατικής ποινής, αλλά και αυτών των φυλακών. Εδώ όμως θα μεταφέρω δυο ενδιαφέροντα αποσπάσματα.
Η Αψίδα του Θεοδοσίο
Μερικά ευτράπελα πλην χαρακτηριστικά περιστατικά: "Όταν ο Λουιτπρανδος επισκέφθηκε ξανά την Κωνσταντινούπολη ως απεσταλμένος του Όθωνος Α', βρήκε πολύ ψυχρή υποδοχή και γύρισε πίσω δηλώνοντας ότι όλα τα πράγματα τα έφτιαχναν πολύ καλύτερα στον τόπο του, παρ' όλο που έκανε ο,τι μπορούσε για να περάσει λαθραία από το τελωνείο κομμάτια από αυτοκρατορικά χρυσοΰφαντα μεταξωτά. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο Όθων Β' παντρεύτηκε την πορφυρογέννητη πριγκίπισσα Θεοφανώ, ακολουθώντας την αποφασιστική αυτή γυναίκα, πλήθος Έλληνες από την Ανατολή και τη νότιο Ιταλία ήρθαν στο βορρά και ακολούθησαν την αυλή στην Γερμανία. [1] Εκεί η Θεοφανώ σκανδάλισε τους κάτοικους διότι έκανε μπάνιο(!) και φορούσε μεταξωτά - φριχτές συνήθειες που την έστειλαν στην κόλαση (την ειδε εκεί σε όραμα της μια μοναχή) - ακριβώς όπως και η εξαδέλφη της η Μαρία Αργύρη, λίγα χρόνια αργότερα, έκαμε τον αγαθό άγιο Πέτρο Δαμιανό να φρίξει, επειδή έφερε πιρουνιά στην Βενετία." Στον επίλογο του έργου, ο λόγος του Runciman είναι πραγματικά συγκινητικός: "Η τραγωδία ήταν τελική. Στις 29 Μαΐου 1453 ένας πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα. Είχε αφήσει μια ένδοξη κληρονομιά στα γράμματα και στην τέχνη. Είχε βγάλει χώρες ολόκληρες από την βαρβαρότητα και είχε δώσει σε άλλες την εκλέπτυνση των ηθών. Η δύναμη του και η ευφυΐα του προστάτεψαν πολλούς αιώνες την χριστιανοσύνη. Για έντεκα αιώνες η Κωνσταντινούπολη ήταν το κέντρο ενός κόσμου Φώτος. Το ζωηρό πνεύμα, τα ενδιαφέροντα και η αγάπη για την ομορφιά των Ελλήνων, η υπερήφανη ισχύς και η διοικητική ικανότητα των Ρωμαίων, η υπερβατική ορμή των χριστιανών της Ανατολής, που είχαν ενωθεί μαζί σε ένα ρευστό ευπαθές σύνολο , όλα τώρα αποκοιμήθηκαν.Η Κωνσταντινούπολη έγινε η έδρα της θηριωδίας, της αμάθειας, της μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας. Μόνο στα ρωσικά παλάτια, που από πάνω τους φτερούγιζε ο δικέφαλος, το έμβλημα του οίκου των Παλαιολόγων, εμμείνανε για λίγους αιώνες μερικά ίχνη βυζαντινά - μόνο εκεί, και σε κάτι σκοτεινές αίθουσες κοντά στον Κεράτιο Κόλπο, χωμένες ανάμεσα στα σπίτια του Φαναριού, όπου ο πατριάρχης διατηρούσε την άσημη αυλήτου, έχοντας το ελεύθερο, από την πολιτικότητα του κατακτητή σουλτάνου και χάρη στους μόχθους του Γεωργίου Γεννάδιου Σχολαριου, να κυβερνά τον υπόδουλο χριστιανικό κόσμο και να του χαρίζει μια κάποια σιγουριά... Ο δικέφαλος αετός όμως δεν φτερουγίζει πια στη Ρωσία,και το Φαναριον έχει βυθιστεί στην αβεβαιότητα και το φόβο. Τα τελευταία λείψανα ψυχομαχούν ή είναι νέκρα..."

[1] Μεγάλο κεφαλαίο στην Ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού και η μεταλαμπάδευση του Ελληνικού Φωτός σε όλη την Ευρώπη από τις Ελληνίδες πριγκίπισσες που παντρεύτηκαν ξένους ευγενείς. Ο R. von Vaitzeker, πρόεδρος της Γερμανίας, σε λόγο του στην Ακαδημία Αθηνών (1992), εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι "ο πολιτισμός στην Γερμανία εισήχθη από το Βυζάντιο στα τέλη του 10ου αιώνος".

Βυζαντινών επιστήμες

Πανδιδακτήριον Κωνσταντινουπόλεως

Κάθε άλλο παρά "παπαδίστικη θεολογία" και τίποτε άλλο διδασκόταν στο Πανδιδακτήριον Κων/πόλεως, μάλιστα η θεολογία δεν αποτελούσε καν αντικείμενο του πανεπιστήμιου. Ο Παν. Κανελλόπουλος, στην Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος, τονίζει ότι το πανεπιστήμιο ήταν οργανωμένο σύμφωνα με τα παλαιά πρότυπα των εθνικών ανώτατων σχολών. Διδασκόταν γραμματική, ρητορική (συνδυασμένη μ' αυτήν ήταν η φιλολογία), διαλεκτική (γενικότερα η φιλοσοφία), καθώς και αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία, μουσική. Παράλληλα με τους κλάδους αυτούς ίσχυε ως ιδιαίτερο σύστημα γνώσεων η επιστήμη του Δικαίου. Η ιατρική μπορεί να διδασκόταν ανεξάρτητα, μπορεί όμως και συνδυασμένη μ' έναν από τους άλλους βασικούς κλάδους τεχνών και επιστημών. Και τώρα το αξιοσημείωτο (γράφει ο Κανελλόπουλος): Περίεργο είναι ότι η θεολογία δεν ήταν κλάδος σπουδών στο κοσμικό πανεπιστήμιο. Λειτουργούσε , ως ιδιαίτερο ίδρυμα που δεν είχε άμεση σχέση με το κράτος, η Πατριαρχική Σχολή, όπως και άλλες σχολές σε μοναστήρια. (Με περιφημότερη την σχολή της μόνης του Στουδίου, στην Κων/πολη.) Να αναφέρουμε επίσης ότι επί Ιουστινιανού η Νομική Σχολή ανεξαρτητοποιήθηκε και είχε 5ετες πρόγραμμα σπουδών. Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι στο Πανδιδακτήριο η φοίτηση ήταν δωρεάν!

Αυτά για τις σπουδές στην Πόλη την "κοινή των Ελλήνων εστία, διατριβή των μουσών, της επιστήμης απάσης διδάσκαλον, την των πόλεων βασιλίδα", όπως την χαρακτηρίζει ο Ανδρόνικος Κάλλιστος στην "Μονωδία επί τη δυστυχεί Κωνσταντινουπολει" (μετά την άλωση).

Επειδή αναφέραμε τον Νικηφόρο Γρηγορά, αξίζει να πούμε ότι πρώτος ανακάλυψε το λάθος του Ιουλιανού ημερολογίου, 250 χρόνια περίπου πριν καθιερωθεί στην Δύση το Γρηγοριανο. Άλλοι μεγάλοι θετικοί επιστήμονες... μεγάλες μορφές σαν τον Ιωάννη τον Φιλόπονο (θεμελιωτή της Ουράνιας μηχανικής 10 αιώνες πριν τον Γαλιλαίο, τελειοποίησε όργανα όπως ο αστρολάβος κ.α.), τον Συνεσιο τον Κρηναίο, τονΛέοντα τον Μαθηματικό, τον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο κ.α. πολλοί.

Ι. Μερικές από τις ανώτερες και ανώτατες σχολές επί Βυζαντίου

1. Πανεπιστήμιο της Κωνσταντιπουπόλεως 5ος - 15ος αιώνας

Άκμασε από τον 10-13ο αιώνα. Τότε οι καθηγητές ονομάζονταν "φιλόσοφοι" και "μαΐστροι"

και οι έδρες "θρόνοι". Λειτούργησε μέχρι την Πτώση. Περιελάμβανε αίθουσες διδασκαλίας

αλλά και πολυτελείς βιβλιοθήκες.

2. Σχολή της Νίκαιας. Λειτούργησε στην Νίκαια από το 1204 έως το 1261.

3. Πατριαρχική ακαδημία. Ιδρύθηκε τον 13ο αιών
4. Σχολή της Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε το 1330

5. Σχολή του Μυστρά. Ιδρύθηκε το 1390

6. Σχολή της μονής του Προδρόμου , ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Βατατζή και με διευθυντη τον Νικηφόρο Βλεμμύδη.

7. Σχολή του Νικηφόρου Γρηγορά ,στην Κωνσταντινούπολη.

8. Ακαδημία των Θετικών επιστημών της Τραπεζούντας. Γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη επί Μεγαλοκομνηνων. Καλλιεργήθηκαν κατά την περίοδο 1204-1461 τα μαθηματικα και η αστρονομία. Σύμφωνα με τον Δ. Κωτσακη στο βιβλίο του " Διδάσκαλοι του γένους και αστρονομία" Α9ηνα 1983, " κατα πάσα πι9ανοτητα,ελειτουργουσε κοντά σ' αυτήν και αστεροσκοπείο" Ο Σ. Πλακιδης γράφει ότι είχαν αναπτυχθεί τόσο πολύ τα μαθηματικά και κυρίως η αστρονομία ώστε πολλοί που ενδιαφερόντουσαν γι' αυτήν έφευγαν ακόμη και απο την Πόλη για να σπουδάσουν στην Τραπεζούντα.

9. Σχολή της Σμύρνης. Ιδρύθηκε απο τον Νικηφόρο Βλεμμύδη τον 13ο αιώνα.
10. Σχολή της Καισαρείας

11. Σχολή της Εφέσου
κλπ.

[Σημ. Στους αλχημιστές αυτούς υπάρχουν μερικά χρονολογικά λάθη` εν πάση περιπτώσει.]
Το βουκόλειον

ΙΙ. θετικοί επιστήμονες επι Βυζαντίου

1. Ζώσιμος 4ος-5ος αι.

Έλληνας Αλχημιστής από την Πανοπολη της Αιγύπτου. Αυτός πρώτος χρησιμοποίησε την λεξη "Χημεία" από την τέχνη της μαύρης γης της Αιγύπτου που ονομάζεται "χεμ".Ένα από τα έργα του "περί ζύθων ποιήσεως" αποτελεί την αρχαιότερη συνταγή Παρασκευής μπύρας.

2.Πελαγιος 4ος-5ος αι.

αλχημιστής

3. Δημόκριτος 4ος-5ος αι,

αλχημιστής

4.Μαρια η Ιουδαία 4ος-5ος αι.

Αλχημίστρια , μαθήτρια του Δημοκρίτου

5.Αστεριος ο Αμασιευς 5ος αι.

συγγραφέας με σπουδές στα μαθηματικά και την αστρονομία.

6. Ιάκωβος 5ος αι.

Ιατρός , φαρμακολογος και βοτανολόγος

7.Προκλος ο Βυζάντιος 5ος-6ος αι.

Μαθηματικός και φιλόσοφος

8. Αετιος 5ος-6ος αι.

Ιατρός , φαρμακολογος και βοτανολόγος

9.Αμμωνιος 5ος-6ος αι.

Φιλόσοφος , μαθηματικός και αστρονόμος

10.Ερμιας ο Αλεξανδρευς 5ος-6ος αι.

Φιλόσοφος και μαθηματικός
11.Ασκληπιοδωρος ο Αλεξανδρευς 5ος-6ος αι.

Ιατρός .Μαθηματικός και νεοπλατωνικός φιλόσοφος
12.Διδυμος 5ος-6ος

γεωπόνος

Το φόρουμ του Θεοδοσίου

13. Ιωάννης ο Λυδος 490-565

Ιστορικός , νομικός και αστρονόμος

απο την Φιλαδέλφεια.
14.Ιουλιανος ο αρχιτέκτονας 5ος-6ος αι.

Μηχανικός και αρχιτέκτονας. Γνωστός από έναν μηχανισμό άντλησης νερού τον οποίον εφεύρε.
15.Μαρινος ο Νεαπολιτης 5ος-6ος αι.

Νεοπλατωνικός και μαθηματικός. Διάδοχος του Πρόκλου στην Ακαδημία.

16. Σιμπλικιος 5ος-6ος αι.

Φιλόσοφος και μαθηματικός

Δίδαξε στην Ακαδημία μέχρι που έκλεισε και μετά το κλείσιμο της πήγε στην Περσία για 5 χρόνια , όπου δίδαξε. Επέστρεψε όμως και δίδαξε στην Κωνσταντινούπολη.

17.Ασκληπιος ο Τραλλειανος 6ος αι.

Νεοπλατωνικός και γεωμέτρης

18. Ανθέμιος ο Τραλλειανος 6ος αι.

αρχιτέκτονας (Αγια Σοφία) και συγγραφέας
19.Ηλιοδωρος ο Νεοπλατωνικός 6ος αι.

Φιλόσοφος ,μαθηματικός και αστρονόμος

20.Ισιδωρος ο Μιλησιος 6ος αι.

Αρχιτέκτονας και μαθηματικός .

Ολοκλήρωσε την Αγια Σοφία.

Ίδρυσε στην Πόλη Σχολή Μηχανικών και υπήρξε δάσκαλος τους τελευταίου διευθυντή της Ακαδημίας Αθηνών του Δαμάσκιου.

21.Ισιδωρος ο Μιλησιος ο Νεώτερος 6ος αι.

Αρχιτέκτονας και μηχανικός. Ανιψιός του προηγούμενου.

Ανοικοδόμησε τον τρούλο της Αγίας Σοφίας όταν έπεσε λόγω σεισμού το 558.

22.Δαμασκιος 6ος αι.

Έλληνας νεοπλατωνικός και μαθηματικός , από την Δαμασκό. Τελευταίος διευθυντής της Ακαδημίας.

23.Ευτοκιος 6ος αι.

Μαθηματικός

24.Ηρων 6ος αι.

Μαθηματικός

25.Ιεροκλης 6ος αι.

Γεωγράφος

26. Ιωάννης ο Φιλόπονος 6ος αι.

Φιλόσοφος , μαθηματικός και αστρονόμος

Μεγάλη φιλοσοφική και πνευματική διάνοια του Βυζαντίου.

Το έργο του άσκησε μεγάλη επίδραση στις φυσικές επιστήμες του μεσαίωνα αλλά και των νεότερων χρόνων.

27.Καισαριος 6ος

γεωγράφος

Παλάτι Τεκφούρ

28.Κοσμας ο Ινδικοπλευστης 6ος

Γεωγράφος και τοπογράφος

29. Λεοντιος 6ος αι.

Μαθηματικός , φιλόσοφος και μηχανικός

30.Διονυσιος ο Μικρός 6ος αι.

Αστρονόμος

31. Ολυμπιοδωρος 6ος αι.

Νεοπλατωνικός και μαθηματικός

32 Πρόκλος ο Μητροπολίτης 6ος αι.

μαθηματικός και αστρονόμος

33. Ρητοριος ο Βυζαντινός 6ος αι.

Αστρονόμος.

34. Στέφανος ο Βυζάντιος 6ος αι.

Γεωγράφος

35. Σωτηριχος 6ος αι.

μαθηματικός και φιλόσοφος

36.Βασσιος Κασσιανος 6ος-7ος αι.

Συγγραφέας γεωπονικών και φυσιογνωστικών έργων

Το έργο του "Γεωπονικά" θεωρείται το καλύτερο της βυζαντινής φυσιογνωμίας και

αποτελείται από 26 βιβλία.

37.Αλεξανδρος ο Τραλλειανος 525-605

Ιατρός , φαρμακολογος και βοτανολόγος

Είναι ο πρώτος που χορήγησε σίδηρο ως εσωτερικό φάρμακο.

38.Τιμοθεος ο Γαζαιος 6ος-7ος αι.

Ζωολόγος , γραμματικός

39.Γεωργιος ο Κύπριος 6ος-7ος αι.

Γεωγράφος

40. Αριστοφάνης 6ος-7ος αι.

ζωολόγος

41. Πισιδης Γεωργιος 6ος-7ος αι.

Αστρονόμος , ζωολόγος , βοτανολόγος

Πίστευε στην σφαιρικότητα της γης.

42. Καλλίνικος 7ος αι.

Έλληνας μηχανικός από την Ηλιούπολη της Συρίας

εφευρέτης του "υγρού πυρός"

Η είσοδος στο Σενάτο

43. Θεόδωρος ο Καντερβουριας 602-690

Έλληνας και πρώτος αρχιεπίσκοπος caterbury , από την Ταρσό της Κιλικίας.

Σπούδασε μαθηματικά , φιλοσοφία και αστρονομία στην Κωνσταντινούπολη.

Είναι ο πρώτος που ίδρυσε βιβλιοθήκες και σχολεία στην Αγγλία , φροντίζοντας

να διδάσκονται εκεί η αριθμητική και η ελληνική γλώσσα. Θεωρείται ο ιδρυτής της

αγγλοσαξονικής φιλολογίας και ο ιδρυτής των πρώτων μεγαλόπρεπων ναών της ευρύτερης περιοχής του Λονδίνου. Είναι άγιος της καθολικής Εκκλησίας , αν και Έλληνας.

44.Θεοδωρος ο πρωτοσπαθάριος 610-642

Ιατρός και φαρμακολογος έγραψε έργο με συνταγές φαρμάκων

45. Παύλος ο Αιγινήτης 7ος αι.

Ιατρός , φαρμακολογος , ζωολόγος , φυτολόγος από την Αίγινα

46. Στέφανος ο Αλεξανδρευς 7ος αι.

αστρονόμος και μαθηματικός , φαρμακολογος

47. Σιμοκαττος θεοφύλακτος 7ος αι.

γεωπόνος

48. Θεόφιλος ο Εδεσσηνος 695-785

αστρονόμος και λόγιος. Μετέφρασε τον Όμηρο στα αραβικά

49. Αρεθας 9ος αι.

μαθητής του Λέοντος του Μαθηματικού

50. Θεοδηγιος 9ος αι.

καθηγητής αστρονομίας και των μαθηματικών

στη Σχολή της Μαγναύρας και λόγιος.

51. Θεόδωρος ο Γεωμέτρης 9ος αι.

Καθηγητής γεωμετρίας στη Σχολή της Μαγναύρας

52. Λέων ο Μαθηματικός 9ος αι.

Γεννήθηκε στην Θεσσαλία , σπούδασε στην Άνδρο και στην Πόλη.

Ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς , είναι ο πρώτος που εισήγαγε τα γράμματα στην θεωρητική αριθμητική και άλγεβρα.

Γεωμέτρης , μηχανικός , αστρονόμος και φιλόσοφος.

Πρύτανης της Σχολής της Μαγναύρας δίδαξε σ' αυτή τετρακτυ

(Γεωμετρία , αστρονομία , αριθμητική και μουσική)

Κατασκεύασε τον πρώτο οπτικό τηλέγραφο που αναφέρεται στην Ιστορία ο οποίος

τοποθετήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας.

Διέσωσε πολλά αρχαία κείμενα.

53.Φωτιος ο Α' 820-891

θεολογος,νομικος,ιστορικος,φιλοσοφος,γεωγραφος,αστρονομος,μαθηματικος

πατριάρχης Κων/πολεως

54. Κωνσταντίνος ο Σικελός 9οσ-10ος αι.

μαθηματικός.

Η Χρυσή Πύλη

55. Γρηγοριος 10ος αι.

καθηγητής αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Μαγναύρας

Επινόησε έναν βελτιωμένο τύπο αστρολαβουτον οποίον ονόμασε "κόσμημα μαθηματικόν". Θεωρείται ο πρόδρομος των αστρονομικών παραδοχών του 14ου-15ου αι.

56. Ηρων ο Βυζαντινός 10ος αι.

Μαθηματικός , αρχιτέκτονας και μηχανικός

αναφέρεται ως ο επινοητής του "επιμονιδιου φαρμάκου" το οποίο προκαλούσε τόνωση του οργανισμού και καταπράυνση του αισθήματος της πείνας.

57.Νικηφορος Πατρίκιος 10ος αι

καθηγητής γεωμετρίας στο πανεπιστήμιο Μαγναύρας

58.Ελευθεριος Ζεβεληνος 11ος αι

αστρονόμος

59.Ιωαννης ο Ιταλός 11ος αι.

Φιλόσοφος, μαθηματικός

60.Συμεων Σηθης 11ος αι.

Αστρονόμος , βοτανολόγος και ιατρός

61.Μιχαηλ Ψελλός 1018 - 1096

φιλόσοφος , μαθηματικός , αστρονόμος , φυσικός , νομικός και φιλόλογος

Πρύτανης του Πανεπιστήμιου Κωνσταντινουπόλεως

Σπούδασε στην Αθήνα και στην Πόλη.

62. Μάρκος ο Έλλην 11ος αι.

λόγιος και αστρονόμος

63. Μιχαήλ ο Εφεσιος 11ος αι.

καθηγητής του πανεπιστήμιου Κων/πολης

64. Ιεροφιλος ο Σοφιστής 12ος αι.

Διαιτολόγος , φαρμακολογος

65. Νεόφυτος ο Μοναχός 12ος αι.

εισηγητής των "ινδικών αριθμών" στο Βυζάντιο

66.Προδρομος ο Μοναχός 12ος αι.

Μαθηματικός , αστρονόμος αλλά και μονάχος ερημίτης

δάσκαλος του Νικηφόρου Βλεμμύδη

67.Μιχαηλ ο Ιταλικός 12ος

ασχολήθηκε και με αστρονομία.

68. Νικηφόρος Βλεμμύδης 1197-1272

μαθηματικός. Αστρονόμος , γεωγράφος , ιατρός , θεολόγος

η μεγαλύτερη πνευματική μορφή του 13ου αιώνα σπούδασε στην Νίκαια 4 χρόνια κλασσικές σπουδές και ιατρική στην Σμύρνη παρακολούθησε μαθήματα αριθμητικής , γεωμετρίας αστρονομίας και οπτικής στη Σκάμανδρο της

Τρωάδας. Έγραψε πολλά φυσικομαθηματικά βιβλία.

69. Γεώργιος Ακροπολιτης 1220 - 1282

πολιτικός , μαθηματικός , αστρονόμος

ίδρυσε στην Πόλη βιβλιογραφικό εργαστήριο για να αντιγράφονται και να διασώζονται

κείμενα και έργα προγενέστερων και αρχαίων

Το μεγάλο Παλάτι

70. Νικόλαος Μυρεψος 1222 - 1255

ιατρός, βοτανολόγος

Συγγραφέας του έργου "Δυναμερον" που περιλαμβάνει 2656 ιατρικές συνταγές

Αυτό το βιβλίο αποτέλεσε μέχρι και τον 15ο αιώνα το επίσημο φαρμακευτικό κώδικα της Δύσης και το επίσημο σύγγραμμα της ιατρικής σχολής του Παρισιού.

71. Μανουήλ Ολοβολος 1240 - 1290

αστρονόμος και μαθηματικός

72. Γεώργιος Παχυμερης 1242 - 1310

μέγας φιλόσοφος , μαθηματικός , αστρονόμος και ιστορικός

ασχολήθηκε με τον Διοφαντο. θεωρείται από τους πρώτους βυζαντινούς που ασχολήθηκαν με τα γραμμικά συστήματα. Έγραψε την τετραβιβλο (quadrivium)

73.Μαχιμος Πλανούδης 1255 - 1310

μαθηματικός , αστρονόμος , βιβλιογραφος και φιλόλογος

74. Μανουήλ Βρυέννιος 14ος αι.

Αστρονόμος , μαθηματικός , θεωρητικός μουσικός

75. Θεόδωρος Μετοχιτης 1260 - 1332

Πρόδρομος της ανθρωπιστικής αναγέννησης του 15ου αιώνα.

Μεγάλη επιστημονική μορφή του Βυζαντίου.

Αστρονόμος , μαθηματικός , φιλόσοφος και ιστορικός

Γράφει ο Μετοχιτης (τέλη 13ου αιώνα) "... σε μας που έχουμε την ίδια καταγωγή και την ίδια γλώσσα με κείνους (τους αρχαίους Έλληνες) και είμαστε διάδοχοι
76 Μανουήλ Φιλης 1275 - 1345

βοτανολόγος , ζωολόγος

77.Βαρλααμ ο Καλαβρος 1290 - 1348

Έλληνας φιλόσοφος , αστρονόμος , μαθηματικός

Δάσκαλος του Πετράρχη και του Βοκκακίου.

Γράφει ο Βοκκάκιος σε ένα γράμμα του για τον Βαρλαάμ

"..,δεν υπήρχε ανάμεσα στους Έλληνες άλλος άνθρωπος με τόση αληθή σοφία και τόσες αμέτρητες γνώσεις" θεωρείται ένας από τους πρόδρομους της αναγέννησης.

Ο Στηβεν Ρανσιμαν ("η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση" σελ.82) τον θεωρεί ως έναν από τους ιδρυτές της σύγχρονης άλγεβρας. Ίδρυσε σχολή στην Θεσσαλονίκη στην οποία διδάσκονταν η φιλοσοφία , η αστρονομία και τα μαθηματικά.

78. Νικηφόρος Γρηγορας, από την Ηράκλεια του Πόντου 1295 - 1359

Μεγάλος σοφός της εποχής των Παλαιολόγων. Αστρονόμος και μαθηματικός και πλατωνικός φιλόσοφος. Μελέτησε επισταμένως το ζήτημα του ημερολόγιου και τον καθορισμό της εορτής του Πάσχα. Εξακρίβωσε το σφάλμα κατά τον υπολογισμό της πανσελήνου μετά την εαρινή ισημερία και βάσει αυτού κατάρτισε σχέδιο διόρθωσης του Πασχαλιου. Το σχέδιο το υπέβαλλε προς συζήτηση σε ομάδα σοφών την "Λογικήν Πανηγυριν" και στον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' το 1324. Το σχέδιο εγκρίθηκε, αλλά για να μην γίνει σύγχυση μεταξύ των αμαθών και προκαλέσει διχασμό στην εκκλησία , δεν προέβη στην διόρθωση. Έτσι η αλλαγή του ημερολογίου δεν έγινε το 1324,αλλα το 1578 από τον παπα Γρηγόριο τον 13ο και την Δύση.

79. Γρηγοριος Χιονιαδης 13ος-14ος αι.

Αστρονόμος και ιατρός στην Τραπεζούντα. Καθηγητής αστρονομίας στην Ακαδημία θετικών επιστήμων Τραπεζούντας.

80. Κωνσταντίνος Λυκιτης 13ος - 14ος αι.

Αστρονόμος. Δίδαξε στην Ακαδημία Τραπεζούντας.

Μελέτησε και ασχολήθηκε και με την οπτική.

81. Ιωάννης Πεδιασιμος 13οσ-14ος αι.

Πρύτανης του Πανεπιστήμιου Κων/πολεως.

έγραψε έργα με μαθηματικό / γεωδαιτικό περιεχόμενο.

82. Ιωάννης Αβραμιος 14ος αι.

Αστρονόμος , ιατρός

83. Ελευθέριος ο Ηλειος 14ος αι.

αστρονόμος

84. Θεόδωρος Μελιτηνιωτης 1310 - 1389

Ο μεγαλύτερος ίσως αστρονόμος του Βυζαντίου μετά τον Γρηγορα.

85.Ισαακ Άργυρος 1310 - 1372

μαθηματικός , αστρονόμος.

86. Δημήτριος Κυδωνης 1324 - 1398

πολιτικός , θεολόγος και μαθηματικός

μεταλαμπάδευσε στην Δύση πολύτιμες μαθηματικές γνώσεις.

87.Νικολαος Ραβδας 14ος αι.

μαθηματικός από την Σμύρνη

88. Μανουήλ Μοσχοπουλος 14ος αι.

λόγιος και μαθηματικός

89. Μιχαήλ Βαλσαμων 14ος αι.

ιερωμένος. φιλόσοφος και μαθηματικός

90. Γεώργιος Γεωμέτρης 14ος αι.

μαθηματικός

91, Δημήτριος ο Πεπαγωμενος 14ος αι.

Ζωολόγος , πτηνολογος , φαρμακολογος και ιατρος

92.Ιωαννης Κατραρης 14ος αι.

Έζησε στην Θεσσαλονίκη , κωμωδιογράφος και αστρονόμος

93.Νικολαος Καβάσιλας 14ος αι.

Μαθηματικός. Αστρονόμος και θεολόγος

Σε επιστολή του έδωσε μια ερμηνεία στα αίτια του σχηματισμού του ουράνιου τόξου.

Εκτέλεσε πειράματα πάνω στην διάθλαση του φωτός και στην πορεία των ακτινων , μέσα σε μια διάφανη σφαίρα με νερό. Στις εργασίες του Καβάσιλα στηρίχτηκαν οι δυτικοί για να εξηγήσουν το ουράνιο τοξο. Το 1611 ο Μαρξ Αντώνιο ντε ντομινις δημοσίευσε μια εξηγηση για το ουράνιο τόξο που δεν διαφέρει από την εξήγηση του Καβάσιλα 3 αιώνες πριν.

Ο Ζεύσιππος με θεά τον Ιππόδρομο

94. Ανδεας Λιβαδηνος 14ος αι.

Αστρονόμος , γεωγράφος

95. Μανουήλ ο Τραπεζούντιος 14ος αι.

Κληρικός , μαθηματικός και αστρονόμος

δίδαξε μαθηματικά στην Ακαδημία θετικών επιστημων Τραπεζούντας. θεωρείται απο πολλούς ότι ίδρυσε αστεροσκοπείο στην Τραπεζούντα. Επί εποχής του αναπτύχθηκε στην Ακαδημία η τριγωνομετρία.

96. Νεόφυτος Προδρομηνος 14ος αι.

Βοτανολόγος

97.Γεωργιος Χρυσοκοκκης 14ος αι.

αστρονόμος. Μαθηματικός και γεωγράφος

Δίδαξε αστρονομία στην Ακαδημία Τραπεζούντας.

98.Μανουηλ Χρυσολωράς 14ος-15ος αι.

Αστρονόμος , φιλόσοφος

99. Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων) 1355 - 1452

Μεγάλος Βυζαντινός φιλόσοφος , αστρονόμος και μαθηματικός

Γνωστό το έργο του

100. Ιωάννης Χορτασμένος 1370 - 1437

αστρονόμος , μαθηματικός και γεωγράφος

101. Γεώργιος Αμιρουτσης 15ος αι.

μαθηματικός και αστρονόμος

Μέγας Λογοθέτης του Δαβίδ Κομνηνού τον οποίον πρόδωσε κατά πολλούς και "τιμήθηκε" από τον Μεχμετ τον τούρκο.

Βυζαντινών Φιλοσοφία

Οι λόγιοι και θεολόγοι της Ρωμανίας αποτέλεσαν τους συνεχιστές της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας. Εντελώς τυχαία, έπεσα σήμερα στο ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο του Χρ. Γιανναρά "Ορθοδοξία και Δύση στη Νεώτερη Ελλάδα". [Εκδόσεις Δομος, 1992] Την άποψη αυτή, σύμφωνα με το γραπτό του Χρ. Γιανναρά την διατύπωσε πρώτος ο Βασίλειος Τατακης:

Η συμβολή του Τατάκη στη σπουδή και αξιολόγηση της φιλοσοφικής ειδικά προσφοράς του βυζαντινού Ελληνισμού ξεπερνάει τα στενά ελλαδικά όρια. Το βιβλίο του La philosophie byzantine, εκδεδομενο στο Παρίσι το 1949 (στη σειρα Histoire de la Philosophie, του E. Brehier [Ελλ. έκδοση από την Εταιρεία Σπουδών Σχολής Μοραΐτη,
Αθήνα 1977]) ήταν για τη διεθνή βιβλιογραφία <<ορόσημο στη σπουδή της Βυζαντινής Φιλοσοφίας στα νεώτερα χρόνια, το πρώτο συνθετικό έργο στην περιοχή αυτή>> [Λίνος Μπενάκης, Η σπουδή της βυζαντινής φιλοσοφίας - κριτική επισκόπηση 1949- 1971, Επετηρίδα <<Φιλοσοφία>> της Ακαδημίας Αθηνών 1/1971]

Πριν από το βιβλίο του Τατάκη, τόσο η δυτική ιστοριογραφία όσο και οι ελλαδικές απομιμήσεις της δεν αναγνώριζαν ύπαρξη φιλοσοφικού λόγου και σκέψης στα χίλια χρόνια ζωής της εξελληνισμένης ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είχε υιοθετηθεί καθολικά η αντιθετική διαστολή φιλοσοφίας και θεολογίας - που χρησίμευε στη Δύση για την εξασφάλιση της ελευθερίας των φιλοσοφικών αναζητήσεων από τον δογματισμό του ιδρυματικού <<αλάθητου>> - και είχαν όλοι αποδεχθεί ότι το Βυζάντιο μόνο θεολογούσε. Έτσι η ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας σταματούσε στους Στωικούς και Νεοπλατωνικούς, παρεμβαλλόταν ένα κενό δώδεκα αιώνων απουσίας ελληνικού φιλοσοφικού λόγου, και την ιστορική του συνέχεια διεκδικούσε η Δύση από την <<Αναγέννηση>> και μετα. Μόλις το 1891 ο πολύς Krumbacher είδε αναγνωρίσει συγκαταβατικά στους <<βυζαντινούς θεολόγους>> τη συντήρηση της χειρόγραφης παράδοσης των αρχαιοελληνικών φιλοσοφικών κειμένων, και το 1895 ο Ludwig Stein είχε ανασύρει από τη λήθη κάποιους σχολιαστές και υπομνηματιστές - τα λιγότερο δημιουργικά πνεύματα του Βυζαντίου: Μιχαήλ Ψελλό, Ιωάννη Ιταλό, Μιχαήλ Εφέσιο κλπ
Με τη Βυζαντινή Φιλοσοφία του Τατάκη, για πρώτη φορά, προβάλλεται τεκμηριωμένα και αναλύεται συστηματικά η οργανική συνεχεία της ελληνικής φιλοσοφίας στους βυζαντινούς αιώνες. Τα κοσμογονικά φιλοσοφικά επιτεύγματα των αρχαιοκλασικών χρόνων αποδείχνεται ότι δεν σταματάνε με τον εκχριστιανισμο των Ελλήνων, αλλά τόσο η φιλοσοφική προβληματική όσο και ο μεθοδικός φιλόσοφος λόγος συνεχίζονται οργανικά και εξελίσσονται αδιάπτωτα μέσα από τη γόνιμη και δημιουργική σκέψη των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας -οδηγούνται σε συνθέσεις που αποτελούν ριζοσπαστικές τομές στην Ιστορία της Φιλοσοφίας.

"Η βυζαντινή φιλοσοφία", γράφει ο Τατάκης, "είναι η χριστιανική μορφή του ίδιου του ελληνικού λόγου, του μεγάλου φίλου της θεωρίας. Αν ο λόγος άλλαξε το ένδυμα του και εξεδύθη το χριστιανικό πνεύμα, ως προς τα αλλά μένει ο ίδιος ο ελληνικός λόγος. Το βλέπομε αυτό και στην θαυμαστή ευλυγισία και διεισδυτικότητα του, στη μεθοδική πορεία, στην ταυτότητα των λογικών οπλών με τα οποία ίδιος αυτός στο βάθος, επεξεργάζεται το νέο του θέμα... Αυτό το έργο οιστρήλατοι την Ελληνική Ανατολή από το 2ο κιόλας αιώνα και συνεχίζεται σε όλο το Βυζάντιο". [Μελετήματα Χριστιανικής Φιλοσοφίας", Αθηνα 1967, σελ. 174]
Το 1952 ο Τατάκης συγκεντρώνει σε έναν τόμο, με τίτλο: Θέματα Χριστιανικής και βυζαντινής φιλοσοφίας [Αθήνα, Έκδοση Αποστολικής Διακονίας, σελ. 208], μια σειρά ειδικών μελετημάτων που οριοθετούν τόσο τον γενικό χαρακτήρα όσο και επιμέρους πτυχές της φιλοσοφικής θεματικής του έργου των Ελλήνων εκκλησιαστικών
Πατέρων. Ακολουθεί, το 1960, το βιβλίο του: Η συμβολή της Καππαδοκίας στη χριστιανική σκέψη [έκδοση του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών του Institut Francais d' Athenes, σελ. 285], μελέτημα βαθιάς γνώσης και οργανικής αφομοίωσης του έργου των τριών μεγάλων Πατέρων της Καππαδοκίας – Βασιλείου Καισαρείας, Γρηγορίου Ναζιανζηνού και Γρηγορίου Νύσσης – αλλά και πλειάδας των άλλων πνευματικών αναστημάτων της ίδιας γεωγραφικής περιοχής. Το βιβλίο αυτό ήταν πραγματικά μια αιφνιδιαστική καινοτομία στον χώρο της ελληνικής διανόησης, που για πρώτη φορά έβλεπε έναν φιλόσοφο ερευνητή να προσεγγίζει από τη σκοπιά του θεολογικά αναστήματα της Εκκλησίας και να παρουσιάζει την εκπληκτική γονιμότητα της σκέψης τους. Αρκεί να συγκρίνει κανείς το μελέτημα του Τατάκη με τις εργασίες των σύγχρονων του πανεπιστημιακών Πατρολογων της Θεολογικής Σχολής (Δ. Μπαλανου και Κ. Μπονη) για να εκπλαγεί από την υπέροχη του φιλόσοφου τόσο σε επίπεδο επιστημονικής αρτιότητας, όσο και σε αμεσότητα προσωπικού ενδιαφέροντος.
Ακολουθεί το βιβλίο: Μελετήματα χριστιανικής φιλοσοφίας (1967) όπου η σκέψη του Τατάκη αποτολμάει πια συμπερασματικές συνθέσεις (Η περί του ανθρώπου διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας μας - Ο διάλογος χριστιανικού με το ελληνικό πνεύμα, κλπ) ή διευκρινίζει μεθοδολογικές αρχές (Γρηγόριος ο Παλαμάς: μεθοδολογικά - Προμηνύματα του σύγχρονου φιλοσοφικού στοχασμού στην βυζαντινή φιλοσοφία - Πλωτίνος, πρόδρομος του χριστιανικού μυστικισμού, κλπ).
Βυζαντινοί Πλατωνιστές και Αριστοτελιστές

Ο Πλήθων, πλατωνιστής, γράφει στην Φλωρεντία (όπου είχε μεταβεί εκεί το 1439 για την Σύνοδο την σχετική με την ένωση των Εκκλησιών) το "Περί ων ο Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται". Ο Θεόδωρος Γάζης, αριστοτελικός, του αντιτίθεται σφόδρα, όπως και ο Γεώργιος Σχολαριος Γεννάδιος με το "Κατά Πλήθωνος αποριών επ' Αριστοτέλη". Ο Πλήθων ανταπαντά το 1450 με το "Προς τας υπέρ του Αριστοτέλους Γεωργίου του Σχολαρίου αντιλήψεις". Ο Γεώργιος Τραπεζούντιος γράφει στα λατινικά το "Comparatio Platonis et Aristoteles", χαρακτηρίζοντας εγκληματική την πλατωνική ηθική και τον Πλάτωνα "επιζήμιο" για την ανθρωπότητα, ενώ τον Αριστοτέλη "ευεργέτη". Ο Βησσαρίων, μαθητής του Πληθωνος, γράφει το "Έλεγχος των κατά Πλάτωνος βλασφημιών", χωρίς όμως να απορρίπτει τον Αριστοτέλη. [*]

Για δες για τι ενδιαφέρονταν και με τι ασχολούνταν οι Έλληνες λόγιοι την ώρα που οι τούρκοι του Πορθητή προήλαυναν!
Όλοι οι παραπάνω λόγιοι, και άλλοι (Μανουήλ και Ιωάννης Χρυσολωράς, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, Κωνσταντίνος και Ιωάννης Λάσκαρης, νωρίτερα ο Βαρλαάμ, δάσκαλος του Πετράρχη) διδάσκουν στην Ιταλία, ιδρύουν εκεί δικές τους Σχολές και Ακαδημίες, φέρνουν τους αρχαίους συγγραφείς και τους μεταφράζουν απ' ευθείας από τα Ελληνικά (αντί από τα αραβικά) (κάτι που είχε ξεκινήσει ήδη με τις επαφές Δύσεως και Βυζαντίου μέσω των σταυροφοριών και των εμπορικών συναλλαγών με Βένετους και Γενουάτες), διδάσκουν και την Ελληνική γλώσσα, αναγεννούν τις πλατωνικές σπουδές, οι οποίες, μαζί με τις αριστοτελικές, οι οποίες είχαν διαδοθεί και επικρατήσει από τον 11ο αι. μέσω των αραβικών μεταφράσεων και γεννήσει το ρεύμα του σχολαστικισμού, γεννούν τον ουμανισμό και συνδυαζόμενες φέρνουν την Αναγέννηση.

Κατά τον Whitehead, "ολόκληρη η ιστορία της ευρωπαϊκής σκέψεως είναι μια σειρά υποσημειώσεων στον Πλάτωνα". Και με πρώτη και σημαντικότερη... υποσημείωση τον Αριστοτέλη, έχουμε τα δυο θεμέλια του Ελληνικού, Ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού. Εάν θεωρήσουμε π.χ. τον μεσαίωνα ως διεστραμμένο πλατωνισμό (δογματική αλήθεια, εξουσιασμός, περιφρόνηση της φύσης και του σώματος και προσκόλληση στον ιδεατό μεταφυσικό κόσμο), ή την
σύγχρονη εποχή της επιστημονικής μεθόδου και της τεχνολογίας, αλλά και της λογικοκρατίας και του αστοκαπιταλομαρξισμου- νεοταξικο-εξουσιασμου, ως διεστραμμένο αριστοτελισμό, η αλήθεια του αφορισμού του Whitehead είναι προφανής. Και όχι μόνο αυτό. (Βεβαίως το ιδεώδες του Ελληνικού Πολιτισμού δεν είναι διαχωριστικό όπως ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός. Στην Ελληνικότητα συνυπάρχουν αρμονικά το πνεύμα και η ύλη, η επιστήμη και η αρετή, το Απολλώνιων και το Διονυσιακών.) Το σημαντικό μάλιστα είναι ότι όχι μόνο ο πλατωνισμός και ο αριστοτελισμός προσφέρουν τις βασικές μεθόδους θεωρήσεως του κόσμου, αλλά ακριβώς η μελέτη των έργων αυτών των δυο κυρίως, αλλά και όλων των υπόλοιπων βέβαια Ελλήνων δημιουργών, ήταν το βασικό αίτιο της πνευματικής και υλικής προόδου, το βασικό αίτιο όλων των φιλοσοφικών και πολιτιστικών ρευμάτων, τάσεων, εξελίξεων της ευρωπαϊκής ιστορίας. Αν θεωρήσουμε ως αρχή της Αναγεννήσεως στην Δύση τον 11ο αιν. (στην Ελλάδα τον 9ο αι.), βασικό αίτιο στην Δύση ήταν η (ατελής βέβαια) γνωριμία με τον Αριστοτέλη, μέσω αραβικών μεταφράσεων, μέσω αραβοκρατουμενης Ισπανίας. Οι Άραβες γνώριζαν ειδικά τον Αριστοτέλη. Η εποχή μέχρι τότε στην Δύση από τον Αυγουστίνο και δώθε ήταν πλατωνική. Η γνωριμία αυτή με τον Αριστοτέλη γέννησε τον Σχολαστικισμό, απόρροια του οποίου είναι η επικράτηση της Λογικής και της επιστημονικής μεθόδου, μέχρι σήμερα (αλλά και πολλά στραβά, στα οποία αναφέρθηκα σε άλλο σημείο). Περισσότερα έργα Ελλήνων σοφών έγιναν εν συνεχεία προσβασιμα μέσω των εμπορικών συναλλαγών του Βυζαντίου με την Βενετία και Γένοβα και των Σταυροφοριών. Όπως είπαμε οι Έλληνες λόγιοι του 14ου-15ου αι. Συνέβαλαν στην ανανέωση των πλατωνικών σπουδών (οι οποίες είχαν παραμεριστεί πλέον από τον Αριστοτελισμό). Έτσι την εποχή αυτή έχουμε μια πιο πλήρη και πιο γνήσια γνωριμία της Δύσης με τον Ελληνικό Πολιτισμό. Οπωσδήποτε η αναζήτηση του ιδανικού, του ωραίου, της αλήθειας, της αρετής, του δικαίου, της ουτοπίας συνιστούν πλατωνισμό. Αυτή η γνησιότερη και πληρέστερη επαφή με το Ελληνικό Πνεύμα (μετά τον αριστοτελισμό και με τον γνήσιο πλατωνισμό, όχι τον διεστραμμένο του μεσαίωνας) ήταν το κύριο αίτιο του ρεύματος του ουμανισμού και της Αναγεννήσεως. (Αργότερα το ιδανικό της Ελληνικότητας διεστραφη εκ νέου από τον αστοκαπιταλομαρξισμο, ο οποίος επικρατεί και σήμερα.)

[*] Σχολιαζει ο Ν.Α. Καλογερόπουλος, στο έργο του "Η διαμορφωσις του Ευρωπαϊκού Πνεύματος" (εκδ. "Πολιτικά θέματα", 1995): "Αν ο Ραφαηλος στην "Σχολή των Αθηνών" θέτει τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη στο ίδιο επίκεντρο, τούτο απηχεί την επίδραση που είχε η διδασκαλία του Βησσαρίωνος κατά την ιστορική εκείνη εποχή. Οι Ευρωπαίοι διψούσαν για μάθηση και για πνευματική πρόοδο, όταν οι Τούρκοι ερήμωναν την κοιτίδα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού από κάθε ικμάδα πνευματικής ζωής. Τούτο συνιστά το μέτρο για την εκτίμηση της θέσεως του Τούρκου στα πεπρωμένα της Ευρώπης."!

Βυζάντιο και Αναγέννηση

Όταν ο Μανουήλ Χρυσολωράς φθάνει στην Φλωρεντία (1397) και αναλαμβάνει την έδρα στο πανεπιστήμιο της πόλης, ο Leonardo Bruni ή Αρετινος καταλαμβάνεται από ενθουσιασμό: "Σπούδαζα τότε Αστικό Δίκαιο αλλά μετά την άφιξη του Χρυσολωρά βρέθηκα σε δίλημμα. Το θεωρούσα ντροπή να εγκαταλείψω τα Νομικά, αλλά και έγκλημα να χάσω την ευκαιρία να σπουδάσω την ελληνική γραμματεία. Και συχνά έλεγα στον εαυτό μου: εσύ στον οποίον ξαφνικά επιτρέπεται να αντικρίσεις τον Όμηρο, τον Πλάτωνα και τον Δημοσθένη, όπως και τους λοιπούς φιλόσοφους, θα τολμήσεις να λιποτακτήσεις; Επί επτακόσια έτη κανείς στην Ιταλία δεν γνώριζε τα ελληνικά γράμματα. Και κάθε γνώση στην Ιταλία από αυτά προέρχεται. Δόκτορες του Αστικού Δικαίου υπάρχουν παντού. Αλλά εάν ο Δόκτωρ των ελληνικών γραμμάτων εξαφανισθεί, δεν θα βρεις άλλον να σε διδάξει. Οι λόγοι αυτοί με κατέκτησαν και παραδόθηκα στον Χρυσολωρά με τέτοιο ζήλο για μάθηση ώστε όσα συγκέντρωνα την ημέρα, ακολουθούσα κατόπιν κατά την νύκτα, συχνότατα δε και στον ύπνο μου."

Ένας άλλος μαθητής του Χρυσολωρά, ο Guarino, γράφει ότι πρέπει να στηθούν για τον δάσκαλο του αψίδες θριάμβου. Λίγες δεκαετίες νωρίτερα, ο Πετράρχης, κατά πολλούς ο βασικότερος πρωτεργάτης της Αναγεννήσεως, εδιδαχθη τα Ελληνικά γράμματα από τον Έλληνα από την Καλαβρία, Βαρλαάμ. Γράφει ο Πετράρχης για τον Βαρλαάμ: "Ήταν πολύ δυνατός στην ελληνική γλώσσα, πλούσιος σε ιδέες και γρήγορος στην σκέψη, εξαιρετικός διδάσκαλος, ο οποίος μου έδωσε την πιο φωτεινή ελπίδα" ("Variarum epistolarum"). Ο Βαρλαάμ δίδαξε και τον Βοκκάκιο, ο οποίος τον χαρακτηρίζει "άνθρωπο με τεράστια μόρφωση" ("De genealogia deorum"). Ο Λεόντειος Πιλάτος, Έλλην από την Καλαβρία όπως και ο Βαρλαάμ, δίδαξε και αυτός τον Βοκκάκιο. Ο τελευταίος χαρακτηρίζει τον δάσκαλο του ως την "μεγαλύτερη αυθεντία στην Ελληνική φιλολογία και μυθολογία" ("De genealogia deorum").

ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΩ ΕΓΩ .ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ

ΠΡΟΣ ΠΛΩΤΙΝΟ

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ

http://www.geocities.com/anonymos_apologitis/
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΛΕΒΩ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ.ΕΓΙΝΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.ΕΚΕΙ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ,ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΕΛΕΙΑ[ΟΧΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ],ΑΝ ΟΧΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΑΡΘΡΑ.

ΠΑΣΧΑΛΗ ΤΙ ΣΧΕΣΕΙ ΕΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΩ .ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΨΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΤΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ.
ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΛΑ ΤΑ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ Ο ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΗΤΑΝ Η ΑΙΤΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΔΙΩΓΜΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ.
ΞΕΡΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΡΑΦΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΚΑΛΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ.Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΛΑΘΗ ΜΕΓΑΛΑ .ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΩΝ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ ΟΤΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΣΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.
ΛΥΠΑΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ,ΤΙ ΤΡΑΓΙΚΟ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ .

1.ΝΑΙ δεν ήταν άδικη η κρίση των δικαστών της Ηλιαίας ότι ο Σωκράτης δεν πίστευε στην πατροπαράδοτη θεολογία του Δωδεκαθέου , έτσι όπως είχε διαπλαστεί από τους ποιητές και ιδίως από τον Όμηρο και τον Ησίοδο. Ο θεός του Σωκράτη «το δαιμόνιό του» είχε δική του πνευματική διάσταση. Με αυτήν την έννοια όντως εισήγαγε νέα θεολογία. Και την εξέφραζε επιθετικά στο Λύκειο , στην Αγορά , στα συμπόσια και τους δρόμους της Αθήνας κάνοντας ανοιχτή προπαγάνδα ενάντια στην πατροπαράδοτη λατρεία του Δωδεκαθέου.
2.ΝΑΙ ούτε ήταν αβάσιμη και συνακόλουθα άδικη η κατηγορία πως καθιστούσε τους νέους ικανούς να προβληματίζονται και να αναζητούν λύσεις , έξω από το συντηρητικό φρόνημα των πατέρων τους.

Και με τις 2 καινοτομίες του ο Σωκράτης ανήγαγε την φιλοσοφία σε κέντρο αντίδρασης εναντίον του θρησκευτικού και πολιτικού κατεστημένου της αθηναϊκής πολιτείας . Και φυσικό είναι πως αυτό το κατεστημένο αμύνθηκε αντεπιτιθέμενο.

ΕΡΩΤΗΜΑ 1.ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΝ ΤΟ ΣΩΚΡΑΤΗ

ΙΕΡΟΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΝΑΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Ο ιερέας του Μορινηνή Δία είχε 3000 ιερόδουλους. Στον ναό της Αφροδίτης στην Κόρινθο υπήρχαν 1000 ιερόδουλοι , γι’ αυτό και πολλοί έμποροι ιδίως και στρατιωτικοί επισκέπτονταν την πόλη.

Από ότι φαίνεται και άλλα ιερά είχαν ιερόδουλους στην αρχαία Ελλάδα αλλά δεν ήταν όλοι γυναίκες εταίρες Έτσι υπάρχουν αναφορές για ιερόδουλους στην Τεγέα Αρκαδίας ναού της Αλέας Αθηνάς , στην Δήλο του ναού του Απόλλωνα και στους Δελφούς οι οποίοι ήταν ιερόσυλοι δηλαδή νοσφιστές των καρπών και ιερών του θεού γαιών. Αυτοί καταδικάστηκαν από τους Αμφυκτίονες να αφιερωθούν ως ιερόδουλοι εις τον ναό του Απόλλωνα. Τέλος ονομαστό για τον αριθμό των ιερόδουλων ήταν στην Σικελία και στο ψηλό λόφο της Έρυκος το ιερό της Αφροδίτης της λεγόμενης Ερυκίνης και της οποίας αφίδρυμα υπήρχε στη Ρώμη.

ΕΡΩΤΗΜΑ 2.ΟΙ ΝΑΟΙ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ Η ΓΙΑ ΟΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΡΠΑΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΑΤΕΙΩΝ.ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗ

Ερωτήσεις προς την λογική (κατόπιν Εθνικής τοποθέτησης περί μετάδοσης μυστικής επιστημονικής γνώσης στα αρχαία θρησκευτικά δρώμενα όπως λ.γ. τα Ελευσίνια) :

1. Αν στα Ελευσίνια μυστήρια παραδίδονταν «μεγάλες επιστημονικές γνώσεις» , τότε γιατί ο φιλόσοφος Αριστοτέλης δεν αναφέρει τίποτα το σπουδαίο; Μήπως δεν κατάλαβε και αυτός τίποτα λόγω «έλλειψης νοημοσύνης» όπως και ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός ;

2. Αν παραδίδονταν επιστημονική γνώση στα Ελευσίνια τότε γιατί μερικοί από τους αρχαίους μας προγόνους τα «χλεύασαν»; (προσωπικά τα σέβομαι σαν θρησκευτικά δρώμενα των Εθνικών αλλά από την άλλη μεριά δε μπορώ να δεχθώ ορισμένες τοποθετήσεις τους γύρω από αυτά χωρίς κάποιες αμφιβολίες)

3. Αν η γνώση στην αρχαιότητα ήταν όλη μυστικιστική και θρησκευτική τότε γιατί ο αρχαίος Έλληνας άνθρωπος δεν παρέμεινε στα σπήλαια σαν άγριος , κρατώντας τα επιστημονικά φώτα συνεχώς μυστικά , παρά εφάρμοσε πάντοτε την γνώση που κατείχε όπου έβρισκε ευκαιρία π.χ. πολέμους , καλλιέργεια, κυνήγι, ναυσιπλοΐα ;

4. Αν στα αρχαία θρησκευτικά δρώμενα όλα ήταν επιστημονικά τότε προς τι οι σημερινές προσπάθειες των Εθνικών για δημιουργία τεμενών; Τί χρειάζονται οι θρησκευτικοί τεμένη όταν υπάρχουν χιλιάδες επιστημονικά εργαστήρια τα οποία θα μπορούσαν να είναι τα σημερινά «ιερά» της Εθνικής θρησκείας ;

5. τελικά τι είναι η αρχαία θρησκεία και τα αρχαία μυστήρια ; θρησκεία ή επιστήμη ; και τα 2 μαζί δε ταιριάζουν και τόσο δύσκολο (βλ. Φιλοσοφ.)

6. συγκριτικά η Χριστιανική θρησκεία είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ και όχι επιστήμη. Σαν θρησκεία η Ορθοδοξία δέχεται την επιστημονική έρευνα αλλά δεν προσβλέπει στην ανάλυση των υλικών φαινομένων

ΕΡΩΤΗΣΗ 3.Η ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΗΤΑΝ ΓΝΩΣΗ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΤΟΥΣ .ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΗΤΑΝ ΑΡΑΓΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ..ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΑ.

ΠΕΡΙ ΗΘΙΚΗΣ

Ένας πολύ πλούσιος στην Αθήνα είχε 1000 δούλους τους οποίους νοίκιαζε διότι δεν χωρούσαν σπίτι του.
Α. Πλούσιος Αθηναίος : 50 δούλοι
Β. Μέσος Αθηναίος : 10 (θυρωρός , μάγειρας , παιδαγωγός και υπηρέτριες για δουλειές)
Γ. Όλα Σύμφωνα με λεγόμενα Πλάτωνα

Απογραφή 312-310 π.Χ. του πληθυσμού της Αττικής που αποδίδεται στον Δημήτριο τον Φαληρέα:

1. Πολίτες ελεύθεροι 21.000 (άνω των 20 ετών)
2. Μέτοικοι 10.000
3. Δούλοι 400.000

ΕΡΩΤΗΣΗ 4Α..ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ.4Β..ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ ΕΦΕΡΑΝ ΣΑΣ ΣΥΜΑΧΟΥΣ[ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΗΤΕΡΟ ΕΧΘΡΟ ΔΗΛΑΔΗ].ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥΣ

ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ο Αριστοτέλης μας λέει επί του θέματος «Ο μεν γαρ δούλος ουκ έχει το βουλευτικόν, το δε θύλη έχει μεν, αλλ’ άκυρον, ο δε παις έχει μεν αλλ’ ατελές»[ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ]

ΕΡΩΤΗΣΗ 5.Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΗΤΑΝ Η ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Οι Λέσβιοι θυσίαζαν ανθρώπους εις τον Διόνυσο και οι Κρήτες εις τον Δία. Ο Απόλλωνας της Λευκάδας χαίρονταν με τις ανθρωποθυσίες που τελούνταν με ρίψη εις τα βράχια (Στράβωνας C. 452

O Θεμιστοκλής πριν από την ναυμαχία της Σαλαμίνας λέγεται ότι θυσίασε στον Ωμιστή Διόνυσο 3 Πέρσες (Πλουτ. Θεμ. 13).Οι κάτοικοι της Θήβας προσέφεραν ένα βρέφος για να εξευμενίσουν την αλεπού που μάστιζε την περιοχή (Παυς. 19.11 Κ, Απολλωδ. Μυθογρ. 2.4.7[ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΑΛΕΠΟΥ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΤΕΡΑΣ ΚΑΤΙ ΛΕΕΙ]

ΕΡΩΤΗΣΗ 6.ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ Η ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ.

ΑΓΑΠΗΤΕ ΦΙΛΕ.

1.Ο ΘΕΟΣ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΒΡΑΑΜ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ,ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑ ΔΕΙΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΗ ΗΤΑΝ ΟΛΟ ΑΥΤΟ.ΠΟΤΕ Ο ΑΒΡΑΑΜ ΔΕΝ ΘΥΣΙΑΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΙ.

2.ΟΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΛΕΕΙ ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΠΩ ΕΔΩ ΜΕΣΑ [ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΠΟΤΕ ΚΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ] ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΕΙΧΑΝ ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

3.ΓΕΛΑΩ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΕΡΕΥΝΑ.ΑΥΤΑ ΛΕΝΕ ΣΤΟΝ ΑΠΛΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ.ΦΙΛΕ ΜΟΥ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΕΤΣΙ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΕΛΕΓΕ ΠΑΝΤΑ

ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ , ΕΡΕΥΝΑ [ΕΙΤΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ Ε Ρ Ε Υ Ν Α].ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΟΒΕΡΟ ΕΧΟΥΝ ΑΛΑΞΗ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ.

http://www.geocities.com/anonymos_apologitis/gr/ancient/eleysinia.htm

ΜΠΡΑΒΩ ΣΟΥ ΡΙΞΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΧΕΙ ΟΥΣΙΑ .

1) Ο Θουκυδίδης μας λέει για τους Μήλιους , οι οποίοι το μόνο που επιθύμησαν ήταν να μείνουν ουδέτεροι: αφού καταλήφθηκε η Μήλος από τους Αθηναίους με μοίρα πολεμικών πλοίων , σκότωσαν όλους τους Μήλιους που μπορούσαν να φέρουν οπλισμό και μετέβαλλαν σε δούλες όλες τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Οι Έλληνες Εθνικοί ουδέποτε καταδίκαζαν τέτοιες ενέργειες καθ’ όσον γι’ αυτούς δεν υπάρχει ηθική του καλού και του κακού. Οι Έλληνες φιλόσοφοι , και οι ιστορικοί της εποχής όμως τα καταδίκαζαν. Το ίδιο καταδικάζει και ο Χριστιανισμός.

2) Στην Ελλάδα αλλά και στους βαρβάρους ο αρχηγός της οικογενείας μπορούσε να πουλήσει τα παιδιά του (από Σόλωνα και μετά μόνο εκτός Αττικής). Περιοχές με πολλές πωλήσεις δούλων : Φρυγία , Θράκη , Καρία

3) Στην Αθήνα ένας πατέρας λόγω πενίας ή εγωισμού που δεν ήθελε να αναθρέψει ένα παιδί του , μπορούσε να το «εκθέσει» μόλις γεννιόνταν δηλ να το τοποθετήσει πάνω σε ένα σωρό σκουπίδια. Το νεογέννητο μπορούσε να το πάρει κάποιος όπως στην περίπτωση του Οιδίποδα και άλλως ηρώων και να το μεταβάλει σε δούλο.

4) Ένας δούλος άξιζε στην αρχαία ιστορία από 4 έως 20 βόδια ανάλογα με την μόρφωση - ικανότητες

5) Ένας φτωχός και άνεργος είχε το δικαίωμα να πουλήσει τον εαυτό του δούλο σε αφέντη που αναλάμβανε να τον θρέψει.

6) Ένας οφειλέτης μπορούσε να πωληθεί μαζί με την γυναίκα και τα παιδιά του σαν δούλοι αν δεν ξεχρέωνε το ποσό της οφειλής.

7) Ένας γιατρός από τις Συρακούσες ο Μενεκράτης , αναλάμβανε να γιατρέψει άρρωστους , μόνο αν ο άρρωστος δεχόταν , σε περίπτωση που γιατρεύονταν , να γίνει δούλος του. (Ευτυχώς και τιμή μας που υπήρξε και ο Ιπποκράτης. Και ο Χριστιανισμός γι αυτό έκανε επιλογές από την αρχαιότητα. Δεν γίνονται όλα δεκτά. Δεκτός και καλός ο Ιπποκράτης αλλά όχι ο Μενεκράτης. Αλίμονο αν δεχόμασταν κάθε τι αρχαίο).

8) Κάθε άνθρωπος που χρωστούσε χρήματα και δεν είχε να πληρώσει πουλιόνταν δούλος και το αντίτιμο το έπαιρνε ο δανειστής του. (μέχρι εποχή Σόλωνα εξ ου και Άγιος)

9) Ο Πλάτων το 388 π.Χ. πήγε στη Σικελία να επισκεφθεί τον Διονύσιο των Συρακουσών. Επειδή όμως δεν άρεσε στον Τύραννο , τον επιβίβασαν σε ένα Σπαρτιατικό πλοίο του οποίου ο πλοίαρχος τον μετέφερε στην Αίγινα όπου και τον πούλησε ως δούλο. Ευτυχώς κάποιος Κυρηναίος τον εξαγόρασε και μπόρεσε να γυρίσει πίσω στους φίλους και στις φιλοσοφίες του (ευτυχώς για όλους μας).

10) Στην Αττική υπάρχουν 2 σκλαβοπάζαρα ,ένα στην αγορά και ένα στο Σούνιο για εργάτες στα γειτονικά μεταλλεία του Λαυρίου (10.000 – 20.000 δούλοι).

11) Οι πολίτες προτιμούσαν τους γάμους μεταξύ δούλων για να μην χρειάζονται να ανατρέφουν τους δούλους μέχρι να μεγαλώσουν και να μπορούν με την σειρά τους να γίνουν δούλοι

12) Κατά την αποστασία της Λέσβου το 428 π.Χ. οι Αθηναίοι για να την υποτάξουν χρησιμοποίησαν μισθοφόρους. Επειδή τα έξοδα της εκστρατείας ήταν πολλά , αγανάκτησαν οι Αθηναίοι και σε συνεδρίαση της εκκλησίας του Δήμου αποφασίστηκε να θανατωθούν όλοι οι ενήλικες της Μυτιλήνης και να πωληθούν σαν σκλάβοι οι γυναίκες και τα παιδιά. Τελικά στάλθηκαν 1000 κάτοικοι της Λέσβου και εκτελέσθηκαν στην Αθήνα (Θουκυδίδης)

13) Ένας πολύ πλούσιος στην Αθήνα είχε 1000 δούλους τους οποίους νοίκιαζε διότι δεν χωρούσαν σπίτι του.

Α. Πλούσιος Αθηναίος : 50 δούλοι

Β. Μέσος Αθηναίος : 10 (θυρωρός , μάγειρας , παιδαγωγός και υπηρέτριες για δουλειές)

Γ. Όλα Σύμφωνα με λεγόμενα Πλάτωνα.

14) Η αστυνομία της Αθήνας (1000 άτομα) , ήταν οι τοξότες Σκύθες , Φρύγοι κ.α. που ήταν δούλοι και στρατοπέδευαν στον Άρειο Πάγο

15) Στην Αττική πιστεύεται ότι από τους περίπου 500.000 κατοίκους μόνο τα 2/5 ήταν ελεύθεροι πολίτες , οι λοιποί ήταν σκλάβοι (Έλληνες και μη) που και φυσικά εξαναγκάζονταν να πιστεύουν στα είδωλα της πόλης των Αθηνών.(άλλο πλήγμα εναντίον της ανεξιθρησκίας εν αρχαία Ελλάδα)

16) Το νησί των Κυκλάδων Δήλος (νησί του Απόλλωνα) έγινε τον 2ο & 1ο π.Χ. αιώνα κέντρο τέτοιας διακίνησης δούλων ώστε στο λιμάνι της να διακινούνται καθημερινά 10.000 δούλοι.

17) Οι πωλήσεις γυναικών δούλων γίνονταν μέσα στον ναό της θεάς Αφροδίτης επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

18) Επίσης επί Ρωμαϊκής Εθνικής Αυτοκρατορίας υπήρχε διαχωρισμός στις κατηγορίες των Δούλων, π.χ. ο Γάιος πουλούσε φιλοσόφους , μουσικούς και λογίους (Εθνισμός και μόρφωση; ) , ο Τίτζιο μίμους , ακροβάτες , αρτίστες και μονομάχους ενώ ο Σεμπρόνιος ευνούχους και παλλακίδες.

19) Επειδή οι δούλοι θεωρούνταν αντικείμενα (res) κατά τον ρωμαϊκό νόμο που ήταν σε ευθυγράμμιση με τον ελληνικό , όταν πλέον δεν απόδιδαν στην εργασία (γέροι ή άρρωστοι) μεταφέρονταν σε μια νησίδα στον Τίβερη όπου και πέθαιναν αφημένοι στην τύχη τους από την πείνα.

20) Ο Οβίδιος περιγράφει ότι οι ευγενείς Ρωμαίες δέσποινες την ώρα της τουαλέτας τους κρατούσαν στα χέρια τους αιχμηρά στιλέτα με τα οποία τρυπούσαν τις οκνηρές και τις ανυπάκουες. Ο Πολλιόνε φίλος του Αυγούστου διασκέδαζε όταν έβλεπε τις σμέρνες να τρώνε τους δούλους. Ο Λούκιος Κόιντος Φλαμινίνος σκότωσε έναν υπηρέτη του για να απολαύσει το θέαμα ένας φίλος του…

Και να σκεφτεί κανείς ότι μάλλον οι δούλοι περνούσαν καλύτερα στην Αθήνα παρά στην Σπάρτη διότι στην τελευταία οι είλωτες (αρχαίος λαός Πελοποννήσου που μετατράπηκε από τους Δωριείς Σπαρτιάτες σε φυλή – βιομηχανία δούλων) επαναστάτησαν αρκετές φορές. Πολλά από τα άσχημα της δουλείας και της φτώχειας των Αθηνών εξάλειψε ο Σόλων, γι αυτό και πολύ σωστά αγιοποιήθηκε από τους Χριστιανούς.

Απογραφή 312-310 π.Χ. του πληθυσμού της Αττικής που αποδίδεται στον Δημήτριο τον Φαληρέα:

1. Πολίτες ελεύθεροι 21.000 (άνω των 20 ετών)

2. Μέτοικοι 10.000

3. Δούλοι 400.000

Οι πολίτες και οι μέτοικοι αντιπροσωπεύουν το 1/3 του άλλου πληθυσμού. Πρέπει δηλαδή να προστεθούν τα παιδιά και οι γυναίκες οπότε η σύνθεση γίνεται 63.000 Αθηναίοι και 33.000 Μέτοικοι.

ΕΛΛΑΔΑ : στην Ελλάδα από ότι καταλαβαίνουμε από την αρχαία ιστορία
και από την μυθολογία , γίνονταν ανθρωποθυσία κάθε φορά πριν από κάθε εκστρατεία. Ανθρωποθυσίες γίνονταν κατά την εορτή του θεού Κρόνου. Εις το φρούριο της Ιθώμης θυσιάστηκαν από τον Αριστομένη του Μεσσηνίου εις τον Δία 300 άνδρες , εις την Πέλλαν της Θεσσαλίας θυσίαζαν ανθρώπους εις τον Κένταυρο Χείρωνα και εις τον Πηλέα. Κατά τον Παυσανία ο Λυκαίος Ζεύς εν Αρκαδία «δέχονταν ανθρώπινα θύματα και εις τους χριστιανικούς ακόμη χρόνους» (Πλουταρχ. Ελλ. Δεκφ 39) Ο Ερεχθώς θυσίασε τις κόρες του στους υποχθόνιους θεούς για να δώσει νίκη στους Αθηναίους. Ο Θεμιστοκλής θυσίασε 3 Πέρσες αιχμαλώτους. Ο Σουΐδας αναφέρει ότι την λέξη «κάθαρμα» την είχαν στην Αθήνα για τους εγκληματίες που τους έστεφαν σαν βόδια και πρόβατα και που στεφανωμένους τους οδηγούσαν σε βράχια όπου τους κατακρήμνιζαν σε τόπο θυσίας. Στην Σπάρτη τελούνταν ανθρωποθυσίες προς την Ταυροπόλο Αρτέμιδα μέχρι που τις κατάργησε ο Λυκούργος. Μάλιστα ο Πλούταρχος που έζησε το 2ο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ. ως το 120 γράφει (Λυκούργος, 20-18) ότι το παμπάλαιο έθιμο της μαστιγώσεως των νέων στον ναό της Ορθίας Αρτέμιδος διατηρούνταν στην εποχή του «Πολλούς των νυν εφήβων εωράκαμεν επί του βωμού της Ορθίας Αρτέμιδος αποθνήσκοντας ταις πληγαίς». Στην Τένεδο και στην Χίο , κατακρήμνιζαν ανθρώπους προς τιμή του Διονύσου. (επιρροή Φοινίκων). Οι Φωκαιείς έριχναν ανθρώπους εις την φωτιά της Ταυροπόλου Αρτέμιδας. Οι Λέσβιοι θυσίαζαν ανθρώπους εις τον Διόνυσο και οι Κρήτες εις τον Δία. Ο Απόλλωνας της Λευκάδας χαίρονταν με τις ανθρωποθυσίες που τελούνταν με ρίψη εις τα βράχια (Στράβωνας C. 452). Προς τιμήν του Αγρωνίου Διονυσίου τελούνταν θυσίες εις τον Ορχομενό της Βοιωτίας. Από τους αρχαίους τελούνταν θυσίες και κατά τις κηδείες και σκοπό είχαν την εξιλέωση της παροργισμένης σκιάς του εν πολέμω πεθαμένου και την ικανοποίηση και εκδίκηση των επιζώντων οικείων αυτού. Ένα τέτοιο παράδειγμα ανθρωποθυσίας μας δίνει ο Όμηρος για την κηδεία του Πάτροκλου εις την οποία θυσιάστηκαν αιχμάλωτοι πολέμου. Εις την μυθολογία πάλι έχουμε πάλι την ίδια μεθοδολογία για τον εξευγενισμό των θεών. Ο Ερεχθέως θυσίασε τις κόρες του , ο Τερεσίας έδωσε εντολή εις τον Κρέοντα να θυσιάσει τον υιό του Μενοικέα. O Θεμιστοκλής πριν από την ναυμαχία της Σαλαμίνας λέγεται ότι θυσίασε στον Ωμιστή Διόνυσο 3 Πέρσες (Πλουτ. Θεμ. 13).Οι κάτοικοι της Θήβας προσέφεραν ένα βρέφος για να εξευμενίσουν την αλεπού που μάστιζε την περιοχή (Παυς. 19.11 Κ, Απολλωδ. Μυθογρ. 2.4.7). Η Αλεπού είχε την φωλιά της στο όρο Τεύμησσος και έτρεχε τόσο γρήγορα που άρπαζε ότι ήθελε χωρίς να μπορεί κανείς να την σταματά. Τα κατάφερε ο Κέφαλος, αττικός ήρωας. Με τον σκύλο του Μίνωα. Ο σκύλος κυνήγησε την αλεπού και ο Δίας τους μαρμάρωσε και τους δύο στην Θηβαϊκή πεδιάδα. Σιγά – σιγά όμως ο ελληνισμός κατάφερε και πέρασε από αυτό το βάρβαρο στάδιο σε πιο ήπιες και εκπολιτισμένες μορφές θρησκευτικότητας και πλέον θυσιάζονταν μόνο ζώα ή άψυχα αντικείμενα όπως μαρτυρεί και η μη εκτελεσθείσα θυσία της Ιφιγένειας , του Φρίξου κ.α.

Α) Το μαστίγωμα μέχρι θανάτου μπροστά από τον βωμό της Άρτεμις ίσως να μην φαντάζει καθαρώς ανθρωπο-θυσιαστικό αλλά μήπως δεν είναι; Πώς μπορεί να μην είναι όταν κανείς από τους, άρχων-Λυκούργος, Λαός-Σπαρτιάτες και ιδίως ιερείς-Εθνικοί δεν πράττουν τίποτα ή αντιθέτως «ευλογούν» το αυτομαστίγωμα των ελλήνων εφήβων μέχρι τελικής πτώσης για χάρη της Άρτεμης; Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί ως μη ανθρωποθυσιαστικό όταν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τρόπο έφηβοι πεθαίνουν κάτω από τους «ιερούς» βωμούς;

Β) Φυσικά, οι νεοΕθνικοί πολλές φορές έχουν εκφέρει εκτός των άστοχων βολών τους προς την Χριστιανική θρησκεία και την Ορθοδοξία, και διάφορες βολές προς τους μουσουλμάνους οι οποίοι αυτομαστιγώνονται στην Μέκκα. Άραγε γνωρίζουν οι νεοΕθνικοί, ηγέτες και μη, ότι στην Σπάρτη του 2ου αιώνα μ.Χ. όχι μόνοι οι νέοι έφηβοι μαστιγώνονταν από άλλους μπροστά στο βωμό της Ορθίας Αρτέμιδας αλλά και αρκετοί πέθαιναν από τις δημιουργούμενες πληγές; Τελικά δηλαδή ποιοι είναι οι πραγματικοί θρησκευτικοί «Ταλιμπάν» της ιστορίας; οι Εθνικοί ή οι Χριστιανοί

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Όσο αναφορά τον Χριστιανισμό έχουμε και εδώ μόνο μια (θεα)νθρωποθυσία. Ο Χριστός , αμνός του Θεού, γίνεται θυσία για τους ανθρώπους . Έχουμε δηλαδή κάτι το εντελώς αντίστροφο. Αντί οι άνθρωποι να θυσιάζονται για το Θεό , ο Θεός θυσιάζει τον μονάκριβο θεάνθρωπο Υιό του για χάριν των ατελών ανθρώπων , κάτι ακατονόμαστο και εκτός λογικής για τις Εθνικές λατρείες.

Μπορεί να σταυρώνεται ο Ορφέας, να ανασταίνεται ο Άδωνις κλπ, αλλά το ερώτημα που δεν απαντάται είναι: από τι προσπάθησαν όλοι αυτοί οι θεοί να σώσουν τον άνθρωπο;

Από την αμαρτία και τη φθορά όχι πάντως. Από τι τότε;

Ο Χριστός, κατά το Χριστιανισμό, ακριβώς γι’ αυτά τα πράγματα σταυρώθηκε-αναστήθηκε κλπ. Δηλαδή υπάρχουν προϋποθέσεις στον Χριστιανισμό (της Πτώσης, της αμαρτίας, της θεολογίας κλπ),

οι οποίες δεν υπάρχουν στους παγανιστικούς μύθους (είτε αυτοί είναι γεγονότα είτε συμβολικοί).

Και αν όντως ο Ορφέας ή ο Άδωνις προσπάθησε να σώσει από την αμαρτία ή τη φθορά τον άνθρωπο, γιατί υπάρχει η αμαρτία και η φθορά;

Αν υπάρχουν λόγω της κακής ύλης,

αυτό είναι το άκρως αντίθετο του Χριστιανισμού.[ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΑΛΛΑ ΤΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ.]

Και τι σχέση έχουν η θεωρία περί μετενσαρκώσεως με το δόγμα του Χριστιανισμού;

Αν υπήρχαν και στους μύθους οι προϋποθέσεις αυτές, ασφαλώς και οι αρχαίοι παγανιστές θα έφτιαχναν μια θρησκεία όμοια με τη χριστιανική.

.ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ.ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ.

Αυτή την άποψη κατέκρινε ο περίφημος Διογένης ο κυνικός ο οποίος έλεγε ότι θα ήταν γελοίο να πιστεύουν οι αρχαίοι ότι ο κλέπτης Παταικίων που μυήθηκε στα Ελευσίνια , θα πορεύονταν μετά θάνατον στα Ηλύσια (αρχαίος τόπος πεθαμένων ηρώων= περίπου κάτι σαν τον παράδεισο του Χριστιανισμού) , ενώ ο μέγας Επαμεινώνδας ο Θηβαίος που ομολογουμένως ήταν λίαν ενάρετος , ως αμύητος θα ήταν υποχρεωμένος «εν βορβόρω κείσθαι»

. Αν στα Ελευσίνια μυστήρια παραδίδονταν «μεγάλες επιστημονικές γνώσεις» , τότε γιατί ο φιλόσοφος Αριστοτέλης δεν αναφέρει τίποτα το σπουδαίο; Μήπως δεν κατάλαβε και αυτός τίποτα λόγω «έλλειψης νοημοσύνης» όπως και ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός ;

2. Αν παραδίδονταν επιστημονική γνώση στα Ελευσίνια τότε γιατί μερικοί από τους αρχαίους μας προγόνους τα «χλεύασαν»; (προσωπικά τα σέβομαι σαν θρησκευτικά δρώμενα των Εθνικών αλλά από την άλλη μεριά δε μπορώ να δεχθώ ορισμένες τοποθετήσεις τους γύρω από αυτά χωρίς κάποιες αμφιβολίες)

3. Αν η γνώση στην αρχαιότητα ήταν όλη μυστικιστική και θρησκευτική τότε γιατί ο αρχαίος Έλληνας άνθρωπος δεν παρέμεινε στα σπήλαια σαν άγριος , κρατώντας τα επιστημονικά φώτα συνεχώς μυστικά , παρά εφάρμοσε πάντοτε την γνώση που κατείχε όπου έβρισκε ευκαιρία π.χ. πολέμους , καλλιέργεια, κυνήγι, ναυσιπλοΐα ;

4. Αν στα αρχαία θρησκευτικά δρώμενα όλα ήταν επιστημονικά τότε προς τι οι σημερινές προσπάθειες των Εθνικών για δημιουργία τεμενών; Τί χρειάζονται οι θρησκευτικοί τεμένη όταν υπάρχουν χιλιάδες επιστημονικά εργαστήρια τα οποία θα μπορούσαν να είναι τα σημερινά «ιερά» της Εθνικής θρησκείας ;

5. τελικά τι είναι η αρχαία θρησκεία και τα αρχαία μυστήρια ; θρησκεία ή επιστήμη ; και τα 2 μαζί δε ταιριάζουν και τόσο δύσκολο (βλ. Φιλοσοφ.)

6. συγκριτικά η Χριστιανική θρησκεία είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ και όχι επιστήμη. Σαν θρησκεία η Ορθοδοξία δέχεται την επιστημονική έρευνα αλλά δεν προσβλέπει στην ανάλυση των υλικών φαινομένων

Η συνηθέστερη όμως κατηγορία ήταν ενάντια ανθρώπων που θεωρούνταν ότι ήταν άθεοι, αιρετικοί, διότι δεν παραδέχονταν ανεξετάστως τα πάντα περί θεών μυθολογούμενα ή διότι τολμούσαν να εκφράσουν περί κόσμου ιδέες αντίθετες εις τα καθιερωμένα υπό της θρησκείας. Ιδίως προς τους φιλοσόφους που δεν συμφωνούσαν με την λαϊκή αντίληψη όπως ο Σωκράτης, ο Αναξαγόρας, ο Αριστοτέλης, ο Πρωταγόρας, ο Στίλπων , ο Θεόφραστος και πλείστοι άλλοι.
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ
1.Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
2.ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ ΤΟΥΣ ΕΦΕΡΑΝ ΠΙΣΩ ΣΑΝ ΣΥΜΑΧΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΤΕ.
3.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ .ΕΚΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΑΠΑΤΗ ΠΑΝΤΟΥ.

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΠΟ ΠΗΓΕΣ ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.

ΑΣΕΒΕΙΑΣ ΓΡΑΦΗ

Ας δούμε λιγάκι αυτήν την «επιστημονική» τοποθέτηση της Εθνικής θρησκείας , που προσπαθεί 2500 χρόνια αργότερα να της αποδοθεί από ορισμένους κύκλους εκβιάζοντας και βιάζοντας πολλαπλές φορές , τόσο τα ιστορικά στοιχεία του έθνους μας όσο και τις μνήμες εκείνων που δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Διότι εκτός των επιστημόνων – φιλοσόφων της εποχής , που παρουσιάζονται ως οι «προφήτες» του σημερινού Εθνισμού , καταδικάστηκαν πλήθος ανθρώπων που ουδέποτε φάνηκαν στην ιστορία αλλά οι ψυχές τους το γνωρίζουν και το φωνάζουν όσο και να προσπαθεί το ομιχλώδες πανί του Εθνισμού να καλύψει

Υπό το γενικό αυτό όνομα περιλαμβάνονταν όλες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες αποδίδονταν εις τον κατηγορούμενο ως προσβολή του θρησκευτικού και ηθικού συναισθήματος των πολιτών. Ασέβημα κατά τον Πολύβιο «το εις τους θεούς και τους γονείς και τους τεθνώντες αμαρτάνειν» (αυτό να το βλέπουν οι διαβασμένοι περί αρχαιότητας αρχαιολάτρες που αμαρτάνουν έναντι των πεθαμένων Ορθοδόξων υπερ πατρίδας και ελευθερίας). Με τόση γενικότητα είναι φανερό ότι πολλές και ποικίλες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες εκφέρθηκε η κατηγορία για ασέβεια.

Ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε για ασέβεια διότι ένεπαιξε τα Ελευσίνια μυστήρια, άλλος , όπως αναφέρει ο Δημοσθένης, κατηγορήθηκε για ασέβεια διότι συναναστρέφονταν με τον ανιψιό του που είχε κατηγορηθεί για πατροκτονία και ακόμη δεν είχε δικαστεί. Η Ασπασία η Μιλίσια , η σύζυγος του Περικλή κατηγορήθηκε ότι «Περικλή γυναίκας ελευθέρας εις το αυτό φοιτώσας υποδέχοιτος». Η συνηθέστερη όμως κατηγορία ήταν ενάντια ανθρώπων που θεωρούνταν ότι ήταν άθεοι, αιρετικοί, διότι δεν παραδέχονταν ανεξετάστως τα πάντα περί θεών μυθολογούμενα ή διότι τολμούσαν να εκφράσουν περί κόσμου ιδέες αντίθετες εις τα καθιερωμένα υπό της θρησκείας. Ιδίως προς τους φιλοσόφους που δεν συμφωνούσαν με την λαϊκή αντίληψη όπως ο Σωκράτης, ο Αναξαγόρας, ο Αριστοτέλης, ο Πρωταγόρας, ο Στίλπων , ο Θεόφραστος και πλείστοι άλλοι.

Στην αρχή δεν υπήρχαν νόμοι που να ορίζουν τι σημαίνει ασέβεια αλλά αργότερα το 432 π.Χ. και επί Πελοποννησιακών πολέμων οι νόμοι αυτοί πήραν σάρκα και οστά π.χ. «οι τα θεία μη νομίζοντες ή λόγους περί των μεταρσίων διδάσκοντες». Παρ’ όλα αυτά ένεκα του πλήθους των αμαρτημάτων δεν υπήρχε πάντοτε νόμος καθορισμένος. Οποιοσδήποτε πολίτης μπορούσε να καταγγείλει οποιονδήποτε για ασέβεια διότι η ασέβεια θεωρούνταν έναντι όλων των πολιτών γι αυτό και δεν λέγονταν δίκη αλλά γραφή. Ο Άρειος Πάγος εκδίκασε ορισμένες φορές τέτοιες περιπτώσεις , ο άρχων Βασιλεύς επίσης αλλά κυρίως τα ηλιαστικά δικαστήρια.

Η τιμωρία για ασέβεια ήταν πάντοτε η μέγιστη διότι και η ασέβεια θεωρούνταν η μέγιστη αμαρτία. Συνηθισμένες ποινές ήταν: ο θάνατος ,ενίοτε ατιμωτικός , η δε ταφή του πεθαμένου εκτός των ορίων της πόλεως και η εξορία. Ο ασεβής θεωρούνταν ότι αποτελεί μίασμα για τις πόλεις και η τιμωρία του ήταν η απαίτηση των θεών και όχι των ανθρώπων γι’ αυτό όταν λόγοι ανωτέρας βίας επέβαλλαν την μη τιμωρία του ασεβή τότε αυτός αποκλείονταν από την αγορά , χώρος ιερός στην αρχαιότητα και από πάσης πράξεως προς τα θεία. Γι’ αυτό επίσης κρίνονταν ως ασεβής εκείνος που εξανάγκαζε την πόλη να μην τιμωρήσει τον ασεβή ή εκείνος που εξ οίκτου δεν τον κατάγγειλε ή δεν τον καταδίκαζε ενώ τον θεωρούσε ένοχο. Ακριβώς διότι η ασέβεια θεωρούνταν η μέγιστη αμαρτία που δεν έπρεπε να μείνει ατιμώρητη ελάμβανε χώρα και το εξής : αν ο κατηγορούμενος για ασέβεια αθωώνονταν με 1/5 των ψήφων τουλάχιστον και δεν καταδικάζονταν τότε ο κατήγορος δεν αντιμετώπιζε μεγάλες ποινές ούτε αποκλεισμό από τα δημόσια αξιώματα ώστε να είναι πρόθυμος να ξανακατηγορήσει αν κάτι ασεβής πέσει εις την αντίληψή του.

Υ.Γ. Έπειτα από αυτό το κείμενο το Εθνικό επιχείρημα της σύνδεσης – ταύτισης Εθνισμού και επιστημών – φιλοσοφίας ξεφουσκώνει σαν χιλιομπαλωμένο λάστιχο που δεν δύναται να κρατήσει τον πεπιεσμένο αέρα μέσα του. Κρίνοντας επίσης από την πολιτική παρότρυνσης των πολιτών προς καταγγελία της ασέβειας κατανοούμε ίσως γιατί η γνώση στις φιλοσοφικές σχολές της αρχαιότητας ήταν υπόθεσης μύησης και μυστικισμού. Δημόσιες αναφορές σε διαφορετικές αντιλήψεις από τις μυθολογούμενες επέφεραν και τον θάνατο (βλέπε Σωκράτη και την προσπάθεια του να κατηχήσει τους νέους) από ένα δικαστήριο που λόγω της δημοκρατικής του σύνθεσης ο απλός λαϊκός πολίτης και θεοσεβούμενος αποφάσιζε υπέρ ή κατά των διανοούμενων. Έτσι αρκετοί φιλόσοφοι και επιστήμονες θεωρήθηκαν μιάσματα της πόλης των Αθηνών. Αλίμονο πάντως , δεν θέλω να μειώσω την αρχαιότητα διότι η αρχαιότητα είναι λαμπρή και πρέπει να προσέξουμε και να μην την υποτιμάμε αλλά πάντοτε να μαθαίνουμε εκ αυτής διότι άλλες οι γνώσεις της εποχής εκείνης και άλλες της σημερινής , επίσης ας μην ξεχνάμε ότι η δημιουργία δικαστηρίων στον Ελληνικό χώρο αποτελεί ύψιστο δείγμα πολιτισμού , κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης που άλλοι λαοί δεν είχαν εκατοντάδες χρόνια αργότερα και που πλείστοι λαοί δεν έχουν καν σήμερα!!! (βοηθάνε και κάποιοι άλλοι σε αυτό βέβαια). Εμένα πάντως μου φτάνει να κατανοήσουμε ότι απλά δεν ισχύει αυτή η απόλυτη σύνδεση Εθνισμού και επιστημών – φιλοσόφων που κάποιοι θέλουν να επισφραγίσουν θέτοντας «ευγενικά» στεγανά στην θρησκεία τους μέσω των προσηλυτιστικών προσπαθειών τους.

ΑΘΕΪΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Οι κατηγορούμενοι φιλόσοφοι στην αρχαιότητα ως άθεοι ( διαφορετικής μορφής ασέβειας βλέπε κάτωθι ) ξεσκεπάζουν την Εθνική προπαγάνδα περί «τυλίγματος» των εις το μυθολογικό πάνθεον με αρχηγό τον Δία. Αξιοσημείωτη είναι και η τοποθέτηση ορισμένων εις το μονοθεϊστικό «κλάδο» όπως επίσης πασιφανέστατη είναι η ένδειξη ότι οι μύθοι δεν αποτελούσαν στην αρχαία Ελλάδα διδακτικές ιστορίες, σύμφωνα με την σημερινή Εθνική προπαγανδιστική τοποθέτηση, αλλά ήταν ολοκάθαρα θρησκευτικής υφής δρώμενα εις τα οποία απαιτούνταν πλήρης θρησκευτική ευσέβεια.
Από φιλοσοφικής απόψεως πάντες οι φυσικοί φιλόσοφοι όπως ο Θαλής, ο Ηράκλειτος και οι ατομικοί υπήρξαν άθεοι διότι κανείς δεν μεταχειρίστηκε την υπόθεση του θεού ως βάση ερμηνείας του κόσμου. Αλλά τέτοια αθεΐα απαντούμε σε κάθε επιστήμονα καθ’ όλη την διάρκεια που μελετά τα προβλήματα της επιστήμης ανεξάρτητα από το πώς θα χρησιμοποιήσει τα πορίσματα του φιλοσοφικά. Αφού δεν προχωρούν οι επιστήμονες πέρα από την αρχή των όντων τότε το μεταφυσικό Νου παραμένει ελεύθερο να αποδώσει την αρχή εις μία ανώτατη δύναμη. Αυτό γίνεται φανερό εις τον Αναξαγόρα.

Για τους φυσικούς φιλόσοφους μίλησε ο Αριστοτέλης λέγοντας «περί των όντων μεν την αλήθεια εσκόπουν , τα’ δε όντα υπέλαβον είναι τα αισθητά μόνον (Μττφ. 1010 11). Οι Ελεάτες και ιδίως ο Παρμενίδης δεν ανήκουν εις τους φυσικούς και δεν ανήκαν εις την αθεΐα αλλά πρέσβευαν την πανθεΐαν και την ακόσμια . Η αθεΐα του Ίππωνα ήταν γνωστή επειδή είπε ότι η αρχή των όντων είναι το νερό και επειδή θεωρούσε ότι ούτε θεοί αλλά και ούτε μεταθανάτιος ζωή υπάρχει. Κάκιστα θεωρήθηκε άθεος ο Διογένης ο Αππολωνιάτης που ήταν οπαδός της Ιωνικής σχολής όπως ο Ίππωνας. Ο Δημήτριος ο Φαλιρεύς ( Παρ. Διογ. Λαερτ. IX 57) μας λέει ότι ο Διογένης κινδύνευσε να διωχθεί στην Αθήνα, διότι θεωρούσε τον αέρα αρχή του παντός, αυτός όμως ο αέρας ήταν πνευματική δύναμη κατ΄ αυτόν που τον ταύτιζε με τον Θεό (Diels. Frg. 51 B 5 - ει του περί φύσεως βλ. 51 Α 8).

Η λέξη αθεΐα δεν είχε την σημασία την σημερινή αλλά συγχέονταν με την ασέβεια, με την οποία εναλλάσσεται εις την χρήση. Διαβόητοι άθεοι ήταν ο Κινησίας, ο Διαγόρας, ο Θεόδωρος, ο Ευήμερος κ.α. (Πλούτ. Περί των κοιν. Εν. 31, Cic de nat.Deor ΙΙΙ 37) που εκδιώχθηκαν όχι επειδή δεν πίστευαν στον Θεό αλλά επειδή ενέπαιζαν ή αναιρούσαν την πίστη της πόλεως που βρίσκονταν (Λυσία κατ. Ανδοκ. 13, 17) , δηλαδή ασεβούσαν

Μερικοί από αυτούς κατηγορήθηκαν διότι ασχολούνταν με μυθογραφικές μελέτες δηλαδή θρησκειολογικές. Το αυτό συνέβηκε με τον Δημόκριτο και μερικούς σοφιστές που θεωρήθηκαν άθεοι όπως ο Πρόδικος και ο Κριτίας. Άλλοι θεωρήθηκαν άθεοι επειδή δίδασκαν αγνωστικισμό δηλαδή δίδασκαν αμφιβολία και όχι αναίρεση. Επιφανέστερος υπήρξε ο Πρωταγόρας. Την αντίληψη των σοφιστών αποκρυστάλλωσε ο λαμπρός μαθητής αυτών ο Ευριπίδης εις πλείστους παροιμιώδεις στίχους «Ζευς όστις ο Ζευς, ου γαρ οιδα πλην λόγω» κ.α.

Οι σκεπτικοί δεν δογμάτιζαν εναντίον αλλά αρνούνταν να λάβουν θέση και θεωρούσαν να περί υπάρξεως του Θεού επιχειρήματα ισοδύναμα με τα κακά. Αστήρικτα και ο σωκράτης θεωρήθηκε άθεος διότι κέντρο της μεταφυσικής του φιλοσοφίας είναι ο Θεός. Στωϊκοί και Επικούρειοι κατά καιρούς κατηγορήθηκαν ως άθεοι αν και οι πρώτοι είναι πανθεϊστές και οι δεύτεροι είχαν μικρή ιδέα της θεότητας

Από όλα αυτά συνάγουμε ότι η μεταφυσική αθεΐα ουδέποτε εκδηλώθηκε εις τους αρχαίους Έλληνες

Υ.Γ. Συνεπώς η αρχαία αθεΐα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μη αποδοχή των αρχαίων θεοτήτων από μέρος μιας μερίδας πολιτών και μερικές φορές από μερίδα αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Συνεπώς οι σημερινοί Χριστιανοί έλληνες δεν μπορεί να χαρακτηρίζονται ως «ανθέλληνες» ή «μη έλληνες» ή «ρωμιοί» εφόσον και κάποιοι πρόγονοί τους αρχαίοι έλληνες , δεν δέχτηκαν ομοίως την αρχαία θρησκεία Το βαθύτερο νόημα όμως που μπορεί να κρατηθεί εις μνήμη μας για τον ΕΛΛΗΝΑ εις το πέρασμα των αιώνων , είναι αυτή η ΘΕΟΣΕΒΕΙΑ του άσχετα από την ταυτότητα του λατρευόμενου Θεού.

ΚΕΛΣΟ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΑΛΗΘΗ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΚΕΛΣΟΥ.

Ας μην διαφεύγει στον μέσο αναγνώστη του Αληθή Λόγου του Κέλσου ότι

1. Ο Κέλσος είτε συνειδητά είτε από λάθος πληροφόρηση, δεν παρουσιάζει ολοκληρωτικά και ξεκαθαρισμένα τις διηγήσεις της Αγίας Γραφής. Αν έπραττε κάτι τέτοιο θα είχε δώσει απαντήσεις μόνος του σε πολλά από τα ερωτήματα και τις αμφισβητήσεις που ο ίδιος θέτει γύρω από την ζωή του Ιησού Χριστού.

2. Ο Κέλσος προσπαθεί πολλές φορές, με αυτές τις ημιτελείς περί του Χριστιανισμού ειδήσεις, να αναγάγει την Χριστιανική θρησκεία όμοια και επίπεδη με άλλες αρχαιότερες όπως π.χ. με εκείνη την αρχαία Ελληνική προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να την μειώσει δια μέσω ενός συγκρητισμού. Αυτή η τακτική του θα πρέπει περισσότερο να απασχολεί τους σύγχρονους ακόλουθους της αρχαίας Εθνικής θρησκείας παρά τους Χριστιανούς πρώτον γιατί από όσο καταφαίνεται ο Κέλσος ως φιλόσοφος λίγο έχει να κάνει με την αρχαία θρησκεία, αφού πολλές φορές δεν πιστεύει σε αρκετά της δρώμενα και δεύτερον διότι η Χριστιανική θρησκεία δεν μπορεί να αναχθεί στο επίπεδο της αρχαίας για τους λόγους που σε αυτήν την εργασία καταφαίνονται. Συγκεκριμένα χλευάζεται η θεία γέννηση ηρώων ως ο Περσέας, Αμφίωνας, Αιακός και Μίνωας, υποστηρίζεται ότι τα αγάλματα είναι κατασκευάσματα φαύλων και πολλές φορές άδικων ανθρώπων, κατηγορείται ο Πυθαγόρας για παραδοξολογίες, ο Θησέας, Ηρακλής στο Ταίναρο χλευάζονται, κοροϊδεύονται οι Βακχίοι για φαντάσματα και τρομαχτικά πράγματα, ο διάλογος Παπίσκου και Ιάσονα κ.α.

3. Ο μέσος αναγνώστης, μέσα από τα επιχειρήματα του Κέλσου, μπορεί να αντλήσει τους λόγους για τους οποίους ο τελευταίος αν και πολλές από τις αρχαίες θρησκευτικές συνήθειες τις θεωρεί αναξιόπιστες τόσο θρησκευτικά όσο και λογικά εντούτοις δεν επιτίθεται προς αυτές αλλά στην Χριστιανική θρησκεία. Αυτοί οι λόγοι δεν είναι άλλοι ίσως από την προσπάθεια επανένταξης των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή πολιτεία και την στήριξη του αυτοκράτορα και όχι αποκλειστικά για την αγάπη του για τον «Ελληνισμό», μέσα από ένα συντηρητισμό προς τις αρχαίες συνήθειες του κράτους πάνω στις οποίες αυτό είναι θεμελιωμένο (ήρωες, θεοί, Αύγουστος). Αυτό μπορεί επακολούθως να εξηγηθεί μόνο αν σκεφτεί κανείς την αιτία του ενδιαφέροντος του Κέλσου προς κάτι τέτοιο και αυτή η αιτία μπορεί να είναι το ότι ο Κέλσος ήταν ρωμαίος (Celsus) ή ενδιαφέρεται πολύ για το ρωμαϊκό κράτος, και ενδιαφέρεται τόσο πολύ ώστε διαβλέπει στον Χριστιανισμό ένα εσωτερικό κίνδυνο ενάντια του.

4. Έργα σαν του Κέλσου, κατά την άποψη του γράφων, κακώς και κάκιστα απαγορεύτηκαν και καταστράφηκαν σε παλαιότερες εποχές διότι τέτοια έργα δεν μπορούν να ακουμπήσουν τον Θεό Χριστό στο ελάχιστο. Επειδή μάλιστα Εκείνος αποφάσισε ότι ελεύθερα ο καθείς θα πρέπει να πιστεύει στο Πρόσωπό Του, τόσο ελεύθερα θα πρέπει να δέχεται ο καθείς και τον σκανδαλισμό για να τον ελέγξει και να στραφεί ή όχι στον Χριστό, διότι καλύτερα κανείς να στρέφεται ενεργά στον Τριαδικό Θεό παρά παθητικά. Πιο πιστός ο ενεργητικός παρά ο παθητικός. Έργα λοιπόν σαν του Κέλσου δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να αποδυναμώσουν την πίστη αλλά το μόνο που επιτυχαίνουν είναι να την δυναμώνουν σε αδελφούς και αδελφές και να την γεννούν ακόμη και σε άτομα που δεν έχουν ταυτιστεί με κάποια θρησκευτική κατεύθυνση, διότι οι αμφιβολίες και οι ενστάσεις ενάντια στην Χριστιανική θρησκεία αποτελούν το καλύτερο και πιο ενδιαφέρον μέσο συνάντησης της τελειότητας και της αυτονομίας του Χριστιανικού δόγματος έναντι άλλων θρησκειών. Το Χριστιανικό δόγμα δεν αποτελεί θρησκεία αλλά Θείο σχέδιο το οποίο μέσα από τις ενστάσεις αποδεικνύει την θεία του καταβολή, γέννηση και ολοκλήρωση.

5. Όποιος κάθεται με τα χέρια δεμένα δεν μπορεί παρά να δέχεται τα φλογερά βέλη των απίστων και να πέφτει πνευματικά νεκρός επειδή ο ίδιος δεν αντιδρά στα πλήγματα. Όμως ο Χριστός μας έδωσε και μας δίνει κάθε μέρα όλα εκείνα τα εφόδια με τα οποία αρκεί μόνο θέληση ώστε κενές σοφιστείες και ψάθινα βέλη ωσάν του Κέλσου να μη καταφέρνουν, όχι μόνο να μην διαπεράσουν την χρυσή ασπίδα της πίστεως, αλλά και να πίπτουν λυγισμένα ή σπασμένα κάτωθεν των ευαγγελικών υποδημάτων μας.

6. Προς Κορινθίους Α’ 1’ 26

7. Προς Κορινθίους Α’ 2’ 6 – 16

8. Προς Κορινθίους Α’ 3’ 18 – 23

9. Προς Κορινθίους Α ιβ’ 4 - 11

10. Τέλος αυτή η εργασία κατάδειξε ότι ο Κέλσος Απέσβετω και Λάλων Ύδωρ.