Λεό
Νέο Μέλος7Μηνύματα
4Θέματα
05/07/2008, 18:18:41Πρώτο μήνυμα
12/08/2009, 22:47:49Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Γλυκο μου κορίτσι φαινεται πωςμε παρεξήγισες... εγώ απλά αντικείμενα ηθελα να μάθω να μετακινω... τιποτα παραπάνω...
Πετσί μου, είσαι το μόνο βιβλίο, που ψέμματα δε λέει κ καίει...
Ειχα διαβασει στο site της νεφελης οτι μπορεις να καλλιεργησεις τετοιεσ δυναμεις οπως κ δυναμεις για το αναμα φωτιας για σεισμικες δονισεις κ για προσωρινη μεταβολη των καιρικων φαινομενων... εμενα τα δυο πρωτα θα μου αρκουσαν... γνωριζει καποιος σχετικα??
Πετσί μου, είσαι το μόνο βιβλίο, που ψέμματα δε λέει κ καίει...
Καλησπερίζω όλη την παρέα... Γενικά ασχολούμαι με αναζητήσεις πανω σε θέματα μαγείας περίπου δύο χρόνια... Δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με επικλησεις πνευματων κτλ... Θα ηθελα να ρωτήσω τους πιο έμπειρους πάνω στο αντικείμενο αν υπαρχει τρόπος να καλλιεργήσω δυνάμεις όπωσ να μετακινω αντικείμενα κ αλλες αντιστοιχες κ αν ναι πως μπορω να το κανω... ευχαριστλω προκαταβολικά
Αγαπητέ συνομιλητή ΜΙ ΚΙ... Η δυνατότητα της επιστήμης να απορρίψει ένα μύθο δεν έγκειται μόνο στον ιατρικό τομέα... Για παράδειγμα όπως είναι γνωστό υπάρχουν τροφικά πλέγματα κ τροφικές ισορροπιές οι οποίες διατηρούν τη σταθερότητα ενός οικοσυστήματος... Έτσι λοιπόν είναι δυνατόν με τη βοήθεια των μαθηματικών κ της στατιστικής να πραγματοποιηθεί κάποια έρευνα η οποία να καταρρίπτει το μύθο! Είναι λοιπόν κ αυτός ένας επιστημονικός τρόπος μελέτης θα έλεγα. Σε ευχαριστώ για την παραθεσή σου πάντως! Καλή συνέχεια κ προπαντώς ηρεμία! Οι εντάσεις κ οι βεβιασμένοι χαρακτηρισμοι κ η ειρωνεία δεν οδηγούν πουθενά! Παρατήρησα οτι ο Silver είναι νέο μέλος κ είχε καλή κ ευπρόσδεκτη διάθεση προς όλους, αλλά τον ψιλοπήρατε από τα μούτρα... Να στε καλά!
Πετσί μου, είσαι το μόνο βιβλίο, που ψέμματα δε λέει κ καίει...
Edited by - Λεό on 12/08/2009 22:56:59
Καλημέρα σε όλη την παρέα... θα ήλεθα να λάβω κ εγώ μερος στη συζητησή σας, εκφράζοντας την άποψη μου πάνω στο θέμα... Η γνώμη μου είναι πως λυκάνθρωποι υπήρξαν κάποτε... Δε γνωρίζω κάποιες πρόσφατες μαρτυρίες, ούτε έχω βιώσει προσωπική εμπειρία, αλλά ισχυρίζομαι πως δεν θα υπήρχε κάποιος λόγος να πλάσει κάποιος νους ενός τέτοιου είδους ιστορίες... Ίσως, στο παρελθόν που οι άνθρωποι δεν είχαν τη δύναμη της γνώσης να μη βρίσκονταν σε θέση να εξιγήσουν την εντόνη τριχοφυία, αλλά το θέμα είναι πως δε στάθηκε εκεί. Επεκτάθηκε. Ίσως να τους φαινόταν περίεργο, αλλά δε νομίζω να είναι γέννημα της φαντασίας τους η μεταμόρφωση με την πανσεληνο, η ανθρώπινη σάρκα για τροφή, ο θάνατος με ασημένια σφαίρα... Ίσως ο λόγος να ήταν οι λυκάνθρωποι να αποτελούν φόβητρο, αλλά? Πως άραγε είναι διαδεδομένοι σε ολόκληρο τον κόσμο? Γιατί η επιστήμη σε συνδιασμό με τα τεχνολογικά επιτεύματα δεν παίρνει θέση ώστε να απορρίψει το ''μύθο''? Περιμένω με ανυπομονησία τις απόψεις σας κ εύχομαι να συνεχιστεί η ωραία αυτή κουβέντα με περισσότερς απόψεις, αλλά και εμπειρίες... Να ΄στε καλά...
Πετσί μου, είσαι το μόνο βιβλίο, που ψέμματα δε λέει κ καίει...
Καλησπέρα σε όλη την παρέα... Διάβασα μερικές εμπειρίες υπόλοιπων μελών κ έτσι αποφάσιστα να μοιραστώ κ εγώ μαζί σας τις δύο εμπερίες μου, με αφορμή το χθεσινό συμβάν...
Θα μπορούσα να παρομοιάσω την κατάσταση αυτή με κρίση πανικού με τη διαφορά ότι είσαι ακινητοποιημένος κ βλέπεις παράξενα πράγματα, κάτι σαν όνειρο θα έλεγα, ενώ ταυτόχρονα έχεις επαφή κ με το περιβάλλον...
Λοιπόν... Η πρώτη μου εμπειρία ήταν στην περιόδο των πανελλήνιων εξετάσεων. Βρισκόμουν ξαπλωμένος στον καναπέ, απογευματάκι, κ προσπαθούσα να ξαποστάσω. Ενώ βρισκόμουν στην κατάσταση μεταξύ ύπνου κ ξύπνιου, ξαφνίκα άκουσα τις φωνές των γονιών μου, που συζητούσαν, να χάνονται... Ένιωσα μια αφόριτη πίεση στα αυτιά μου κ μου κόπηκε η ανάσα... Ένιωθα οτι θα πνιγώ κ έβλεπα μονάχα τα χέρια μου να κινούνται μπροστά από το πρόσωπο μου, σε προσπάθεια να καλέσω τους γονείς μου σε βοήθεια... Έβλεπα θολά κ σε κάποια φάση είδα να πετάω ένα μαξιλάρι απο τον καναπέ προς την κατεύθηνση των γονιών μου κ κάπου εκεί πέρασε... Οι γονέις μου δεν είχαν αντιλιφθεί τίποτα κ ούτε είχα πατάξει μαξιλάρι...
Εχθές το βράδυ στις 5 παρά τέταρτο το ξημέρωμα (την ώρα την είδα μετά το συμβάν) ξύπνησα απο έναν μονότονο παρατεταμένο κ οξύ ήχο... Ήμουν ανάσκελα κ ήμουν πιασμένος από τα κάγγελα του κρεβατιού μου, που βρίσκεται ψηλά, σαν να με είχαν σταυρώσει.. Εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί, σε δευτερόλεπτα ένιωσα πολύ φρικτά κ μου κόπηκε η ανάσα... Αμέσως κατάλαβα τι είχε συμβεί... κοίταξα με τα μάτια μου αριστερά κ είδα μία μαύρη οπτανσία μιας γριάς... Άκουγα το εαυτό μου νσ φωνάζει ψυθιριστά, με δέος, "Μόοοοοορα... Μόοοοορα...." Ένιωσα να προσπαθώ να αγγίξω με τα χέρια μου ένα προσευχιτάρι που τοποθετει η μάνα μου κάτω απο το μαξιλάρι μου κ ακουγα τον εαυτό μου να λέει δίαφορες προσευχές... Είπα μια φόρα το πάτερ ημών κ είπα τρεις φορές κύριε ελέισον... Άλλα δε σταματούσε... Άκουσα να φωνάζω τη μάνα μου κ την είδα να στέκεται αριστερά μου κρατώντας μου το χέρι... Είπε να μη φοβάμαι, είπε τρεις φορές κύριε ελέισον κ ξαφνικά ένιωσα μιά απέραντη γαλήνη κ είδα σαν απόμακρος παρατηρητής τον ευατό μου να βρίσκεται σε μια παραλία μαζί με τη μάνα μου... Κάπου εκεί βρήκα την επαφή με το περιβάλλον... Ένιωθα πολύ εξουθενομένος κ με πονούσε το κεφάλι μου. Επιπρόσθετα ένιωθα στο λαιμό μου μια πίεση σαν κάποιος να είχε αποπειραθεί να με στραγγαλίσει... Ένιωθα ακόμα την πίεση από τα χέρια κάποιου πάνω στο λαιμό μου... Έπιασα λίγο το λαιμό μου κ τον χάιδεψα απαλά για να περάσει, ήπια λίγο νεράκι κ ξαναέπεσα ευ8ύς για ύπνο.
Αυτή ήταν η δική μου εμπειρία... Να στε καλά...
Θα μπορούσα να παρομοιάσω την κατάσταση αυτή με κρίση πανικού με τη διαφορά ότι είσαι ακινητοποιημένος κ βλέπεις παράξενα πράγματα, κάτι σαν όνειρο θα έλεγα, ενώ ταυτόχρονα έχεις επαφή κ με το περιβάλλον...
Λοιπόν... Η πρώτη μου εμπειρία ήταν στην περιόδο των πανελλήνιων εξετάσεων. Βρισκόμουν ξαπλωμένος στον καναπέ, απογευματάκι, κ προσπαθούσα να ξαποστάσω. Ενώ βρισκόμουν στην κατάσταση μεταξύ ύπνου κ ξύπνιου, ξαφνίκα άκουσα τις φωνές των γονιών μου, που συζητούσαν, να χάνονται... Ένιωσα μια αφόριτη πίεση στα αυτιά μου κ μου κόπηκε η ανάσα... Ένιωθα οτι θα πνιγώ κ έβλεπα μονάχα τα χέρια μου να κινούνται μπροστά από το πρόσωπο μου, σε προσπάθεια να καλέσω τους γονείς μου σε βοήθεια... Έβλεπα θολά κ σε κάποια φάση είδα να πετάω ένα μαξιλάρι απο τον καναπέ προς την κατεύθηνση των γονιών μου κ κάπου εκεί πέρασε... Οι γονέις μου δεν είχαν αντιλιφθεί τίποτα κ ούτε είχα πατάξει μαξιλάρι...
Εχθές το βράδυ στις 5 παρά τέταρτο το ξημέρωμα (την ώρα την είδα μετά το συμβάν) ξύπνησα απο έναν μονότονο παρατεταμένο κ οξύ ήχο... Ήμουν ανάσκελα κ ήμουν πιασμένος από τα κάγγελα του κρεβατιού μου, που βρίσκεται ψηλά, σαν να με είχαν σταυρώσει.. Εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί, σε δευτερόλεπτα ένιωσα πολύ φρικτά κ μου κόπηκε η ανάσα... Αμέσως κατάλαβα τι είχε συμβεί... κοίταξα με τα μάτια μου αριστερά κ είδα μία μαύρη οπτανσία μιας γριάς... Άκουγα το εαυτό μου νσ φωνάζει ψυθιριστά, με δέος, "Μόοοοοορα... Μόοοοορα...." Ένιωσα να προσπαθώ να αγγίξω με τα χέρια μου ένα προσευχιτάρι που τοποθετει η μάνα μου κάτω απο το μαξιλάρι μου κ ακουγα τον εαυτό μου να λέει δίαφορες προσευχές... Είπα μια φόρα το πάτερ ημών κ είπα τρεις φορές κύριε ελέισον... Άλλα δε σταματούσε... Άκουσα να φωνάζω τη μάνα μου κ την είδα να στέκεται αριστερά μου κρατώντας μου το χέρι... Είπε να μη φοβάμαι, είπε τρεις φορές κύριε ελέισον κ ξαφνικά ένιωσα μιά απέραντη γαλήνη κ είδα σαν απόμακρος παρατηρητής τον ευατό μου να βρίσκεται σε μια παραλία μαζί με τη μάνα μου... Κάπου εκεί βρήκα την επαφή με το περιβάλλον... Ένιωθα πολύ εξουθενομένος κ με πονούσε το κεφάλι μου. Επιπρόσθετα ένιωθα στο λαιμό μου μια πίεση σαν κάποιος να είχε αποπειραθεί να με στραγγαλίσει... Ένιωθα ακόμα την πίεση από τα χέρια κάποιου πάνω στο λαιμό μου... Έπιασα λίγο το λαιμό μου κ τον χάιδεψα απαλά για να περάσει, ήπια λίγο νεράκι κ ξαναέπεσα ευ8ύς για ύπνο.
Αυτή ήταν η δική μου εμπειρία... Να στε καλά...
Πετσί μου, είσαι το μόνο βιβλίο, που ψέμματα δε λέει κ καίει...
Καλησπέρα σε όλη την παρέα... Διάβασα μερικές εμπειρίες υπόλοιπων μελών κ έτσι αποφάσιστα να μοιραστώ κ εγώ μαζί σας τις δύο εμπερίες μου, με αφορμή το χθεσινό συμβάν...
Θα μπορούσα να παρομοιάσω την κατάσταση αυτή με κρίση πανικού με τη διαφορά ότι είσαι ακινητοποιημένος κ βλέπεις παράξενα πράγματα, κάτι σαν όνειρο θα έλεγα, ενώ ταυτόχρονα έχεις επαφή κ με το περιβάλλον...
Λοιπόν... Η πρώτη μου εμπειρία ήταν στην περιόδο των πανελλήνιων εξετάσεων. Βρισκόμουν ξαπλωμένος στον καναπέ, απογευματάκι, κ προσπαθούσα να ξαποστάσω. Ενώ βρισκόμουν στην κατάσταση μεταξύ ύπνου κ ξύπνιου, ξαφνίκα άκουσα τις φωνές των γονιών μου, που συζητούσαν, να χάνονται... Ένιωσα μια αφόριτη πίεση στα αυτιά μου κ μου κόπηκε η ανάσα... Ένιωθα οτι θα πνιγώ κ έβλεπα μονάχα τα χέρια μου να κινούνται μπροστά από το πρόσωπο μου, σε προσπάθεια να καλέσω τους γονείς μου σε βοήθεια... Έβλεπα θολά κ σε κάποια φάση είδα να πετάω ένα μαξιλάρι απο τον καναπέ προς την κατεύθηνση των γονιών μου κ κάπου εκεί πέρασε... Οι γονέις μου δεν είχαν αντιλιφθεί τίποτα κ ούτε είχα πατάξει μαξιλάρι...
Εχθές το βράδυ στις 5 παρά τέταρτο το ξημέρωμα (την ώρα την είδα μετά το συμβάν) ξύπνησα απο έναν μονότονο παρατεταμένο κ οξύ ήχο... Ήμουν ανάσκελα κ ήμουν πιασμένος από τα κάγγελα του κρεβατιού μου, που βρίσκεται ψηλά, σαν να με είχαν σταυρώσει.. Εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί, σε δευτερόλεπτα ένιωσα πολύ φρικτά κ μου κόπηκε η ανάσα... Αμέσως κατάλαβα τι είχε συμβεί... κοίταξα με τα μάτια μου αριστερά κ είδα μία μαύρη οπτανσία μιας γριάς... Άκουγα το εαυτό μου νσ φωνάζει ψυθιριστά, με δέος, "Μόοοοοορα... Μόοοοορα...." Ένιωσα να προσπαθώ να αγγίξω με τα χέρια μου ένα προσευχιτάρι που τοποθετει η μάνα μου κάτω απο το μαξιλάρι μου κ ακουγα τον εαυτό μου να λέει δίαφορες προσευχές... Είπα μια φόρα το πάτερ ημών κ είπα τρεις φορές κύριε ελέισον... Άλλα δε σταματούσε... Άκουσα να φωνάζω τη μάνα μου κ την είδα να στέκεται αριστερά μου κρατώντας μου το χέρι... Είπε να μη φοβάμαι, είπε τρεις φορές κύριε ελέισον κ ξαφνικά ένιωσα μιά απέραντη γαλήνη κ είδα σαν απόμακρος παρατηρητής τον ευατό μου να βρίσκεται σε μια παραλία μαζί με τη μάνα μου... Κάπου εκεί βρήκα την επαφή με το περιβάλλον... Ένιωθα πολύ εξουθενομένος κ με πονούσε το κεφάλι μου. Επιπρόσθετα ένιωθα στο λαιμό μου μια πίεση σαν κάποιος να είχε αποπειραθεί να με στραγγαλίσει... Ένιωθα ακόμα την πίεση από τα χέρια κάποιου πάνω στο λαιμό μου... Έπιασα λίγο το λαιμό μου κ τον χάιδεψα απαλά για να περάσει, ήπια λίγο νεράκι κ ξαναέπεσα ευ8ύς για ύπνο.
Αυτή ήταν η δική μου εμπειρία... Να στε καλά...
Θα μπορούσα να παρομοιάσω την κατάσταση αυτή με κρίση πανικού με τη διαφορά ότι είσαι ακινητοποιημένος κ βλέπεις παράξενα πράγματα, κάτι σαν όνειρο θα έλεγα, ενώ ταυτόχρονα έχεις επαφή κ με το περιβάλλον...
Λοιπόν... Η πρώτη μου εμπειρία ήταν στην περιόδο των πανελλήνιων εξετάσεων. Βρισκόμουν ξαπλωμένος στον καναπέ, απογευματάκι, κ προσπαθούσα να ξαποστάσω. Ενώ βρισκόμουν στην κατάσταση μεταξύ ύπνου κ ξύπνιου, ξαφνίκα άκουσα τις φωνές των γονιών μου, που συζητούσαν, να χάνονται... Ένιωσα μια αφόριτη πίεση στα αυτιά μου κ μου κόπηκε η ανάσα... Ένιωθα οτι θα πνιγώ κ έβλεπα μονάχα τα χέρια μου να κινούνται μπροστά από το πρόσωπο μου, σε προσπάθεια να καλέσω τους γονείς μου σε βοήθεια... Έβλεπα θολά κ σε κάποια φάση είδα να πετάω ένα μαξιλάρι απο τον καναπέ προς την κατεύθηνση των γονιών μου κ κάπου εκεί πέρασε... Οι γονέις μου δεν είχαν αντιλιφθεί τίποτα κ ούτε είχα πατάξει μαξιλάρι...
Εχθές το βράδυ στις 5 παρά τέταρτο το ξημέρωμα (την ώρα την είδα μετά το συμβάν) ξύπνησα απο έναν μονότονο παρατεταμένο κ οξύ ήχο... Ήμουν ανάσκελα κ ήμουν πιασμένος από τα κάγγελα του κρεβατιού μου, που βρίσκεται ψηλά, σαν να με είχαν σταυρώσει.. Εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί, σε δευτερόλεπτα ένιωσα πολύ φρικτά κ μου κόπηκε η ανάσα... Αμέσως κατάλαβα τι είχε συμβεί... κοίταξα με τα μάτια μου αριστερά κ είδα μία μαύρη οπτανσία μιας γριάς... Άκουγα το εαυτό μου νσ φωνάζει ψυθιριστά, με δέος, "Μόοοοοορα... Μόοοοορα...." Ένιωσα να προσπαθώ να αγγίξω με τα χέρια μου ένα προσευχιτάρι που τοποθετει η μάνα μου κάτω απο το μαξιλάρι μου κ ακουγα τον εαυτό μου να λέει δίαφορες προσευχές... Είπα μια φόρα το πάτερ ημών κ είπα τρεις φορές κύριε ελέισον... Άλλα δε σταματούσε... Άκουσα να φωνάζω τη μάνα μου κ την είδα να στέκεται αριστερά μου κρατώντας μου το χέρι... Είπε να μη φοβάμαι, είπε τρεις φορές κύριε ελέισον κ ξαφνικά ένιωσα μιά απέραντη γαλήνη κ είδα σαν απόμακρος παρατηρητής τον ευατό μου να βρίσκεται σε μια παραλία μαζί με τη μάνα μου... Κάπου εκεί βρήκα την επαφή με το περιβάλλον... Ένιωθα πολύ εξουθενομένος κ με πονούσε το κεφάλι μου. Επιπρόσθετα ένιωθα στο λαιμό μου μια πίεση σαν κάποιος να είχε αποπειραθεί να με στραγγαλίσει... Ένιωθα ακόμα την πίεση από τα χέρια κάποιου πάνω στο λαιμό μου... Έπιασα λίγο το λαιμό μου κ τον χάιδεψα απαλά για να περάσει, ήπια λίγο νεράκι κ ξαναέπεσα ευ8ύς για ύπνο.
Αυτή ήταν η δική μου εμπειρία... Να στε καλά...
Πετσί μου, είσαι το μόνο βιβλίο, που ψέμματα δε λέει κ καίει...