ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

FORUMS/ESOTERICA.GR/ΧΡΗΣΤΕΣ/Μουρσούλιος

Μουρσούλιος

Νέο ΜέλοςGreece
18Μηνύματα
12Θέματα
04/08/2003, 00:20:08Πρώτο μήνυμα
17/10/2003, 16:40:35Τελευταία δραστηριότητα

Συμμετοχή σε θέματα

(12)

Πρόσφατα μηνύματα

Καταρχήν να χαιρετίσω όλα τα μέλη του esoterica καθώς τούτο είναι το πρώτο μου post.

Λοιπόν, Παρμενίωνα θα ήθελα άν έχεις την καλοσύνη να μου κάνεις ορισμένες διευκρινήσεις.

Καταρχήν, από όσα ξέρω εγώ ο ταπεινός, η καυκάσια φυλή χωρίζεται σε τρείς κύριες υποφυλές. Την αλπική (μεσοκέφαλοι/τριχωτό σώμα), την μεσογειακή (μακρόστενο πρόσωπο, σκούρο δέρμα) και την νορδική (δολιχοκέφαλοι, ανοιχτόχρωμοι). Αν κάνω λάθος, σε παρακαλώ να με διορθώσεις.

Ο πληθισμός της Ελλάδας σήμερα αποτελείται κυρίως από απλικούς και μεσογειακούς αλλά και διναρικούς που δεν είναι ακριβώς υποφυλή αλλά ένα σταθεροποιημένο υβρίδιο των δύο πρώτων. Το νορδικό στοιχείο εντοπίζεται μόνο σε 4-6%.

Μπορείς σε παρακαλώ να μου περιγράψεις τον φυλετικό τύπο των ινδοευρωπαίων αρίων εισβολέων; Εαν δεν ήταν αλπικοί ή μεσσογιακοί, τότε ήταν βόρειοι;

Επίσης αν υποθέσουμε ότι οι ινδοευροπαίοι ήταν μια συγκεκριμένη υποφιλή, τότε γιατί βλέπουμε τόσες φυλετικές διαφορές ανάμεσα στους "ινδοευρωπαικούς λαούς"; Γιατί για παράδειγμα οι Σουηδοί είναι πιο ανοιχτόχρωμοι από εμάς; Πάνω σε αυτό πιστεύω πως οι λαοί τις ευρώπης είναι κυρίως αυτόχθονες και έχουν προσαρμοστεί στο περιβάλλον τους (κρύο/ζέστη) ώστε να παρουσιάζουν διαφορές. Αν είχαμε κοινή Αρια ρίζα, και μάλιστα μόνο 4000 ετών οι διαφορές αυτές δεν θα ήταν εμφανείς, αφού οι πληθισμοί αυτοί δεν θα προλάβαιναν να παρουσιάσουν εξελικτικές μεταλάξεις προοθούμενες από το περιβάλλον τους.

Η γωνία του Camper που κολλάει; Αφού και οι μεσοανατολίτες και οι Αιγύπτιοι και οι Πακιστανοί που απεχθάνεσαι δεν εμφανίζουν προγναθισμό και πληρούν την ανθρωπομετρική προυπόθεση που τους εντάσει στη λευκή φυλή. Πιστεύω πως εδω βγήκες εκτός θέματος.

Σε ευχαριστώ προκαταβολικά για τις απαντήσεις σου.


Edited by - Μουρσούλιος on 04/08/2003 01:18:43

Δηλαδή ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τη φύση με σκοπό να δρα ώς καταστροφέας; Είναι και αυτό μια άποψη...

Μα οι πυρκαγιές που περιέγραψες φίλε sirax είναι χρήσιμες για την διατήρηση της ισσοροπίας του οικοσυστήματος. Είναι ένα είδος "δημιουργικής καταστροφής". Ο άνθρωπος όμως με τον τρόπο που παραιμβαίνει στη φύση την αποσταθεροποιεί. Είναι διαφορετικό πράγμα κατά τη γνώμη μου, καθώς δεν βλέπω οι καταστροφές του να οφελούν πουθενά.

Edited by - Μουρσούλιος on 04/10/2003 16:24:50

Έχετε αλήθεια προσέξει πόσο τέλειο μηχανισμό αποτελεί η φύση; Οι πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ των όλων των ειδών ζώων και φυτών, μεταξύ τους και προς το φυσικό τους περιβάλλον διαμορφώνουν μια καταπληκτική ισορροπία.

Ο άνθρωπος λοιπόν, πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια έπαψε να υπόκειται στους κανόνες της ισορροπίας αυτής. Βρίσκεται πια στην ψηλότερη θέση της τροφικής αλυσίδας όλων των πλασμάτων, εξουσιάζει σχεδόν απόλυτα το φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί να αψηφήσει τους κανόνες της φύσης. Είναι λοιπόν ως προς την έννοια αυτή κάτι το διαφορετικό.

Νομίζετε ότι η φυσική ισορροπία θα διαμόρφωνε από μόνη της ένα τέτοιο είδος, ικανό να διασπάσει τους κανόνες της και να την διαταράξει; Ποιος ο λόγος; Η καταστροφή; Εδώ δύο είναι οι σκέψεις μου:

1. Ο άνθρωπος είναι μια ανωμαλία της φύσης, αφού δεν υπόκειται στους κανόνες της αλλά τους διαταράσσει. Η επιβίωση της ανωμαλίας αυτής θα επιφέρει την καταστροφή της.
2. Η πορεία της διαμόρφωσης του ανθρώπου (και δεν λέω η δημιουργία του, αφού αποτελεί προϊόν της εξέλιξης) δεν βασίστηκε εντελώς στους κανόνες της φύσης, και έτσι δημιουργήθηκε κάτι διαφορετικό: υλικό (φυσικό) και πνευματικό (θεϊκό) συνάμα. Εδώ μπορούμε να υποθέσουμε την επέμβαση κάποιου ανώτερου και εκτός φύσης και υλικού σύμπαντος όντως, κοινώς κάποιου θεού.

Αν ισχύει το δεύτερο ποιος ο σκοπός μας; Ποιος ο λόγος ύπαρξής μας και ποιο το νόημα της ζωής; Σίγουρα σχετίζεται με το θείο και εκεί πρέπει να στραφούμε για να το ανακαλύψουμε. Γι’ αυτό και είναι έμφυτη στον άνθρωπο η ανάγκη να είναι θρησκευόμενος.


Γειά σας φίλοι μου, ερευνητές του Παράξενου.

Δεν ξέρω αν έχετε ακουστά για κάποια άτομα, που αυτοαποκαλούνται Otherkin. Πρόκειται για κάποιους που πιστεύουν ότι κατά κάποιο τρόπο δεν είναι, καθόλου ή σε κάποιο ποσοστό, άνθρωποι. Πιστεύουν ότι είτε έχουν κάποιο ποσοστό μη ανθρώπινου DNA (ξωτικού πχ), είτε ότι η ψυχή ενός μη ανθρώπινου πλάσματος έχει από ατύχημα μετεμψυχωθεί στα ανθρώπινα σώματά τους. Πολλοί από αυτούς ισχυρίζονται ότι έχουν κληρονομίσει ψυχικές ή μαγικές δυνάμεις. Αναφέρουν επίσης ότι ανακαλύπτουν τη φύση τους μέσω ονείρων και οραματικών αναμνήσεων. Το internet είναι γεμάτο από communities και sites για otherkin. Δοκιμάστε να κανετε ένα search στο google.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι περισσότεροι είναι τρελλοί ή φαντασμένοι αμερικάνοι, αν και ίσως να υπάρχει κάποια βάση στα όσα λέγονται...
Ποιά τα σχόλιά σας πάνω στο θέμα;

Δηλαδή ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τη φύση με σκοπό να δρα ώς καταστροφέας; Είναι και αυτό μια άποψη...

Μα οι πυρκαγιές που περιέγραψες φίλε sirax είναι χρήσιμες για την διατήρηση της ισσοροπίας του οικοσυστήματος. Είναι ένα είδος "δημιουργικής καταστροφής". Ο άνθρωπος όμως με τον τρόπο που παραιμβαίνει στη φύση την αποσταθεροποιεί. Είναι διαφορετικό πράγμα κατά τη γνώμη μου, καθώς δεν βλέπω οι καταστροφές του να οφελούν πουθενά.

Edited by - Μουρσούλιος on 04/10/2003 16:24:50

Έχετε αλήθεια προσέξει πόσο τέλειο μηχανισμό αποτελεί η φύση; Οι πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ των όλων των ειδών ζώων και φυτών, μεταξύ τους και προς το φυσικό τους περιβάλλον διαμορφώνουν μια καταπληκτική ισορροπία.

Ο άνθρωπος λοιπόν, πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια έπαψε να υπόκειται στους κανόνες της ισορροπίας αυτής. Βρίσκεται πια στην ψηλότερη θέση της τροφικής αλυσίδας όλων των πλασμάτων, εξουσιάζει σχεδόν απόλυτα το φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί να αψηφήσει τους κανόνες της φύσης. Είναι λοιπόν ως προς την έννοια αυτή κάτι το διαφορετικό.

Νομίζετε ότι η φυσική ισορροπία θα διαμόρφωνε από μόνη της ένα τέτοιο είδος, ικανό να διασπάσει τους κανόνες της και να την διαταράξει; Ποιος ο λόγος; Η καταστροφή; Εδώ δύο είναι οι σκέψεις μου:

1. Ο άνθρωπος είναι μια ανωμαλία της φύσης, αφού δεν υπόκειται στους κανόνες της αλλά τους διαταράσσει. Η επιβίωση της ανωμαλίας αυτής θα επιφέρει την καταστροφή της.
2. Η πορεία της διαμόρφωσης του ανθρώπου (και δεν λέω η δημιουργία του, αφού αποτελεί προϊόν της εξέλιξης) δεν βασίστηκε εντελώς στους κανόνες της φύσης, και έτσι δημιουργήθηκε κάτι διαφορετικό: υλικό (φυσικό) και πνευματικό (θεϊκό) συνάμα. Εδώ μπορούμε να υποθέσουμε την επέμβαση κάποιου ανώτερου και εκτός φύσης και υλικού σύμπαντος όντως, κοινώς κάποιου θεού.

Αν ισχύει το δεύτερο ποιος ο σκοπός μας; Ποιος ο λόγος ύπαρξής μας και ποιο το νόημα της ζωής; Σίγουρα σχετίζεται με το θείο και εκεί πρέπει να στραφούμε για να το ανακαλύψουμε. Γι’ αυτό και είναι έμφυτη στον άνθρωπο η ανάγκη να είναι θρησκευόμενος.


"Σπίτι δεν τον εσκέπαζε, σπηλιό δεν τον εχώρει,
τα όρη εδιασκέλιζε, βουνού κορφές επήδα,
χαράκι αμαδολόγανε και ριζιμιά ξεκούνειε."
---Από τον Θάνατο του Διγενή.

Οι μύθοι για γίγαντες είναι πάμπολλοι στην ελληνική λαογραφία. Ποιός ξέρει, μπορεί να έχουν και κάποια αληθηνή βάση.

Το θέμα είναι οτι προσεύχεσαι, όχι πού προσεύχεσαι και αυτή είναι η μεγάλη ομοιότητα των δύο κοσμοθεωριών. Οτι προσεύχεσαι.
Περισσότερο προσεύχεσαι ΓΙΑ κάποιον, παρά ΣΕ κάποιον.

Φίλε gigenis διαφωνώ στα λεγόμενά σου. Πρώτα πρώτα να τονίσω ότι πιστεύω πως μια θρησκεία, μια φιλοσοφία ζωής, αντιλαμβάνεται εντελώς διαφορετικά από τον καθένα. Ίσως αυτός να είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι εσύ τον χριστιανισμό. Εγώ προσωπικά αντιλαμβάνομαι τον χριστιανισμό ως την θρησκεία της αγάπης. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στην λέξη αγάπη. Τόσο απλό. Ούτε δούλος νιωθώ, ούτε δέχομαι τα πάντα χωρίς να ψάχνω, ούτε είμαι άβουλο πρόβατο. Κι όμως είμαι χριστιανός. Αυτά, γιατί μου φάνηκες πολύ κατηγορηματικός και απότομος.

Στο θέμα μας τώρα. Προσωπικά ανήκω στην ομάδα αυτών που θεωρούν ότι ο χριστιανισμός και το αρχαιοελληνικό πνεύμα έχουν μεγάλο χάσμα μεταξύ τους, κάτι που φένεται και στη διαφορά των κοινωνικών δομών της κλασσικής και βυζαντινής περιόδου. Παρόλα αυτά αλληλοσυμπληρώνονται σε ορισμένα σημεία μέσα στα πλαίσια του ελληνισμού. Ας μην ξεχνάμε πως αρχαιότητα και βυζνάντιο, κλασσικισμός και χριστιανισμός, αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας. Η αλλαγή από τον παγανισμό στον χριστιανισμό δεν έγινε μόνο στη χώρα μας αλλά είναι ένα ευρύτερο φαινόμενο που συναντάται σε όλες τις ευρωπαικές χώρες.

Πρόκειται για την γενετική απόσταση της Ελλάδας από τις άλλες χώρες, από την κοντινότερη προς την μακρυνότερη. Οι παρατηρήσεις αυτές είναι αποτέλεσμα μελέτης κάποιων κύριων γενετικών δεικτών του DNA. Το ελληνικό DNA έχει μικρότερη συγγένεια με το DNA των άλλων ευρωπαικών χωρών από ότι με το DNA των λαών της μέσης ανατολής. Η ελλάδα με άλλα λόγια είναι η λιγότερο ευρωπαική χώρα της ευρώπης από γενετική σκοπιά.

Δηλαδή ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τη φύση με σκοπό να δρα ώς καταστροφέας; Είναι και αυτό μια άποψη...

Μα οι πυρκαγιές που περιέγραψες φίλε sirax είναι χρήσιμες για την διατήρηση της ισσοροπίας του οικοσυστήματος. Είναι ένα είδος "δημιουργικής καταστροφής". Ο άνθρωπος όμως με τον τρόπο που παραιμβαίνει στη φύση την αποσταθεροποιεί. Είναι διαφορετικό πράγμα κατά τη γνώμη μου, καθώς δεν βλέπω οι καταστροφές του να οφελούν πουθενά.

Edited by - Μουρσούλιος on 04/10/2003 16:24:50

Έχετε αλήθεια προσέξει πόσο τέλειο μηχανισμό αποτελεί η φύση; Οι πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ των όλων των ειδών ζώων και φυτών, μεταξύ τους και προς το φυσικό τους περιβάλλον διαμορφώνουν μια καταπληκτική ισορροπία.

Ο άνθρωπος λοιπόν, πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια έπαψε να υπόκειται στους κανόνες της ισορροπίας αυτής. Βρίσκεται πια στην ψηλότερη θέση της τροφικής αλυσίδας όλων των πλασμάτων, εξουσιάζει σχεδόν απόλυτα το φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί να αψηφήσει τους κανόνες της φύσης. Είναι λοιπόν ως προς την έννοια αυτή κάτι το διαφορετικό.

Νομίζετε ότι η φυσική ισορροπία θα διαμόρφωνε από μόνη της ένα τέτοιο είδος, ικανό να διασπάσει τους κανόνες της και να την διαταράξει; Ποιος ο λόγος; Η καταστροφή; Εδώ δύο είναι οι σκέψεις μου:

1. Ο άνθρωπος είναι μια ανωμαλία της φύσης, αφού δεν υπόκειται στους κανόνες της αλλά τους διαταράσσει. Η επιβίωση της ανωμαλίας αυτής θα επιφέρει την καταστροφή της.
2. Η πορεία της διαμόρφωσης του ανθρώπου (και δεν λέω η δημιουργία του, αφού αποτελεί προϊόν της εξέλιξης) δεν βασίστηκε εντελώς στους κανόνες της φύσης, και έτσι δημιουργήθηκε κάτι διαφορετικό: υλικό (φυσικό) και πνευματικό (θεϊκό) συνάμα. Εδώ μπορούμε να υποθέσουμε την επέμβαση κάποιου ανώτερου και εκτός φύσης και υλικού σύμπαντος όντως, κοινώς κάποιου θεού.

Αν ισχύει το δεύτερο ποιος ο σκοπός μας; Ποιος ο λόγος ύπαρξής μας και ποιο το νόημα της ζωής; Σίγουρα σχετίζεται με το θείο και εκεί πρέπει να στραφούμε για να το ανακαλύψουμε. Γι’ αυτό και είναι έμφυτη στον άνθρωπο η ανάγκη να είναι θρησκευόμενος.


Φίλοι μου σας χαιρετώ. Κάποιοι ζητήσατε να εξηγήσω την «θεωρία μου» και αυτό θα κάνω σε τούτο μου το post.

Λοιπόν, έχω ψάξει το ζήτημα των μύθων (η αληθειών) των αρχαίων λαών όσων αφορά ξωτικά και τη φύση τους. Αξίζει να αναφέρουμε πως τα ξωτικά συναντώνται με μία συγκεκριμένη μορφή σε πάρα πολλές περιοχές όλου του κόσμου.
Εδώ να κάνω μια παρένθεση για να αναφερθώ στην έννοια της λέξης ξωτικό. Ξωτικό (που ως ρίζα έχει το έξω και δηλώνει κάτι το εξωτερικό, κάτι ξένο) μπορεί να προσδιορίζει το παιχνιδιάρικο ή σκανδαλιάρικο πνεύμα, το περίεργο πλάσμα, το παραδοσιακό καλικαντζαράκι και άλλα πολλά. Εγώ λέγοντας ξωτικό αναφέρομαι σε ένα πλάσμα με ανθρώπινη μορφή. Κάτι πολύ κοντά στην νεράιδα η τα Sidhe της κέλτικης μυθολογίας, ή ακόμα και τα ξωτικά του Τολκιν, αν θέλετε.
Πολλοί ερευνητές λοιπόν μελέτησαν τους θρύλους των ξωτικών σε διάφορες χώρες (κυρίως ευρωπαϊκές, και κάποιες ασιατικές) και κατέληξαν σε κάποια κοινά στοιχεία που διέπουν τους θρύλους αυτούς. Αυτά είναι:

1. Το ύψος των ξωτικών είναι ίδιο με το ύψος τον ανθρώπων, ίσως λίγο μεγαλύτερο.
2. Τα ξωτικά περιγράφονται ως εξαιρετικά όμορφα.
3. Τα ξωτικά είναι δυνατά και πολλές φορές παρουσιάζονται ως γενναίοι πολεμιστές.
4. Τα ξωτικά διαπρέπουν στις τέχνες (όπως τη μουσική και την ποίηση).
5. Οι εγκαταστάσεις τους είναι απομακρυσμένες από τους ανθρώπους (πχ αναφέρεται πως βρίσκονται «πέρα από τη θάλλασα», ή «σε απομακρυσμένο νησί» είτε σε «απάτητα όρη»).
6. Τα ξωτικά μιλούν διαφορετική γλώσσα από τους ανθρώπους.
7. Ξωτικά και άνθρωποι μπορούν να κάνουν παιδιά.


Στέκομαι κυρίως στα 5, 6 και 7
Το 5 μας λέει ότι τα ξωτικά ζουν σε απομακρυσμένες, δυσπρόσιτες από τους ανθρώπους περιοχές. Εδώ φαίνεται να οφείλει την ύπαρξη της η λέξη «ξωτικό»
Αναφέρεται στο 6 ότι τα ξωτικά μιλούν δική τους γλώσσα. Η γλώσσα είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία που υποδηλώνει την ύπαρξη κάποιου λαού. Άρα μπορούμε να πούμε ότι τα ξωτικά αποτελούν ένα λαό.
Το 7 λέει κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Ότι άνθρωποι και ξωτικά μπορούν να κάνουν υγιές παιδί, κάτι που τους κατατάσσει αμέσως στο ίδιο βιολογικό είδος. Ο «νεραϊδογεννημένος» είναι ένα πολύ συνηθισμένο θέμα ιστοριών της λαογραφίας και εδώ στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό (βλ. Μέρλιν που ήταν κατά ¼ ξωτικό). Ειδικότερα, σε τευτονικές χώρες του μεσαίωνα, κάποιοι ευγενείς υποστήριζαν πως η γενεαλογία τους έχει τις ρίζες της σε κάποιο ξωτικό, κάτι που θεωρούνταν μεγάλη τιμή. Αρκεί να δούμε κάποια ονόματα που επιβιώνουν ακόμα και σήμερα, όπως Alfred (από το AElfred που σημαίνει αυτός που έχει την σοφία ξωτικού).

Τα ξωτικά ήταν ένας λαός που ζούσε σε αρμονία με όλο το σύμπαν, μακριά από τις εγκαταστάσεις των ανθρώπων, έχοντας ανακαλύψει το νόημα της ζωής κοντά στη φύση. Εφόσον τα ξωτικά δεν ήταν τίποτα το διαφορετικό από μας βιολογικά, ήταν δηλαδή άνθρωποι, το μόνο που μας χωρίζει από αυτά είναι ο τρόπος ζωής τους και κυρίως μια διαφορετική μη ανθρωποκεντρική κοσμοθεωρία στην οποία πίστευαν τα ξωτικά και που ο άνθρωπος σήμερα φαίνεται να έχει ξεχάσει.

Τα ξωτικά μπορούν να γίνουν άνθρωποι και οι άνθρωποι ξωτικά.

Τα Ξωτικά δεν είναι τίποτα το παράξενο φίλοι μου. Έιναι (και ήταν) άνθρωποι που δε λησμόνησαν το σκοπό της ύπαρξής τους, που δεν ξέχασαν τη φύση τους. Το ότι σήμερα υπάρχουν όλο και λιγότερα ξωτικά οφείλεται στο ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ξεχνούν...

Αυτά απο μένα, να είστε όλοι καλά.

"Σπίτι δεν τον εσκέπαζε, σπηλιό δεν τον εχώρει,
τα όρη εδιασκέλιζε, βουνού κορφές επήδα,
χαράκι αμαδολόγανε και ριζιμιά ξεκούνειε."
---Από τον Θάνατο του Διγενή.

Οι μύθοι για γίγαντες είναι πάμπολλοι στην ελληνική λαογραφία. Ποιός ξέρει, μπορεί να έχουν και κάποια αληθηνή βάση.

Δηλαδή ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τη φύση με σκοπό να δρα ώς καταστροφέας; Είναι και αυτό μια άποψη...

Μα οι πυρκαγιές που περιέγραψες φίλε sirax είναι χρήσιμες για την διατήρηση της ισσοροπίας του οικοσυστήματος. Είναι ένα είδος "δημιουργικής καταστροφής". Ο άνθρωπος όμως με τον τρόπο που παραιμβαίνει στη φύση την αποσταθεροποιεί. Είναι διαφορετικό πράγμα κατά τη γνώμη μου, καθώς δεν βλέπω οι καταστροφές του να οφελούν πουθενά.

Edited by - Μουρσούλιος on 04/10/2003 16:24:50

Έχετε αλήθεια προσέξει πόσο τέλειο μηχανισμό αποτελεί η φύση; Οι πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ των όλων των ειδών ζώων και φυτών, μεταξύ τους και προς το φυσικό τους περιβάλλον διαμορφώνουν μια καταπληκτική ισορροπία.

Ο άνθρωπος λοιπόν, πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια έπαψε να υπόκειται στους κανόνες της ισορροπίας αυτής. Βρίσκεται πια στην ψηλότερη θέση της τροφικής αλυσίδας όλων των πλασμάτων, εξουσιάζει σχεδόν απόλυτα το φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί να αψηφήσει τους κανόνες της φύσης. Είναι λοιπόν ως προς την έννοια αυτή κάτι το διαφορετικό.

Νομίζετε ότι η φυσική ισορροπία θα διαμόρφωνε από μόνη της ένα τέτοιο είδος, ικανό να διασπάσει τους κανόνες της και να την διαταράξει; Ποιος ο λόγος; Η καταστροφή; Εδώ δύο είναι οι σκέψεις μου:

1. Ο άνθρωπος είναι μια ανωμαλία της φύσης, αφού δεν υπόκειται στους κανόνες της αλλά τους διαταράσσει. Η επιβίωση της ανωμαλίας αυτής θα επιφέρει την καταστροφή της.
2. Η πορεία της διαμόρφωσης του ανθρώπου (και δεν λέω η δημιουργία του, αφού αποτελεί προϊόν της εξέλιξης) δεν βασίστηκε εντελώς στους κανόνες της φύσης, και έτσι δημιουργήθηκε κάτι διαφορετικό: υλικό (φυσικό) και πνευματικό (θεϊκό) συνάμα. Εδώ μπορούμε να υποθέσουμε την επέμβαση κάποιου ανώτερου και εκτός φύσης και υλικού σύμπαντος όντως, κοινώς κάποιου θεού.

Αν ισχύει το δεύτερο ποιος ο σκοπός μας; Ποιος ο λόγος ύπαρξής μας και ποιο το νόημα της ζωής; Σίγουρα σχετίζεται με το θείο και εκεί πρέπει να στραφούμε για να το ανακαλύψουμε. Γι’ αυτό και είναι έμφυτη στον άνθρωπο η ανάγκη να είναι θρησκευόμενος.


"Σπίτι δεν τον εσκέπαζε, σπηλιό δεν τον εχώρει,
τα όρη εδιασκέλιζε, βουνού κορφές επήδα,
χαράκι αμαδολόγανε και ριζιμιά ξεκούνειε."
---Από τον Θάνατο του Διγενή.

Οι μύθοι για γίγαντες είναι πάμπολλοι στην ελληνική λαογραφία. Ποιός ξέρει, μπορεί να έχουν και κάποια αληθηνή βάση.