Περσεφόνη
Νέο Μέλος11Μηνύματα
7Θέματα
21/01/2005, 00:17:47Πρώτο μήνυμα
28/02/2005, 12:41:45Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Άκουσα για ελληνική μυθολογία και μπήκα. Είμαι στο σωστό όροφό? 
Πράγματι, το Χάος ίσως είναι μια..καλή "αρχή"!!!
Πράγματι, το Χάος ίσως είναι μια..καλή "αρχή"!!!
Αγαπητοί φίλοι,
νομίζω πως, αν κοιτάξουμε το θέμα από απόσταση, θα δούμε ότι ίσως τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε. Έπειτα από μια μακρόχρονη πορεία αναζήτησης (βέβαια τι έιναι δύο δεκαετίες μπροστά στην αιωνιότητα
) έφτασα σε ένα και μόνο συμπέρασμα επί του θέματος. Το οποίο βέβαια αφορά μόνο εμένα και δεν γενικεύω....
Πιστέυω πως πια δεν τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά.Από τη στιγμή που φτάσαμε στο επίπεδο της αυτόνομης εσωτερικής αναζήτησης τότε δεν χρειαζόμαστε ταγούς και δεν χρειάζεται να είμαστε ταγμένοι πουθενά... Σίγουρα ο καθένας μας έχει ένα-δυο δικούς του ανθρώπους( που συνήθως είναι απλά φίλοι) που τους νιώθει ταυτόχρονα δασκάλους και μαθητές, οδηγούς και συνοδοιπόρους. Σίγουρα όμως δεν έχουμε ανάγκη Δασκάλους με τίτλους και Ύπατους....
Γιατί, χωρίς να είμαι μηδενίστρια, πολλές φορές ακόμα και άνθρωποι με περίσσεια γνώση, κοιτάζουν να θρέψουν τον εγωισμό τους και τα μικροκοσμικά τους συμφέροντα...
Ένα πουλί για να πετάξει δεν έχει ανάγκη βαρίδια στα φτερά του.Έτσι και ένα ελεύθερο πνέυμα δεν έχει ανάγκη "Ειδικούς" και "γνωρίζοντες"...
νομίζω πως, αν κοιτάξουμε το θέμα από απόσταση, θα δούμε ότι ίσως τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε. Έπειτα από μια μακρόχρονη πορεία αναζήτησης (βέβαια τι έιναι δύο δεκαετίες μπροστά στην αιωνιότητα
Πιστέυω πως πια δεν τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά.Από τη στιγμή που φτάσαμε στο επίπεδο της αυτόνομης εσωτερικής αναζήτησης τότε δεν χρειαζόμαστε ταγούς και δεν χρειάζεται να είμαστε ταγμένοι πουθενά... Σίγουρα ο καθένας μας έχει ένα-δυο δικούς του ανθρώπους( που συνήθως είναι απλά φίλοι) που τους νιώθει ταυτόχρονα δασκάλους και μαθητές, οδηγούς και συνοδοιπόρους. Σίγουρα όμως δεν έχουμε ανάγκη Δασκάλους με τίτλους και Ύπατους....
Γιατί, χωρίς να είμαι μηδενίστρια, πολλές φορές ακόμα και άνθρωποι με περίσσεια γνώση, κοιτάζουν να θρέψουν τον εγωισμό τους και τα μικροκοσμικά τους συμφέροντα...
Ένα πουλί για να πετάξει δεν έχει ανάγκη βαρίδια στα φτερά του.Έτσι και ένα ελεύθερο πνέυμα δεν έχει ανάγκη "Ειδικούς" και "γνωρίζοντες"...
Πολλές φορές η συνειδητοποίηση σε τέτοιες φάσεις (όπως εκείνη τη μέρα) μπορούν να σε οδηγήσουν στα όρια του "παραλογισμού". Και γράφω "παραλογισμός" γιατί τίποτα πλέον δεν είναι "λογικό" με την έννοια της λογικής.... Ένας φίλος μου όταν του είπα την άποψή μου γι'αυτο το θέμα μου είπε: "και τι ήθελες να κάνουμε? Να κρεμιόμαστε από τα δέντρα??" Τότε κατάλαβα ότι μάλλον "παραλογίζομαι"...
Η θέα της πόλης μέσα από το παράθυρο. Τα ατελείωτα σπίτια φαίνονται ίδια,άψυχα...Πώς ζούμε εδώ???
Μια περιο΄χη χωρισμένη σε τετράγωνα και ανάμεσά τους ατελείωτοι δρόμοι..Για να πας από το ένα μέρος στο άλλο περπατάς πάνω σε πεζοδρόμια και διασχίζεις βιαστικά δρόμους.Δεν είναι χαζό? Η καθημερινότητά σου ορίζεται από κύβους και παραλληλεπίπεδα τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο και το μόνο που κάνεις είναι να μεταφέρεσαι από το ένα στο άλλο.Η ζωή σου ταυτίζεται με αυτά τα αποπνικτικά κατασκευάσματα.Το σπίτι μου,η σχολή μου,το γραφείο,η καφετέρια...Μάλιστα,τα όνειρά τα περιλαμβάνουν.."Θα φτιάξω το δικό μου σπίτι,θα ανοίξω το δικό μου γραφείο.." Λες: "πρέπει να γυρίσω σπίτι.."Να μπω δηλαδή στο κλουβάκιμου να νιώσω ασφάλεια και ταυτόχρονα...ελευθερία!!! Τι ειρωνεία!!
Ποιό πτηνό αρέσκεται στο να μπάινει στο κλουβί του και μάλιστα νιώθει πως είναι ελεύθερο εκεί? Προς τι αυτή η μανία να κλεινόμαστε μέσα σε χώρους λίγων μόνο κυβικών μέτρων? Τι ανασφάλεια είναι αυτή? Κλειδαμπαρωνόμαστε, κλείνουμε τα παντζούρια και βάζουμε τους εαυτούς μας σε απομόνωση...
Το σπίτι πλέον δεν μας προστατέυει από τα φυσικά φαινόμενα.Δεν είναι πλέον αυτή η σκοπιμότητά του.Αντιπροσωπέυει κάποια κυβικά μέτρα ιδιωτικού χώρου. Σα να σου λένε: "Ξέρεις...μπορεί να γεννήθηκες σε αυτό τον πλανήτη και συγκεκριμένα σε αυτή τη χώρα, αλλά η ελευθερία σου περιορίζεται ΣΕ ΑΥΤΑ, ΤΑ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΚΥΒΙΚΑ ΜΕΤΡΑ! Εκεί μέσα κάνει ό,τι θες,είναι δικά σου!" Κι εσύ σκίζεσαι να τα σγοράσεις! Σκίζεσαι να αγοράσεις ΧΩΡΟ!!! Λες και ανήκεις εκέι....
Μια περιο΄χη χωρισμένη σε τετράγωνα και ανάμεσά τους ατελείωτοι δρόμοι..Για να πας από το ένα μέρος στο άλλο περπατάς πάνω σε πεζοδρόμια και διασχίζεις βιαστικά δρόμους.Δεν είναι χαζό? Η καθημερινότητά σου ορίζεται από κύβους και παραλληλεπίπεδα τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο και το μόνο που κάνεις είναι να μεταφέρεσαι από το ένα στο άλλο.Η ζωή σου ταυτίζεται με αυτά τα αποπνικτικά κατασκευάσματα.Το σπίτι μου,η σχολή μου,το γραφείο,η καφετέρια...Μάλιστα,τα όνειρά τα περιλαμβάνουν.."Θα φτιάξω το δικό μου σπίτι,θα ανοίξω το δικό μου γραφείο.." Λες: "πρέπει να γυρίσω σπίτι.."Να μπω δηλαδή στο κλουβάκιμου να νιώσω ασφάλεια και ταυτόχρονα...ελευθερία!!! Τι ειρωνεία!!
Ποιό πτηνό αρέσκεται στο να μπάινει στο κλουβί του και μάλιστα νιώθει πως είναι ελεύθερο εκεί? Προς τι αυτή η μανία να κλεινόμαστε μέσα σε χώρους λίγων μόνο κυβικών μέτρων? Τι ανασφάλεια είναι αυτή? Κλειδαμπαρωνόμαστε, κλείνουμε τα παντζούρια και βάζουμε τους εαυτούς μας σε απομόνωση...
Το σπίτι πλέον δεν μας προστατέυει από τα φυσικά φαινόμενα.Δεν είναι πλέον αυτή η σκοπιμότητά του.Αντιπροσωπέυει κάποια κυβικά μέτρα ιδιωτικού χώρου. Σα να σου λένε: "Ξέρεις...μπορεί να γεννήθηκες σε αυτό τον πλανήτη και συγκεκριμένα σε αυτή τη χώρα, αλλά η ελευθερία σου περιορίζεται ΣΕ ΑΥΤΑ, ΤΑ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΚΥΒΙΚΑ ΜΕΤΡΑ! Εκεί μέσα κάνει ό,τι θες,είναι δικά σου!" Κι εσύ σκίζεσαι να τα σγοράσεις! Σκίζεσαι να αγοράσεις ΧΩΡΟ!!! Λες και ανήκεις εκέι....
Το σεργιάνι μας στον κόσμο ήταν 10 μέτρα γης. Όσο πιάνει ένα σπίτι και ο τόιχος μιας αυλής....
(Τρίτη 23/03/04)
Ίσως καλύτερα να μην προσωποποιούμε τα γεγονότα...Δεν έχει να κάνει με τον απεχθέστατο Μπους.Αυτός είναι μόνο ένα πιόνι. Ένα αγράμματο πιθήκι! Το επιτελέιο και όλοι όσοι κρύβονταιπίσω από αύτον και τη "Μεγάλη Αμερική" έχουν άλλες σκοπιμότητες. Χρήμα,δόξα, εξουσία...
Ίσως καλύτερα να μην προσωποποιούμε τα γεγονότα...Δεν έχει να κάνει με τον απεχθέστατο Μπους.Αυτός είναι μόνο ένα πιόνι. Ένα αγράμματο πιθήκι! Το επιτελέιο και όλοι όσοι κρύβονταιπίσω από αύτον και τη "Μεγάλη Αμερική" έχουν άλλες σκοπιμότητες. Χρήμα,δόξα, εξουσία...
Αχα!!! 'Ολα αυτά...Και μιας και δεν σκαμπάζω απολύτως τίποτα από όλα αυτά, μπορείς, αν έχεις την ευγενή καλοσύνη να ρίξεις και μια επεξήγηση? Έτσι για να ξέρουμε και τι μας γίνεται!
Αχα!!! 'Ολα αυτά...Και μιας και δεν σκαμπάζω απολύτως τίποτα από όλα αυτά, μπορείς, αν έχεις την ευγενή καλοσύνη να ρίξεις και μια επεξήγηση? Έτσι για να ξέρουμε και τι μας γίνεται!
Χμ...Μισό λεπτό...Μάνααααααααα!!!τι ώρα γεννήθηκα??? δε θυμάσαι???
έλα ρε μάνα,θυμίσου....Οκ!
έλα ρε μάνα,θυμίσου....Οκ!
Λοιπόν,στις 5 το πρωι. Καλά είναι???![]()
Αχά!! Φίλτατε DjLouiS έχουμε γενέθλια την ίδια μέρα! Μόνο που εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα μεν,αλλά 3 χρόνια αργότερα. Αυτά που γράφηκαν ισχύουν και για μένα????
Kisses!
Αγαπητοί φίλοι,
νομίζω πως, αν κοιτάξουμε το θέμα από απόσταση, θα δούμε ότι ίσως τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε. Έπειτα από μια μακρόχρονη πορεία αναζήτησης (βέβαια τι έιναι δύο δεκαετίες μπροστά στην αιωνιότητα
) έφτασα σε ένα και μόνο συμπέρασμα επί του θέματος. Το οποίο βέβαια αφορά μόνο εμένα και δεν γενικεύω....
Πιστέυω πως πια δεν τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά.Από τη στιγμή που φτάσαμε στο επίπεδο της αυτόνομης εσωτερικής αναζήτησης τότε δεν χρειαζόμαστε ταγούς και δεν χρειάζεται να είμαστε ταγμένοι πουθενά... Σίγουρα ο καθένας μας έχει ένα-δυο δικούς του ανθρώπους( που συνήθως είναι απλά φίλοι) που τους νιώθει ταυτόχρονα δασκάλους και μαθητές, οδηγούς και συνοδοιπόρους. Σίγουρα όμως δεν έχουμε ανάγκη Δασκάλους με τίτλους και Ύπατους....
Γιατί, χωρίς να είμαι μηδενίστρια, πολλές φορές ακόμα και άνθρωποι με περίσσεια γνώση, κοιτάζουν να θρέψουν τον εγωισμό τους και τα μικροκοσμικά τους συμφέροντα...
Ένα πουλί για να πετάξει δεν έχει ανάγκη βαρίδια στα φτερά του.Έτσι και ένα ελεύθερο πνέυμα δεν έχει ανάγκη "Ειδικούς" και "γνωρίζοντες"...
νομίζω πως, αν κοιτάξουμε το θέμα από απόσταση, θα δούμε ότι ίσως τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε. Έπειτα από μια μακρόχρονη πορεία αναζήτησης (βέβαια τι έιναι δύο δεκαετίες μπροστά στην αιωνιότητα
Πιστέυω πως πια δεν τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά.Από τη στιγμή που φτάσαμε στο επίπεδο της αυτόνομης εσωτερικής αναζήτησης τότε δεν χρειαζόμαστε ταγούς και δεν χρειάζεται να είμαστε ταγμένοι πουθενά... Σίγουρα ο καθένας μας έχει ένα-δυο δικούς του ανθρώπους( που συνήθως είναι απλά φίλοι) που τους νιώθει ταυτόχρονα δασκάλους και μαθητές, οδηγούς και συνοδοιπόρους. Σίγουρα όμως δεν έχουμε ανάγκη Δασκάλους με τίτλους και Ύπατους....
Γιατί, χωρίς να είμαι μηδενίστρια, πολλές φορές ακόμα και άνθρωποι με περίσσεια γνώση, κοιτάζουν να θρέψουν τον εγωισμό τους και τα μικροκοσμικά τους συμφέροντα...
Ένα πουλί για να πετάξει δεν έχει ανάγκη βαρίδια στα φτερά του.Έτσι και ένα ελεύθερο πνέυμα δεν έχει ανάγκη "Ειδικούς" και "γνωρίζοντες"...