Σεισάχθεια

Σαφώς και υπάρχουν ψυχικά αποθέματα που μας επιτρέπουν να βοηθήσουμε κάποιον συνάνθρωπό μας.
Η θέληση είναι αυτή που μετράει.

Όταν καθοδηγούμαστε από ευγενή κίνητρα,πραγματικό ενδιαφέρον και ξεκάθαρη σκέψη μπορούμε και να προσφέρουμε.

Η ευθύνη μας υπόκειται καθαρά στις προθέσεις μας και στο άτομο που θα αναφερθούμε.
Είναι σίγουρα ευκολότερο να σταθούμε δίπλα σε κάποιον,του οποίου την ιδιοσυγκρασία γνωρίζουμε καλά και έχουμε δει αντιδράσεις υπό συγκεκριμένες συνθήκες.
Στην περίπτωση που ο δέκτης δεν αποτελεί μέλος του στενού μας περιβάλλοντος,υπάρχει όντως το δίλλημα για το αν πρέπει να κάνουμε οποιαδήποτε επέμβαση στο συναισθηματικό του κόσμο.

Και στις δύο περιπτώσεις αξίζει η προσπάθεια.Οι καλες προθέσεις γίνονται αντιληπτές.Αν μη τι άλλο θα έχουμε δώσει ένα θετικό μήνυμα.

Όσον αφορά την εξέλιξη της προσφοράς;
Κανενας δεν υποχρεούται να δίνει αιωνίως!Είναι φρόνιμο και καθόλου εγωιστικό το να μην αναλωνόμαστε εκατό τοις εκατό.

Η προσφορά δεν εξαρτάται από τη χρονική διάρκεια.Είναι υπαρκτή,φαίνεται η επίδρασή της,έχει συμβάλει στην όποια εξέλιξη.

Kost!
Ανέλυσες το παράδειγμά μου με τον καλύτερο τρόπο!

Αφροδίτη
συμφωνώ,μέσα από τις αντιθέσεις προκύπτουν ελπιδοφόρα μηνύματα.

kswtikoula
κριτική σε τέτοιες περιπτώσεις κάνουν οι άνθρωποι, που εθελοτυφλούν μπροστά στις δικές τους αποτυχίες.Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι δεν υλοποιήθηκε η επιθυμία σου;

Δημήτρη,matmat
είναι αποδεκτό ότι επιβάλλεται η διεύρυνσή μας μέσα από την αλληλεπίδραση.Η αυτογνωσία όμως(όποιοι και να είμαστε)δεν είναι αυτή που αποτελεί προϋπόθεση για μια νέα αρχή;Τα ερεθίσματα από εξωτερικούς παράγοντες απλά μας δίνουν την ώθηση να κάνουμε την αρχή.

Θα ήθελα να σταθούμε για λίγο στο πώς το εξωτερικό περιβάλλον επιδρά στην εσωτερική αλλαγή.

Συμβαίνει συχνά να δεχόμαστε κριτική για τις απόψεις,τα πιστεύω,τον τρόπο ζωής μας.Θέλοντας και μη επηρεαζόμαστε,γιατί έχουμε ανασφάλειες(ας μην το αρνηθεί κανείς αυτό!)
Με ανοιχτό μυαλό και καλή διάθεση, δεν απορρίπτουμε την άλλη θέση και την επεξεργαζόμαστε.Βρίσκουμε πολλά θετικά στοιχεία και προσπαθούμε να τα υιοθετήσουμε.Κάποια από αυτά που ήδη είχαμε,τα ρίχνουμε στην πυρά.
Στην πορεία συναντούμε τα άτομα που βοήθησαν στην ανακατεύθυνσή μας.
Χαμογελαστά και με στόμφο εκθέτουν ως δικές τους,μπροστά σε κοινό,τις "καμένες" απόψεις ΜΑΣ!

Δυστυχώς δε μιλάω υποθετικά!

Πού βρίσκεται λοιπόν η αλήθεια;
Ο στόχος είναι η αλλαγή ή η επίγνωση και παραδοχή του εαυτού μας;

Είναι πολλά και ποικίλα τα συναισθήματα που ένοιωσα σήμερα.Κάποια γεγονότα με συγκλόνησαν "συθέμελα"και με ανάγκασαν να πάρω αποφάσεις για την από εδώ και εμπρός πορεία μου.
Έγινε αυτό το "κλικ" μέσα μου και συνειδητοποίησα πόσο άσχημο είναι να μπλεκόμαστε σε φαύλους κύκλους,να μην μπορούμε να ξεφύγουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό,να δίνουμε δικαιώματα για ό,τι συνειδητά αρνούμαστε,να γινόμαστε έρμαιο των σκέψεων και πράξεών μας.

Κάθε καινούρια μέρα είναι μια ευκαιρία να αποβάλουμε τα δεσμά μας και να κάνουμε μια νέα αρχή.
Κατά πόσο όμως αυτό είναι εφικτό;
Σε ποιό ποσοστό εξαρτάται μόνο από τον εαυτό μας;
Ποια εμπόδια θα παρουσιαστούν και πώς θα τα αντιμετωπίσουμέ;
Υπάρχουν πρακτικές που θα μας βοηθήσουν να επιτύχουμε το σκοπό μας;
Είναι απαραίτητο τελικά να γίνει αυτό;

Θα με ενδιέφερε ειλικρινά να ακούσω τις απόψεις σας.