23rd_Thief

Το κεφαλαίο ωμέγα, τι εξυπηρετεί, εγωϊσμέ μου, δεύτερέ μου εαυτέ...

Τα δέοντα,
Deva Parinito

Το ερώτημα είναι εύλογο. Το ίδιο θα μπορούσαμε να αναρρωτηθούμε όλοι μας. Συνήθως, όταν χρησιμοποιούμε την λέξη "πάντα" στον λόγο μας, επικινδυνολογούμε. Όχι δηλ. πως κάνουμε κάτι "κακό", αλλά η έννοια του "πάντα", του παντοτινού δηλ. μας είναι άγνωστη. Δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το παντοτινό. Αν το ξέραμε, δεν θα αναρρωτιόμαστε. Δεν υπάρχει λοιπόν ασφαλής απάντηση στο πρώτο ερώτημα. Αν κάποιος απαντήσει "ναι", αμέσως θα ξεσηκωθεί κύμα αντιδράσεων που θα λέει "Μα, τι είναι αυτά που λες ? Που το ξέρεις ? Πως το ξέρεις ? Ποιος είσαι ?". Το ίδιο όμως θα συμβεί και αν κάποιος απαντήσει "όχι".

Προσωπικά πιστεύω, πως πάντα κάπως δεν είναι τίποτα. Και το λέω αυτό – κατά την γνώμη μου φυσικά – γιατί το πάντα έτσι υποδηλώνει σταστιμότητα, ακινησία. Όταν ένα πράγμα, - μπορούμε να το ονομάσουμε όπως θέλουμε, θεωρία, στάση ζωής, εαυτό – είναι πάντα κάπως, του στερούμε το δικαίωμα της αλλαγής, της μεταβολής. Αν πούμε για παράδειγμα "εγώ είμαι πάντα ανοιχτός στις απόψεις των συνομιλητών μου", στερώ από τον ίδιο τον εαυτό μου, το δικαίωμα μιας μελλοντικής "κλειστής" θέσης μου, που ίσως να συμβεί στο μέλλον. Λέω δηλ. ψέμματα στον ίδιο μου τον εαυτό, γιατί αν κάποτε συμβεί να διαφωνήσω, αμέσως θα δεχτώ την παρατήρηση πως "καλά, εσύ δεν έλεγες πως είσαι πάντα ανοιχτός στις απόψεις των συνομιλητών σου ?". Αν όμως αποφύγω να χρησιμοποιήσω την λέξη "πάντα" στον λόγο μου και πω "εγώ είμαι ανοιχτός στις απόψεις των συνομιλητών μου", αφήνω το ενδεχόμενο να γίνω και κλειστός, κι όταν κάποιος με ρωτήσει, θα έχω το δικαίωμα (χωρίς να ψεύδομαι) να του απαντήσω απλά "Όχι Πάντα".

Έτσι λοιπόν, κατ' αυτόν τον τρόπο, θα απαντούσα – προσωπικά – και στον ΕΧΕΜΒΡΟΤΟ, αν με ρωτούσε "Είναι Πάντα έτσι ?". Όχι Πάντα. Τότε ? Πως είναι, αφού δεν είναι πάντα έτσι ? Δεν ξέρω φίλε, θα του έλεγα. Τι να του έλεγα ? Αν του έλεγα κάτι, πάλι το ίδιο δεν θα με ρωτούσε. Πάλι δεν θα με ρωτούσε, "Είναι Πάντα έτσι ?"

Ο ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ κάνει μια πολύ σωστή σχηματική απεικόνιση του νοήματος του συλλογισμού του. Το κατανοοώ απόλυτα. Αναφέρεται σε ποσοτικές εναλλαγές του καλού και του κακού που συνυπάρχουν στον άνθρωπο και στο θέμα της ισχύος του ενός έναντι στο άλλο, το γνωστό, που όλοι έχουμε ακούσει ή διαβάσει "η πάλη του καλού έναντι του κακού". Όπως σωστά αντιλαμβάνεται, η δική μου συλλογιστική βάση είναι η Αρμονία των εννοιών. Και αρμονία σημαίνει συνύπαρξη, ισορροπία, ισοπαλία. Για μένα λοιπόν, δεν τίθεται θέμα ισχύος. Για μένα, δεν υπάρχει ποσοτική διαφορά στις έννοιες "καλό" και "κακό", αλλά υπάρχει μόνο ποιοτική διαφορά. Κανένα λοιπόν από τα δύο, ούτε το "καλό", ούτε το "κακό", στα βαθύτερα υποστρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης, κανένα δεν υπερισχύει έναντι κανενός. Και αυτό είναι μια πίστη, που εγώ – για μένα μιλάω, προσωπικά – την έχω σε όλες μου τις σχέσεις. Ακόμα δηλ. και στην σχέση μου με την γυναίκα μου, δεν αναρρωτιέμαι για ποσοτικές διαφορές, ποιος είναι δηλ. περισσότερο "κάτι" από τον άλλον. Υπάρχει Αρμονία, ισορροπία και συνύπαρξη.

Τα σχήματα του ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΥ είναι στατικά. Το λέω γιατί ακόμη κι αν επιλέξουμε αυτό που οι ποσότητες του "καλού" και του "κακού" ισοκατανέμονται στον κύκλο, αμέσως η λογική μας διαχωρίζει τα ημισφαίριά του. Δεξί – Αριστερό. Είναι το καλό στο "Δεξί", ή είναι το "καλό" στο Αριστερό ? Μήπως είναι ανάποδα ? Μήπως τα ημισφαίρια δεν διαχωρίζονται διαμετρικά κάθετα αλλά χωρίζονται διαμετρικά οριζόντια ? Κι αν είναι έτσι, είναι το "καλό" το επάνω, ή είναι το κάτω ? Μήπως είναι ανάποδα ?

Δέχομαι την υπόθεση του ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΥ και δεν αμφιβάλλω για τους χρωματισμούς. Το καλό είναι το άσπρο, σύμφωνα με τον ΕΧΕΜΒΡΟΤΟ, το κακό είναι το μαύρο. Δέχομαι την υπόθεσή του.

Δείτε κάτι. Όταν οι ιεραπόστολοι επισκέφτηκαν την Αφρική, στην προσπάθειά τους να απεικονίσουν τον Θεό, να δείξουν δηλ. στους άγριους "εικόνα", "πρόσωπο", του πως μοιάζει ο Θεός, τον ζωγράφισαν Άσπρο και επίσης ζωγράφισαν τον Διάβολο Μαύρο. Αυτό πολύ προσέβαλλε τους Αφρικανούς. Έτσι, δεν άκουσαν τίποτε απ' όσα τους είπαν οι ιεραπόστολοι. Τότε κάποιος από τους ιεραπόστολους είχε την φαεινή ιδέα να αλλάξει τα χρώματα. Έκανε λοιπόν τον Θεό Μαύρο και τον Διάβολο Άσπρο. Οκ, τότε οι Αφρικανοί μπορούσαν να δεχτούν τον "Θεό" για τον οποίο μιλούσαν οι ιεραπόστολοι.
Θέλω να πω, πως ακόμη και η προσπάθεια απεικόνισης του "καλού" ως άσπρο, και του "κακού" ως μαύρο, δεν είναι ασφαλής. Την δέχομαι όμως, όπως την παρουσιάζει ο ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ για να μην καθυστερώ.

Τα σχήματα του ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΥ μοιάζουν πολύ με το ανατολικό γιν-γιανκ. Το γνωστό σύμβολο του καλού και του κακού. Υπήρχε κάποτε ένα μέλος του esoterica, δεν θυμάμαι ποιο είναι, που ως ψηφιακή υπογραφή, χρησιμοποιούσε – προσέξτε- τρισδιάστατο περιστρεφόμενο γιν-γιανκ. Μια διαρκής, αέναη εναλλαγή χωρικής σχέσης μεταξύ του καλού και του κακού. Πολύ μου είχε αρέσει. Αυτό σημαίνει πως το "καλό" και το "κακό", εναλλάσονται, αλλάζουν θέση δηλ. στο "εγώ" μας. Πρακτικά, αυτό παρατηρείται, όταν για παράδειγμα, με κάτι που θυμώναμε παλιά, δεν θυμώνουμε τώρα. Θυμώνουμε όμως με κάτι άλλο, που δεν θυμώναμε παλιά. Βλέπουμε, πως η ενέργεια του "κακού" δεν χάνεται, αλλά μεταφέρεται, άγεται από ένα πεδίο σε άλλο, από έναν χώρο δηλ. σε κάποιον άλλο, ο οποίος εμφανίζεται μέσα μας καθώς μεγαλώνουμε. Αλλάζει μορφή, συνέχεια, αέναα, ες αεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το "καλό". Ακριβώς το ίδιο. Ακόμη και η σύγχρονη Φυσική της κβαντομηχανικής Θεωρίας, αποδέχεται την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας και η ίδια η κβαντική Φυσική στηρίζεται στο φαινόμενο της Αντιστρεψιμότητας. Αυτό ενισχύει την πεποίθηση, πως το "καλό" και το "κακό", το "άσπρο" και το "μαύρο", στην ουσία, δεν μπορούν να διαχωριστούν. Υπάρχουν και μεταβάλλονται. Το θετικό γίνεται αρνητικό, το αρνητικό γίνεται θετικό, το καλό γίνεται κακό, το κακό γίνεται καλό.

Μπορεί Ναι. Μπορεί Όχι. Πάντως, Πάντα όμως, Μπορεί...

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρατηρούμε. Να παρατηρούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Τότε μονάχα θα δούμε και θα επαληθεύσουμε αν μπορεί ή αν δεν μπορεί. Αν δούμε ότι μπορεί να ισχύει σε μας, τότε γιατί να μην ισχύει και στον φίλο μας ? Αν ο φίλος μας δει ότι μπορεί να ισχύει σε αυτόν, τότε γιατί να μην ισχύει και στον γνωστό του φίλου μας ? Και στον συγγενή μας ? Και στον σύντροφό μας ? Και, και, και...

Κι αν δούμε ότι αυτή η θεωρία δεν ισχύει σε μας, ας δούμε τι ισχύει σε μας. Ας ερευνούμε συνέχεια τον εαυτό μας. Ακόμη κι αν δεν βρούμε τίποτε. Ακόμη κι αν μας προλάβει ο θάνατος, χωρίς να έχουμε βρει τίποτε...

Τα σέβη μου,
Deva Parinito