- ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
ΗΡΘΕΣ ΜΕΣ΄ΤΗ ΒΡΟΧΗ.
ΜΟΥΣΚΕΜΑ
ΩΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ.
ΗΡΘΕΣ ΝΑ ΜΕ ΔΙΔΑΞΕΙΣ
ΝΑ ΜΕ ΦΩΤΙΣΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΕΙΣ
ΝΑ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙΣ
ΣΥΝΑΡΠΑΣΕΙΣ
ΕΤΣΙ,
ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ,
ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑ
Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΧΤΥΠΑ
ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ
ΜΟΥ
ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ;
ΗΡΘΕΣ ΣΑΝ ΑΚΡΑΤΗΤΟΣ ΧΕΙΜΑΡΟΣ
ΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΣΙΓΑΣΤΟΣ
ΟΡΜΗΤΙΚΟ ΠΟΤΑΜΙ.
ΗΡΘΕΣ. 
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.
ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΕΝΔΟΡΑΜΑΤΙΚΑ...ΕΣΤΩ...
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΣΕ ΧΑΙΔΕΥΩ ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ.
ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΟ.
ΑΡΩΜΑΤΑ ΓΙΑΣΕΜΙΟΥ. ΔΙΧΩΣ ΠΑΡΑΠΟΝΟ.
ΠΟΡΕΨΟΥ ΣΤΗ ΛΑΜΨΗ ΜΟΥ.
ΠΥΡΙΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ.
ΑΠΟΔΕΙΩΧΝΕΙΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
Α.Ρ.
ΕΝΔΟΡΑΜΑΤΙΚΑ...
ΑΓΑΠΑ ΜΕ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
...Κλεισμένος και πάλι
στο όστρακο της σιωπής
αφήνω να κυλήσει το μαργαριτάρι
να ενωθεί με τ’ άλλα
ίσος μια μέρα να το δώ
κρεμασμένο στο λαιμό σου
δεμένο περιδέραιο
από πλατίνα και χρυσό...
...mat...

Γιατι τώρα??
Δοσμένος σ'αυτό που γνώρισες σε μένα, κάποια μέρα, θα νομίσεις πως με ξέρεις... Θα νομίσεις πως συμφωνούμε, πως εγώ είμαι εσύ κι εσύ εγώ...
Εκείνη την μέρα θα εύχεσαι να υπήρχαν σπείρες κι όχι κύκλοι, και να αρχίζαμε ξανά μία πορεία όπως τώρα... λίγο πιο πάνω, λίγο μακρύτερα...
Θα πάψεις να διαβάζεις αυτά που γράφω... νομίζοντας, πως τα είδες, πως τα γνώρισες όλα... μα εγώ ανάμεσα στον πόνο και τον φόβο, είμαι φυγάς των ουρανών και αλήτης..
"Αν υπήρχε περισσότερο βάθος στη γνώση του άλλου προσώπου, αν μπορούσε κανείς να διαισθάνεται την απεραντοσύνη της προσωπικότητας του, το άλλο πρόσωπο, δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει τόσο οικείο. Και το θαύμα της υπερνίκησης των φραγμών, θα μπορούσε να συνέβαινε κάθε μέρα"
Galadriel

Δ
Ε Κ
Edited by - galadriel on 25/11/2005 20:42:05
Είσαι ένας αμόλυντος γαλαξίας
βαθύπυκνος,
αστροφορείς
φαντασμαγορίας χάδια
ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ,
άλλαξες της ζωής τα πεπρωμένα.
Βουτάω στα απέραντα
άναρχα πελάγη
του χρόνου σπάζοντας
χθόνιους μύθους.
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.
ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΕΝΑ.
Α.Ρ.
ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΦΙΛΙ
ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ,
ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΩΝ,
ΑΝΑΣΑ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 25/11/2005 21:23:01
Διαβάζω αυτά που γράφεις...
και νέες ανα-τροπικές σκέψεις ξε-πηδάνε (κλίνεται κατά το ξε-φλάττεν)
από το μΫαλό μου...
τι είναι μια ξανθιά που τα βάφει σκούρα? Τεχνητή νοημοσύνη
τι είναι μια μελαχροινή που τα βάφει ξανθά? Ειλικρινής
μωρό μου,
...ανάσανα
Παντάνασσα Galadriel

Δ
Ε Κ
Τις άπειρες γνώσεις που μέρα τη μέρα νύχτα τη νύχτα ανακαλύπτω.
Αλλά να, καμμιά φορά αντικρύζοντας την αμορφωσιά του κόσμου... Πονάω.
΄Η ξεκαρδίζομαι στα γέλια.
΄Εχω μιά πανέμορφη γκραβούρα στα χέρια μου του Pieter van der Heyden -1530-1576- από ένα τέλειο πίνακα του PIETER BRUEGEL 1525-1604 [κάποιοι πεθαίνοντας μένουν στην ιστορία άλλοι ζουν κι είναι ανύπαρκτοι ζωντανοί νεκροί], η έκδοση λεβέντες μου είναι του 1557 λέει λοιπόν σε μιά σοφότατη παροιμία:
Το Γαιδούρι και σχολείο να πάει, άλογο δεν γίνεται.
Φοβερό.
Σε σκέφτομαι χαρά μου και ανθίζω μέσα από την μόρφωση της ψυχής σου ΤΟΥ ΛΥΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΣΟΥ.
΄Οπως σκέπτομαι και όλους και όλες όσους και όσες αγαπώ εδώ μέσα και ανασαίνουν τρυφερά με λόγια και πράξεις...
ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ.
ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟ ΘΑΜΠΟΣ
ΣΤΗΣ ΤΕΡΨΗΣ ΤΟ ΓΕΡΜΑ.
ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ
Σ΄ΕΡΩΤΩΝ ΤΟ ΠΑΘΟΣ
ΤΟ ΔΥΟ -ΣΕ ΕΝΑ-
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
quote:
ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ....
Δεν σε σκέφτομαι. Σε βλέπω κάθε μέρα, κάθε πρωϊ, κάθε γιόμα. Σε ακούω κάθε μέρα, κάθε πρωϊ, κάθε γιόμα. Σε γεύομαι κάθε μέρα, κάθε πρωϊ, κάθε γιόμα. Σ' αγγίζω κάθε μέρα, κάθε πρωϊ, κάθε γιόμα. Σε μυρίζω κάθε μέρα, κάθε πρωϊ, κάθε γιόμα.
Δεν σε σκέφτομαι. Σε νιώθω...
Deva Parinito
Κι αφουγκράζομαι.
Σιωπώ συναρπάζομαι...
Παράξενη αίσθηση.
Τους κρυφούς κι όχι κούφιους ασπασμούς της.
Κι εσύ σκορπάς μιά φωτεινή δέσμη
χαράς πάνω στα χείλη
κάποτε ζήτησες να σου δώσω μιά Κυριακή,
της ζωής μου,
αρνήθηκα,
δεν το έκανα τότε.
Τώρα έχεις τη ζωή μου,
φωτίζεις αίμα κι όνειρα,
εξαγνίζονται
αιώνων ανομίες
φιλάς σπασμούς παλμών καρδιάς, ψυχής μορφής ανάσας.
Λίγο είναι;
Στον δράκοντα.
ΤΟΝ ΕΝΑΝ.Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
quote:
κάποτε ζήτησες να σου δώσω μιά Κυριακή,
της ζωής μου,
αρνήθηκα,
δεν το έκανα τότε.
Ναι Μπιλ. Είναι αλήθεια. Ήταν η μέρα με το κοτόπουλο. Αρνήθηκε. Στο λέω δηλ. εγώ, ο Deva. Και ξέρεις ε ? Ο λόγος μου, συμβόλαιο...
Deva Parinito
Α!!!ΑΛΛΟ ΤΟ ΕΝΑ!!!ΑΛΛΟ ΤΟ ΑΛΛΟ!!!
ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΩ ΟΧΙ ΛΑΔΙ ΑΛΛΑ ΝΕΡΟ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ, ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΕΚΤΑΣΗΣ, -ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ- ΠΕΔΙΑΔΩΝ ΚΑΙ ΤΟΠΩΝ ΕΝΝΟΩ,
ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΩΝ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ ΔΙΑ ΝΑ ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΗΣΩ Η ΝΕΑΡΑ,
ΗΤΑΝ:
ΤΖΕΚΙΝΣ ΧΑΝ
ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ.
ΤΑΜΕΡΛΑΝΟΣ
ΚΥΡΟΣ ΟΧΙ Ο ΓΡΑΝΑΖΗΣ
ΑΤΤΙΛΑΣ.
ΑΛΛΟ ΚΑΡΔΙΟΚΑΤΑΧΤΗΤΗΣ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ.
ΑΛΛΟ Ο ΠΙΚΡΟΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ
ΚΙ ΑΛΛΟ Ο ΜΕΓΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ.
ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ ΜΙΑΣ
ΝΙΟΦΕΡΤΗΣ
ΗΜΕΡΑΣ ΕΡΧΕΣΑΙ...
ΞΥΠΝΑΣ ΘΑΜΜΕΝΟΥΣ ΠΟΘΟΥΣ
ΜΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ
ΛΑΜΠΟΚΟΠΩΝΤΑΣ
ΠΟΡΦΥΡΟΣ
ΜΕ ΟΔΗΓΕΙΣ
ΞΑΝΑ ΣΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ
ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

ΔΙΑΣΠΑΡΤΟ
ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΟΠΑΙΑ
ΓΑΛΗΝΗΣ
ΠΑΘΩΝ
ΟΡΑΜΑΤΩΝ.
ΣΤΟΝ P.
ΣΕ ΦΛΟΓΑ...ΜΙΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΤΕΛΕΙΟ ΝΤΥΜΑ.
ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΟΠΛΑ, ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΒΙΩΝΩ
ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΕ ΧΑΡΑ, ΛΑΜΨΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ.
ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ.
ΜΕΣΑ ΣΟΥ...
ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ...
ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ...

ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ ΕΝΑ.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Για 'σενα...
Σε σκέφτομαι ντυμένη
με τα πέπλα της αυγής
με τα μυριάδες χρώματα
να ξεπηδούν ολόγυρά σου
Σε σκέφτομαι σαν μια δροσοσταλιά
στου πρωινού στα φύλα αφημένη
απαλά να αργοκυλάς στο γιασεμί
και τ΄ άρωμα να πλημμυρίζει γύρω.
Σε σκέφτομαι με ευωδιές
τυλιγμένη με νάρκισσους
και κρίνα να σκορπούν
τα χρώματα στις αισθήσεις…
Σε σκέφτομαι με χαμόγελο…
...mat...

Γιατι τώρα??
Edited by - matmat on 30/11/2005 18:00:14
ΜΑ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, Ο ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ,
ΣΤΙΧΟΥ ΞΕΔΙΨΑΣΜΑ,
ΣΕ ΞΕΦΡΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ,
ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΓΕΡΜΑ,
ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΟΥ ΝΗΣΙΟΥ.
ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.
ΠΟΛΥ ΦΩΣ.

ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Μικρό νησί καταμεσής
στο απόλυτο γαλάζιο
του Ιερού Αιγαίου
των λευκών σπιτιών
της Δήλου Ιερατείο
έτσι με το λευκό σου φόρεμα
να σεργιανάς στα κύματα
μιλώντας με Νηρηίδες
του Ποσειδώνα Ιέρεια μοιάζεις…
...mat...

Γιατι τώρα??
ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΧΥΜΑΣ ΣΑΝ ΚΥΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΙΑ,
ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕ ΛΥΩΝΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΑΝΑΤΕΛΛΟΥΣΑΣ ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΥΣΑΣ,
ΠΡΩΙΝΗΣ ΔΡΟΣΙΑΣ. ΜΥΡΙΖΕΙ ΓΙΑΣΕΜΙ...
ΧΑΝΟΜΑΙ.
ΣΤ΄ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΤΗΣ ΘΕΙΚΗΣ ΣΟΥ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑΣ
ΜΕ ΑΔΡΑΞΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΗ.
Α... ΒΕΒΑΙΑ...ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΖΩ...

ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ, ΝΑ ΠΕΛΑΓΟΔΡΟΜΟΥΝ ΣΕ ΡΗΜΑΓΜΕΝΕΣ ΙΔΕΕΣ.
ΕΤΣΙ ΛΕΣ...
Σ΄ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΕΑΥΤΩΝ,
ΝΑ ΒΟΛΟΔΕΡΝΟΥΝ
ΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΣΚΟΥΡΙΑ ΝΕΚΡΩΝ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ...
ΑΣΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΞΕΚΑΡΦΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ
ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΔΗ ΣΤΑ ΥΨΗ...
ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΡΗ ΤΣΙΜΕΝΤΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΙΚΡΩΝ ΠΑΘΩΝ.
ΚΥΤΤΑ
ΚΡΥΒΕΙΣ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ ΤΟΝ ΗΛΙΟ...
ΔΕΝ ΤΟ΄ΞΕΡΕΣ;
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ. ΕΝΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
μυριάδες θλίψεις
γύρναγα πλάτη μα θα λυώσω
αν μου λείψεις...
Είναι δική σου
νικητή η εκστρατεία
είσαι στο αίμα
μιά μονάκριβη ευτυχία...]
ΜΙΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
κι απάντησες:
Μα μου λείπεις.
΄Οτι ποιητικότερο.
ΕΙΣΑΙ ΓΛΑΦΥΡΟΣ...
ΑΥΤΟ ΦΤΑΝΕΙ...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΟΥΝΤΑΙ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=