2kosmous

Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, ο οποίος θέλησε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε, λοιπόν, την περιπέτειά του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του, αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.

Η νύχτα, λοιπόν, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν μαύρα. Μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από βαριά σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα. Ο ορειβάτης, που το μόνο που έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, ένιωθε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά κάτω.

Συνέχισε να πέφτει… και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου, ένα βήμα πριν το τέλος, ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του. Σκεφτόταν, τώ­ρα, πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί που ήταν δεμένο στη μέση του να τεντώνεται και να τον τραβά απότομα και δυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα! Μόνο το τεντωμένο σκοινί τον κρατούσε ζωντανό.

Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και της αγωνίας, φώναξε: – Θεέ μου, βοήθησε με! Μια φωνή γεμάτη αγάπη, ενδιαφέρον και ήρεμη σιγουριά προερχόμενη απ’ τον ουρανό απάντησε:
– Τι θέλεις να κάνω;
– Σώσε με, Θεέ μου!
– Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
– Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
– ΤΟΤΕ, ΚΟΨΕ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΣΟΥ ΑΜΕΣΩΣ…!».

Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη: Αλήθεια, ΕΣΥ τι θα έκανες; ρώτησα τον εαυτό μου…

Με ανάμεικτα συναισθήματα συνεχίζω να διαβάζω. Στο τέλος η ιστορία έγραφε: «Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ο ορειβάτης βρέθηκε νεκρός, παγωμένος, με το σώμα του να κρέμεται στον αέρα από ένα σκοινί. Τα χέρια του κοκαλωμένα κρατούσαν σφιχτά το σκοινί, είχαν γίνει ένα μ’ αυτό … ΜΟΝΟ 1 μέτρο πάνω από τη γη…!!!».

Και εσύ;… Πόσο κολλημένος είσαι στα σκοινιά σου; Πόσοι φόβοι-σκοινιά, πόσες περιοριστικές πεποιθήσεις-σκοινιά σε κρατούν πίσω απ’ τον παράδεισό σου; Πόσα όνειρα πρόδωσες, πόσες θάλασσες δεν ταξίδεψες, πόση αγάπη δεν έδωσες, πόση πίκρα πότισες τους ανθρώπους σου, πόση ΖΩΗ έχασες εξ’ αιτίας των φόβων σου?

Θα το συνεχίσεις?

Θυμήσου ότι ο Θεός σου προτείνει πάντα το δεξί Του χέρι και περιμένει. Η επιλογή να απλώσεις και συ το δικό σου ανήκει σε ΣΕΝΑ…

Don't walk in front of me
I may not follow
Don't walk behind me
I may not lead
Walk beside me
and just be my friend

Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, ο οποίος θέλησε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε, λοιπόν, την περιπέτειά του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του, αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.

Η νύχτα, λοιπόν, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν μαύρα. Μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από βαριά σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα. Ο ορειβάτης, που το μόνο που έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, ένιωθε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά κάτω.

Συνέχισε να πέφτει… και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου, ένα βήμα πριν το τέλος, ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του. Σκεφτόταν, τώ­ρα, πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί που ήταν δεμένο στη μέση του να τεντώνεται και να τον τραβά απότομα και δυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα! Μόνο το τεντωμένο σκοινί τον κρατούσε ζωντανό.

Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και της αγωνίας, φώναξε: – Θεέ μου, βοήθησε με! Μια φωνή γεμάτη αγάπη, ενδιαφέρον και ήρεμη σιγουριά προερχόμενη απ’ τον ουρανό απάντησε:
– Τι θέλεις να κάνω;
– Σώσε με, Θεέ μου!
– Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
– Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
– ΤΟΤΕ, ΚΟΨΕ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΣΟΥ ΑΜΕΣΩΣ…!».

Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη: Αλήθεια, ΕΣΥ τι θα έκανες; ρώτησα τον εαυτό μου…

Με ανάμεικτα συναισθήματα συνεχίζω να διαβάζω. Στο τέλος η ιστορία έγραφε: «Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ο ορειβάτης βρέθηκε νεκρός, παγωμένος, με το σώμα του να κρέμεται στον αέρα από ένα σκοινί. Τα χέρια του κοκαλωμένα κρατούσαν σφιχτά το σκοινί, είχαν γίνει ένα μ’ αυτό … ΜΟΝΟ 1 μέτρο πάνω από τη γη…!!!».

Και εσύ;… Πόσο κολλημένος είσαι στα σκοινιά σου; Πόσοι φόβοι-σκοινιά, πόσες περιοριστικές πεποιθήσεις-σκοινιά σε κρατούν πίσω απ’ τον παράδεισό σου; Πόσα όνειρα πρόδωσες, πόσες θάλασσες δεν ταξίδεψες, πόση αγάπη δεν έδωσες, πόση πίκρα πότισες τους ανθρώπους σου, πόση ΖΩΗ έχασες εξ’ αιτίας των φόβων σου?

Θα το συνεχίσεις?

Θυμήσου ότι ο Θεός σου προτείνει πάντα το δεξί Του χέρι και περιμένει. Η επιλογή να απλώσεις και συ το δικό σου ανήκει σε ΣΕΝΑ…

Don't walk in front of me
I may not follow
Don't walk behind me
I may not lead
Walk beside me
and just be my friend