8thThief

Η Χαλιμά μωρό μου, είναι η light βερσιόν του Αισώπου. Μια χαρά είναι, τι έχει δηλ ? Εγώ πολύ την γουστάρω. Κάτσε να ρωτήσουμε και το τζίνι.

- Εσύ τι λες για όλα αυτά τζίνι ?

- Πάλι μαλακίες λες Deva.

Deva Parinito & το τζίνι του

Μις Τζι μου, στο είπα. Μπορεί να πέφτω έξω.Στο είπα από το πρώτο μου μήνυμα στο θέμα σου. Αυτό μην το ξεχνάς.

Φυσικά και δεν ενδιαφέρει ποια είναι η παρτενέρ μου. Η λέξη "παρτενέρ" ήρθε να "προβληθεί" έναντι της λέξης "κομπλιμάν", αν θυμάσαι. Κομπλιμάν εσύ, παρτενέρ εγώ. Αχ εσύ, αμάν εγώ. Είμαι στιχατζής, μην το ξεχνάς.

Deva Parinito

Ντάρλιγκ, αυτά μην τα λες, γιατί θα το πιστέψουν. Η σωστή φράση είναι "διαφορετική & ίδια". Άσε τους παρεξηγιάρηδες να αποφασίσουν μόνοι τους.

Είπα: " Ή οι κλέφτες θα γίνουν σαράντα ή ο λογαριασμός μου θα συνεχίσει να υπάρχει στην Pro-Bank, Pro-δίδοντας την ύπαρξή μου"

Deva Parinito

Deva Parinito

Ξυπνάω στην μέση του πουθενά. Γύρω μου, θάλασσα και βουνό. Και τέσσερις τοίχοι. Καινούργια εξορία. Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ. Δεν μου θυμίζει τίποτε το μέρος. Κάνω να σ’ αγκαλιάσω – τζίφος - δεν έχω χέρια. Κάνω να σηκωθώ – ακόμη χειρότερα – δεν έχω πόδια. Τώρα το ξέρω. Είμαι δέντρο. Θέλω να ουρλιάξω – τι βλάκας θεέ μου – είμαι δέντρο, δεν έχω στόμα. Ύστερα θυμάμαι – τα θυμάμαι όλα – ανακουφίζομαι. Πάντα ήμουν δέντρο. Ή τουλάχιστον από τότε που άρχισε να μετράει ο χρόνος μου σ’ αυτήν την ζωή. Υπάρχουν κι άλλες ζωές ? Δεν είμαι σίγουρος, υποπτεύομαι πως ναι. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα όνειρα. Ναι, είμαι ένα δέντρο που ονειρεύεται.

Χθες, ας πούμε, ήμουν πιτσιρικάς, έπαιζα μπάλα στην αλάνα, μέχρι που νύχτωσε και γύρισα σπίτι με γρατσουνισμένα γόνατα. Η μάνα μου με μάλωσε αλλά πριν κοιμηθώ, την ένοιωσα να μου φιλάει το μέτωπο. Ή τις προάλλες, δελφίνι ακολούθησα την ρότα του πλοίου μέχρι να φτάσει στην μπούκα του λιμανιού. Πότε αετός, πότε περιστέρι. Πότε αντιλόπη, πότε τίγρης. Κάθε φορά μια άλλη ζωή, ένας άλλος ρόλος. Αλλά πάντα δέντρο, πάντα ξυπνάω στην μέση του πουθενά. Πάντα, θάλασσα και βουνό. Και τοίχοι.

Δεν μου παραπονέθηκες ποτέ. Κι έτσι δεν μου έδωσες την ευκαιρία να σε λυπάμαι. Εκείνο το βράδυ που κάγχασες ότι έχεις όλο το χρόνο που σου λείπει από εμένα, σώπασα. Πρώτον, γιατί είχες δίκιο. Και δεύτερον, γιατί δεν με ξεγελάς με το δίκιο σου. Ξέρω καλά, τι ευχή και κατάρα είναι τα όνειρα.

Μην φρικάρεις όταν σου λέω πως σ’ αγαπώ.

Ξυπνάω στην μέση του πουθενά. Γύρω μου, θάλασσα και βουνό. Και τέσσερις τοίχοι. Καινούργια εξορία. Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ. Δεν μου θυμίζει τίποτε το μέρος. Κάνω να σ’ αγκαλιάσω – τζίφος - δεν έχω χέρια. Κάνω να σηκωθώ – ακόμη χειρότερα – δεν έχω πόδια. Τώρα το ξέρω. Είμαι δέντρο. Θέλω να ουρλιάξω – τι βλάκας θεέ μου – είμαι δέντρο, δεν έχω στόμα. Ύστερα θυμάμαι – τα θυμάμαι όλα – ανακουφίζομαι. Πάντα ήμουν δέντρο. Ή τουλάχιστον από τότε που άρχισε να μετράει ο χρόνος μου σ’ αυτήν την ζωή. Υπάρχουν κι άλλες ζωές ? Δεν είμαι σίγουρος, υποπτεύομαι πως ναι. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα όνειρα. Ναι, είμαι ένα δέντρο που ονειρεύεται.

Χθες, ας πούμε, ήμουν πιτσιρικάς, έπαιζα μπάλα στην αλάνα, μέχρι που νύχτωσε και γύρισα σπίτι με γρατσουνισμένα γόνατα. Η μάνα μου με μάλωσε αλλά πριν κοιμηθώ, την ένοιωσα να μου φιλάει το μέτωπο. Ή τις προάλλες, δελφίνι ακολούθησα την ρότα του πλοίου μέχρι να φτάσει στην μπούκα του λιμανιού. Πότε αετός, πότε περιστέρι. Πότε αντιλόπη, πότε τίγρης. Κάθε φορά μια άλλη ζωή, ένας άλλος ρόλος. Αλλά πάντα δέντρο, πάντα ξυπνάω στην μέση του πουθενά. Πάντα, θάλασσα και βουνό. Και τοίχοι.

Δεν μου παραπονέθηκες ποτέ. Κι έτσι δεν μου έδωσες την ευκαιρία να σε λυπάμαι. Εκείνο το βράδυ που κάγχασες ότι έχεις όλο το χρόνο που σου λείπει από εμένα, σώπασα. Πρώτον, γιατί είχες δίκιο. Και δεύτερον, γιατί δεν με ξεγελάς με το δίκιο σου. Ξέρω καλά, τι ευχή και κατάρα είναι τα όνειρα.

Μην φρικάρεις όταν σου λέω πως σ’ αγαπώ.