Andreas
Νέο ΜέλοςCyprusΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Ο Χρόνος είναι μια έννοια του υλικού μας κόσμου.
Ο Θεός Υπάρχει μέσα στο Αιώνιο Τώρα.
Με αυτές τις σκέψεις, είναι δυνατό η επόμενη ενσάρκωση οποιουδήποτε να γίνη σε χρόνο που εμείς ονομάζουμε παρελθόν ;;;; (π.χ. στο Μεσαίωνα, ή στην αρχαία Ελλάδα; )
Αγαπητοί Φίλοι, σας ευχαριστώ για το καλωσόρισμα σας.
Συνεχίζοντας τη συζήτηση, θα ήθελα να αναφερθώ στον λεγόμενο Δεύτερο Θάνατο. Μετά το τέλος της φυσικής ζωής, περνούμε κάποιο απροσδιόριστο διάστημα σε ένα πεδίο, ανάλογο της ζωής που ζήσαμε στον υλικό κόσμο. Εκεί παραμένουμε για να πάρουμε ίσως τα διδάγματα αυτής της ζωής και μετά έρχεται η αποχώρηση του Εαυτού απο την προσωπικότητα, επιστρέφωντας σε αυτό που είμαστε πραγματικά. Σε αυτά τα πεδία βρίσκεται ο προσωπικός παράδεισος και κόλαση του κάθε ενός μας. Όσο πιο σωστή ζωή ζήσαμε, τόσο πιό ψηλό και φωτεινό είναι το πεδίο (ουρανός) που βρισκόμαστε. Ο Χριστός πάνω στο σταυρό που βρισκόταν είπε στον ένα ληστή : "Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσαι μετ' εμού εν τω παραδείσω" .
Μετά λοιπόν το δεύτερο θάνατο χάνουμε την προσωπικότητα που είχαμε στη τελευταία ενσάρκωση και επιστρέφουμε πίσω απο εκεί που ξεκινήσαμε για να ετοιμαστούμε για την επόμενη μας "αποστολή".
Κάθε ενσάρκωση, είναι σαν ένα δάχτυλο του χεριού. Κανένα δάχτυλο απο μόνο του δεν αποτελεί το χέρι-αυτό που πραγματικά είμαστε-και ένα χέρι είναι μόνο ένα μέλος απο τα πολλά του Ανθρώπου .
Επίσης, άν δεχτούμε πως πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος ζούσε 500 μέχρι και 1000 χρόνια, θα καθυστερούσε ή θα επιταχυνόταν ο κύκλος της επιστροφής στο Θείο ;;; Θα υπήρχε περισσότερο πνευματικό όφελος, ή θα γινόταν "κατάχρηση" του χρόνου ζωής προς υλικά επιτεύγματα ;
Και ακόμα, τι εξυπηρετούν μέσα στο κύκλο των ενσαρκώσεων μας τα γηρατειά ; ( όσοι είμαστε "τυχεροί" να τα προλάβουμε, πριν μας προφτάση το Τέλος του δικού μας Κόσμου). Είναι μήπως μια ύστατη ευκαιρία διόρθωσης μιας λάθος στάσης ζωής, μια ευκαιρία για περισσότερη σκέψη, ή απλά ένα βασανιστικό μάθημα να βλέπεις τα νειάτα σου και την ωραιότητα σου να χάνονται και να τρομάζεις καμμιά φορά μπροστά στο καθρέφτη απο αυτό τον άγνωστο που βλέπεις...που νόμιζες πως είναι εσύ αλλά εσύ έχεις άλλη ανάμνηση του ποιός είσαι. Μήπως είναι για να δούμε πως ούτε η εικόνα του νέου, ούτε η εικόνα του γέρου είναι αληθινή ;;; Πως η πραγματική μας εικόνα, το αληθινό μας είδωλο του καθρέφτη είναι έξω απο τον υλικό κόσμο ;;;
Αγαπητέ Thoth, συμφωνώ με αυτο που λες για τις εποχές, ο αέναος κύκλος τους, είναι και αυτός ένα μέρος του αέναου κύκλου της ζωής, μέρος του οποίου είναι και η δική μας παρουσία σε αυτή τη ζωή. Μήπως όμως αυτός ο κύκλος δεν είναι πραγματικά αέναος ως φαντάζει στα δικά μας μάτια, αλλά κάποια στιγμή θα έρθει ένα τέλος στις διαδοχικές μας ενσαρκώσεις ; Και αν ναι, πότε, με την επιστροφή όλων των χαμένων παιδιών, ή μήπως υπάρχει κάποιο "πλήρωμα του χρόνου" όπου όποιος προλάβει, πρόλαβε, και tough luck για τους υπόλοιπους ;
Απόλογούμαι αν έχω ξεφύγει σε κάποια σημεία απο το θέμα.
Αντρέας.
Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο-συλλογισμό για το ότι δε θυμούμαστε προηγούμενες ενσαρκώσεις μας.
Ας παρομοιάσουμε τον κόσμο γύρω μας με μια θεατρική παράσταση. Εμείς, ο κάθε ένας απο εμάς είναι ηθοποιός. Αυτή τη στιγμή είμαστε μέρος μιας παράστασης. Αυτή η παράσταση έχει τον τίτλο "Τωρινή Ενσάρκωση" και είμαστε όλοι πρωταγωνιστές. Αυτό που έχει σημασία τώρα, είναι να είμαστε σωστοί στο ρόλο που έχουμε αναλάβει-διαλέξει( ή που μας έχουν αναθέσει). Μπορεί σε προηγούμενες παραστάσεις, να ήσουν ο Γιάννης-Αγιάννης, ο Ηρακλής, ο Κολόμβος, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχει καμμιά σημασία. Το σημαντικό τώρα είναι ο ρόλος που ενσαρκώνεις, εσύ , εγώ, ο καθένας απο εμάς. Το να προσπαθείς, στο μέσο αυτής της τωρινής παράστασης να θυμηθείς τι ρόλο "έπαιζες" στη προηγούμενη, μόνο σύγχηση μπορεί να φέρει.
Εξάλλου, πιστεύω πως υπάρχει κάποιος πάρα πόλύ καλός λόγος που δεν θυμόμαστε προηγούμενες ζωές. Μην με ρωτήσετε ποιός, δεν ξέρω ακριβώς, αλλά όταν προχωράς σε ένα δρόμο πρέπει να κοιτάς μπροστά για να βλέπεις που πάς και όχι πίσω.
Βέβαια, όχι ότι δεν θα με ενδιέφερε να κοιτάξω πίσω απο τη δική μου πλάτη, όμως ούτως ή άλλως προσωπικά δεν έχω τη δυνατότητα. Αλλά.... ας μην ξεχνούμε και τη γυναίκα του Λώτ τι έπαθε κοιτάζοντας πίσω.
Όλο το μεγαλείο της ανθρώπινης ενσάρκωσης κρύβεται-πιστεύω-στη παραβολή του Ασώτου. Ο Άνθρωπος, αφήνοντας το παλάτι του πατέρα του (τον ουρανό), ξοδεύει όλη του τη περιουσία σε γήινες απολαύσεις, μέχρις ότου συνειδητοποιά πως η θέση του είναι στο σπίτι του πατέρα του. Μετά απο αυτή τη κατρακύλα ξαναβρίσκει τη θέση του μαζί με όλη τη σοφία που μάζεψε και συμπληρώνει τον κύκλο των ενσαρκώσεων παίρνοντας μάλιστα και ένα δαχτυλίδι σαν δώρο της επιστροφής.
Κλείνωντας, θα ήθελα να αντιπαραβάλω σε αυτό που είπε ο φίλος DarkAngel ""Ποιό ήταν το όνομά σου πρωτού γεννηθείς?¨¨ το
Ποιό είναι το όνομα αυτού του "ηθοποιού" που "με" υποδύεται ?????
Φίλε Κέλσο, το ΓΝΩΘΙΣ ΕΑΥΤΟΝ είναι ένα απο τα πιο δύσκολα πράγματα νομίζω.....
Αντρέας.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος χάρτης, είτε Αστρικός για τους επισκέπτες απο το διάστημα, είτε Γήινος, πάλι για χρήση όμως απο κάποιους με πτητικά μέσα.
Ίσως πάλι κάποιος τοπικός πολιτισμός να τα έκανε σε περίπτωση που κάποιος έρθη απο το διάστημα να μπορεί να τους αναγνωρίσει. Ή πάλι μπορεί να χρησιμοποιούνταν για τελετές σαν του καλοκαιρινού ή χειμερινού ηλιοστασίου, όπου καποιες πομπές να ευθυγραμμίζονταν με την πορεία του ήλιου.
Για αεροδιάδρομο, δεν το νομίζω, γιατί δεν πιστεύω οι οποιεσδήποτε πτητικές μηχανές εξωγήινων πολιτισμών χρειάζονταν δίαυλο για προσγείωση ή απογείωση.
Αντρέας.
Ο Χρόνος είναι μια έννοια του υλικού μας κόσμου.
Ο Θεός Υπάρχει μέσα στο Αιώνιο Τώρα.
Με αυτές τις σκέψεις, είναι δυνατό η επόμενη ενσάρκωση οποιουδήποτε να γίνη σε χρόνο που εμείς ονομάζουμε παρελθόν ;;;; (π.χ. στο Μεσαίωνα, ή στην αρχαία Ελλάδα; )
Αγαπητοί Φίλοι, σας ευχαριστώ για το καλωσόρισμα σας.
Συνεχίζοντας τη συζήτηση, θα ήθελα να αναφερθώ στον λεγόμενο Δεύτερο Θάνατο. Μετά το τέλος της φυσικής ζωής, περνούμε κάποιο απροσδιόριστο διάστημα σε ένα πεδίο, ανάλογο της ζωής που ζήσαμε στον υλικό κόσμο. Εκεί παραμένουμε για να πάρουμε ίσως τα διδάγματα αυτής της ζωής και μετά έρχεται η αποχώρηση του Εαυτού απο την προσωπικότητα, επιστρέφωντας σε αυτό που είμαστε πραγματικά. Σε αυτά τα πεδία βρίσκεται ο προσωπικός παράδεισος και κόλαση του κάθε ενός μας. Όσο πιο σωστή ζωή ζήσαμε, τόσο πιό ψηλό και φωτεινό είναι το πεδίο (ουρανός) που βρισκόμαστε. Ο Χριστός πάνω στο σταυρό που βρισκόταν είπε στον ένα ληστή : "Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσαι μετ' εμού εν τω παραδείσω" .
Μετά λοιπόν το δεύτερο θάνατο χάνουμε την προσωπικότητα που είχαμε στη τελευταία ενσάρκωση και επιστρέφουμε πίσω απο εκεί που ξεκινήσαμε για να ετοιμαστούμε για την επόμενη μας "αποστολή".
Κάθε ενσάρκωση, είναι σαν ένα δάχτυλο του χεριού. Κανένα δάχτυλο απο μόνο του δεν αποτελεί το χέρι-αυτό που πραγματικά είμαστε-και ένα χέρι είναι μόνο ένα μέλος απο τα πολλά του Ανθρώπου .
Επίσης, άν δεχτούμε πως πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος ζούσε 500 μέχρι και 1000 χρόνια, θα καθυστερούσε ή θα επιταχυνόταν ο κύκλος της επιστροφής στο Θείο ;;; Θα υπήρχε περισσότερο πνευματικό όφελος, ή θα γινόταν "κατάχρηση" του χρόνου ζωής προς υλικά επιτεύγματα ;
Και ακόμα, τι εξυπηρετούν μέσα στο κύκλο των ενσαρκώσεων μας τα γηρατειά ; ( όσοι είμαστε "τυχεροί" να τα προλάβουμε, πριν μας προφτάση το Τέλος του δικού μας Κόσμου). Είναι μήπως μια ύστατη ευκαιρία διόρθωσης μιας λάθος στάσης ζωής, μια ευκαιρία για περισσότερη σκέψη, ή απλά ένα βασανιστικό μάθημα να βλέπεις τα νειάτα σου και την ωραιότητα σου να χάνονται και να τρομάζεις καμμιά φορά μπροστά στο καθρέφτη απο αυτό τον άγνωστο που βλέπεις...που νόμιζες πως είναι εσύ αλλά εσύ έχεις άλλη ανάμνηση του ποιός είσαι. Μήπως είναι για να δούμε πως ούτε η εικόνα του νέου, ούτε η εικόνα του γέρου είναι αληθινή ;;; Πως η πραγματική μας εικόνα, το αληθινό μας είδωλο του καθρέφτη είναι έξω απο τον υλικό κόσμο ;;;
Αγαπητέ Thoth, συμφωνώ με αυτο που λες για τις εποχές, ο αέναος κύκλος τους, είναι και αυτός ένα μέρος του αέναου κύκλου της ζωής, μέρος του οποίου είναι και η δική μας παρουσία σε αυτή τη ζωή. Μήπως όμως αυτός ο κύκλος δεν είναι πραγματικά αέναος ως φαντάζει στα δικά μας μάτια, αλλά κάποια στιγμή θα έρθει ένα τέλος στις διαδοχικές μας ενσαρκώσεις ; Και αν ναι, πότε, με την επιστροφή όλων των χαμένων παιδιών, ή μήπως υπάρχει κάποιο "πλήρωμα του χρόνου" όπου όποιος προλάβει, πρόλαβε, και tough luck για τους υπόλοιπους ;
Απόλογούμαι αν έχω ξεφύγει σε κάποια σημεία απο το θέμα.
Αντρέας.
Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο-συλλογισμό για το ότι δε θυμούμαστε προηγούμενες ενσαρκώσεις μας.
Ας παρομοιάσουμε τον κόσμο γύρω μας με μια θεατρική παράσταση. Εμείς, ο κάθε ένας απο εμάς είναι ηθοποιός. Αυτή τη στιγμή είμαστε μέρος μιας παράστασης. Αυτή η παράσταση έχει τον τίτλο "Τωρινή Ενσάρκωση" και είμαστε όλοι πρωταγωνιστές. Αυτό που έχει σημασία τώρα, είναι να είμαστε σωστοί στο ρόλο που έχουμε αναλάβει-διαλέξει( ή που μας έχουν αναθέσει). Μπορεί σε προηγούμενες παραστάσεις, να ήσουν ο Γιάννης-Αγιάννης, ο Ηρακλής, ο Κολόμβος, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχει καμμιά σημασία. Το σημαντικό τώρα είναι ο ρόλος που ενσαρκώνεις, εσύ , εγώ, ο καθένας απο εμάς. Το να προσπαθείς, στο μέσο αυτής της τωρινής παράστασης να θυμηθείς τι ρόλο "έπαιζες" στη προηγούμενη, μόνο σύγχηση μπορεί να φέρει.
Εξάλλου, πιστεύω πως υπάρχει κάποιος πάρα πόλύ καλός λόγος που δεν θυμόμαστε προηγούμενες ζωές. Μην με ρωτήσετε ποιός, δεν ξέρω ακριβώς, αλλά όταν προχωράς σε ένα δρόμο πρέπει να κοιτάς μπροστά για να βλέπεις που πάς και όχι πίσω.
Βέβαια, όχι ότι δεν θα με ενδιέφερε να κοιτάξω πίσω απο τη δική μου πλάτη, όμως ούτως ή άλλως προσωπικά δεν έχω τη δυνατότητα. Αλλά.... ας μην ξεχνούμε και τη γυναίκα του Λώτ τι έπαθε κοιτάζοντας πίσω.
Όλο το μεγαλείο της ανθρώπινης ενσάρκωσης κρύβεται-πιστεύω-στη παραβολή του Ασώτου. Ο Άνθρωπος, αφήνοντας το παλάτι του πατέρα του (τον ουρανό), ξοδεύει όλη του τη περιουσία σε γήινες απολαύσεις, μέχρις ότου συνειδητοποιά πως η θέση του είναι στο σπίτι του πατέρα του. Μετά απο αυτή τη κατρακύλα ξαναβρίσκει τη θέση του μαζί με όλη τη σοφία που μάζεψε και συμπληρώνει τον κύκλο των ενσαρκώσεων παίρνοντας μάλιστα και ένα δαχτυλίδι σαν δώρο της επιστροφής.
Κλείνωντας, θα ήθελα να αντιπαραβάλω σε αυτό που είπε ο φίλος DarkAngel ""Ποιό ήταν το όνομά σου πρωτού γεννηθείς?¨¨ το
Ποιό είναι το όνομα αυτού του "ηθοποιού" που "με" υποδύεται ?????
Φίλε Κέλσο, το ΓΝΩΘΙΣ ΕΑΥΤΟΝ είναι ένα απο τα πιο δύσκολα πράγματα νομίζω.....
Αντρέας.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος χάρτης, είτε Αστρικός για τους επισκέπτες απο το διάστημα, είτε Γήινος, πάλι για χρήση όμως απο κάποιους με πτητικά μέσα.
Ίσως πάλι κάποιος τοπικός πολιτισμός να τα έκανε σε περίπτωση που κάποιος έρθη απο το διάστημα να μπορεί να τους αναγνωρίσει. Ή πάλι μπορεί να χρησιμοποιούνταν για τελετές σαν του καλοκαιρινού ή χειμερινού ηλιοστασίου, όπου καποιες πομπές να ευθυγραμμίζονταν με την πορεία του ήλιου.
Για αεροδιάδρομο, δεν το νομίζω, γιατί δεν πιστεύω οι οποιεσδήποτε πτητικές μηχανές εξωγήινων πολιτισμών χρειάζονταν δίαυλο για προσγείωση ή απογείωση.
Αντρέας.
Συμφωνώ απόλυτα με την φίλη Elise πως η ΑΠ και το sleep paralysis είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Παραθέτω την δική μου εμπειρία για το δεύτερο.
Περιστασιακά, υπήρχαν περιπτώσεις που ενώ κοιμόμουν, ξυπνούσα χωρίς να μπορώ να κουνηθώ καθόλου. Για μένα ήταν ένα συναίσθημα , όχι τόσο παράλυσης, ( γιατί πιστεύω σε παράληση δεν νοιώθεις κιόλας τα μέλη σου) αλλά σαν μια δύναμη να μην με άφηνε να κουνηθώ. Όσο και να προσπαθούσα, δεν μπορούσα να κουνήσω, ούτε το χέρι μου, ούτε το πόδι μου, ούτε να γυρίσω καν το κεφάλι. Ταυτόχρονα, ένοιωθα σαν να υπάρχει εκεί , είτε απο πάνω απο το σώμα μου, είτε πολύ κοντά μου, μια απροσδιόριστη παρουσία. Αν μπορούσα να προσδιορίσω φύλο, θα έλεγα πως ήταν αρσενική-αντρική οντότητα. Όλα αυτά συνοδέυονταν απο αγωνία και φόβο. Όχι φόβο για τη ζωή μου, αλλά ένα απροσδιόριστο φόβο που παγώνει. Αυτά συνέβεναν αραιά και που. Μέχρι που πριν απο 2 χρόνια, 2-3 βδομάδες πριν απο το πάσχα έγιναν πιο συχνά. Το επιστέγασμα όλων ήταν ένα βράδυπου ήμουν μόνος στο σπίτι. Με πήρε ο ύπνος βλέποντας τηλεόραση και ενώ ήμουν ξαπλωμένος στο καναπέ. Εκεί που κοιμόμουν, ένοιωσα πάλι αυτή τη παράλυση-αδυναμία κίνησης και άνοιξα τα μάτια μου. Φυσικά όσο και να προσπαθούσα δεν μπορούσα να κουνηθώ. Και μια μικρή αλλά πολυ σημαντική λεπτομέρεια (που ίσως με έχει σώσει απο τη τρέλλα) είναι πως ο καναπές βρισκόταν σε διαφορετική θέση απο ότι ήταν στη "πραγματικότητα" .Εκεί λοιπόν που προσπαθούσα να κουνηθώ, βλέπω κάποιον ακριβώς απέναντι μου, να βγαίνει βιαστικά απο τη κουζίνα, να κοντοστέκεται, και μετά να τρέχει προς το υπνοδωμάτιο μου. Τάπαιξα !!!! Με όση δύναμη είχα, κατάφερα και ξεκόλλησα απο το καναπέ και έτρεξα ξοπίσω του. Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στη κουζίνα, την είδα άνω-κάτω. Ξεκολλημένα τα καππάκια απο τα ντουλάπια, σπασμένες καρέκλες, μια καταστροφή σαν να έσκασε βόμβα. Συνέχισα στο υπνοδωμάτιο μου, αλλά δεν τον βρήκα πουθενά. Πανικόβλητος, έψαχνα όλο το σπίτι να τον βρώ, αλλά πουθενά, είχε γίνει (και πάλι) άφαντος. Κάπου εκεί, ξύπνησα, ο καναπές ήταν εκεί που ήταν πάντα, κι εγώ μούσκεμα στον ιδρώτα και με την καρδιά μου να χτυπα 200 !!!
Μετά απο αυτή την εμπειρία, βυθίστηκα σε μια κατάσταση πολύ μπερδεμένη. Τα δε επόμενα 2-3 βράδυα κοιμόμουνα με το φώς αναμμένο και στο κομοδίνο δίπλα μου, έβαλα την Αγία Γραφή. Μετά απο αυτό, έκανα πάνω απο χρόνο να ξαναέχω εμπειρία sleep paralysis, και πάλι είναι πολύ αραιές, και σίγουρα καμμία μα καμμία σχέση με εκείνη τη φοβερή φορά.
Δεν ξέρω αν συνδέεται, περίπου όμως μια βδομάδα μετά, η κόρη μου , τότε δυόμιση χρονών, μπήκε στο νοσοκομείο για 4 μέρες, με σοβαρή ίωση. Δεν ξέρω…….
Αντρέας.
Αγαπητοί φίλοι
Θα ήθελα να μοιραστώ κι εγώ μαζί σας κάποιες σκέψεις.
Πρώτα να πω πως η ιστορία του φίλου nNoe στο χωριό με έκανε να ανατριχιάσω !!!!! Θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρων να ξέραμε περισσότερες λεπτομέρειες απο την πλευρά της γιαγιάς.
'Οσον αφορά την Αστρική Προβολή και το φαινόμενο του Sleep Paralysis, προσωπικά τα θεωρώ σαν δύο εντελώς διαφορετικά φαινόμενα.
Θα περίμενα επίσης κάποιος πιο προχωρημένος να έχει αναφερθεί
σε αστρική προβολή ενώ είναι "ξύπνιος", ενώ είναι δηλ. σε κατάσταση αυτοσυγγέντρωσης και χαλάρωσης, να κάνει μια συνειδητή εξωσωμάτωση. Η οποία μεθοδος είναι και η ενδεδειγμένη απο τις σχολές της ανατολής.
Πιστεύω πως η Αστρική Προβολή δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να το παίρνει αψήφηστα. Χρειάζεται-όπως και σε κάθε ταξίδι-σωστή προετοιμασία. Ίσως να πρέπει να περάσουμε με επιτυχία όλους τους άθλους του Ηρακλή για να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε και πριν μπούμε μέσα στο λαβύρινθο του Μίνωα, να έχουμε πρόχειρο μαζί μας και το Μίτο της Αριάδνης. Και άν ο αστρικός κόσμος είναι λαβύρινθος, μπορεί και να κρύβει και κανένα Μινώταυρο μέσα. Θα ήθελα να συμφωνήσω με ένα προηγούμενο σχόλιο του Thoth πως χρειάζεται πολλή προσοχή σε τέτοιου είδους ταξίδια.
Είχα μια εμπειρία Α.Π. πριν μερικά χρόνια. Ήταν μια περίοδος που ψαχνόμουνα πάρα πολύ. Παρακολουθούσα και κάποια μαθήματα, γενικότερου μεταφυσικού ενδιαφέροντος και έκανα κάποιες ασκήσεις τα βράδυα με σκόπό την ΑΠ. Μετά απο αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, ένα βράδυ και ενώ κοιμόμουνα, "ξύπνησα" (πραγματικά ή μέσα σε ένα νέο όνειρο, δεν ξέρω)και ένοιωσα το είναι μου να συγεντρώνεται στο σημείο ανάμεσα στα μάτια και απο εκεί σαν να μπαίνει σε καποια χοάνη και να ανεβαίνει προς τα πάνω. Ταυτόχρονα υπήρχε ένα έντονο βουητό που το μόνο που μπόρεσα να το παρομοιάσω είναι με τον ήχο που ακούγεται όταν βάλης ένα κοχύλι στο αυτί σου, μόνο πιό δυνατός. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω (τώρα όλα αυτά σε δέκατα του δευτερολέπτου) άκουσα μια φωνή να μου μιλά. Με το που την άκουσα (ούτε που θυμάμαι τι είπε)ταράχτηκα και φοβήθηκα και τότε ένοιωσα σαν να ρουφήχτηκα στιγμιάια πίσω στο σώμα μου. Αμέσως ξύπνησα ταραγμένος.
Με το Sleep Paralysis,έχω μια πολύ έντονη εμπειρία, αλλά θα την πώ αργότερα....αρκετά σας ζάλισα για την ώρα.
Αντρέας.
Ο Χρόνος είναι μια έννοια του υλικού μας κόσμου.
Ο Θεός Υπάρχει μέσα στο Αιώνιο Τώρα.
Με αυτές τις σκέψεις, είναι δυνατό η επόμενη ενσάρκωση οποιουδήποτε να γίνη σε χρόνο που εμείς ονομάζουμε παρελθόν ;;;; (π.χ. στο Μεσαίωνα, ή στην αρχαία Ελλάδα; )
Αγαπητοί Φίλοι, σας ευχαριστώ για το καλωσόρισμα σας.
Συνεχίζοντας τη συζήτηση, θα ήθελα να αναφερθώ στον λεγόμενο Δεύτερο Θάνατο. Μετά το τέλος της φυσικής ζωής, περνούμε κάποιο απροσδιόριστο διάστημα σε ένα πεδίο, ανάλογο της ζωής που ζήσαμε στον υλικό κόσμο. Εκεί παραμένουμε για να πάρουμε ίσως τα διδάγματα αυτής της ζωής και μετά έρχεται η αποχώρηση του Εαυτού απο την προσωπικότητα, επιστρέφωντας σε αυτό που είμαστε πραγματικά. Σε αυτά τα πεδία βρίσκεται ο προσωπικός παράδεισος και κόλαση του κάθε ενός μας. Όσο πιο σωστή ζωή ζήσαμε, τόσο πιό ψηλό και φωτεινό είναι το πεδίο (ουρανός) που βρισκόμαστε. Ο Χριστός πάνω στο σταυρό που βρισκόταν είπε στον ένα ληστή : "Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσαι μετ' εμού εν τω παραδείσω" .
Μετά λοιπόν το δεύτερο θάνατο χάνουμε την προσωπικότητα που είχαμε στη τελευταία ενσάρκωση και επιστρέφουμε πίσω απο εκεί που ξεκινήσαμε για να ετοιμαστούμε για την επόμενη μας "αποστολή".
Κάθε ενσάρκωση, είναι σαν ένα δάχτυλο του χεριού. Κανένα δάχτυλο απο μόνο του δεν αποτελεί το χέρι-αυτό που πραγματικά είμαστε-και ένα χέρι είναι μόνο ένα μέλος απο τα πολλά του Ανθρώπου .
Επίσης, άν δεχτούμε πως πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος ζούσε 500 μέχρι και 1000 χρόνια, θα καθυστερούσε ή θα επιταχυνόταν ο κύκλος της επιστροφής στο Θείο ;;; Θα υπήρχε περισσότερο πνευματικό όφελος, ή θα γινόταν "κατάχρηση" του χρόνου ζωής προς υλικά επιτεύγματα ;
Και ακόμα, τι εξυπηρετούν μέσα στο κύκλο των ενσαρκώσεων μας τα γηρατειά ; ( όσοι είμαστε "τυχεροί" να τα προλάβουμε, πριν μας προφτάση το Τέλος του δικού μας Κόσμου). Είναι μήπως μια ύστατη ευκαιρία διόρθωσης μιας λάθος στάσης ζωής, μια ευκαιρία για περισσότερη σκέψη, ή απλά ένα βασανιστικό μάθημα να βλέπεις τα νειάτα σου και την ωραιότητα σου να χάνονται και να τρομάζεις καμμιά φορά μπροστά στο καθρέφτη απο αυτό τον άγνωστο που βλέπεις...που νόμιζες πως είναι εσύ αλλά εσύ έχεις άλλη ανάμνηση του ποιός είσαι. Μήπως είναι για να δούμε πως ούτε η εικόνα του νέου, ούτε η εικόνα του γέρου είναι αληθινή ;;; Πως η πραγματική μας εικόνα, το αληθινό μας είδωλο του καθρέφτη είναι έξω απο τον υλικό κόσμο ;;;
Αγαπητέ Thoth, συμφωνώ με αυτο που λες για τις εποχές, ο αέναος κύκλος τους, είναι και αυτός ένα μέρος του αέναου κύκλου της ζωής, μέρος του οποίου είναι και η δική μας παρουσία σε αυτή τη ζωή. Μήπως όμως αυτός ο κύκλος δεν είναι πραγματικά αέναος ως φαντάζει στα δικά μας μάτια, αλλά κάποια στιγμή θα έρθει ένα τέλος στις διαδοχικές μας ενσαρκώσεις ; Και αν ναι, πότε, με την επιστροφή όλων των χαμένων παιδιών, ή μήπως υπάρχει κάποιο "πλήρωμα του χρόνου" όπου όποιος προλάβει, πρόλαβε, και tough luck για τους υπόλοιπους ;
Απόλογούμαι αν έχω ξεφύγει σε κάποια σημεία απο το θέμα.
Αντρέας.
Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο-συλλογισμό για το ότι δε θυμούμαστε προηγούμενες ενσαρκώσεις μας.
Ας παρομοιάσουμε τον κόσμο γύρω μας με μια θεατρική παράσταση. Εμείς, ο κάθε ένας απο εμάς είναι ηθοποιός. Αυτή τη στιγμή είμαστε μέρος μιας παράστασης. Αυτή η παράσταση έχει τον τίτλο "Τωρινή Ενσάρκωση" και είμαστε όλοι πρωταγωνιστές. Αυτό που έχει σημασία τώρα, είναι να είμαστε σωστοί στο ρόλο που έχουμε αναλάβει-διαλέξει( ή που μας έχουν αναθέσει). Μπορεί σε προηγούμενες παραστάσεις, να ήσουν ο Γιάννης-Αγιάννης, ο Ηρακλής, ο Κολόμβος, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχει καμμιά σημασία. Το σημαντικό τώρα είναι ο ρόλος που ενσαρκώνεις, εσύ , εγώ, ο καθένας απο εμάς. Το να προσπαθείς, στο μέσο αυτής της τωρινής παράστασης να θυμηθείς τι ρόλο "έπαιζες" στη προηγούμενη, μόνο σύγχηση μπορεί να φέρει.
Εξάλλου, πιστεύω πως υπάρχει κάποιος πάρα πόλύ καλός λόγος που δεν θυμόμαστε προηγούμενες ζωές. Μην με ρωτήσετε ποιός, δεν ξέρω ακριβώς, αλλά όταν προχωράς σε ένα δρόμο πρέπει να κοιτάς μπροστά για να βλέπεις που πάς και όχι πίσω.
Βέβαια, όχι ότι δεν θα με ενδιέφερε να κοιτάξω πίσω απο τη δική μου πλάτη, όμως ούτως ή άλλως προσωπικά δεν έχω τη δυνατότητα. Αλλά.... ας μην ξεχνούμε και τη γυναίκα του Λώτ τι έπαθε κοιτάζοντας πίσω.
Όλο το μεγαλείο της ανθρώπινης ενσάρκωσης κρύβεται-πιστεύω-στη παραβολή του Ασώτου. Ο Άνθρωπος, αφήνοντας το παλάτι του πατέρα του (τον ουρανό), ξοδεύει όλη του τη περιουσία σε γήινες απολαύσεις, μέχρις ότου συνειδητοποιά πως η θέση του είναι στο σπίτι του πατέρα του. Μετά απο αυτή τη κατρακύλα ξαναβρίσκει τη θέση του μαζί με όλη τη σοφία που μάζεψε και συμπληρώνει τον κύκλο των ενσαρκώσεων παίρνοντας μάλιστα και ένα δαχτυλίδι σαν δώρο της επιστροφής.
Κλείνωντας, θα ήθελα να αντιπαραβάλω σε αυτό που είπε ο φίλος DarkAngel ""Ποιό ήταν το όνομά σου πρωτού γεννηθείς?¨¨ το
Ποιό είναι το όνομα αυτού του "ηθοποιού" που "με" υποδύεται ?????
Φίλε Κέλσο, το ΓΝΩΘΙΣ ΕΑΥΤΟΝ είναι ένα απο τα πιο δύσκολα πράγματα νομίζω.....
Αντρέας.