Καλημέρα,
*amalia συμφωνώ μαζί σου στο ότι ο εγωισμός δεν αφήνει το άτομο να διευρύνει τους ορίζοντες του και κατ' επέκταση την αντιληπτικότητα και κατανοητικότητά του απέναντι στο διαφορετικό στοιχείο που εκπροσωπούν οι άλλοι άνθρωποι. Άλλωστε ζούμε ως μέλη μιας κοινότητας μαζί με τους άλλους και ότι και να κάνουμε ή πάθουμε υφίσταται σε σχέση με τους άλλους. Κοίτα όμως πόσο μεγάλη είναι η άγνοια του κόσμου και η ανικανότητά του να διανοηθεί ότι αυτό που λές μπορεί να υπάρξει έστω και σαν ιδεώδης κοσμοθεωρία..
*elpida ο εγωισμός είναι μια ακραία μορφή συμπεριφοράς (με την έννοια ότι παρεκκλίνει αυτού που θα θεωρούσε κανείς ιδανικό τρόπο ζωής). Αν λοιπόν η ταπεινότητα είναι το αντίθετό της, τότε δεν είναι και αυτή απλώς το άλλο άκρο του νήματος; Σκέψου πόσο περιθωριοποιημένοι είναι σήμερα οι αφελείς, ταπεινοί και μηδενικού προφίλ άνθρωποι. Θα έπρεπε να είναι όλοι έτσι ωστέ να μην υπάρχει κάποιος που να γίνει πιο εγωιστής από ότι είναι με το να εκμεταλλευθεί τους αφελείς αυτούς τύπους. Και ίσως θα έπρεπε, αφού λες ότι η διαφορετικότητα δεν έχει σχέση με τον εγωισμό, να τη σχετίσουμε εμείς οι ίδιοι. Πώς θα συναναστραφούμε με κάποιον λογικά και επί ίσοις όροις αν δεν αντιληφθούμε ότι είναι απλά διαφορετικός και όχι κατώτερος ή χειρότερος;; Ο εγωισμός δεν το εμποδίζει αυτό;
*Φίλε AVATARGR επικεντρώθηκα κυρίως στο νεοελληνικό λαό διότι απλώς ανήκω σε αυτόν και καθώς η καθημερινότητά μου εκτυλίσσεται στα πλαίσια αυτής της χώρας κι όχι κάποιας άλλης. Νομίζω ότι ο εγωισμός και η στενομυαλιά είναι από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άλλοι λαοί δεν έχουν. Απλώς δεν τους αναφέρω γιατί δεν τους γνωρίζω. Έχω ζήσει μόνο για λίγο καιρό το λαό της Αγγλίας και της Ιταλίας, αλλά δε θεωρώ ότι τους έμαθα τόσο καλά ωστέ να βρω τα συν και τα πλην παρά να έχω μια γενική εικόνα. Άλλωστε εμείς είμαστε γνωστοί για το συντηρητισμό μας και το "αμύνεσθαι περί πάρτης" μας. Είναι λυπηρό να κουβαλάμε μια τόσο σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά και μην υιοθετούμε (ως λαός) ούτε το 1/10 αυτής στον τρόπο σκέψης μας. Είναι αυτή η αποχή και η άγνοια της ιστορίας μας πηγή του κακού;

- ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.07/06/2003, 03:45:58

Θα ήθελα αρχικά να καλησπερίσω τους χρήστες του Forum, το οποίο ανακάλυψα εντελώς τυχαία κατά την καθημερινή περιήγηση. Δεν γνώριζα την ύπαρξη αυτής της ιστοσελίδας και χάρηκα που τη βρήκα.
Ο τίτλος που έδωσα στο θέμα παραπέμπει σε μια καθημερινή κατάσταση που βιώνουμε όλοι ανεξαιρέτως και ο λόγος που θέτω το ζήτημα είναι γιατί εδώ θεώρησα ότι δεν θα συναντήσω τη στενομυαλιά που υπάρχει εκεί έξω.
Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι εγωιστής. Είμαστε εγωιστές και μάλιστα σε τόσο μεγάλο βαθμό που να θεωρούμε ότι δεν είμαστε. Τούτο είναι το μόνο που μπορώ να πω κρίνοντας από κάθε παραμικρή καθημερινή εμπειρία.
Οι μικροκαυγάδες της οικογένειας, οι διαφωνίες στις φιλικές, ερωτικές, επαγγελματικές σχέσεις, η μισαλλοδοξία, το πείσμα, το απόλυτο πνεύμα, όλα είναι δείγμα εγωισμού και στενομυαλιάς.
Κρίνουμε τον άλλο με βάση τα δικά μας κριτήρια και δεν μπαίνουμε στον κόπο να διανοηθούμε καν ότι υπάρχουν και άλλα παρόμοια πράγματα σε αυτόν τον κόσμο που θα μπορούσαμε να πιστεύουμε.
Όταν ο πατέρας επιβάλει στην κόρη να κάνει διακοπές με την οικογένεια στο χωριό, όταν το κορίτσι απαιτεί το αγόρι να μην έχει φίλες, όταν ο πολιτικοποιημένος φοιτητής πασχίζει να ταπώσει τους αντιπάλους του, όταν ο επιβάτης του λεωφορείου βρίζει τον οδηγό που δουλεύει όλη μέρα, όταν ο Έλληνας θάβει τον (όποιο) πολιτισμό των άλλων λαών, όταν ο εργοδότης απολύει τον υπάλληλο που δεν προσήλθε λόγω ατυχήματος, όταν ο καθένας χλευάζει το μαύρο ή τον ομοφυλόφυλο, όταν....όταν....
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, καλό και κακό, πρέπον και ανήθικο. Υπάρχει ΑΥΤΟ και το ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ.
Πώς εξηγείται ο εγωισμός και η στενομυαλιά στον ψυχισμό του νεοελληνικού λαού; Πως νομίζετε ότι μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε; Κι αν διαφωνείτε, γιατί;

- Περιφερειακό θέμα συζήτησης. Νοέμβριος 2006 - Απρίλιος 2007 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.10/06/2003, 12:56:05

Καλημέρα Αμαλία,
το θέμα σου σηκώνει συζήτηση και πάνω απ'όλα ήρεμη(!)...
Η κατάσταση είναι ολοφάνερη πάντως. Δεν υπάρχει χρόνος για εσωτερική ηρεμία. Ο κόσμος δουλεύει, τρέχει και δε φτάνει, μόλις που έχει χρόνο να κοιμηθεί λιγάκι. Αυτή η ρουτίνα του τρεξίματος δεν αφήνει περιθώρια για να ασχοληθείς με τον εαυτό σου, να σκεφτείς, να αθληθείς, να διασκεδάσεις ΑΡΑ, να εκτονωθείς.
Όντως τα σιγανά τα ποταμάκια κάποτε φουσκώνουν, αλλά δε νομίζω ότι και οι άλλοι που είναι λίγο πιο νευρικοί έχουν βρει την εσωτερική ηρεμία.
Υποθέτω ότι θα έπρεπε πρώτα να ορίσουμε τι είναι εσωτερική ηρεμία για να βρούμε πώς επιτυγχάνεται και γιατί δεν την πετυχαίνει ο κόσμος σήμερα. Μήπως είναι κείνη η περίφημη ισορροπία δυνάμεων και ίση κατανομή ενέργειας στο ανθρώπινο σώμα, που επιφέρει και το γαλήνιο πνέυμα;
Μια περίοδο έκανα γιόγκα και νομίζω πως αισθανόμουν καλύτερα. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να μην τα πάρω στο κρανίο όταν κάποιος μου έκλεισε το πάρκινγκ μου κάποια στιγμή με το έτσι θέλω...
Θέλει αρετή και τόλμη η...ηρεμία.

ΥΓ. Μην κοιτάς εσύ που κάνεις πολεμικές τέχνες και δέρνεις όποιον θες όποτε θες και εκτονώνεσαι(!)

- ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.08/06/2003, 23:06:19

Ο ύπνος κι ο ξύπνιος είναι άρρηκτα συνδεδεμένες καταστάσεις, τουλάχιστον επειδή ακριβώς είναι αντίθετες.
Επειδή όμως δεν έχω τη γνώση και την ακριβή ενημέρωση πάνω στα κύματα Α και Β του εγκεφάλου αντίστοιχα στις 2 αυτές καταστάσεις, μπορώ μόνο μιλήσω εμπειρικά νομίζω ότι το παρακάτω συμβαίνει στον καθένα σας.
Όσο περνά ο καιρός μια φορά στο τόσο ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια έντονη συναισθηματική κατάσταση. Πχ μια δυνατή συγκίνηση από αναπάντεχη επαγγελματική επιτυχία, το σοκ από ένα αγαπημένο πρόσωπο που πάσχει από ανίατη ασθένεια, ο ταμπλάς του εκκαθαριστικού της εφορίας ή ένα υπέροχο ταξίδι στο Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη για τους δεξιούς!). Όλα αυτά είναι έντονες ψυχοσωματικές αντιδράσεις που υποθέτω αφήνουν μόνιμα σημάδια σε αυτό που ο καθένας αποκαλεί ασυνείδητο και υποσυνείδητο.
Λοιπόν, με τον καιρό κάπου κάπου προσωπικά βλέπω όνειρα (μερικά εκ των οποίων εντελώς ηλίθια) που περιγράφουν σκηνές μερικών δευτερολέπτων τις οποίες τυχαίνει να ζήσω μετά από 3 μήνες πχ ή και ένα χρόνο!! Είναι εντελώς ασήμαντες και δεν τις θυμάμαι έως ότου τις ζήσω, αλλά αυτό αποδεικνύεει ότι υπάρχει ορισμένο ποσό ενέργειας που χρησιμοποιείται από τα κύτταρα του εγκεφάλου στην προβολή του μέλλοντος (μερικού σαφώς)! Κι επειδή φυσικά δεν έχω κάτι παραπάνω από σας και τους άλλους ανθρώπους, αν μη τι άλλο αυτό σημαίνει ότι είναι ένα φυσικό φαινόμενο και θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον κάποιος από σας θα το έχει πάθει!(αν θεωρείται πάθημα)
Λοιπόν τι λέτε;;;;
(((Θέλω να διευκρινίσω ότι εξωτερικέυω αυτές μου τις σκέψεις γιατί μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο χώρος αυτός είναι από τους λίγους στους οποίους τα πρόσωπα σέβονται και δεν αμφισβητούν με την πρώτη- τουλάχιστον όχι προβλητικά- αυτό που λέει κάποιος, αλλά δείχνουν κατανόητικότητα και ανοιχτομυαλιά.)))

- ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΕΚΤΟΝΩΣΗ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.10/06/2003, 12:56:05

ΥΓ. Μην κοιτάς εσύ που κάνεις πολεμικές τέχνες και δέρνεις όποιον θες όποτε θες και εκτονώνεσαι(!)

- Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΕΘΑΝΕ!!! - .-= Η ΨΥΧΗ =-.08/06/2003, 01:50:36

Παρατήρησα πως οι περισσότερες απαντήσεις είναι λογοτεχνικές, είτε υπό τη μορφή ποιήματος είτε απλά κειμένου.
Βλέποντας λοιπόν ότι ο έρωτας δεν μπορεί να τεθεί ως θέμα συζήτησης, αντιλαμβάνομαι ότι είναι κάτι που εμπνέει και διεγείρει συναισθήματα.
Όπως λοιπόν και το σεξ, τον έρωτα δεν τον συζητάμε, αλλά τον βιώνουμε. Πιστεύω λοιπόν ότι αν προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω τη λογική για να ψαχουλέψω ένα συναίσθημα, θα μουρλαθώ!
Ερωτευθείτε, κλάψτε γι' αυτό, γελάστε, κάντε το, γιατί γι' αυτό το λόγο υπάρχει!
Τώρα για το αν πέθανε, όπως δε νοείται θάνατος για τις ιδέες ως ιστορικά γεγονότα, έτσι και δε νοείται θάνατος για τα συναισθήματα.
Απλά, αυτά δεν θα υπάρχουν όταν πάψουν να υπάρχουν τα κίνητρα και οι άνθρωποι που συνδέονται και συν-αισθάνονται.
Λίλιθ, σου εύχομαι να σκάσεις από έρωτα!(Κι όταν βέβαια σου περισσέψει λίγο πέτα και σε μας...)

ΥΓ.:Όταν κάποιος δολοφονήσει την πεθερά του, θα πάψει να τη μισεί!Μαζί λοιπόν με το τερ..χμ..την πεθερά, πεθαίνει και το μίσος..