KostasT
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Ότι και αν είχα στο μυαλό μου να σου γράψω σου το έγραψαν τα άλλα μέλη που σου απάντησαν καλύπτοντας όλες τις πτυχές του θέματος και μάλιστα με τρόπο που θύμιζε σαν να είχατε φιλία ετών!Επαναλαμβάνω ότι τίμησες τον πατέρα σου εν ζωή και μάλιστα με προσωπικό κόστος που ίσως και να ξεπέρασες και κάποια όρια.
Δεν ξέρω αν έχεις χάσει και τη μητέρα σου αλλά επειδή εγώ έχω χάσει και τους δύο σε δύο εντελώς διαφορετικά σενάρια ένοιωθα τύψεις και τις δύο φορές.
Εκεί που έχω καταλήξει είναι πως ότι και να έχεις κάνει πάντα θα υπάρχει και κάτι άλλο που θα μπορούσες να είχες κάνει και δεν το έκανες και λόγω αυτού έρχονται οι τύψεις.
Αποδέξου το ότι είναι εξόχως ουτοπικό και προχώρα με τη ζωή σου....
Ναι έχω χάσει & τη μητέρα ου, πριν 19 χρόνια. Αρχίζω να καταλαβαίνω σιγά σιγά το ουτοπικό του θέματος, πάντα ότι κι αν κάνουμε δεν θα αρκεί.
quote:Στο είπα Κωστή γιατί και μόνος σου λες ότι οι κλασικές παρηγοριές δεν σε βοηθάνε καθόλου (και έχεις ήδη ακούσει πολλές). Και αφού σε ενδιαφέρει να σκάψεις πιο βαθιά εγώ σε ρωτάω "γιατί να νιώθεις τύψεις"; αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα με σημαντικές απαντήσεις (εντάξει, αυτό με το 'αυτάρεσκο' γράψε λάθος, γενικότερα μιλούσα για αυτή την καζαντζακική εμμονή που μπορεί πολλοί να έχουμε του στυλ 'εγώ θα σώσω τον κόσμο, από μένα κρέμεται ο κόσμος, εγώ φταίω αν δε σωθεί κτλ')...
Αυτήν τη συζήτηση είχα σήμερα με την αδερφή μου, αναρωτήθηκα & εγώ ο ίδιος "γιατί νιώθω τύψεις?". Η απάντηση που έδωσα είναι "επειδή είχα οικειοθελώς και με αγάπη αναλάβει κατά κάποιο τρόπο τη φροντίδα του πατέρα μου". Οπότε σε αυτή τη βάση προκύπτουν ερωτήματα χωρίς απάντηση ασφαλώς, τα οποία βασανίζουν το μυαλό μου, όπως "αν έπαιρνε κάποιο άλλο χάπι, αν πήγαινε πιο τακτικά σε γιατρό, αν το ένα , αν το άλλο". Κατανοώ βέβαια ότι αυτή η λογική δεν στέκει, διότι πολύ απλά η μόνη απάντηση είναι να βρισκόταν ο πατέρας μου μονίμως υπό ιατρική παρακολούθηση, κάτι το οποίο ασφαλώς δεν μπορούσε να γίνει. Πάντως επαναλαμβάνω ότι η συζήτηση μαζί σας με βοήθησε πολύ, αρχίζω σιγά σιγά να κατανοώ και να αποδέχοαι το συμβάν. Η θλίψη βεβαια μεγάλη αλλά τουλάχιστον έχω κατορθώσει να ρυθμίσω τις "κρίσεις" ενοχής.
quote:Καταρχάς κάνουμε όλοι ψιλο-αυτάρεσκη κατάχρηση του όρου "κατάθλιψη" ενώ στο 99% των περιπτώσεων αυτό που έχουμε δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική κατάθλιψη (η οποία είναι ασθένεια πολύ βαριάς μορφής).
Ξεκινάμε από εκεί λοιπόν, δεν έχεις κατάθλιψη...κι ακόμα αν έχεις ένα από τα δέκα ας πούμε συμπτώματα είναι προφανώς παροδικό λόγω του σοκ...
Κατά δεύτερον, πιθανολογώ ότι είσαι γενικότερα ενοχικό άτομο και control freak ίσως, άρα βρήκες μάλλον μία ευκαιρία να νιώσεις τύψεις για κάτι...δηλαδή έτσι όπως τα λες δείχνεις πως ακόμη και εάν έφευγε 90 χρονών με άλλο τρόπο πάλι τις ίδιες τύψεις θα ένιωθες.
Δηλαδή άκου τι μας λες...παράτησες την κανονική σου ζωή, δεν πήγαινες διακοπές, δεν έκανες σχέσεις με γυναίκες (!) για χάρη του πατέρα σου, και οκ πολύ ωραίο, επιλογή σου και την ευχή του θα'χεις!...ήσουν διαρκώς εκεί και προφανώς και δεν θα μπορούσες ποτέ να τον σώσεις...έφυγε ο άνθρωπος πληρέστατος ημερών...και εάν υπάρχει ζωή και μετά από εδώ (που εγώ το πιστεύω απόλυτα) και σαν καλός πατέρας το μόνο που θα θέλει αυτή τη στιγμή είναι να ξεφύγεις από τη μιζέρια του στυλ "πατέρα, εγώ φταίω που έφυγες"...και τι θα πει δηλαδή "δεν το δέχομαι που με νίκησε ο θάνατος"...εδώ νίκησε κοτζάμ Μεγαλέξανδρους και Φαραώδες, σε σένα και μένα θα μασήσει;;
Άντε ξεκόλλα συνονόματε...άλλο το βαρύ πένθος, που είναι πάρα πολύ λογικό και κατανοητό, και άλλο οι ανούσιες και αυτάρεσκες κατά βάθος τύψεις...
Πολύ πιθανό να έχεις δίκιο, αν και ομολογουμένως π΄ρωτη φορά νιώθω τόσο άσχημα, ίσως λόγω του σοκ. Αυτάρεσκες όμως οι τύψεις μου σε καμία περίπτωση, εκτός και αν δεν το καταλαβαίνω. Ο λόγος που έγραψα στο φόρουμ είναι βέβαια η ανάγκη μου να μοιραστώ με κάποιον τα συναισθήματα μου, μια και όσοι είναι δίπλα μου αυτές τις ημέρες απλά βαρέθηκαν να με ακούν και εξαφανίστηκαν. Ελπίζω να υπάρχει μετά θάνατον ζωη, δεν είχα μπει ποτέ σε αυτήν την σκέψη, ούτε όταν έχασα την μητέρα μου πριν 20 χρόνια. Να είσαι καλά πάντως, αν και "τσουβαλάτος" η τοποθέτηση σου συνέβαλλε θετικά. Ευχαριστώ.