- Τύψεις - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Λυπάμαι πραγματικά για την απώλειά σου, να 'σαι πάντα καλά να θυμάσαι τον πατέρα σου.
Είναι λογικό να νιώθεις διάφορα συναισθήματα αφού ο πατέρας σου έφυγε μόλις πριν από 2 εβδομάδες, παρά το γεγονός ότι είχες προετοιμαστεί για το μοιραίο - όπως αναφέρεις - όταν πληροφορήθηκες για την πάθησή του πριν από 4 χρόνια.
Νομίζω ότι ο χρόνος - όσο κοινότυπο και κλισέ κι αν ακουστεί - θα κάνει τη δουλειά του και θα σε βοηθήσει σταδιακά να ξεπεράσεις την απώλειά σου και να απαλύνει τον πόνο σου.
Από τα όσα μοιράστηκες μαζί μας, καταλαβαίνω ότι είχες αφοσιωθεί πραγματικά στον πατέρα σου κι ήσουν συνέχεια δίπλα του και πιστεύω ότι αυτό το είχε καταλάβει κι ο ίδιος.
Νιώθεις τύψεις επειδή τον είχες αφήσει μόνο του για κάποια λεπτά όμως, όπως σου είπε κι ο γιατρός του, ακόμη κι αν ήσουν μαζί του εκείνη τη στιγμή δεν θα συνέβαινε το ίδιο;
Θα μπορούσε να είχε συμβεί όταν είχες πέσει για ύπνο για καμία ώρα, όταν θα έκανες ένα μπάνιο κ.λπ.
Ο πατέρας σου σε είχε πραγματικά δίπλα του, δεν τον είχες αφήσει πραγματικά μόνο του ώστε να νιώθεις ότι κάτι δεν έκανες σωστά, παρόλο που σε αυτήν τη φάση είναι λογικό να αναρωτιέσαι τι άλλο θα μπορούσες να έχεις κάνει.
Προσπάθησε να κρατήσεις ζωντανές μέσα σου όλες τις όμορφες αναμνήσεις που έχεις από εκείνον, όλες τις όμορφες στιγμές σας και με τον καιρό εύχομαι να καταλάβεις ότι δεν έχεις λόγο να νιώθεις τύψεις καθώς έκανες πράγματι ό,τι μπορούσες για εκείνον και στάθηκες πραγματικά δίπλα του.
Και πάλι, τα συλλυπητήριά μου!
In anticipation of my resurrection...
Να θυμάσαι πως δεν είμαστε γιατροί της εντατικής, ούτε θαυματοποιοί φυσικά. Σαν είδος δεν έχουμε νικήσει τον θάνατο, ούτε καν τις αρρώστιες και μια ημέρα θα βρεθούμε και εμείς με την σειρά μας σε αυτή τη θέση. Πολλοί που βίωσαν απώλειες δικών τους μετά από ανίατες ασθένειες και πολύμηνη ή πολυετή ταλαιπωρία, βασανιστήρια δίχως τέλος δηλαδή, θα μας ανακουφίσουν και θα μας πουν ότι οι άνθρωποι μας ουσιαστικά έφυγαν όρθιοι και αξιοπρεπείς. Η λύση στο θέμα του θανάτου ενός δικού σου, ή γενικά, βρίσκεται μέσα σου. Στην εσωτερική θεώρηση σου, του κόσμου και των πραγμάτων που εσύ αντιλαμβάνεσαι. Αν μείνεις εδώ μαζί μας μπορούμε να συζητήσουμε πολλά πάνω σε αυτό το θέμα. Μόλις αισθανθείς καλύτερα και μόλις ξεπεράσεις το στάδιο στο οποίο είσαι τώρα. Είμαι σίγουρος ότι αυτό, θα γίνει σύντομα.
η αλήθεια είναι ότι μας ακούγεται "λίγο", κανείς δεν ξέρει τον "πόνο τον δικό μας" ...
άλλη μια αλήθεια είναι οτι αυτός ο "δικός μας" πόνος θα μαλακώσει με τον καιρό, δεν θα περάσει ποτέ, αλλά θα μαλακώσει.
Τύψεις δεν πρέπει να έχεις... και δεν θα σταθώ στο μοιραίο
αυτά που έκανες όσο ήταν κοντά σου ήταν οσα θα έκανε ένας γιος
για τον οποίο ο κάθε πατέρας θα ήταν περήφανος!
και το ήξερε να είσαι σίγουρος...
Υπομονή φίλτατε, άσε τον χρόνο να περάσει
μη σε στοιχειώνουν τέτοιες σκέψεις.
quote:
Τα γράφω όλα αυτά επειδή νιώθω την ανάγκη να εξομολογηθώ, να πω όσα νιώθω και με έχουν οδηγήσει στην κατάθλιψη. Οι γύρω μου προσπαθούν να με πείσουν ότι έκανα όσα έπρεπε σαν γιος του, του παρείχα στήριξη και τον βοήθησα να έχει ποιότητα ζωής και πάνω απ' όλα να νιώθει χαρά και ευτυχία.Όμως δεν με πείθει κανείς τους .....Πράγματι, πιστεύω ότι αδυνατώ ακόμα να αποδεχθώ ότι έχασα τον πατέρα μου, οτι ο θάνατος τον πήρε και με νίκησε.
Η έμφαση δική μου. Εγώ θα είμαι πιο τσουβαλάτος αγαπητέ, είναι που με έπιασε το ψυχαναλυτικό μου σήμερα. Και επειδή παραδέχεσαι ότι τα γλυκόλογα των φίλων δεν πιάνουν πάρε μια κρυάδα από δω μπας και πιάσει αυτή...
Καταρχάς κάνουμε όλοι ψιλο-αυτάρεσκη κατάχρηση του όρου "κατάθλιψη" ενώ στο 99% των περιπτώσεων αυτό που έχουμε δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική κατάθλιψη (η οποία είναι ασθένεια πολύ βαριάς μορφής).
Ξεκινάμε από εκεί λοιπόν, δεν έχεις κατάθλιψη...κι ακόμα αν έχεις ένα από τα δέκα ας πούμε συμπτώματα είναι προφανώς παροδικό λόγω του σοκ...
Κατά δεύτερον, πιθανολογώ ότι είσαι γενικότερα ενοχικό άτομο και control freak ίσως, άρα βρήκες μάλλον μία ευκαιρία να νιώσεις τύψεις για κάτι...δηλαδή έτσι όπως τα λες δείχνεις πως ακόμη και εάν έφευγε 90 χρονών με άλλο τρόπο πάλι τις ίδιες τύψεις θα ένιωθες.
Δηλαδή άκου τι μας λες...παράτησες την κανονική σου ζωή, δεν πήγαινες διακοπές, δεν έκανες σχέσεις με γυναίκες (!) για χάρη του πατέρα σου, και οκ πολύ ωραίο, επιλογή σου και την ευχή του θα'χεις!...ήσουν διαρκώς εκεί και προφανώς και δεν θα μπορούσες ποτέ να τον σώσεις...έφυγε ο άνθρωπος πληρέστατος ημερών...και εάν υπάρχει ζωή και μετά από εδώ (που εγώ το πιστεύω απόλυτα) και σαν καλός πατέρας το μόνο που θα θέλει αυτή τη στιγμή είναι να ξεφύγεις από τη μιζέρια του στυλ "πατέρα, εγώ φταίω που έφυγες"...
και τι θα πει δηλαδή "δεν το δέχομαι που με νίκησε ο θάνατος"...εδώ νίκησε κοτζάμ Μεγαλέξανδρους και Φαραώδες, σε σένα και μένα θα μασήσει;;
Άντε ξεκόλλα συνονόματε...άλλο το βαρύ πένθος, που είναι πάρα πολύ λογικό και κατανοητό, και άλλο οι ανούσιες και αυτάρεσκες κατά βάθος τύψεις...
quote:Καταρχάς κάνουμε όλοι ψιλο-αυτάρεσκη κατάχρηση του όρου "κατάθλιψη" ενώ στο 99% των περιπτώσεων αυτό που έχουμε δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική κατάθλιψη (η οποία είναι ασθένεια πολύ βαριάς μορφής).
Ξεκινάμε από εκεί λοιπόν, δεν έχεις κατάθλιψη...κι ακόμα αν έχεις ένα από τα δέκα ας πούμε συμπτώματα είναι προφανώς παροδικό λόγω του σοκ...
Κατά δεύτερον, πιθανολογώ ότι είσαι γενικότερα ενοχικό άτομο και control freak ίσως, άρα βρήκες μάλλον μία ευκαιρία να νιώσεις τύψεις για κάτι...δηλαδή έτσι όπως τα λες δείχνεις πως ακόμη και εάν έφευγε 90 χρονών με άλλο τρόπο πάλι τις ίδιες τύψεις θα ένιωθες.
Δηλαδή άκου τι μας λες...παράτησες την κανονική σου ζωή, δεν πήγαινες διακοπές, δεν έκανες σχέσεις με γυναίκες (!) για χάρη του πατέρα σου, και οκ πολύ ωραίο, επιλογή σου και την ευχή του θα'χεις!...ήσουν διαρκώς εκεί και προφανώς και δεν θα μπορούσες ποτέ να τον σώσεις...έφυγε ο άνθρωπος πληρέστατος ημερών...και εάν υπάρχει ζωή και μετά από εδώ (που εγώ το πιστεύω απόλυτα) και σαν καλός πατέρας το μόνο που θα θέλει αυτή τη στιγμή είναι να ξεφύγεις από τη μιζέρια του στυλ "πατέρα, εγώ φταίω που έφυγες"...και τι θα πει δηλαδή "δεν το δέχομαι που με νίκησε ο θάνατος"...εδώ νίκησε κοτζάμ Μεγαλέξανδρους και Φαραώδες, σε σένα και μένα θα μασήσει;;
Άντε ξεκόλλα συνονόματε...άλλο το βαρύ πένθος, που είναι πάρα πολύ λογικό και κατανοητό, και άλλο οι ανούσιες και αυτάρεσκες κατά βάθος τύψεις...
Πολύ πιθανό να έχεις δίκιο, αν και ομολογουμένως π΄ρωτη φορά νιώθω τόσο άσχημα, ίσως λόγω του σοκ. Αυτάρεσκες όμως οι τύψεις μου σε καμία περίπτωση, εκτός και αν δεν το καταλαβαίνω. Ο λόγος που έγραψα στο φόρουμ είναι βέβαια η ανάγκη μου να μοιραστώ με κάποιον τα συναισθήματα μου, μια και όσοι είναι δίπλα μου αυτές τις ημέρες απλά βαρέθηκαν να με ακούν και εξαφανίστηκαν. Ελπίζω να υπάρχει μετά θάνατον ζωη, δεν είχα μπει ποτέ σε αυτήν την σκέψη, ούτε όταν έχασα την μητέρα μου πριν 20 χρόνια. Να είσαι καλά πάντως, αν και "τσουβαλάτος" η τοποθέτηση σου συνέβαλλε θετικά. Ευχαριστώ.
quote:
KostasT
20 λεπτά αργότερα ένιωσα ταραγμένος και πήγα στο σπίτι.
Σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα, πέρα απο αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Κάποιοι πιστεύουν πως η πραγματική ζωή είναι αλλού, κι εδώ βιώνουμε κάποιο όνειρο, ενα μικρό θάνατο. Ετσι όταν πεθαίνουμε, στ' αλήθεια ξυπνάμε. Μόνο που όταν ξυπνήσουμε τα γεγονότα αυτής της ζωής που ζήσαμε, "πατέρας", "μάνα", "κόρη", "γυναίκα", είναι απλοί ρόλοι ενος κακόγουστου ονείρου. Ισως λοιπόν, να είναι κρίμα να στεναχωριέσαι για κάποιον άνθρωπο που έφυγε. Ισως να πρόκειται για κάποιον συμπρωταγωνιστή σου που αποσύρθηκε και που μπορεί να ετοιμάζεται να παίξει προσεχώς, κάποιον άλλο ρόλο, που όμως δεν θα έχει σχέση με σένα. Ισως να συμβαινει κάτι τέτοιο ή όλα αυτά να είναι αστεία και να μην υπάρχει τίποτα γενικά. Ή ίσως κάτι που δεν μπορώ να φανταστώ τώρα. Με καταλαβαίνεις υποθέτω. Είμαι τόσο τυφλός, όσο όλοι μας.
Edited by - Heretic on 22/12/2015 20:36:28
Επαναλαμβάνω ότι τίμησες τον πατέρα σου εν ζωή και μάλιστα με προσωπικό κόστος που ίσως και να ξεπέρασες και κάποια όρια.
Δεν ξέρω αν έχεις χάσει και τη μητέρα σου αλλά επειδή εγώ έχω χάσει και τους δύο σε δύο εντελώς διαφορετικά σενάρια ένοιωθα τύψεις και τις δύο φορές.
Εκεί που έχω καταλήξει είναι πως ότι και να έχεις κάνει πάντα θα υπάρχει και κάτι άλλο που θα μπορούσες να είχες κάνει και δεν το έκανες και λόγω αυτού έρχονται οι τύψεις.
Αποδέξου το ότι είναι εξόχως ουτοπικό και προχώρα με τη ζωή σου....
quote:
Σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα, πέρα απο αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Κάποιοι πιστεύουν πως η πραγματική ζωή είναι αλλού, κι εδώ βιώνουμε κάποιο όνειρο, ενα μικρό θάνατο. Ετσι όταν πεθαίνουμε, στ' αλήθεια ξυπνάμε. Μόνο που όταν ξυπνήσουμε τα γεγονότα αυτής της ζωής που ζήσαμε, "πατέρας", "μάνα", "κόρη", "γυναίκα", είναι απλοί ρόλοι ενος κακόγουστου ονείρου. Ισως λοιπόν, να είναι κρίμα να στεναχωριέσαι για κάποιον άνθρωπο που έφυγε. Ισως να πρόκειται για κάποιον συμπρωταγωνιστή σου που αποσύρθηκε και που μπορεί να ετοιμάζεται να παίξει προσεχώς, κάποιον άλλο ρόλο, που όμως δεν θα έχει σχέση με σένα. Ισως να συμβαινει κάτι τέτοιο ή όλα αυτά να είναι αστεία και να μην υπάρχει τίποτα γενικά. Ή ίσως κάτι που δεν μπορώ να φανταστώ τώρα. Με καταλαβαίνεις υποθέτω. Είμαι τόσο τυφλός, όσο όλοι μας.
Μακάρι να είναι αυτή η πραγματικότητά μας. Θα έδινε ένα καλό νόημα στην ύπαρξή μας.
Αυτό, βέβαια, υπονοεί "εξωγήινους δημιουργούς" που εισβάλλουν σε ένα σύστημα εξελιγμένων υπολογιστών. Τουλάχιστον μέχρι εκεί, μπορώ να το φανταστώ εγώ.
Σε αυτήν την υπόθεση πάντως, αυτή, η εξω-συμπαντική νοημοσύνη και η συνείδησή της, έχει την δυνατότητα διαρκώς να εξελίσσεται και το δικό μας σύμπαν αποτελεί το μέσο, με το οποίο, παρατείνει την ύπαρξή της.
Edited by - Συνοδινός.1 on 23/12/2015 01:12:01
Γνωρίζω περιστατικό στο οποίο άνθρωπος ηλικίας 80ετών, που έζησε και μεγάλωσε σε κάποιο ορεινό χωριό, δεν πάτησε ποτέ το πόδι του σε σχολείο (εκτός του δημοτικού) και σε βιβλιοθήκη, απήγγειλε κατά την διάρκεια ύπνωσης Βιργίλιο στα λατινικά. Δεν ξέρω αν τέτοιου είδους περιστατικά αφορούν όλους μας ή συγκεκριμένους ανθρώπους. Για το ποιά είναι η εξήγηση για αυτό, δεν θα διακινδυνεύσω να πω τίποτα απολύτως, πέραν του ότι κάτι άλλο συμβαίνει πραγματικά.
quote:Γνωρίζω περιστατικό στο οποίο άνθρωπος ηλικίας 80ετών, που έζησε και μεγάλωσε σε κάποιο ορεινό χωριό, δεν πάτησε ποτέ το πόδι του σε σχολείο (εκτός του δημοτικού) και σε βιβλιοθήκη, απήγγειλε κατά την διάρκεια ύπνωσης Βιργίλιο στα λατινικά. Δεν ξέρω αν τέτοιου είδους περιστατικά αφορούν όλους μας ή συγκεκριμένους ανθρώπους. Για το ποιά είναι η εξήγηση για αυτό, δεν θα διακινδυνεύσω να πω τίποτα απολύτως, πέραν του ότι κάτι άλλο συμβαίνει πραγματικά.
O θείος μου μετά από εγκεφαλικό και ενώ ήταν ακόμα στο νοσοκομείο μίλησε άπταιστα (Γιουγκο)σλάβικα όπως μας διαβεβαίωσε ο ιατρός που τον παρακολουθούσε που ήταν Έλληνας από την (τότε) Γιουγκοσλαβία. Η σύζυγός του και εμείς οι υπόλοιποι νομίζαμε ότι λέει ασυνάρτητες λέξεις και προτάσεις λόγω εγκεφαλικού αλλά ο εν λόγω γιατρός που εξέταζε σε διπλανό κρεβάτι ήρθε και του μίλησε και συνεννοηθήκανε μια χαρά.
Εννοείται πως ο θείος μου δεν πρέπει να είχε βρεθεί ποτέ πάνω από τη Θήβα και 50 χρόνια που ήταν παντρεμένος με τη θεία μου (γνωστοί για ακόμα περισσότερα χρόνια καθώς ήταν συγχωριανοί) ουδέποτε της είπε για οποιαδήποτε σχέση με Γιουγκοσλαβία.
Όταν τον ρωτήσαμε από που έμαθε Γιουγκοσλάβικα μας είπε ότι αυτός μίλησε στα Ελληνικά καθώς δεν είχε ιδέα από Γιουγκοσλάβικα και νόμιζε ότι του κάναμε πλάκα για να φτιάξει η διάθεσή του που ήταν στο νοσοκομείο!
Το ίδιο βράδυ παθαίνει μέσα στο νοσοκομείο δεύτερο εγκεφαλικό, επιβίωσε μεν αλλά δεν ξαναμίλησε ποτέ.
Κάπου πήρε το μάτι μου στο νήμα σου για τις ψευδοεπιστήμες για τον Sheldrake που αναφέρες για τα μορφογενετικά του πεδία.
Με βάση αυτά τα πεδία και του γεγονότος ότι ο εγκέφαλος δεν είναι μόνο πομπός αλλά και δέκτης ίσως να υπάρχει κάποια εξήγηση χωρίς να μπορεί να είναι κανείς σίγουρος ότι είναι και σωστή.
Συγγνώμη για το off topic.
Edited by - Carmel on 23/12/2015 17:29:47
Στο είπα Κωστή γιατί και μόνος σου λες ότι οι κλασικές παρηγοριές δεν σε βοηθάνε καθόλου (και έχεις ήδη ακούσει πολλές). Και αφού σε ενδιαφέρει να σκάψεις πιο βαθιά εγώ σε ρωτάω "γιατί να νιώθεις τύψεις"; αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα με σημαντικές απαντήσεις (εντάξει, αυτό με το 'αυτάρεσκο' γράψε λάθος, γενικότερα μιλούσα για αυτή την καζαντζακική εμμονή που μπορεί πολλοί να έχουμε του στυλ 'εγώ θα σώσω τον κόσμο, από μένα κρέμεται ο κόσμος, εγώ φταίω αν δε σωθεί κτλ')...
quote:Στο είπα Κωστή γιατί και μόνος σου λες ότι οι κλασικές παρηγοριές δεν σε βοηθάνε καθόλου (και έχεις ήδη ακούσει πολλές). Και αφού σε ενδιαφέρει να σκάψεις πιο βαθιά εγώ σε ρωτάω "γιατί να νιώθεις τύψεις"; αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα με σημαντικές απαντήσεις (εντάξει, αυτό με το 'αυτάρεσκο' γράψε λάθος, γενικότερα μιλούσα για αυτή την καζαντζακική εμμονή που μπορεί πολλοί να έχουμε του στυλ 'εγώ θα σώσω τον κόσμο, από μένα κρέμεται ο κόσμος, εγώ φταίω αν δε σωθεί κτλ')...
Αυτήν τη συζήτηση είχα σήμερα με την αδερφή μου, αναρωτήθηκα & εγώ ο ίδιος "γιατί νιώθω τύψεις?". Η απάντηση που έδωσα είναι "επειδή είχα οικειοθελώς και με αγάπη αναλάβει κατά κάποιο τρόπο τη φροντίδα του πατέρα μου". Οπότε σε αυτή τη βάση προκύπτουν ερωτήματα χωρίς απάντηση ασφαλώς, τα οποία βασανίζουν το μυαλό μου, όπως "αν έπαιρνε κάποιο άλλο χάπι, αν πήγαινε πιο τακτικά σε γιατρό, αν το ένα , αν το άλλο". Κατανοώ βέβαια ότι αυτή η λογική δεν στέκει, διότι πολύ απλά η μόνη απάντηση είναι να βρισκόταν ο πατέρας μου μονίμως υπό ιατρική παρακολούθηση, κάτι το οποίο ασφαλώς δεν μπορούσε να γίνει. Πάντως επαναλαμβάνω ότι η συζήτηση μαζί σας με βοήθησε πολύ, αρχίζω σιγά σιγά να κατανοώ και να αποδέχοαι το συμβάν. Η θλίψη βεβαια μεγάλη αλλά τουλάχιστον έχω κατορθώσει να ρυθμίσω τις "κρίσεις" ενοχής.
quote:
Ότι και αν είχα στο μυαλό μου να σου γράψω σου το έγραψαν τα άλλα μέλη που σου απάντησαν καλύπτοντας όλες τις πτυχές του θέματος και μάλιστα με τρόπο που θύμιζε σαν να είχατε φιλία ετών!Επαναλαμβάνω ότι τίμησες τον πατέρα σου εν ζωή και μάλιστα με προσωπικό κόστος που ίσως και να ξεπέρασες και κάποια όρια.
Δεν ξέρω αν έχεις χάσει και τη μητέρα σου αλλά επειδή εγώ έχω χάσει και τους δύο σε δύο εντελώς διαφορετικά σενάρια ένοιωθα τύψεις και τις δύο φορές.
Εκεί που έχω καταλήξει είναι πως ότι και να έχεις κάνει πάντα θα υπάρχει και κάτι άλλο που θα μπορούσες να είχες κάνει και δεν το έκανες και λόγω αυτού έρχονται οι τύψεις.
Αποδέξου το ότι είναι εξόχως ουτοπικό και προχώρα με τη ζωή σου....
Ναι έχω χάσει & τη μητέρα ου, πριν 19 χρόνια. Αρχίζω να καταλαβαίνω σιγά σιγά το ουτοπικό του θέματος, πάντα ότι κι αν κάνουμε δεν θα αρκεί.
quote:Με βάση αυτά τα πεδία και του γεγονότος ότι ο εγκέφαλος δεν είναι μόνο πομπός αλλά και δέκτης ίσως να υπάρχει κάποια εξήγηση χωρίς να μπορεί να είναι κανείς σίγουρος ότι είναι και σωστή.
Συγγνώμη για το off topic.
Καλά, μην ζητάς και συγνώμη, γιατί το 99% των θεμάτων εδω μέσα, είναι on-off topic. Οταν δεν είναι motocross 
Υπάρχει και αυτό το θέμα, που θα μπορούσαμε να επεκτείνουμε τη συζήτηση αυτή.
Εγω πάλι πιστεύω πως ο εγκέφαλος είναι γενικά υπερεκτιμημένος, δεν είναι παρά ενα interface. Το θέμα είναι αν οι "μνήμες" αυτές που εμφανίζονται είναι δικιές σου, ανήκουν σε κάποιον άλλον, αυτός ο άλλος ήσουν κάποτε εσύ, ή το "εσύ" (και το "εγώ") δεν έχει και πολύ νόημα. Ή μήπως βρισκονται αφημένες κάπου, και μέσα στην παραζάλη σου, "διαβάζεις" απο λάθος κανάλια. Ας το αφήσουμε όμως για το άλλο θέμα.